I C 422/25

Sygn. akt I C 422/25 upr. UZASADNIENIE wyroku z dnia 17 lipca 2025 r. Powód (...) sp. z o.o. w T. w pozwie wniesionym do tut. Sądu w dniu 21 marca 2025 roku (data prezentaty) domagał się zasądzenia od pozwanego K. T. kwoty 3.659,34 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 29.11.2024 roku do dnia zapłaty. Domagał się też zasądzenia kosztów procesu. Powód wskazał, iż w dniu 29.11.2024r. wniósł przeciwko pozwanemu pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, w którym, w dniu 3.01.2025 roku wydano postanowienie o umorzeniu postępowania. W uzasadnieniu roszczenia powód podał, że 21 maja 2024 r. pozwany zawarł z pożyczkodawcą umowę pożyczki na okres 4 miesięcy, na mocy której udostępniona została kwota 4.500 zł., zaś całkowita kwota do zapłaty wynosić miała 5370 zł w tym prowizja za udzielenie pożyczki w kwocie 597,06 zł oraz odsetki umowne za okres obowiązywania umowy w kwocie 272,94 zł. Pozwany K. T. wniósł o oddalenie powództwa podnosząc, iż brak spłaty pożyczki wynikał ze zdarzenia losowego – kradzieży środków z jego konta bankowego, co próbował wykazać stronie powodowej, która jednak nie chciała z nim dojść do porozumienia. Nadto pozwany podniósł, iż był kilkuletnim klientem strony powodowej z pozytywną historią spłaty pozostałych pożyczek. Nadto wniósł o obciążenie powoda w całości kosztami postępowania (k. 44-45). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 21 maja 2024 roku pomiędzy (...) sp. z o.o. w T. a pozwanym K. T. została zawarta umowa pożyczki nr(...) , na podstawie której udzielono pozwanemu pożyczki w kwocie 4500 zł. Pożyczka została udzielona okres 4 miesięcy tj. do dnia 21.09.2024 roku. Opłata przygotowawcza wynosiła 597,06 zł, odsetki–272,94 zł. Całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta do suma 5.370 zł. Umowa była zawierana za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość. Pozwany miał założone konto w systemie pożyczkodawcy z uwagi na korzystanie we wcześniejszym czasie z usług powoda.. W dniu 21 maja 2024 roku na rachunek pozwanego wskazany w rejestracji konta pożyczkodawca przelał kwotę 4500 złotych. Pozwany początkowo spłacał raty pożyczki. Pismem z dnia 29.10.2024 roku strona powodowa wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 3.590,27 zł. Pozwany kontaktował się z powodem w sprawie ugodowej spłaty należności jednak strony ostatecznie nie zawarły porozumienia. Dowód: umowa pożyczki k. 22-23, dowód wpłaty opłaty 1zł – k. 29, dowód wypłaty pożyczki – k. 30, wezwanie do zapłaty k. 31, wniosek o pożyczkę – k. 26-28, korespondencja pozwanego e-mail z powodem – k. 46-51 Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez powoda dokumenty. Dokumenty załączone do akt sprawy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone ( art. 244 k.p.c. ), jak również tego, że osoby, które je podpisały złożyły zawarte w nich oświadczenia ( art. 245 k.p.c. ). Treść i forma dokumentów nie zostały skutecznie zakwestionowane przez strony, również Sąd po zapoznaniu się z nimi nie powziął co do nich wątpliwości. Dokumenty te korzystają z domniemania autentyczności i prawdziwości. Pozwany nie kwestionował faktu, iż pożyczkę od strony powodowej otrzymał. Nie podnosił także by ją spłacił w całości, ani nie podnosił zarzutów co do wysokości dochodzonego roszczenia. Pozwany skupił się wyłącznie na procedurze ugodowego zakończenia sporu i swojej pozytywnej historii kredytowej u tego pożyczkodawcy, co nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozwany nie wykazał także okoliczności braku możliwości spłaty poza gołosłownymi twierdzeniami, iż został okradziony, przy czym sam fakt nieposiadania środków na spłatę zobowiązań nie jest podstawą do oddalenia powództwa o roszczenia z zawartych ważnie umów. Sąd zważył co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie strony zawarły umowę pożyczki za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Art. 720 § 1 k.c. stanowi, iż przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Niezależnie od tego, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają także przepisy ustawy o kredycie konsumenckim, wprowadzające dodatkowe definicje i warunki udzielenia pożyczki konsumentowi to przecież niewątpliwie zastosowanie ma także cytowany wyżej przepis kodeksu cywilnego . Z definicji umowy pożyczki wynika podstawowa cecha tej czynności prawnej jaką jest przeniesienie własności inaczej przekazanie pożyczkobiorcy określonej ilości, kwoty pieniędzy. Poza sporem pozwany zawarł z powodem umowę pożyczki na kwotę 4500 złotych w dniu 21 maja 2024 roku. W tym samym dniu pożyczkodawca przelał na rachunek wcześniej wskazany przez pozwanego kwotę 4500 złotych. Strona powodowa przedstawiła dowód przelewu oraz dowód rejestracji pozwanego w systemie z podaniem numeru konta. Pozwany nie zakwestionował, że rachunek należy do niego, nie twierdził też by ktoś podszywał się pod jego dane. W ocenie sądu strona powodowa wykazała za pomocą przedłożonych do pozwu dokumentów, że wierzyciela pierwotnego oraz pozwanego łączyła umowa pożyczki oraz że pożyczkodawca tej pożyczki pozwanemu udzielił. Jednocześnie pozwany nie wykazał by spłacił przedmiotową pożyczkę. Dowód w tym zakresie obciążał, zgodnie z ogólnymi regułami rozkładu ciężaru dowodów z art. 6 k.c. , pozwanego. Brak jest także podstaw do kwestionowania umowy w zakresie jej zgodności z przepisami prawa oraz pod kątem występowania ewentualnych klauzul abuzywnych ( art. 385 1 k.p.c. ). Pozwany jest konsumentem co zobowiązuje sąd do dokonania oceny roszczenia wynikającego z zawartej z przedsiębiorca umowy również w świetle przepisów o ochronie konsumentów, w tym szczególnie art. 385 1 – 385 3 k.c. Zgodnie z art. 385 1 § 1 k.c. , aby można było uznać klauzulę za abuzywną, muszą zostać spełnione łącznie cztery przesłanki: umowa musi być zawarta z konsumentem, postanowienia tej umowy nie zostały uzgodnione z konsumentem w sposób indywidualny, a ponadto kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, co jednak nie dotyczy głównych świadczeń stron, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Za nieuzgodnione indywidualnie z konsumentem uważa się te postanowienia umowy, na których treść nie miał on rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje ( art. 385 1 § 3 i 4 k.c. ). Z kolei za sprzeczne z dobrymi obyczajami należy uznać m.in. działania wykorzystujące np. niewiedzę, brak doświadczenia konsumenta, naruszenie równorzędności stron umowy, działania zmierzające do dezinformacji, wywołania błędnego przekonania konsumenta, wykorzystania jego niewiedzy lub naiwności. Chodzi, więc o działanie potocznie określane, jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające in minus od przyjętych standardów postępowania (m.in. wyrok SA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r, VI ACa 771/10). Umowa pożyczki zawarta przez strony została zawarta na standardowo stosowanym przez stronę powodową formularzu, a pozwany nie miał realnego wpływu na brzmienie poszczególnych zapisów umowy, co jasno wynika z formy i treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże w ocenie Sądu nie można uznać, aby jej postawienia zawierały klauzule abuzywne, by zachodziły pozostałe przesłanki określone w art. 385 1 § 1 k.c. , a muszą zostać spełnione łącznie. Analiza zapisów umowy pozwala w ocenie Sądu dojść do przekonania, iż została ona sporządzona w sposób zrozumiały i czytelny. Konkretne kwoty zostały wypunktowane i wyszczególnione, w tym kwota kapitału, odsetek, składki ubezpieczeniowej. Kwotę prowizji w wysokości 597,06 zł nie można uznać za wygórowaną przy udzielonej kwocie pożyczki 4500zł. Kwota pozoaodsetkowych kosztów udzielenia kredytu nie przekracza dopuszczalnej prawem wysokości kosztów określonej w art. 36 a ustawy o kredycie konsumenckim. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt I wyroku zasądzając od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę objęta zadaniem pozwu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 k.p.c. i zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty złożyły się: opłata od pozwu 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika 900 zł ustalone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wniesienia pozwu wraz z opłatą od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, a także koszty doręczenia korespondencji przez komornika w kwocie 79,96 zł. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) (...) (...)