I C 76/19

Sygnatura akt I C 76/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ B. , dnia 27 czerwca 2019 roku Sąd Rejonowy w Braniewie I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Kamila Cejrowska Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Jerka po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2019 roku w Braniewie na rozprawie sprawy z powództwa K. M. (1) przeciwko M. F. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda K. M. (1) na rzecz pozwanego M. F. kwotę 917 (dziewięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. UZASADNIENIE W pozwie wniesionym dnia 17 stycznia 2019 roku powód K. M. (1) domagał się zasądzenia od pozwanego M. F. kwoty 1650 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 czerwca 2017 roku oraz zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu podał, że w dniu 2 czerwca 2017 roku pozwany, będąc tymczasowym dzierżycielem pojazdu B. (...) , nr rej. (...) , dokonał jego uszkodzenia. Z własnej winy zjechał nim z jezdni na pobocze, a następnie do rowu. W wyniku tego czynu niedozwolonego uszkodzeniu uległy karoseria, pompa paliwa, maglownica i część układu kierowniczego oraz błotnik. Wysokość szkody oszacował powód na kwotę 3150 zł, z czego pozwany pokrył już 1500 zł. Jako podstawę prawną roszczenia wskazał powód art. 415 kc. W odpowiedzi na pozew pozwany M. F. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zwrot kosztów procesu. Zakwestionował zakres uszkodzeń pojazdu i wysokość kosztów jego naprawy. Wskazał, że w okresie od maja do września 2017 roku świadczył na rzecz ojca powoda, K. M. (2) , usługi polegające na montażu i demontażu konstrukcji scenicznych i urządzeń rekreacyjnych. Wszelkie ustalenia, w tym dotyczące zakresu obowiązków i wynagrodzenia, pozwany czynił z powodem. O tym, że pozwany świadczył usługi na rzecz jego ojca, dowiedział się w marcu 2018 roku z druki PIT-11. Za godzinę pracy pozwany miał otrzymać 10,40 zł. W maju 2017 roku wypłacono mu zaliczkę w kwocie 100 zł. Strony uzgodniły, że pozwany odpracuje szkodę, w związku z czym – poza zaliczką – nie otrzymał wynagrodzenia. W lipcu 2017 roku przez 9 dni pozwany nadto wykonywał prace remontowe w budynku konkubiny powoda w P. . Także i wynagrodzenie za to zlecenie miało być przeznaczone na pokrycie szkody. Pracował około 10 – 11 godzin dziennie. Zdaniem pozwanego, roszczenie powoda zostało zaspokojone w całości. Sąd ustalił, co następuje: W okresie od maja do sierpnia 2017 roku M. F. świadczył pracę polegającą na montażu i demontażu konstrukcji scenicznych i urządzeń rekreacyjnych w firmie (...) . Kwestie dotyczące zakresu obowiązków i wynagrodzenia ustalał z K. M. (1) , synem właściciela firmy, K. M. (2) . Pełnił tam funkcję managera. Za godzinę pracy M. F. miał otrzymywać około 10,40 zł. Rozliczenia następowały na koniec każdego miesiąca, z dołu. Dokonywał ich również K. M. (1) . W maju 2017 roku M. F. otrzymał z formy zaliczkę w kwocie 100 zł. W nocy z 2 na 3 czerwca 2017 roku, po jednej z imprez obsługiwanych przez firmę (...) , na prośbę K. M. (1) M. F. pojechał należącym do niego samochodem B. (...) o numerze rejestracyjnym (...) do P. . Przed nim samochodem firmowym jechał K. M. (1) . Zmęczony całodzienną pracą M. F. zasnął za kierownicą, w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem, który zjechał do rowu, gdzie się zatrzymał. Było ciemno. Ocknąwszy się, M. F. zadzwonił do K. M. (1) , który wrócił na miejsce zdarzenia. Obaj pojechali do P. . Tam też odholowany został samochód B. , skąd następnie po kilku dniach na lawecie zabrał go M. Ł. , któremu K. M. (1) zlecił również jego naprawę, do czego użyto części używanych. M. F. nie zapoznał się z dokumentacją dotyczącą naprawy pojazdu. Koszty odholowania pojazdu przez M. Ł. wyniosły około 300 – 400 zł. Po zdarzeniu K. M. (1) i M. F. ustalili, że koszty naprawy pojazdu zostaną rozliczone w wyniku potrąceń dokonywanych z wynagrodzenia tego ostatniego. Doszło do nich, za zgodą K. M. (2) , w czerwcu i lipcu 2017 roku. W celu przyspieszenia spłaty długu K. M. (1) zaproponował M. F. wykonywanie prac budowalnych w budynku jego partnerki w P. . W lipcu 2017 roku pracował tam 9 dni przez około 10 – 11 godzin dziennie. Także z tego wynagrodzenia dokonano potrącenia na poczet kosztów naprawy pojazdu. Dowody: - wydruki zdjęć – k. 9 – 15, - zeznania świadka M. Ł. – 00:11:13 nagrania rozprawy z dnia 9 maja 2019 roku, - zeznania świadka G. K. – 00:19:15 nagrania rozprawy z dnia 9 maja 2019 roku, - zeznania świadka R. K. – 00:29:51 nagrania rozprawy z dnia 9 maja 2019 roku, - zeznania świadka J. F. (1) – 00:39:39 nagrania rozprawy z dnia 9 maja 2019 roku, - zeznania świadka J. F. (2) – 00:49:46 nagrania rozprawy z dnia 9 maja 2019 roku, - zeznania świadka K. M. (2) – 00:05:54 nagrania rozprawy z dnia 13 czerwca 2019 roku. - zeznania powoda K. M. (1) – 00:21:59 nagrania rozprawy z dnia 13 czerwca 2019 roku, - zeznania pozwanego M. F. – 00:44:36 nagrania rozprawy z dnia 13 czerwca 2019 roku. Sąd zważył, co następuje: Zgromadzony w toku procesu materiał dowodowy nie stanowi wystarczającej podstawy do uwzględnienia żądania pozwu choćby w części. Wskazać należy, że sam fakt wyrządzenia przez pozwanego szkody w mieniu powoda nie był przedmiotem sporu. Pozwany kontestował powództwo w tej sprawie w całości, podnosząc, że zaspokoił już roszczenie powoda z kwot potrącanych z jego wynagrodzenia za pracę świadczoną na rzecz K. M. (2) przy organizacji imprez i na rzecz samego powoda na budowie w P. . Zarzucał też, że powód nie udowodnił zakresu szkody i jej wysokości. Zdaniem pozwanego, uszkodzenia pojazdu, na które powód powoływał w tej sprawie, nie korelują z okolicznościami zdarzenia. Na powodzie zatem, wywodzącego swoje roszczenie z deliktu opartego na przepisie art. 415 kc , spoczywał zatem ciężar dowodu w kwestionowanym przez pozwanego zakresie, zgodnie z normą art. 6 kc. Na poparcie swoich twierdzeń powód, w zasadzie poza zeznaniami świadka M. Ł. wykonującego naprawę pojazdu, nie przedstawił jakichkolwiek dowodów. Zeznania te jednak nie są wystarczające dla ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia w spornym zakresie. W szczególności pożądane w okolicznościach sprawy, w kontekście podniesionego zarzutu dotyczącego braku związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem a szkodą, byłoby posiłkowanie się wiadomościami specjalnymi, którymi Sąd z urzędu nie dysponuje. Reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w tej sprawie powód, wniosku o powołanie biegłego sądowego jednak nie zawnioskował, co skutkuje uznaniem jego powództwa za bezzasadne. Zebrany materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadków G. K. i R. K. , potwierdzają także – co do zasady niezakwestionowane – twierdzenia pozwanego odnośnie do ustalenia między stronami sposobu spłaty przez pozwanego długu wynikłego z powyższej szkody poprzez potrącenia z należnego pozwanemu wynagrodzenia. W tym akurat zakresie ciężar dowodu spoczywał na pozwanym. Bez wątpienia, takowe potrącenia miały miejsce, jednak powód kwestionował, by obejmowały one wynagrodzenia pozwanego w całości. Nadto sporna była także wysokość samego wynagrodzenia, przy niezaprzeczonej jednak przez powoda wysokości stawki godzinowej w kwocie 10,40 zł. Wyłącznie z twierdzeń samego pozwanego wynika, że przepracował on łącznie 400 godzin, ale żaden dowód w sprawie okoliczności tej nie potwierdza. Z. jednak na fakt, że nieudowodniony pozostaje zakres szkody, ustalenie rzeczonej okoliczności ma znaczenie drugorzędne. Odnosząc się z kolei do poniesionego przez powoda na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 roku zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia wnioskowanego przez niego dowodu z zeznań stron w trybie art. 303 kpc , wskazać należy, że – zgodnie z tym przepisem – w pierwszej kolejności odbiera się zeznania od stron bez przyrzeczenia, a jeżeli przesłuchanie niedostatecznie naświetli fakty, po odebraniu przyrzeczenia można przesłuchać na wybrane okoliczności wyłącznie jedną ze stron. Wniosek powoda o przesłuchanie obu stron po odebraniu przyrzeczenia jest zatem pozbawiony podstawy prawnej, a nadto – zgłoszony przed przesłuchaniem ich w ogóle – przedwczesny. Stosownie do wyniku sporu, który powód przegrał w całości, na mocy art. 98 § 1 i 3 kpc , zobowiązany jest zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty procesu w kwocie 917 zł, w tym wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 900 zł oraz opłata skarbowa od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.