I C 658/24

Sygn. akt I C 658/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 marca 2026 r. Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2026 r. w J. na rozprawie sprawy z powództwa R. F. przeciwko (...) S.A. (...) w U. o zadośćuczynienie w kwocie 68000,00 zł oraz zwrot kosztów opieki w kwocie 1280,00 zł I zasądza od pozwanego (...) S.A. (...) w U. na rzecz powoda R. F. tytułem zadośćuczynienia kwotę 43000,00 zł ( czterdzieści trzy tysiące złotych ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty; II w pozostałym zakresie powództwo oddala; III zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) S.A. (...) w U. na rzecz powoda R. F. kwotę 5268,80 zł ( pięć tysięcy dwieście sześćdziesiąt osiem złotych osiemdziesiąt groszy ) tytułem zwrotu części kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym 2232,00 zł ( dwa tysiące dwieście trzydzieści dwa złote ) tytułem zwrotu części kosztów zastępstwa procesowego; IV nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa od pozwanego (...) Towarzystwa (...) S.A. (...) w U. kwotę 2760,00 zł ( dwa tysiące siedemset sześćdziesiąt złotych ) tytułem uzupełnienia kosztów procesu orzeczonych prawomocnym postanowieniem z dnia 15 września 2025 r.; V nakazuje Skarbowi Państwa wypłacić powodowi R. F. kwotę 1113,20 zł ( jeden tysiąc sto trzynaście złotych dwadzieścia groszy ) tytułem zwrotu niewykorzystanej części zaliczki zaksięgowanej pod pozycją U11- (...) . sędzia Lidia Grzelak Sygn. akt I C 658/24 UZASADNIENIE Powód R. F. w dniu 10 grudnia 2024 r. wniósł pozew przeciwko (...) Spółka Akcyjna (...) w U. , żądając zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz kwoty 68000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Dodatkowo wnosił o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kwoty 1280,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów opieki sprawowanej nad nim nieodpłatnie przez osoby bliskie. Ponadto wnosił o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany (...) Spółka (...) w U. wnosił o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie na swoją rzecz od powoda R. F. zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W toku sprawy strony podtrzymywały swoje dotychczasowe stanowiska. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 7 września 2024 r. w F. na drodze (...) doszło do wypadku drogowego. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ciechanowie z dnia 10 grudnia 2024 r. wydanym w sprawie II K 526/24 R. D. (1) został uznany za winnego tego, że w dniu 7 września 2024 r. w miejscowości F. , gmina J. kierując samochodem osobowym marki G. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) nieumyślnie naruszył art. 3 i 25 Ustawy Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachowując szczególnej ostrożności podczas wyjeżdżania z drogi podporządkowanej wymusił pierwszeństwo przejazdu i doprowadził do zderzenia z prawidłowo poruszającym się po drodze z pierwszeństwem przejazdu rowerem kierowanym przez R. F. , w wyniku którego nieumyślnie spowodował obrażenia ciała u kierującego rowerem w postaci złamania kłykcia bocznego kości piszczelowej prawej i złamania głowy kości strzałkowej prawej, które to skutkują jej rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni, tj. popełnienia przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. W pkt 2 wyroku orzeczono od R. D. (1) na rzecz R. F. nawiązkę w kwocie 2000,00 zł, która została przez niego zapłacona. Zdarzenie miało miejsce w godzinach wieczornych, świeciły już lampy. Pojazd R. D. (1) nie posiadał uszkodzeń ( akta II K 526/24, zeznania powoda R. F. k. 91-92, zeznania świadka R. D. (1) k. 89-90 ). W dniu zaistnienia zdarzenia drogowego poszkodowany R. F. został przewieziony karetką pogotowia do (...) Szpitala (...) w J. . Pomoc została wezwana przez pasażerkę pojazdu G. (...) (2) (...) . Został poddany leczeniu operacyjnemu z otwartą repozycją złamania i stabilizacją płytą X. kłykcia bocznego kości piszczelowej. Dodatkowo kończynę dolną unieruchomiono w ortezie stawu kolanowego na okres 6 tygodni. Został wypisany ze szpitala w dniu 11 września 2024 r. z zaleceniem chodzenia o kulach bez obciążania operowanej nogi. W dniu 22 października 2024 r. zdjęto poszkodowanemu ortezę i stwierdzono zrost operowanej kończyny. Odbywał kolejne wizyty kontrolne i uczęszczał na rehabilitację. Na wizytach kontrolnych zgłaszał dolegliwości bólowe utrudniające codzienne funkcjonowanie. W dniu 4 marca 2025 r. leczenie ortopedyczne zakończono. Stan zdrowia R. F. wskutek zdarzenia z dnia 7 września 2024 r. uległ pogorszeniu. Przez okres około dwóch miesięcy po zdarzeniu regularnie przyjmował środki przeciwbólowe. Wypadek spowodował długotrwałą niezdolność do pracy R. F. w wymiarze 8 miesięcy. Zgłaszane obecnie dolegliwości stawu kolanowego będą odczuwalne przez R. F. w przyszłości; mogą nastąpić zmiany zwyrodnieniowe, które będą wymagały kontroli i ewentualnego leczenia specjalistycznego. W trakcie leczenia R. F. nie wymagał pomocy osób trzecich przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych, gdyż poruszał się o kulach przy sprawnych kończynach górnych. Wskutek przedmiotowego zdarzenia u R. F. stwierdzono 10 % trwałego uszczerbku na zdrowiu ( opinia biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii O. M. k. 101 – 101 v, dokumentacja medyczna k. 64 - 81, zeznania świadka T. T. k. 89 - 90 ). R. F. przed zdarzeniem z dnia 7 września 2024 r. był osobą zdrową, aktywną fizycznie. Rekreacyjnie przejeżdżał na rowerze około 20 - 30 km dziennie. Po wypadku R. F. nie może wrócić do aktywności w tym samym zakresie, powoduje to u niego zmiany nastroju i drażliwość. Pracuje jako pracownik fizyczny ( zeznania powoda R. F. k. 91 - 92, zeznania świadka X. F. k. 90 - 91 ). Zasadniczą przyczyną zderzenia się pojazdu G. (...) (1) kierowanego przez R. D. (1) z nadjeżdżającym z jego lewej strony drogą z pierwszeństwem przejazdu rowerzystą R. F. był wykonywany przez sprawcę zdarzenia manewr wjazdu z drogi podporządkowanej na drogę z pierwszeństwem przejazdu wykonany bez zachowania szczególnej ostrożności poprzez nie ustąpienie pierwszeństwa przejazdu przez kierującego pojazdem drogą rowerzyście znajdującego się na drodze z pierwszeństwem przejazdu. Kierujący pojazdem marki G. (...) (1) miał możliwość zauważenia nadjeżdżającego rowerzystę. Zauważenie niekontrastowo względem otoczenia ubranego rowerzysty, nawet jadącego z włączonym światłem przednim, było utrudnione. Taktyka i technika jazdy sprawcy zdarzenia R. D. (2) były obiektywnie nieprawidłowe. Brak jest natomiast wymogów dotyczących stroju osoby poruszającej się rowerem, a podstawowe wymogi dotyczące oświetlenia i elementów odblaskowych w jednośladzie poszkodowanego zostały spełnione ( bezsporne, nadto opinia biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków H. T. k. 101 - 123 ). Pojazd marki G. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) , którym kierował R. D. (1) posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdu w (...) S.A (...) w U. . ( bezsporne ). Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi i została zarejestrowana pod numerem (...) . Decyzją z dnia 30 października 2024 r. przyznano i wypłacono na rzecz poszkodowanego R. F. kwotę 7000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, 2800,00 zł tytułem odszkodowania za koszty opieki osób trzecich, 39,20 zł tytułem odszkodowania - zwrot kosztów leczenia ( decyzja k. 193 - 194 , orzeczenie k. 195 - 196 ). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie akt sprawy II K 526/24 Sądu Rejonowego w Ciechanowie, akt szkody ( k 166 - 199 ), opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii O. M. ( k. 101 -101v ), opinii biegłego sadowego z zakresu ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków H. T. ( k. 101 - 123 ), dokumentacji medycznej ( k. 64 - 81 ), zeznań powoda R. F. ( k. 91 - 92 ), zeznań świadka R. D. (1) ( k. 89 - 90 ), zeznań świadka X. F. ( k. 90 - 91 ), zeznań świadka T. T. ( 89 - 90 ). Okoliczności sprawy związane ze zdarzeniem drogowym z dnia 7 września 2024 r., jak również postępowanie odszkodowawcze prowadzone przed (...) Towarzystwem (...) Spółka (...) w U. nie były sporne, a jednocześnie potwierdzone zostały odpowiednimi dokumentami. Stan zdrowia powoda R. F. w tym charakter doznanego urazu, jak też jego następstwa, Sąd ustalił na podstawie dokumentacji medycznej oraz opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii O. M. . W ocenie Sądu, opinia w ortopedii i traumatologii została opracowana w sposób rzetelny i fachowy. Wnioski opinii w zakresie obecnego stanu zdrowia powoda jak również wpływu wypadku na jego obecne funkcjonowanie zostały ustalone przy uwzględnieniu dokumentacji medycznej i po przeprowadzeniu badania powoda. Sąd uwzględnił przedmiotową opinię w całości, a ustalenia w nich dokonane przyjął jako własne. Odnosząc się do kwestii wskazanego procentowego trwałego uszczerbku na zdrowia wskazanego w opinii podkreślić należy, że rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania wraz z załącznikiem zawierają jednakże jedynie wytyczne o charakterze pomocniczym, a nie szczegółowe reguły, nie mają zatem dla niniejszej sprawy charakteru wiążącego, a jedynie pomocniczy. Istotą zadośćuczynienia nie jest bowiem ustalenie wysokości stałego uszczerbku na zdrowiu, jest to tylko jeden z elementów wpływających na ustalenie prawa do zadośćuczynienia i jego wysokości. Spór pomiędzy stronami dotyczył przede wszystkim ustalenia wysokości przysługującego powodowi R. F. zadośćuczynienia. Podkreślić należy, że w toku postępowania przed zakładem ubezpieczeń odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń została ostatecznie przyznana, jednakże wypłacone zadośćuczynienie nie kompensowało – w ocenie powoda – doznanej przez niego krzywdy. W toku niniejszej sprawy strona pozwana akcentowała przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody. Wskazała, że stopień przyczynienia powinien wynieść co najmniej 50 %, jednak nie zostało to sprecyzowane w szczegółowy, dokładny sposób. Aby określić ewentualny stopień przyczynienia się poszkodowanego, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji wypadków i ruchu drogowego H. T. . Opinia ta w ocenie Sądu została sporządzona szczegółowo, zgodnie z posiadaną przez biegłego sądowego wiedzą i doświadczeniem. W ocenie Sądu jest bardzo pomocna, w nawiązaniu do akt szkody i akt sprawy II K 526/24 do ustalenia przyczyn zdarzenia, w którym ucierpiał R. F. , jak również jego ewentualnego przyczynienia się do powstania szkody poprzez nieodpowiednie zachowanie w ruchu drogowym. Podkreślić należy, że biegły sądowy H. T. w swojej opinii, którą sąd w całości podziela, nie wskazał, aby poszkodowany R. F. naruszył jakiekolwiek zasady ruchu drogowego, które mogłyby przyczynić się do powstania szkody lub zwiększenia jej rozmiaru. Rower, którym poruszał się powód R. F. był prawidłowo oznakowany, poruszał się zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym . Niewątpliwie, powód był ubrany w ciemne ubranie, mógł być wyposażony, podobnie jak rower, w dodatkowe elementy odblaskowe, jednakże nie są one wymagane przepisami prawa. Ich brak zatem, mimo pory dnia, nie może zostać przez sąd oceniony jako przyczynienie się do powstania szkody. Sąd zważył, co następuje: W ocenie Sądu, roszczenie powoda R. F. zasługuje na uwzględnienie częściowo tj. do kwoty 43000,00 zł. W ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości odpowiedzialność (...) Towarzystwa (...) Spółka (...) w U. za doznane przez powoda R. F. cierpienia doznane w związku ze zdarzeniem komunikacyjnym z dnia 7 września 2024 r., pozwany zakład ubezpieczeń odpowiada bowiem na podstawie art. 822 kc , jako strona umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawartej ze sprawcą wypadku. Jak wskazano powyżej, zasada odpowiedzialności nie jest między stronami w niniejszej sprawie sporna. Spór dotyczył bowiem wysokości zadośćuczynienia i odszkodowania. Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że pozwany zakład ubezpieczeń wypłacił powodowi R. F. w związku ze zdarzeniem z dnia 7 września 2024 r. zadośćuczynienie w wysokości 7000,00 zł, kwotę 2800,00 zł z tytułu opieki osób trzecich oraz kwotę 39,20 zł z tytułu kosztów leczenia. Powód R. F. domaga się obecnie dopłaty do wypłaconego już zadośćuczynienia w wysokości 68000,00 zł, Uznać zatem należy, że, jego zdaniem, wysokość przysługującego mu zadośćuczynienia, powinna wynieść łącznie 75000,00 zł. Dodatkowo powód domagał się od pozwanego zapłaty kwoty 1280,00 zł tytułem odszkodowania z tytułu kosztów opieki sprawowanej nad nim nieopłatnie przez osoby bliskie. Podstawę prawną zasądzenia zadośćuczynienia stanowi przepis art. 445 § 1 kc. Ustawodawca nie sprecyzował w nim jednak konkretnych mierników czy zasad ustalania wysokości zadośćuczynienia, pozostawiając tę kwestię swobodnemu uznaniu sędziowskiemu. Przepis cyt. artykułu stanowi bowiem, że w wypadkach przewidzianych w art. 444 § 1 kc , w tym w razie uszkodzenia ciała, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. W orzecznictwie sądowym ugruntował się, aprobowany także przez piśmiennictwo, pogląd o kompensacyjnym charakterze zadośćuczynienia pieniężnego przewidzianego w art. 445 § 1 kc , tj. uznający je za sposób naprawienia szkody niemajątkowej, wyrażającej się krzywdą w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1968 r. w sprawie I PR 175/68, uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1973 r. w sprawie III CZP 37/73 ). Wysokość odpowiedniej sumy, której przyznanie przewiduje art. 445 § 1 kc , zależy więc przede wszystkim od rozmiaru doznanej przez poszkodowanego krzywdy, ustalonej przez sąd przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy. O rozmiarze należnego zadośćuczynienia pieniężnego powinien więc decydować w zasadzie stopień cierpień fizycznych i psychicznych poszkodowanego. Dokonane w sprawie ustalenia wskazują, że u powoda w wyniku zdarzenia drogowego z dnia 7 września 2024 r. doszło do z złamania kłykcia bocznego kości piszczelowej prawej oraz złamania głowy kości strzałkowej. Doznane urazy mają charakter trwały. Łącznie trwały uszczerbek na zdrowiu, którego doznał powód wynosi 10 % zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania . Podkreślić należy, że wskazane powyżej urazy, wprawdzie mają charakter trwały, jednakże obecnie jedynie w niewielkim stopniu wpływają na codzienne funkcjonowanie powoda R. F. , mają charakter sporadyczny, wiążą się przede wszystkim z bólem pojawiającym się w związku z nadmiernym obciążeniem i wzmożonym wysiłkiem w pracy. Leczenie zostało zakończone w okresie około pół roku po zdarzeniu. R. F. pozostawał niezdolny do pracy przez okres ośmiu miesięcy. Niewątpliwe, wysokość zadośćuczynienia należy odnosić do sytuacji z daty jego przyznania, a nie do utraty wartości pieniądza wynikającej z upływu czasu; musi być jednak adekwatna do powstałej szkody. W wyroku z dnia 29 września 2004 r. w sprawie II CK (...) Sąd Najwyższy podkreślił, że zadośćuczynienie należne osobie pokrzywdzonej deliktem ma na celu złagodzenie doznanych cierpień fizycznych i moralnych. Wysokość zadośćuczynienia musi zatem pozostawać w zależności od intensywności tych cierpień, czasu ich trwania, ujemnych skutków zdrowotnych, jakie osoba poszkodowana będzie zmuszona znosić w przyszłości. Podobnie w wyrokach z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie II CKN 605/00 oraz z dnia 9 listopada 2007 r. w sprawie V CSK 245/07 Sąd Najwyższy wskazał, że w przypadku uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia należy uwzględniać czynniki obiektywne: czas trwania, stopień intensywności cierpień fizycznych i psychicznych, nieodwracalność skutków urazu ( kalectwo, oszpecenie ), rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, wiek poszkodowanego, a także czynniki subiektywne: poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiową. Teza, że zadośćuczynienie jest roszczeniem o charakterze ściśle niemajątkowym mającym za zadanie kompensację doznanej krzywdy jest powszechnie aprobowana w orzecznictwie. Celem zadośćuczynienia jest jedynie złagodzenie doznanych cierpień i wyrządzonej krzywdy. Wysokość zadośćuczynienia musi być adekwatna w tym znaczeniu, że powinna uwzględniać rozmiar doznanej przez poszkodowanego krzywdy oraz przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość i być utrzymana w rozsądnych granicach odpowiadających aktualnym warunkom i stopie życiowej społeczeństwa, zaś zindywidualizowana ocena tych kryteriów pozostawiona jest uznaniu sędziowskiemu ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 września 2015 r. w sprawie I ACa 421/15 ). Istotne kryteria mające wpływ na wysokość zadośćuczynienia, to przede wszystkim stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność, czas trwania, nieodwracalność następstw, rozmiar kalectwa i konsekwencje doznanego uszczerbku w życiu osobistym i społecznym ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 1 października 2015 r. w sprawie I ACa 198/15 ). Celem zadośćuczynienia pieniężnego, o którym mowa w art. 445 § 1 kc , jest naprawienie szkody niemajątkowej wyrażającej się w krzywdzie w postaci cierpień fizycznych i psychicznych, to jest ujemnych odczuć przeżywanych w związku z cierpieniami fizycznymi. Ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że suma przyznana tytułem zadośćuczynienia ma być „odpowiednia”, a więc nie może być dowolna, lecz musi ściśle uwzględniać stopień doznanej krzywdy. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna być - przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego - utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 23 września 2015 r. w sprawie I ACa 404/15 ). W ocenie Sądu, kwota przyznanego decyzją z dnia 30 października 2024 r. zadośćuczynienia nie była adekwatna do doznanej przez powoda R. F. krzywdy. Niewątpliwie powód R. F. poniósł uszczerbek na zdrowiu, wynikający z urazu kończyny dolnej prawej. Wprawdzie stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu jest umiarkowany, ale – przy uwzględnieniu charakteru pracy powoda oraz jego dotychczasowego trybu życia -  ma istotne znacznie dla komfortu jego życia. Powód pracuje jako pracownik fizyczny; spędzał aktywnie, sportowo czas wolny. Odnosząc się do kwestii przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody, Sąd po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że nie można przyjąć, aby R. F. swoim nieodpowiednim zachowaniem przyczynił się do zwiększenia rozmiarów szkody. Zarówno z opisu przebiegu zdarzenia, akt szkody, jak i opinii biegłego wynika, że R. F. poruszał się po drodze w sposób prawidłowy, a jego pojazd spełniał warunki dopuszczające go do użytku na drogach publicznych. Jednoznacznie trzeba stwierdzić, że winę za doznany przez powoda uszczerbek na zdrowiu ponosi sprawca zdarzenia, który posiadał ubezpieczenie w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. W niniejszej sprawie pojawia się także kwestia możliwości uwzględnienia przy ocenie rozmiaru świadczenia wyrównującego krzywdę faktu zasądzenia w postępowaniu karnym na rzecz poszkodowanego nawiązki. W orzecznictwie dominuje pogląd, że każdorazowo kwestia ta podlega ocenie Sądu. Wobec czego, Sąd orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska wskazanego w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 4 maja 2022 r. wydanego w sprawie o sygnaturze akt I (...) , zgodnie z którym: „uwzględnienie przy ocenie rozmiaru świadczenia wyrównującego krzywdę faktu zasądzenia w postępowaniu karnym na rzecz pokrzywdzonego nawiązki, powinno przybrać formę oceny, czy indywidualne okoliczności ujawnione w rozstrzyganej sprawie dostatecznie uzasadniają to, aby nawiązka zmniejszyła odpowiednio należne zadośćuczynienie, czy też skala uszczerbku niemajątkowego, czy też skala uszczerbku niemajątkowego, w tym trwałość negatywnych następstw zdarzenia szkodzącego przekładając się na znaczny rozmiar, sprzeciwia się temu”. Sąd doszedł do przekonania, że ujawnione w toku niniejszej sprawy okoliczności nie uzasadniają, aby należne powodowi odszkodowanie powinno zostać pomniejszone o zapłaconą w toku postępowania karnego przez sprawcę wypadku nawiązkę. Jak już wskazano powyżej, do zdarzenia doszło nie z winy powoda bądź wskutek jego przyczynienia się, jest on osobą poszkodowaną, wskutek niezachowania przez sprawcę wypadku należytej ostrożności. Mimo, że ustalony trwały uszczerbek na jego zdrowiu ocenić należy jako umiarkowany, to trzeba podkreślić, że wypadek trwale wpłynął na funkcjonowanie powoda i jego codzienną egzystencję. W oparciu o wnioski zamieszczone w opinii biegłego O. M. Sąd uznał za niezasadne żądanie powoda w zakresie zasądzenia odszkodowania z tytułu kosztów opieki sprawowanej nad powodem nieodpłatnie przez osoby bliskie. Biegły sądowy wyraźnie wskazał, że w trakcie leczenia R. F. nie wymagał pomocy osób trzecich przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych. Powód miał możliwość poruszania się o kulach, co umożliwiało odciążenie nogi, a jednocześnie wykonywanie podstawowych czynności osobistych w życiu codziennym: mycie, przygotowywanie posiłków. W ocenie Sądu, powodowi R. F. przysługuje zadośćuczynienie w kwocie łącznie 50000,00 zł, które odpowiada stopniowi doznanej przez niego szkody. Sąd wysokość zadośćuczynienia pomniejszył o przyznane już powodowi zadośćuczynienie w toku postępowania przed zakładem ubezpieczeń tj. o kwotę 7000,00 zł i w związku z tym zasądził kwotę 43000,00 zł. W pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił, uznając je za niezasadne. Odsetki ustawowe za opóźnienie Sąd zasądził od kwoty 43000,00 zł od dnia 28 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w zakresie żądania odsetek ustawowych za opóźnienie w pozostałej części również jako niezasadne. Sąd miał na uwadze, że stosownie do art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od daty złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1 , okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Sąd miał na uwadze, że już w październiku 2024 r. kwota przyznanego powodowi zadośćuczynienia tj. 7000,00 zł, była nieadekwatna do stopnia doznanej przez powoda krzywdy. Niewątpliwie dopiero w toku procesu doszło do szczegółowego ustalenia rozmiaru uszczerbku na zdrowiu jakiego doznał powód w wyniku zdarzenia z dnia 7 kwietnia 2024 r. oraz braku uznania, że R. F. przyczynił się do powstania szkody. Zdaniem Sądu, przyznanie odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonej kwoty 43000,00 zł powinno nastąpić od dnia doręczenia pozwanemu zakładowi ubezpieczeń odpisu pozwu tj. od 28 stycznia 2025 r. Sąd miał bowiem na uwadze, że pomimo ewidentnej nieadekwatności przyznanego w toku postępowania likwidacyjnego zadośćuczynienia, pozwany ubezpieczyciel, po doręczeniu odpisu pozwu, nie podjął ponownej analizy sprawy, co więcej, dopiero na etapie postępowania sądowego podniósł zarzut przyczynienia się powoda do powstania szkody, który nie został ostatecznie przez sąd uwzględniony. Orzekając o kosztach procesu, Sąd miał na uwadze treść art. 100 zd. 1 kpc , stosunkowo je rozdzielając. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem zwrotu części kosztów procesu kwotę 5268,80 zł, w tym 2150,00 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty sądowej od uwzględnionej części powództwa, 886,80 zł tytułem zwrotu kosztów opinii biegłego sądowego w zakresie ortopedii traumatologii ( postanowienie z dnia 25 lipca 2025 r. ) oraz 2232,00 tytułem kosztów zastępstwa R. F. wygrał niniejszą sprawę w 62 %, zatem zasadne było rozdzielenie należnych kosztów procesu w takim zakresie, w jakim strona powodowa wygrała sprawę. Koszty zastępstwa procesowego ustalone zostały stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, przy uwzględnieniu wskazanej wartości przedmiotu sporu ( 3600,00 zł x 62 % = 2232,00 zł ). Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 czerwca 2024 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - W orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113. Z uwagi, iż w niniejszej sprawie wydatki związane z wynagrodzeniem biegłego sądowego w wysokości 3960,00 zł ( postanowienie z dnia 15 września 2025 r. ), pokryte zostały częściowo z zaliczki uiszczonej przez powoda w kwocie 1200,00 zł, a pozostałym zakresie tj. co do kwoty 2760,00 zł tymczasowo z sum budżetowych. Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt IV wyroku nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółka (...) w U. kwotę 2760,00 zł tytułem uzupełnienia kosztów procesu orzeczonych prawomocnym postanowieniem z dnia 15 września 2025 r. Natomiast w pkt V wyroku stosownie do treści art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 28 czerwca 2024 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał Skarbowi Państwa wypłacić powodowi kwotę 1113,20 zł tytułem zwrotu niewykorzystanej części zaliczki.