I CSK 1016/26

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej postanowieniem z dnia 24 czerwca 2026 r. odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez D.J. i M.J. jako następców prawnych T.J. w sprawie o zasiedzenie. Skarga była skierowana przeciwko postanowieniu Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z 30 października 2025 r., które zmieniło postanowienie Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z 13 kwietnia 2023 r. oddalając wniosek o zasiedzenie. Głównym powodem odrzucenia skargi kasacyjnej były nieusuwalne braki konstrukcyjne, w szczególności brak precyzyjnego wskazania zakresu zaskarżenia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia, co stanowi naruszenie art. 398^4 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c. Sąd Najwyższy podkreślił, że nie może dokonywać interpretacji mającej na celu uzupełnienie tych braków, powołując się na ugruntowane orzecznictwo. Sąd zaznaczył, że nie podziela uchwały Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2026 r. (III CZP 29/25) w tym zakresie, a sędzia Piotr Telusiewicz zgłosił do niej zdanie odrębne. Ponadto, Sąd uznał, że skarżący nie wykazał skutecznie przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 398^9 § 1 pkt 4 k.p.c.), ponieważ uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi nie zawierało wywodu na temat kwalifikowanego charakteru naruszenia prawa i jego wpływu na wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. W konsekwencji, skarga kasacyjna została odrzucona na podstawie art. 398^6 § 3 k.p.c. Wniosek uczestników K.D. i B.N. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego został oddalony.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający