I C 385/19

Powódka, (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., wniosła pozew o zapłatę kwoty 5226,21 zł z odsetkami od pozwanej A. M., byłej studentki Wyższej Szkoły (...) w N. Roszczenie wynikało z nieopłaconego czesnego i usług edukacyjnych, a powódka nabyła wierzytelność na podstawie umowy cesji. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu pierwotnie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, jednak pozwana złożyła sprzeciw, który spowodował utratę mocy nakazu. W sprzeciwie pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczenia, wskazując, że nauka zakończyła się w maju 2011 roku, a roszczenie przedawniło się najpóźniej w maju 2014 roku. Sąd ustalił, że pozwana była studentką w roku akademickim 2010/2011 i została skreślona z listy studentów z powodu nieuiszczania opłat. Łączna kwota zaległości wynosiła 3 404,50 zł. Sąd oparł swoje ustalenia na dokumentach przedstawionych przez powoda. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że kluczową kwestią jest przedawnienie roszczenia. Powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2017 r. (III CZP 74/17), sąd stwierdził, że roszczenia o opłatę za studia przedawniają się w trzyletnim terminie. Termin płatności ostatniej raty czesnego przypadał na 30 kwietnia 2011 roku. Pozew został wniesiony 31 stycznia 2017 roku, co oznacza, że roszczenie było przedawnione w momencie jego wniesienia. Sąd podkreślił, że wobec konsumenta (pozwanego) przedawnione roszczenie nie może być skutecznie dochodzone, a sąd ma obowiązek uwzględnić ten fakt z urzędu. W związku z tym powództwo zostało oddalone, a powód obciążony kosztami procesu na podstawie art. 98 kpc.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający