I C 2522/17

Strona powodowa E. domagała się zasądzenia od pozwanego D. P. kwoty 3.441,03 zł wraz z odsetkami, tytułem wierzytelności nabytej w drodze przelewu od pierwotnego wierzyciela. Roszczenie wynikało z umowy o świadczenie usług zawartej w 2008 roku, która została rozwiązana w 2009 roku. Pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, podnosząc zarzut przedawnienia, wskazując, że roszczenie przedawniło się najpóźniej w grudniu 2012 roku. Sąd ustalił, że pozwany zawarł umowę o świadczenie usług telewizyjnych, a następnie wystawiono faktury VAT oraz notę obciążeniową na łączną kwotę 1.893 zł z terminem płatności do 8 grudnia 2009 roku. Sąd uznał zarzut przedawnienia za uzasadniony, kwalifikując umowę jako umowę o świadczenie usług (art. 750 k.c.), której roszczenia przedawniają się w terminie dwuletnim (art. 751 k.c.). Nawet przyjmując dłuższy, trzyletni termin przedawnienia z art. 118 k.c., roszczenie uległo przedawnieniu. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 117 § 2 k.c., pozwany miał prawo uchylić się od zaspokojenia przedawnionych roszczeń. Dodatkowo, sąd zauważył, że powód nie przedstawił dowodu nabycia wierzytelności (umowy przelewu) ani nie wykazał, że naliczone należności i kary wynikały z umowy, co stanowiło naruszenie obowiązków dowodowych z art. 6 k.c. i 232 k.p.c. W związku z tym, powództwo zostało oddalone w całości.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający