I C 469/25

Sygn. akt: I C 469/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2025 r. Sąd Okręgowy w (...) I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Rafał Kubicki Protokolant: sekretarz sądowy Piotr Ruciński po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. w (...) na rozprawie sprawy z powództwa I. Z. i P. W. przeciwko (...) Bank (...) S.A. w W. o ustalenie i zapłatę I. 
        oddala powództwo, II. 
        zasądza solidarnie od powodów: I. Z. i P. W. na rzecz pozwanej (...) Bank (...) S.A. w W. kwotę 10 817 zł (dziesięć tysięcy osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się tego orzeczenia o kosztach procesu do dnia zapłaty. sędzia Rafał Kubicki Sygn. akt I C 469/25 UZASADNIENIE I. Z. i P. W. zażądali w dniu 2.04.2025 r. wobec (...) Bank (...) S.A. w W. : 1. 
        zasądzenia od pozwanej kwoty 41 114,32 (...) tytułem zwrotu nienależnych świadczeń wykonywanych na rzecz pozwanej w okresie od 19 grudnia 2011 r. do 25 października 2024 r. w następujący sposób: a) 
        na rzecz powódki I. Z. kwoty 20 557,16 (...) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 30 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty, b) 
        na rzecz powoda P. W. kwoty 20 557,16 (...) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 30 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty; 2. 
        ustalenia nieistnienia pomiędzy stronami stosunku prawnego kredytu wynikającego z umowy (...) (...) (...) nr (...) z dnia 15.12.2011 r. W uzasadnieniu powodowie wskazali na nieważność umowy kredytu z uwagi na brak określenia w sposób jednoznaczny świadczenia stron co narusza art. 69 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe oraz art. 353 1 i art. 358 1 k.c. Podnieśli, iż klauzule przeliczeniowe mają charakter niedozwolony, a kwestionowane postanowienia są sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają ich interesy w rozumieniu art. 385 1 k.c. Nadto w uzasadnieniu pozwu wskazano na nieważność umowy kredytu jako konsekwencji przekroczenia granic swobody umów określonej w treści art. 353 1 k.c. poprzez zagwarantowanie sobie przez pozwanego pełnej dowolności w zakresie ustalenia wysokości zobowiązań strony powodowej jako kredytobiorców. Strona powodowa wskazała, iż ww. zarzuty prowadzą do wniosku, że konstrukcja umowy jest sprzeczna z ustawą, co skutkuje jej nieważnością na podstawie art. 58 § 1 k.c. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości, kwestionując je co do zasady i wysokości, podnosząc zarzut nieudowodnienia. Zakwestionował prawo domagania się przez powodów odsetek ustawowych za opóźnienie, albowiem wezwanie do zapłaty nie wywołało skutków prawnych. Podniósł, iż opłaty okołokredytowe nie stanowią świadczenia nienależnego. Strona pozwana wskazała, że powodowie od początku obowiązywania umowy spłacali zobowiązanie w walucie (...) . Oznacza, że zawarte w umowie klauzule denominacyjne nie miały zastosowania. W niniejszej sprawie kredytobiorcy skorzystali z wariantu spłaty zadłużenia bezpośrednio w walucie (...) . Zaprzeczył wszelkim twierdzeniom strony powodowej, a zwłaszcza że: umowa jest nieważna, postanowienia umowy są abuzywne lub nieważne, powodowie nie mieli zdolności kredytowej do uzyskania kredytu w walucie (...) , warunki umowy nie zostały indywidualnie uzgodnione między stronami, kredyt denominowany jest kredytem złotówkowym, bank nie wykonał właściwie obowiązku informacyjnego, bank nie poinformował powodów o ryzyku zmiany kursu waluty i wpływie tego ryzyka na zobowiązanie powodów. Ponadto pismem z 25 lipca 2025 r. pozwany bank podniósł zarzut braku zubożenia po stronie konsumenta oraz braku wzbogacenia banku. Ustalenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia Dnia 15 grudnia 2011 r. strony zawarły umowę (...) (...) z oprocentowaniem zmiennym nr (...) z dnia 15.12.2011 r., denominowaną kursem (...) , w której strony ustaliły: § 2 ust. 1 (...) : Kwota udzielonego kredytu 59 712,90 (...) . § 2 ust. 2 (...) : Przeznaczenie kredytu: budowa domu jednorodzinnego. § 2 ust. 4 (...) : Kredyt jest udzielany na 360 miesięcy. Treść zakwestionowanych w pozwie postanowień umowy jest następująca: § 1 (definicje pojęć) pkt 17 (...) : (...) – Tabela kursów (...) S.A. obowiązująca w chwili dokonywania przez (...) S.A. określonych w umowie przeliczeń kursowych, dostępna w (...) S.A. i na stronie internetowej (...) S.A. § 4 ust. 2 (...) : W przypadku wypłaty kredytu albo transzy w walucie polskiej, stosuje się kurs kupna dla dewiz obowiązujący w (...) S.A. w dniu realizacji zlecenia płatniczego, według aktualnej (...) . § 4 ust. 3 (...) : W przypadku, wypłaty kredytu albo transzy kredytu w walucie wymienialnej innej niż waluta kredytu, stosuje się kurs kupna/sprzedaży dla dewiz obowiązujący w (...) w dniu realizacji zlecenia płatniczego, według aktualnej (...) . § 16 ust. 1 (...) : Prowizja od udzielonego kredytu, płatna w dniu zawarcia umowy, będzie przeliczona na walutę polską przy zastosowaniu wynikającego z aktualnej (...) kursu sprzedaży dla: 1) dewiz- w przypadku wpłaty w formie przelewu środków, 2) pieniędzy- w przypadku wpłat w formie gotówkowej. § 22 ust. 2 (...) : W przypadku dokonywania spłat zadłużenia Kredytobiorcy z: 1) (...) środki z rachunku będą pobierane w walucie polskiej w wysokości stanowiącej równowartość kwoty kredytu lub raty spłaty kredytu w walucie wymiennej, w której udzielony jest kredyt, przy zastosowaniu kursu sprzedaży dla dewiz, obowiązującego w (...) w dniu, o którym mowa w § 7 ust. 5 (...) , według aktualnej (...) , 2) rachunku walutowego - środki z rachunku będą pobierane: a) w walucie kredytu, w wysokości stanowiącej kwotę kredytu lub ratę spłaty kredytu, b) w walucie innej niż waluta kredytu, w wysokości stanowiącej równowartość kwoty kredytu lub raty spłaty kredytu w walucie wymiennej, w której udzielony jest kredyt, przy zastosowaniu kursu sprzedaży dla dewiz, obowiązującego w (...) SA w dniu, o którym mowa w § 7 ust. 5 (...) , według aktualnej (...) . 3) rachunku technicznego - środki z rachunku będą pobierane w walucie w wysokości stanowiącej kwotę kredytu lub raty. Wpłaty dokonywane na rachunek techniczny w walucie innej niż waluta kredytu, będą przeliczane na walutę kredytu przy zastosowaniu kursów kupna/sprzedaży dla walut, obowiązujących w (...) SA według aktualnej (...) . (dowód: umowa kredytu k. 28-36v.) Umowa była zmieniana trzema aneksami (30.12.2011r., 15.02.2013 r., 9.05.2014 r.), zgodnie z którymi zmieniona została treść § 3, § 6, § 7, § 9, tj. szacunkowy całkowity koszt kredytu w dniu sporządzenia umowy, szacunkowa wysokość kosztu, który kredytobiorca będzie zobowiązany ponieść z tytułu odsetek, termin całkowitej wypłaty kredytu, okres, w którym kredytobiorca korzysta z karencji w spłacie kapitału kredytu, wydłużenie terminu na zrealizowanie inwestycji i zakończenie budowy oraz wydłużenie terminu na przedłożenie potrzebnych dokumentów do banku. (dowód: aneksy k. 37-40v.) Jak wynika z zaświadczenia pozwanego banku, dołączonego do pozwu ( dowód: k. 41 ), wypłata kredytu nastąpiła w czterech transzach: - 30.12.2011 r. w kwocie 11 491,61 (...) , co stanowi kwotę 50 000 zł (kurs 4,3510) - 26.06.2012 r. w kwocie 24 111,50 (...) , co stanowi kwotę 100 000 zł (kurs 4, (...) ); - 8.01.2013 r. w kwocie 17 392,60 (...) , co stanowi kwotę 70 000 zł (kurs 4, (...) ); -20.08.2013 r. w kwocie (...) (...) , co stanowi kwotę 25 000 zł (kurs 4,1480), łącznie kwotę 59 022,71 (...) . Spłata kredytu (rozpoczęta 15.12.2011 r.) następowała tylko w walucie (...) (do 25.10.2024 r.). Suma spłat w (...) wyniosła 39 920,06 (...) . Pismem z 13.01.2025 r. ( dowód: k. 48-49 ) powodowie wezwali bank do zwrotu kwoty 39 920,06 (...) , tytułem nienależnych świadczeń spełnionych w wykonaniu nieważnej umowy w okresie od 27.02.2012 r. do 25.10.2024 r. oraz kwoty (...) ,26 (...) tytułem prowizji za udzieleniu kredytu, zakreślając termin 14 dni. W odpowiedzi na powyższe pismo (k. 52-53) bank wskazał, że nie podziela opinii, iż postanowienia umowy kredytu mają charakter klauzul abuzywnych. Zeznania powodów ( dowód: k. 191-192 ) wskazują na to, że kredytobiorcy umowę zawarli jako konsumenci (bez związku z jakąkolwiek działalnością gospodarczą), na budowę domu, nie negocjując umowy. Stwierdzili, że nie wytłumaczono im tabeli kursów ani nie poinformowano o ryzyku z tym związanym. Powodowie wskazali, iż od 2005 roku mieszkają w Holandii i oboje zarabiają w (...) . Podnieśli, iż ich pokrzywdzenie wynika z tego, że dostali kredyt w złotówkach, a nie w (...) tak jak chcieli. W grudniu 2011 r. powódka nie pracowała, wychowywała dzieci. Pobierała świadczenia na dzieci i dodatki za wynajem domu wypłacane w (...) , natomiast powód zarabiał w (...) . Powódka zaczęła zarabiać w powyższej walucie w 2019 r. Powód podniósł, iż kredyt wypłacono im w złotówkach po kursie, jaki narzucił im bank. Nie pamięta, jaką walutę wpisywali we wnioskach o wypłatę kredytu. Zaproponowano im kredyt w (...) , dlatego że w tej walucie zarabiali. Rozważania prawne Stan faktyczny ustalono na podstawie spójnego, wiarygodnego materiału dowodowego: dokumentów złożonych przez obie strony (wzajemnie niekwestionowanych) i zeznań strony powodowej. Trzeba podkreślić, że zeznania te nie pokrywają się w zasadniczych kwestiach z uzasadnieniem pozwu. W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powodowie dochodzili ustalenia nieważności umowy kredytu, powołując się na argumentację wypracowaną w sporach dotyczących kredytów indeksowanych lub denominowanych do waluty (...) . Konstrukcja prawna tych kredytów opiera się na istnieniu ryzyka walutowego oraz klauzul przeliczeniowych, które wedle orzecznictwa (...) i Sądu Najwyższego mogą prowadzić do stwierdzenia abuzywności określonych postanowień umownych. Tego rodzaju ryzyko i klauzule są zwykle elementem sporów frankowych, ale i innych sporów kredytowych z udziałem walut obcych. W realiach niniejszej sprawy mechanizm ten nie występował. Powodowie zawarli bowiem umowę kredytu denominowanego, w której wypłata kredytu nastąpiła w według wyboru kredytobiorcy w (...) lub (...) , lecz wszystkie inne parametry kredytu dotyczyły waluty obcej – łącznie z dochodami kredytobiorców, przez co kredyt zbliżył się do konstrukcji kredytu walutowego. Nie ulega najmniejszej wątpliwości – i nie da się racjonalnie wyjaśnić stanowiska przeciwnego – że celem kredytu (zamiarem obu stron) było sfinansowanie kosztów budowy domu powodów w (...) (powodowie korzystają z niego, gdy odwiedzają Polskę), a więc pokrzywdzenie przedstawiane przez powodów w zeznaniach, mające polegać na tym, że wypłacono im kredyt w (...) , a nie w (...) , nie może być uznane za pokrzywdzenie prawdziwe. Powodowie nie zgłosili takiego pokrzywdzenia w pozwie. Zeznając, powodowie nie potrafili odpowiedzieć na pytanie, jaką walutę wpisali we wnioskach o wypłatę transz kredytu – to oznacza, że na etapie wypłaty kredytu powodowie nie odnotowali żadnego pokrzywdzenia, a obecnie formułowane - zgłaszane jest tylko na potrzeby procesu. Kredyt wypłacany był w czterech transzach. Nic nie wskazuje na to, by powodowie zgłaszali bankowi nieprawidłowości po otrzymaniu pierwszej transzy. Pozostaje bez odpowiedzi pytanie, dlaczego zdecydowali się na otrzymywanie na tych samych zasadach trzech kolejnych transz. Sąd zwrócił uwagę na znaczące rozbieżności pomiędzy treścią pozwu a stanowiskiem prezentowanym przez powodów na rozprawie 16 października 2025 r. Art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga przedstawienia w pozwie dokładnego, spójnego opisu faktów, uzasadniających żądanie. Powodowie w pozwie twierdzili, że kredyt dotyczy waluty (...) , argumentowali jak w typowych sporach frankowych i opisywali schematy ryzyka charakterystyczne dla tych kredytów. Fragmenty pozwu wskazują jednoznacznie, że powodowie powielili strukturę argumentacyjną z innych spraw, mimo że ich kredyt dotyczył waluty (...) , nie (...) . Chociaż Sąd nie przypisał tej pomyłce charakteru decydującego, to jednak uwzględnił, że narracja procesowa powodów jest wewnętrznie niespójna i nieoparta na rzetelnych ustaleniach faktycznych. Bardziej istotne jest to, że na stronach: 21-22 pozwu (k. 14) powodowie obszernie wymienili okoliczności, które ich zdaniem świadczą o naruszeniu dobrych obyczajów i o wystąpieniu nierównowagi praw i obowiązków umownych. Również w tym miejscu, choć tu akurat nie pada skrót (...) , okoliczności powoływane przez powodów nie przystają do faktycznych okoliczności sprawy, bowiem powodowie upatrują swojego pokrzywdzenia głównie w zastosowaniu przez bank przeliczenia spłat „kursem sprzedaży”, w zastosowaniu spreadu walutowego (różnicy między „kursem sprzedaży” a „kursem kupna”) i w przerzuceniu na kredytobiorców całości ryzyka walutowego związanego z denominacją. Tymczasem w realiach sprawy nie ma spreadu (rozpiętości kursowej między sposobem przeliczenia wypłaty i spłaty), ponieważ spłata następowała – i zgodnie z założeniami umowy kredytu zawartej przez osoby zarabiające w (...) – miała następować od początku bezpośrednio w walucie obcej. Krótko mówiąc, przeliczenie walutowe następowało wyłącznie w momencie wypłaty transzy kredytu. Tym samym przeważająca część argumentacji powodów z racji samych faktów musi być uznana za chybioną. Co do kursu, według jakiego następowała wypłata transz, powodowie nie wskazują, czy był on niższy czy wyższy od obowiązującego w dacie umowy, a więc czy stracili na różnicach kursowych czy na nich zyskali. Problem ten nie jest poruszony ani w pozwie, ani w zeznaniach. Żądanie znajduje oparcie w art. 189 k.p.c. , który wymaga od strony żądającej ustalenia wykazania interesu prawnego. Sąd tylko w tym podziela argumentację powodów, że mają oni interes prawny w żądaniu nieważności umowy, ponieważ ewentualne podzielenie przez Sąd argumentacji o nieważności umowy tylko na potrzeby rozstrzygnięcia o zapłatę wynikać będzie nie z sentencji wyroku, lecz z uzasadnienia, a nie ma pewności, czy będzie to uznawane w innych postępowaniach w kategorii powagi rzeczy osądzonej, a ponadto orzeczenie stwierdzające nieważność umowy może dawać podstawę również do stwierdzenia nieważności hipoteki ustanowionej na zabezpieczenie kredytu. Zgodnie z art. 69 ust. 1 prawa bankowego , przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Do essentialia negotii umowy kredytu należą: oddanie przez bank do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie ściśle określonej kwoty środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel i zobowiązanie kredytobiorcy do korzystania z oddanych do dyspozycji środków pieniężnych na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Umowa kredytu stanowi zatem odrębny typ umowy nazwanej. Jest to umowa konsensualna, dwustronnie zobowiązująca, odpłatna. Różni się od pożyczki pieniężnej, której istota sprowadza się do przeniesienia środków pieniężnych na własność (przy kredycie środki są oddane do dyspozycji kredytobiorcy), braku konieczności określenia celu pożyczki (przy kredycie taki cel jest obowiązkowy), wreszcie udzielanie kredytów i pożyczek pieniężnych to odrębne czynności bankowe. Zgodnie z art. 353 1 k.c. (zasada swobody umów) strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Zgodnie zaś z art. 358 1 § 2 k.c. (waloryzacja sądowa) strony mogą zastrzec w umowie, że wysokość świadczenia pieniężnego zostanie ustalona według innego niż pieniądz miernika wartości. Dla oceny zgodności spornej umowy z ww. przepisami decydujące znaczenie ma – oprócz faktu, że spłata następowała i następować miała w zamiarze stron od początku wyłącznie w (...) – że § 4 ust. 1 Części B ogólnej umowy ( (...) ) brzmiał: Kredyt jest wypłacany w walucie wymienialnej albo w walucie polskiej. Oznacza to, że powodowie mieli wybór – czy chcą otrzymać złotówki czy walutę obcą i nie był to wybór czysto teoretyczny, skoro zamieszkiwali za granicą, zarabiali w (...) i walutę obcą mogli racjonalnie zagospodarować na zaspokojenie cen w (...) . Dlaczego nie wybrali wypłaty w (...) – próżno odpowiedzi szukać w pozwie, w zeznaniach powodów, ale i w odpowiedzi na pozew. Skoro nie ma na to odpowiedzi, a przede wszystkim skoro nie nakierunkowuje na to profesjonalny pełnomocnik strony powodowej, trudno upatrywać naruszenia po stronie banku. Należy powtórzyć – taka konstrukcja umowy czyni ją bliższą kredytowi walutowemu niż denominowanemu do waluty obcej. Wypłata kredytu i spłata rat zostały uregulowane w sposób zgodny z przedstawionymi przepisami, nie łamiąc zawartych w niż zasad i wartości. Wbrew argumentacji pozwu, kredytobiorcy, którzy zarabiają w (...) i spłacają w (...) zgodnie z pierwotnymi założeniami umowy i celem kredytu, nie są dotknięci ryzykiem walutowym. Są pod tym względem w takiej samej sytuacji, jak kredytobiorcy krajowi, zarabiający w (...) i spłacający w (...) . To tak oczywiste, że nie wymaga szerszej argumentacji. Pozostała do rozważenia kwestia abuzywności. Zgodnie z art. 385 1 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. § 2 - Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3 - nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. § 4 - ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Klauzulą niedozwoloną jest postanowienie umowy zawartej z konsumentem (lub wzorca umownego), które spełnia (łącznie) wszystkie przesłanki określone w przepisie art. 385 1 k.c. : 1) nie jest postanowieniem uzgodnionym indywidualnie; 2) nie jest postanowieniem w określającym główne świadczenia stron; 3) kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Z zeznań powodów wynika, że kredytowana nieruchomość nie była związana z żadną działalnością gospodarczą, a więc powodów Sąd traktuje jako konsumentów w starciu z przedsiębiorcą. Jednocześnie na podstawie przeprowadzonych dowodów w postaci załączników do pozwu i odpowiedzi na pozew, a także zeznań powodów, Sąd ustala, że warunki umowy w ogóle nie były uzgodnione indywidualnie (umowa nie była negocjowana). Jednak to tylko wstępne przesłanki zakwestionowania przepisów umownych. Pozostałe w tej sprawie nie zachodzą. Powodów nie uprzedzano o ryzyku kursowym, ponieważ w realiach tej sprawy ryzykiem takim nie zostali obciążeni. Przedstawiony wyżej wywód, dotyczący uregulowania przez strony sposobu wypłaty i spłaty kredytu, nie pozwala na ustalenie, że zawarte w spornej umowie klauzule przeliczeniowe są niedozwolonymi klauzulami umownymi jako kształtujące prawa i obowiązki konsumentów - kredytobiorców - w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami czy rażąco naruszające ich interesy. Jako sprzeczne z dobrymi obyczajami kwalifikowane są w szczególności wszelkie postanowienia, które zmierzają do naruszenia równorzędności stron umowy, nierównomiernie rozkładając uprawnienia oraz obowiązki między partnerami stosunku obligacyjnego. Również o rażącym naruszeniu interesów konsumenta można mówić w przypadku nierównomiernego rozkładu praw i obowiązków stron umowy. To prawda, że bank otrzymał w umowie prawo do jednostronnego regulowania wysokości transz kredytu (poprzez przeliczenie według własnego kursu waluty) – jednak to niewątpliwe naruszenie interesów konsumentów traci na znaczeniu poprzez to, że powodowie mieli niczym nieskrępowaną możliwość wnioskowania o wypłatę kredytu w ich własnej walucie ( (...) ). Powódka ma (...) . Powodowie mieli możliwość oceny opłacalności wypłaty kredytu i w (...) i w (...) . To była kwestia wyłącznie ich wyboru. Skoro tak, nie może być mowy o ich pokrzywdzeniu. Konsekwencją powyższego jest oddalenie powództwa na podstawie art. 189 k.p.c. i na podstawie art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. Dodać tu trzeba, że nastąpiło to z zasady, bowiem wysokość żądania pieniężnego nie budziłaby wątpliwości Sądu jako niezaprzeczona przez pozwanego ( rozdział XX ust. 1 odpowiedzi na pozew). Kwestionowane były tylko odsetki za opóźnienie, które jednak należałyby się powodom – w razie uwzględnienia ich powództwa – zgodnie z pozwem jako prawidłowo liczone od daty wyznaczonej w reklamacji z 13.01.2025 r. Strona powodowa przegrała proces w całości, zatem pozwany bank zasługuje zgodnie z art. 98 k.p.c. na zwrot uzasadnionych kosztów. Na jego koszty procesu składają się: opłata za pełnomocnictwo (17 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej 10 800 zł – odpowiedniej do wartości przedmiotu sporu. sędzia Rafał Kubicki