I C 441/21

Powód, Miasto S., wniósł pozew przeciwko T. T. o zapłatę 149.166,17 zł tytułem zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty udzielonej przy sprzedaży lokalu mieszkalnego. Lokal został pierwotnie nabyty przez A. S. od Miasta S. z bonifikatą, a następnie darowany przez A. S. swojej siostrze, T. T. T. T. z kolei darowała lokal swojemu synowi, Ł. T., który następnie przekazał go swojej siostrze, M. Z., a ta sprzedała lokal. Powód oparł swoje żądanie na art. 68 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który nakłada obowiązek zwrotu bonifikaty po jej waloryzacji, jeśli nieruchomość zostanie zbyta przed upływem określonego terminu. Pozwana T. T. wniosła o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut nadużycia prawa podmiotowego (art. 5 kc). Argumentowała, że zbyła lokal osobie bliskiej, a ostatecznie nie odniosła z tego korzyści, a środki ze sprzedaży zostały przeznaczone na cele mieszkaniowe. Sąd Okręgowy w Słupsku uznał powództwo za zasadne. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 68 ust. 2b ustawy o gospodarce nieruchomościami, osoba bliska, która nabyła nieruchomość z bonifikatą i następnie ją zbyła, podlega obowiązkowi zwrotu bonifikaty. Sąd odrzucił zarzut nadużycia prawa podmiotowego, wskazując, że okoliczności podnoszone przez pozwaną są przewidziane w ustawie i nie mogą stanowić podstawy do uznania żądania za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Sąd powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i Sądu Apelacyjnego, które potwierdzają taką interpretację przepisów. W konsekwencji, sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 149.166,17 zł wraz z odsetkami oraz zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający