I C 723/20

Sygn. akt: I C 723/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2022 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Małgorzata Żelewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2022 r. w G. sprawy z powództwa Kancelarii (...) Spółka Akcyjna w restrukturyzacji w K. przeciwko I. K. o zapłatę I. zasądza od pozwanej I. K. na rzecz powoda Kancelarii (...) Spółka Akcyjna w restrukturyzacji w K. kwotę 1087,15 zł (tysiąc osiemdziesiąt siedem złotych piętnaście groszy); II. oddala powództwo w pozostałym zakresie; III. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1000 zł (tysiąc złotych) tytułem kosztów procesu; IV. wyrokowi w pkt. I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. Sygnatura akt I C 723/20 UZASADNIENIE Powód Kancelaria (...) S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w K. wniósł pozew przeciwko I. K. o zapłatę kwoty 1.087,15 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 lipca 2016r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 30 grudnia 2016r. (...) sp. z o.o. w W. dokonał na rzecz powoda przelewu wierzytelności przysługującej wobec pozwanej, o czym pozwana została poinformowana w dniu 30 grudnia 2016r. Przedmiotowa wierzytelność wynikała z umowy pożyczki zawartej przez pozwaną z cedentem w dniu 14 czerwca 2016r. na kwotę 845 zł. Jednocześnie, z zawarciem umowy pożyczki zawarto umowę ramową pożyczki, która określała zasady i warunki zawierania wszystkich umów pożyczek. Na dochodzoną kwotę składają się: kapitał pożyczki w kwocie 845 zł, prowizja za udzielenie pożyczki w kwocie 237,62 zł oraz opłaty dodatkowe za monity telefoniczne i pisemne w kwocie 4,53 zł. Powód wskazał, że wszczął przeciwko pozwanej postępowanie w elektronicznym postępowaniu upominawczym, które zostało umorzone. (pozew, k. 3-5) Pozwana uznała powództwo w części tj. co do kwoty 1.087,15 zł i wniosła o oddalenie powództwa co do żądania odsetek ustawowych za opóźnienie, wskazując, że powód nie wykazał kosztów odsetkowych ani nawet nie wskazał, w jaki sposób zostały one wyliczone. (odpowiedź na pozew, k. 105-109) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 14 czerwca 2016r. pomiędzy (...) sp. z o.o. w W. (jako pożyczkodawcą) a pozwaną I. T. (jako pożyczkobiorcą) została zawarta umowa ramowa pożyczki oznaczona symbolem qxqjnn. Przedmiotowa umowa określała sposób zawierania i warunki, na jakich pożyczkodawca będzie udzielał pożyczkobiorcy pożyczek gotówkowych. Zgodnie z przedmiotową umową pożyczki były udzielane w kwotach od 300 zł od 3.000 zł na okres od 7 do 30 dni tj. na okres wskazany we wniosku o udzielenie pożyczki (§ 2 ust. 2). Istniała też możliwość zaciągnięcia pożyczki na okres od 1 do 12 miesięcy (§ 2 ust. 4). Wnioski o udzielenie pożyczki były składane za pomocą konta użytkownika na stronie internetowej www. kredito24. pl. (...) zastrzegł sobie prawo do naliczania odsetek od kwoty pożyczki od dnia następującego po dniu wymagalności spłaty w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie określonych w art. 481 § 2 1 kc , tj. dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie. (dowód: umowa ramowa pożyczki z dnia 14 czerwca 2016r., k. 17-18, formularz informacyjny dotyczący umowy pożyczki, k. 21) W dniu 14 czerwca 2016 roku (...) sp. z o.o. w W. udzielił pozwanej I. T. pożyczki w kwocie 845 zł. Przedmiotowa kwota została wypłacona na rachunek pożyczkobiorcy. (dowód: potwierdzenie transakcji, k. 25) W dniu 30 grudnia 2016 roku pomiędzy powodem Kancelarią (...) S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w K. (jako cesjonariuszem) a (...) sp. z o.o. w W. (jako cedentem) została zawarta umowa przelewu, której przedmiotem była m.in. wierzytelność przysługująca cedentowi w stosunku do pozwanej I. K. w kwocie 1.087,15 zł wynikająca z umowy oznaczonej qxqjnn z dnia 14 czerwca 2016r. (dowód: umowa przelewu wraz z załącznikiem, k. 12-14) Pismem z dnia 11 stycznia 2017 roku cedent zawiadomił pozwaną o cesji, natomiast powód pismem z tej samej daty wezwał ją do zapłaty kwoty 1.131,41 zł w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. (dowód: zawiadomienie o cesji i wezwanie do zapłaty, k. 15-15v) Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w całości na podstawie dowodów z dokumentów prywatnych przedłożonych przez stronę powodową w postaci umowy ramowej pożyczki, umowy cesji, potwierdzenia zawarcia pożyczki, a także korespondencji kierowanej do pozwanej. Oceniając wiarygodność zebranego materiału dowodowego Sąd miał na względzie, iż żadna ze stron nie wykazała w myśl art. 253 kpc ani nawet nie twierdziła, że wymienione dokumenty nie są autentyczne a zawarte w nich oświadczenia nie pochodzą od osób wymienionych jako ich wystawcy. Sąd z urzędu nie doszukał się żadnych okoliczności mogących wzbudzać wątpliwości co do ich autentyczności czy wiarygodności i tym samym uznał, że odzwierciedlają one faktyczną treść stosunku prawnego pożyczki zawartego przez pozwaną z cedentem, a także rzeczywistą treść umowy przelewu. Swoje roszczenie powód wywodził z przepisów art. 720 § 1 kc i art. 509 kc , wskazując, że na podstawie umowy przelewu zawartej z pożyczkodawcą nabył wierzytelność w stosunku do pozwanej o zwrot pożyczki. Zgodnie z art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Natomiast, w myśl art. 509 § 1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Zważyć należy, iż w odpowiedzi na pozew pozwana uznała powództwo co do żądania zapłaty kwoty 1.087,15 zł. Zgodnie natomiast z art. 213 § 2 kpc Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Konsekwencją uznania przez pozwanego powództwa jest konieczność uwzględnienia przez sąd powództwa w zakresie, w jakim pozwany uznał powództwo bez potrzeby przeprowadzania w tym zakresie postępowania dowodowego. Uznanie powództwa przez pozwanego nie wiąże sądu orzekającego, o tyle, że wydając orzeczenie w sprawie jest on obowiązany dokonać oceny uznania powództwa pod kątem istnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 213 § 2 kpc – sprzeczność z prawem, z zasadami współżycia społecznego lub zamiar obejścia prawa. Uznanie powództwa jest bezwarunkowym oświadczeniem woli i wiedzy pozwanego, który za zasadne uznaje zarówno roszczenie powoda, jak i przyznaje uzasadniające je przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne (por. wyrok SA w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2017r., VI ACa 1914/16, L. ). W rozpatrywanym przypadku Sąd nie dopatrzył się żadnych przesłanek przemawiających za tym, że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Natomiast pozwana zakwestionowała roszczenie o zapłatę odsetek, wskazując, że nie zostało ono udowodnione przez powoda co do zasady i wysokości. Zważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 481 § 1 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Wedle § 2 jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. W myśl § 2 1 maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). W niniejszej sprawie strona powodowa nie wykazała, że pożyczkobiorca opóźnia się ze zwrotem pożyczki. Zważyć bowiem należy, iż z treści dokumentów dołączonych do pozwu nie wynika na jaki okres została udzielona pożyczka. W umowie ramowej wskazano, że pożyczki są udzielane na okres od 7 do 30 pełnych dni, określony przez pożyczkobiorcę we wniosku o udzielenie pożyczki (§ 2 ust. 2). Nadto, w § 2 ust. 4 przewidziano możliwość udzielenia pożyczki na okres od 1 do 12 miesięcy. Wobec zakwestionowania przez powódkę roszczenia o zapłatę o odsetek powód winien był – w myśl art. 6 kc i art. 232 kpc – wykazać, na jaki okres pożyczka została udzielona. Tymczasem powód nie przedstawił na tę okoliczność żadnego dowodu, w szczególności wniosku o udzielenie pożyczki o jakim mowa w § 2 ust. 2 umowy ramowej. Co prawda w umowie przelewu wskazano, że termin płatności upłynął w dniu 9 lipca 2016r., jednak umowa przelewu, która została zawarta pomiędzy pożyczkodawcą a podmiotem trzecim nie stanowi na tę okoliczność wiarygodnego dowodu. Nie wykazano bowiem, że taki termin zwrotu pożyczki był objęty konsensem obu stron umowy pożyczki, w tym również pozwanej. Zważyć należy, iż w przypadku, gdy strony umowy pożyczki zaniechają określenia w umowie terminu zwrotu pożyczki, zwrot pożyczki powinien nastąpić w terminie określonym zgodnie z art. 723 kc (por. wyrok SA w Warszawie z 6 listopada 2019 r., V ACa 67/19, L. ). W myśl tego przepisu jeżeli termin zwrotu pożyczki nie jest oznaczony, dłużnik obowiązany jest zwrócić pożyczkę w ciągu sześciu tygodni po wypowiedzeniu przez dającego pożyczkę. W rozpatrywanym przypadku powód nie wykazał jednak, że umowa pożyczki została wypowiedziana stosownie do treści powołanego przepisu, w tym nie przedłożył pisma zawierającego oświadczenie pożyczkodawcy w tym przedmiocie ani dowodu jego doręczenia pozwanej. Podkreślić należy, że dopiero bezskuteczny upływ terminu zwrotu przedmiotu pożyczki, ustalony w każdy możliwy sposób, jest równoznaczny z postawieniem pożyczkobiorcy zarzutu, przynajmniej opóźnienia się w wykonaniu świadczenia. Okoliczność ta uprawnia pożyczkodawcę do skorzystania ze wszystkich uprawnień, jakie mu przysługują stosownie do treści art. 481 kc (por. wyrok SA w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2020r., V ACa 581/18, L. ). Skoro nie wykazano, że upłynął termin zwrotu pożyczki, to nie ma podstaw do przyjęcia, że pozwana opóźnia się z wykonaniem zobowiązania i należą się powodowi odsetki ustawowe za opóźnienie od wskazanej w pozwie daty. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 720 § 1 kc i art. 509 kc oraz art. 213 § 2 kpc – wobec uznania powództwa w tym zakresie – Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.087,15 zł. W tej części – na podstawie art. 333 § 1 pkt 2 kpc – Sąd z urzędu nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast, w zakresie żądania odsetek powództwo podlegało oddaleniu na podstawie art. 720 § 1 kc , art. 509 kc i 481 kc a contrario . O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 kpc i zważywszy, że powód uległ tylko w nieznacznej części (co do odsetek) zasądził na jego rzecz całość kosztów procesu, na które składały się: opłata sądowa od pozwu (100 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł stosownie do § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.).