I C 1931/24

Sygn. akt I C 1931/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2026 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Hajduk Protokolant: Sandra Conrad po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2026 roku w Gliwicach sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w X. przeciwko P. M. , S. S. o zapłatę sprawy z powództwa wzajemnego P. M. , S. S. przeciwko pozwanemu wzajemnemu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w X. o ustalenie i zapłatę 1. 
        zasądza od pozwanych głównych na rzecz powoda głównego kwotę 12.953 złote ( dwanaście tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt trzy złote ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 5 lutego 2025 roku; 2. 
        w pozostałym zakresie powództwo główne oddala; 3. 
        zasądza od powoda głównego na rzecz pozwanych głównych kwotę 5.400 złotych ( pięć tysięcy czterysta złotych ) tytułem kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku; 4. 
        ustala, że stosunek prawny z umowy o kredyt hipoteczny nr (...) z dnia 13 sierpnia 2008 roku, zawartej pomiędzy stronami nie istnieje na skutek nieważności umowy; 5. 
        zasądza od pozwanego wzajemnego na rzecz powoda wzajemnego P. M. kwotę 1.048,96 złotych ( jeden tysiąc czterdzieści osiem złotych dziewięćdziesiąt sześć groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 5 stycznia 2025 roku; 6. 
        zasądza od pozwanego wzajemnego na rzecz powódki wzajemnej S. S. kwotę 1.048,96 złotych ( jeden tysiąc czterdzieści osiem złotych dziewięćdziesiąt sześć groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 5 stycznia 2025 roku; 7. 
        zasądza od pozwanego wzajemnego na rzecz powodów wzajemnych kwotę 6.400 złotych ( sześć tysięcy czterysta złotych ) tytułem kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. SSO Wojciech Hajduk IC 1931/24   UZASADNIENIE Powód główny (...) (...) SA z siedzibą w X. w poziwe przeciwko pozwanym P. M. i S. S. domagał się zasądzenia 160.399,99zł tytułem zwrotu kapitału oddanego pozwanym do dyspozycji na mocy umowy kredytu hipotecznego nr (...) z dnia 13.08.2008 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 21.12.2024r, Uzasadnił, że w sytuacji gdy umowa kredytu jest nieważna przysługuje mu roszczenie o zwrot udzielonego kapitału co znajduje uzasadnienie w orzecznictwie TSUE i SN W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli o oddalenie powództwa głównego i wytoczyli powództwo wzajemne domagając się ustalenia nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu i zasądzenia kwoty 2.097zł,91zł tj po 1.048,96zł dla każdego z powodów. Złożyli zarzut potrącenia wzajemnej wierzytelności z tytułu spłaty rat w kwocie 162.497,90zł oraz zarzucili przedawnienie roszczenia. W uzasadnieniu przyznali zawarcie umowy, zarzucili abuzywność postanowień umownych, co powoduje nieważność umowy. USTALENIA FAKTYCZNE W dniu 13.08.2008r. powodowie o kredyt hipoteczny nr (...) indeksowany do waluty obcej CHF na kwotę 160.400zł na okres 540 miesięcy, oprocentowany stawką LIBOR 3M. Celem kredytu był zakup mieszkania na rynku wtórnym. Umowa została sporządzona na podstawie wzorca banku, wskazano w niej min. że kwota kredytu jest indeksowana do CHF, spłata nastąpi w równych miesięcznych ratach. W §2 pkt2 umowy wskazano, że kredyt jest indeksowany do CHF, po przeliczeniu wypłaconej kwoty zgodnie z kursem kupna CHF wg Tabeli Kursu Walut Obcych obowiązującej w Banku w dniu uruchomienia kredytu lub transzy. Po uruchomieniu kredytu lub pierwszej transzy.., bank wysyła kredytobiorcy pismo, informujące o wysokości pierwszej raty kredytu w CHF oraz jego równowartości w PLN zgodnie z kursem kupna wg Tabeli Kursu Walut Obcych obowiązującej w Banku w dniu uruchomienia kredytu/transzy, przy czym zmiany kursów walut w trakcie okresu kredytowania mają wpływ na wysokość kwoty kredytu i raty kapitałowo odsetkowej. W §7pkt1 umowy wskazano, że kredytobiorca zobowiązuje się spłacić kwotę kredytu w CHF ustaloną zgodnie z § 2 w złotych polskich, z zastosowaniem kursu sprzedaży obowiązującego w dniu płatności raty, zgodnie z Tabelą Kursu Walut Obcych [umowa §2 pkt 1-3; §6 pkt1-6, §7 pkt 1-4 k-21-24]. Z §2pkt19, §3pkt1 i §8pkt3, §9pkt4 i §10 pkt4i5 „regulaminu kredytowania osób fizycznych w ramach usług bankowości hipotecznej w Banku (...) SA”, wynika, że kredyt może być indeksowany kursem waluty obcej na podstawie obowiązującej w banku Tabeli Kursów walut obcych. W przypadku kredytu indeksowanego kursem waluty obcej kwota raty spłaty obliczana jest wg kursu sprzedaży dewiz obowiązującego w Banku na podstawie Tabeli Kursów Walut Obcych [§2pkt18, §3pkt2, §8pkt3 regulaminu k-100-109] . Wszystkie formalności zostały przeprowadzone w oddziale banku w B. . Dokonali rozeznania ofert różnych banków, jedynie pozwany zaproponował im kredyt indeksowany do CHF. Ofertę przedstawiono jako najkorzystniejszą. Zostali zapewnieni o stabilności waluty obcej. Poinformowano ich o ryzyku kursowym, wskazano symulację wzrostu wartości CHF na wysokość kapitału do spłaty i raty kredytowej przy założeniu, że maksymalny wzrost wartości CHF wyniesie 14,55%. Poinformowano powodów, że otrzymają kredyt w złotówkach i będą spłacali w złotówkach, następnie umowę podpisano [zeznania powoda P. M. k-177-178, powódki S. S. k-178 wniosek kredytowy k-227-230, informacja dla wnioskodawców ubiegających się o kredyt mieszkaniowy k-264, symulacja wzrostu kapitału i raty kredytu do spłaty przy zmianie kursu waluty CHF k-260]. – ustalić czy się zgadza z dokumentami Strony zawarły dwa aneksy do umowy: pierwszy 16.06.2014, drugi 6.08.2020r. Dotyczyły sposobu pobierania prowizji. aneksy k-27-31] . Powodowie wzajemni spłacili bankowi łącznie147.447,10zł tytułem spłaconych rat, w tym: -6.462,92 zł tytułem nienależnej składki (...) -7.796,88zł prowizji -791 nienależnie uiszczonych składek ubezpieczenia pomostowego [zaświadczenie banku o poniesionych kosztachk-90, k- zestawienie spłat k- 91-94 i k-110-117] . Pismem z dnia 9.12.2024 złożyli reklamację, powołując się na nieważność umowy i domagając się zwrotu uiszczonych rat [k-77-78] . Pismem z dnia 4 .01.2025 bank odmówił uwzględnienia żądania [k-81-84] . Pismem z 5.02.2025 złożyli zarzut potrącenia ww. kwot ze wzajemną wierzytelnością banku z tytułu wypłaconego kapitału [oświadczenie k-99] . Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o powołane wyżej dokumenty i częściowo zeznania powodów. Zeznania w części zaprzeczającej o jakimkolwiek pouczeniu o ryzyku walutowym stoją w sprzeczności z dokumentami, a przekonanie o braku pouczenia wynika z niepamięci spowodowanej upływem czasu. W zakresie dokonanej spłaty uznano, że powodowie łącznie spłacili kwotę 147.447,10zł . Brak podstaw do przyjęcia, że dodatkowo osobno zapłacili bankowi 6.462,92 zł tytułem nienależnej składki (...) , 7.796,88zł prowizji i 791 nienależnie uiszczonych składek ubezpieczenia pomostowego. Nie wynika to z żadnego dokumentu. Tym samym bank jest wzbogacony o kwoty spłacone przez powodów wzajemnych, z zaświadczenia banku wynika, że łączne spłaty wynosiły 147.447,10zł [k-116] ROZWAŻANIA PRAWNE Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Należy wskazać, że w świetle utrwalonego poglądu w orzecznictwie i doktrynie, umowy kredyt indeksowany do waluty obcej były, w czasie zawarcia spornej umowy, dopuszczalne w świetle zasady swobody zawierania umów z art. 353 1 kc. Analiza spornej umowy kredytu przez pryzmat art. 385 1 §1kc prowadzi do wniosku, że w nie doszło do jej skutecznego zawarcia z uwagi na rażące naruszenie interesów powoda jako konsumenta poprzez niekorzystne ukształtowanie jego sytuacji ekonomicznej na skutek nieusprawiedliwionej i niekorzystnej dysproporcji praw i obowiązków. Zgodnie z art. 385 1 §1kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W pierwszym rzędzie należy dokonać oceny czy umowa zawierała niedozwolone postanowienia, jaki miały charakter, czy określały główne świadczenia stron. Powodowie w pierwszej kolejności zarzucili, że zawarte w umowie klauzule ryzyka walutowego są abuzywne. W tym względzie należy zwrócić uwagę na treść następujących wyroków Trybunału Sprawiedliwości: z 30 kwietnia 2014r C-26/13; z 20 września 2017 r. C-186/16; z 20 września 2018r. C-51/17; z 14 marca 2019 r. C-118/17 oraz z dnia 3 października 2019 r. C-260/18. Orzeczenia te zapadły na tle umów kredytu zawartych z konsumentami i zawierających ryzyko walutowe (kredytu indeksowanego, denominowanego lub wprost kredytu walutowego). W ocenie TSUE nie jest możliwe odrywanie klauzuli ryzyka walutowego (wyrażonej czy to przez indeksację czy też denominację) od mechanizmu przeliczania waluty krajowej na walutę obcą i Trybunał Sprawiedliwości konsekwentnie kwalifikuje klauzule dotyczące ryzyka wymiany, do których zalicza także sposób ustalania kursu wymiany, jako klauzule określające główny przedmiot umowy kredytu . W wyroku z 20 września 2017r. C-186/16 dokonał wykładni art. 4 ust 2 dyrektywy Rady 93/13 z 5.04.1993r. W uzasadnieniu wyroku C- 260/18 (pkt 44 wyroku)Trybunał ponownie potwierdził swoje stanowisko w odniesieniu do kredytu indeksowanego, że klauzule dotyczące ryzyka wymiany określają główny przedmiot umowy. Orzeczenia te są wiążące dla Sądu Polskiego. Stosując prounijną wykładnię art. 385 (
    1) § 1 k.c. w zw. z art. 4 i 6 art. dyrektywy 93/13 przyjęto więc, że kwestionowane postanowienia umowy kredytu, które wprowadzają ryzyko kursowe (ryzyko wymiany) przez mechanizm indeksacji, stanowią klauzulę określającą główne świadczenia stron ( essentialia negotii ). Tym samym w dalszym etapie rozważań, w świetle art. 385 (
    1 ) §1kc , konieczna jest ocena czy określone w spornej umowie oraz „regulaminie kredytowania osób fizycznych…” i stanowiące główne świadczenia stron klauzule ryzyka walutowego  zostały sformułowane w sposób jednoznaczny, co skutkowałoby związaniem stron umową [ §2 pkt 1-3; §6 pkt1-6, §7 pkt 1-4 umowy kredytu oraz §2 pkt19, §3pkt2, § 8 pkt3, §9 pkt4, §10pkt4 i 5 regulaminu kredytowania osób fizycznych w ramach usług bankowości hipotecznej w Banku (...) SA] . Umowa kredytowa zastrzega warunki indeksacji świadczenia do kompetencji banku odsyłając do kursów walut zawartych w "Tabeli kursów walut obcych obowiązującej w banku." Prawo Banku do ustalania kursu waluty nie doznaje żadnych umownych ograniczeń w postaci skonkretyzowanych, obiektywnych kryteriów zmian stosowanych kursów walutowych. Bank swobodnie ustalał, według tylko sobie znanych zasad, kursy walut, mając nieograniczone prawo kształtowania raty. Jest to równoznaczne z prawem dowolnego kształtowania wysokości świadczeń głównych (wysokości raty i całej należności) w czasie trwania stosunku prawnego. Tym samym nie można mówić o jednoznacznym określeniu głównego świadczenia. Umowa powoduje swoistą nierówność informacyjną stron. Powodowie jako konsumenci, na podstawie treści umowy, w chwili jej zawarcia, nie byli w stanie oszacować całości kwoty, którą będą musieli spłacić w przyszłości, a o poziomie zadłużenia ratalnego [wysokości raty], dowiadywali się dopiero po potrąceniu raty, kwocie kredytu w CHF i jego równowartości w PLN oraz następnie w związku z podjęciem odpowiedniej sumy kolejnych rat z rachunku [§2 pkt 2 umowy] . Jest to nie do zaakceptowania, w tym zakresie umowa kształtuje prawa i obowiązki powoda w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco narusza ich interesy w rozumieniu art. 385 (
    1) kc. Dodatkowym naruszeniem dobrych obyczajów i rażącym naruszeniem usprawiedliwionych interesów powodów jako konsumentów jest zastrzeżenie dwóch różnych kursów wymiany: kursu kupna dla przeliczenia wypłaconego przez bank kredytu, zaś kursu sprzedaży dla obliczania rat spłacanego kredytu. Powoduje to nieuzasadnione korzyści kosztem konsumentów i narusza równorzędność stron umowy przez nierównomierne rozłożenie uprawnień i obowiązków między partnerami stosunku obligacyjnego. Bank naruszył obowiązek rzetelnego poinformowania konsumentów. Powinien przedstawić pełną informację umożliwiającą podjęcie racjonalnej decyzji o długofalowych skutkach, w tym przedstawić wahana kursów wymiany i ryzyko związane z zaciągnięciem kredytu w walucie obcej, klarownie wyjaśnić, jak na wysokość raty kredytu wpłynęłaby silna deprecjacja kursu waluty krajowej, a także wyjaśnić, że ryzyko kursowe z ekonomicznego punktu widzenia może okazać się trudne do udźwignięcia w przypadku dewaluacji waluty, co nie miało miejsca. Powodowie nie mieli realnej możliwości oddziaływania na treść postanowień umownych, nie zostały indywidualnie uzgodnione . Podpisali umowę przygotowaną zgodnie z wzorcem banku, zostali zapewnieni o atrakcyjności kredytu. Stanowisko, że przyjęcie przez konsumenta propozycji banku, wnioskowanie o kredyt w CHF poprzez zaznaczenie we wniosku kredytowym odpowiedniej rubryki przy możliwości wyboru innej waluty, oznacza rezygnację z pertraktacji i akceptację umowy, a jej podpisanie jest równoznaczne z indywidualnym uzgodnieniem postanowień umownych, nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 385 (
    1) § 3 k.c. stanowi, że nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Przez rzeczywisty wpływ należy rozumieć realną możliwość oddziaływania na treść postanowień umownych. Okoliczność, iż konsument znał treść danego postanowienia i nawet rozumiał je, nie może przesądzać o tym, że zostało ono indywidualnie uzgodnione. Uzgodnionymi indywidualnie są tylko takie klauzule umowne, na których treść istotnie mógł on w praktyce oddziaływać. W niniejszej sprawie powodowie nie mieli realnego wpływu na ewentualną zmianę klauzul proponowanych przez przedsiębiorcę, nawet nie zdawali sobie z tego sprawy. Przyjęli propozycję banku jako najkorzystniejszą, podpisali przygotowaną umowę. O braku indywidualnych negocjacji postanowień umownych świadczy również, że klauzule indeksacyjne zostały zawarte również w regulaminie, a więc dokumencie, który nie podlega indywidualnym uzgodnieniom, a ponadto może być w każdej chwili zmieniony przez pozwanego. Również argumentacja pozwanego odwołująca się do faktycznego stosowania kursów nieodbiegających od rynkowych nie ma znaczenia dla oceny abuzywności postanowień umownych. Ocena abuzywności postanowień umownych jest niezależna od sposobu wykonywania umowy. Powyższe okoliczności powodują, że umowa stron nie wiąże. Skutek nieważności nie został również zniwelowany przez nowelę art. 69 Pr. bank wprowadzająca z dniem 26 sierpnia 2011 roku regulację wyrażoną w ust. 2 pkt 4a tej ustawy. Ustawa weszła w życie po zawarciu umowy. Powodowie poinformowani przez Sąd na rozprawie w dniu 23.07.2025r. o obowiązkach i możliwych negatywnych dla nich konsekwencjach związanych z ustaleniem nieważności umowy oświadczyli, że nie chcą jej utrzymania w mocy. Skoro nie doszło do skutecznego zawarcia umowy z uwagi na naruszenie normy art. 385 1 §1kc żądanie ustalenia nieważności umowy jest uzasadnione. Zgodnie z art. 189kpc powód może żądać ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa gdy ma w tym interes prawny. Interes prawny w ustaleniu występuje tylko wówczas gdy istnieje obiektywna potrzeba ochrony prawnej. Zgodnie z powszechnie przyjętym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, interes prawny nie istnieje, gdy możliwe jest wytoczenie powództwa dalej idącego w swych skutkach. W niniejszej sprawie powodowie mają interes prawny w żądaniu ustalenia. Umowa została zawarta na 540 miesięcy, okres ten nie upłynął. Żądanie ustalenia jej nieważności, niezależnie od żądania zapłaty tytułem wzbogacenia, gwarantuje pewność swojej sytuacji prawnej na przyszłość. Samo żądanie zapłaty nie gwarantowałoby takiej pewności prawnej. Do rozliczeń stron zastosowanie znajdą przepisy art. 405 -411k.c. regulujące bezpodstawne wzbogacenie. Zgodnie z art. 405kc kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe zwrotu jej wartości. Obowiązkiem stron umowy kredytu jest wzajemne zwrócenie świadczeń. Roszczenia stron mają charakter odrębny (niezależny), co oznacza, że nie ulegają automatycznie wzajemnej kompensacji i konsument może żądać zwrotu w całości spłaconych rat kredytu niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie jest dłużnikiem banku z tytułu zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty kredytu. [uchwała SN z 7.05.2021 IIICZP 6/21]. W odniesieniu do banku stwierdzenie nieważności kredytu obejmuje całość postanowień umownych i powoduje obowiązek zwrotu kredytobiorcom wszystkich uiszczonych bankowi kwot, w tym również składek ubezpieczenia, które stanowiły część umowy. Bank nie wykazał czy w ogóle były przekazane ubezpieczycielowi, a jeżeli tak to w jakiej wysokości. Powodowie wzajemni domagali się zasądzenia kwot po 1.048,95zł na rzecz każdego z nich z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 5.01.2025r. składając w pozwie wzajemnym zarzut potrącenia wzajemnej wierzytelności z tytułu uiszczonych bankowi nienależnych rat prowizji i kosztów ubezpieczenia w łącznej kwocie162.497,90zł ( art. 498§1kc ). Zarzut potrącenia jest skuteczny co do kwoty 147.447,10zł bowiem taką kwotę spłacili. Został złożony przez pełnomocnika, który był umocowany do jego złożenia, doręczony pełnomocnikowi banku, który również miał umocowanie do składania oświadczeń o charakterze materialnoprawnym [pełnomocnictwa k- 10 i k-71-73] . Pismem z dnia 9.12.2024 powodowie wzajemni złożyli reklamację kwestionując ważność umowy i domagając się zwrotu uiszczonych rat, więc należy uznać, że ich roszczenie było wymagalne. Jednakże żądanie zasądzenia kwot po 1.048,95zł jest nieuzasadnione, gdyż kwota uiszczonych rat w efekcie była niższa niż kwota udzielonego kredytu. Zarzut przedawnienia wierzytelności banku z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia złożony przez pozwanych -powodów wzajemnych jest bezzasadny, nie może rozpocząć biegu przed zakwestionowaniem umowy przez konsumentów i potwierdzenia nieważności umowy rozstrzygnięciem sądowym. Do tego momentu wykonywanie umowy należy uznać za ważne ( art. 120 kc ). Odmienna ocena początku biegu terminu przedawnienia banku prowadziłaby do sytuacji nie do pogodzenia z pewnością obrotu prawnego, w której bank byłby zmuszony do wytaczania powództwa o zwrot kapitału, czy ustalenia ważności umowy, celem przerwania biegu przedawnienia, nawet w sytuacji kwestionowania twierdzeń kredytobiorców o nieważności umowy. W związku z powyższym w pkt 1 zasądzono od pozwanych głównych na rzecz powoda głównego kwotę 12.953zł. O odsetkach orzeczono na zasadzie art. 481kc. Powinny być zasądzone od dnia wyrokowania, z tą datą ustalono nieważność umowy. Na skutek omyłki zasądzono je od dnia 5.02.2026r., w pkt 2 oddalono powództwo główne w pozostałej części wobec skutecznie złożonego zarzutu potrącenia i wzajemnego umorzenia się wierzytelności, w pkt 3 na zasadzie art. 100kpc zasądzono od powoda głównego na rzecz pozwanych głównych- kwotę 5.400zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Pozwani wygrali w znacznym zakresie proces główny składając zarzut potrącenia. w pkt 4 na mocy art. 189kpc w pkt 1 ustalono, że stosunek prawny z umowy umowa o kredyt hipoteczny nr (...) z dnia 13.08.2008r.r, zawartej pomiędzy stronami – nie istnieje na skutek nieważności umowy, w pkt 5 i 6 na skutek omyłki pisarskiej zasądzono żądane przez powodów wzajemnych kwoty po 1.048,96zł (łącznie 2.097,91zł) tymczasem jak wspomniano wyżej w tym zakresie powództwo wzajemne powinno być oddalone, bowiem nie wykazali, że uiścili bankowi kwoty przekraczające wypłacony kapitał. w pkt 7 na zasadzie art. 98kpc zasądzono od powoda głównego na rzecz powodów wzajemnych kwotę 6.400 tytułem kosztów procesu [opłatę od pozwu i wynagrodzenie pełnomocnika] co było konsekwencją omyłkowego uwzględnienia ich żądania. W rozstrzygnięciu o kosztach postępowania wzajemnego powodowie wzajemni powinni zwrócić bankowi koszty zastępstwa procesowego. Należy wskazać, że błędne rozstrzygnięcie w zakresie powództwa wzajemnego w oczywisty sposób było wynikiem omyłki pisarskiej. Jednakże uznano, że charakter tej omyłki uniemożliwia sprostowanie rozstrzygnięcia w trybie art. 350kpc .