I C 1925/24

Sygn. akt: I C 1925/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2025 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Krystian Szeląg Protokolant: Sekretarz sądowy Kamila Lobert-Bruździak po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2025 r. w Olsztynie na rozprawie sprawy z powództwa Raiffeisen Bank (...) z siedzibą w W. przeciwko J. W. , M. W. o zapłatę I. 
        oddala powództwo w całości; II. 
        zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 5.434 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu; Sygn. akt I C 1925/24 UZASADNIENIE Raiffeisen Bank (...) w W. w pozwie skierowanym przeciwko J. W. i M. W. wniósł o zasądzenie solidarnie (ewentualnie łącznie, w częściach równych lub in solidum) od strony pozwanej kwoty 172.800 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 lipca 2024 r. do dnia zapłaty, tytułem zwrotu równowartości nominalnej kwoty kapitału kredytu wypłaconego stronie pozwanej oraz o zasądzenie solidarnie (ewentualnie łącznie, w częściach równych lub in solidum) od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem sprawy jest żądanie, aby strona pozwana zwróciła powodowi nienależne świadczenia otrzymane w związku z umową kredytu odniesionego do waluty (...) . Roszczenie powoda formułowane jest na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu oraz świadczeniu nienależnym. Strona pozwana w sprawie z własnego powództwa zakwestionowała ważność umowy kredytu zawartej z powodem. Bank stoi na stanowisku wskazującym na ważność powyższej umowy. Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2024 r. (sygn. akt (...) ) Sąd Okręgowy w Warszawie w pkt I ustalił nieważność umowy kredytu hipotecznego nr (...) z dnia 28 maja 2010 r., zawartej pomiędzy stronami, w pkt II zasądził od banku na rzecz kredytobiorców kwotę 173.122,53 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 6 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty, z tym, że spełnienie świadczenia powinno nastąpić za jednoczesnym zaoferowaniem przez powodów kwoty 172.800 zł tytułem spłaty kapitału albo zabezpieczeniem roszczenia pozwanego o zapłatę tej kwoty; w pkt III Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie, natomiast w pkt IV zasądził od banku na rzecz kredytobiorców koszty procesu wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. W odpowiedzi na pozew pozwaniJarosław (...) , M. W. wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na ich rzecz dwukrotności kosztów procesu wg norm przepisanych. podnosząc jednocześnie zarzut nieudowodnienia roszczeń przez powoda co do zasady. Strona pozwana podniosła z ostrożności procesowej ewentualny zarzut potrącenia ich wierzytelności w łącznej kwocie 173.122,53 zł z wierzytelnością banku w kwocie 172.800 zł. Ponadto strona pozwana podniosła zarzut nadużycia prawa podmiotowego oraz niezasadność roszczeń powoda z uwagi na zasady współżycia społecznego, a także przedwczesność powództwa. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Porównanie pozwu, odpowiedzi na pozew i dalszych pism procesowych stron prowadzi do wniosku, że fakty nie są sporne. Obie strony opierały się na przebiegu i ustaleniach procesu prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Warszawie pod sygnaturą akt (...) . Wymaga stwierdzenia, że znajdują one potwierdzenie w dokumentach złożonych przez strony do akt tego postępowania – niekwestionowanych wzajemnie przez strony i niebudzących żadnych wątpliwości dowodowych Sądu. W dniu 27 kwietnia 2010 r. M. W. oraz J. W. złożyli wniosek do (...) SA Oddział w Polsce (poprzednik prawny banku działający ówcześnie pod marką (...) ) o udzielenie kredytu hipotecznego w kwocie 200 000 zł w walucie EUR do spłaty w ciągu 300 miesięcy. Jako cel kredytu wskazano zakup lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym. W toku procesu ubiegania się o kredyt indeksowany do (...) jak i w dniu zawarcia umowy pozwani podpisywali także oświadczenia przedstawione przez powoda zw. z zaciągnięciem kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej, w którym oświadczyli m.in. iż: wnioskodawca został zapoznany przez pracownika banku z kwestią ryzyka kursowego, będąc w pełni tego świadomy rezygnuje z możliwości zaciągnięcia kredytu w PLN; ponosi ryzyko kursowe, a wysokość kursu ma wpływ na wysokość zobowiązania względem banku i wysokość raty; saldo kredytu jest wyrażone w walucie obcej. Ponadto podpisali także oświadczenie o ryzyku zmiennej stopy procentowej, w którym oświadczyli, że zostali zapoznani przez pracownika banku z kwestią ryzyka zmiany stopy procentowej oraz są świadomy ponoszenia ryzyka zmiany stopy procentowej, która ma wpływ na wysokość zobowiązania względem banku. Kredytobiorcy M. W. oraz J. W. oraz (...) SA Oddział w Polsce 2 czerwca 2010 r. zawarli sporządzoną 28 maja 2010 r. umowę kredytu nr (...) . Powodowy bank udzielił pozwanym kredytu indeksowanego do waluty obcej (...) w kwocie 172 800 zł z przeznaczeniem na zakup lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym, modernizację. Wypłata kredytu miała zostać zrealizowana jednorazowo zgodnie z dyspozycją kredytobiorcy. (§2 oraz §5 ust. 1 i 3 umowy) Zgodnie z § 3 umowy kredyt oprocentowany został według zmiennej stopy procentowej, która na dzień sporządzenia umowy wynosiła 4,410000% w stosunku rocznym z zastrzeżeniem postanowień Regulaminu w zakresie ustalania wysokości oprocentowania. Zmienna stopa procentowa ustalana jest jako suma stopy referencyjnej LIBOR 3M ( (...) ) oraz stałej marży banku w wysokości 4,30 p.p. Okres kredytowania został określony na 300 miesięcy. Kredyt był indeksowany kursem (...) (§2 ust. 1 umowy). Wypłata miała nastąpić w PLN po przeliczeniu na (...) według kursu nie niższego niż kurs kupna walut zgodnie z Tabelą Kursów obowiązującą w momencie wypłaty środków z kredytu. W przypadku zaś wypłaty kredytu w transzach obowiązywał kurs nie niższy niż kurs kupna walut zgodnie z Tabelą Kursów obowiązującą w momencie wypłaty poszczególnych transz kredytu. Pełna wysokość kredytu w (...) miała zostać określona według kursów walut stosowanych przy wypłacie poszczególnych transz (§ 7 ust. 4 Regulaminu). Przy spłacie raty kredytu wyrażone były w walucie obcej i w dniu wymagalności raty kredytu pobierane były z rachunku bankowego kredytobiorcy, według kursu sprzedaży zgodnie z Tabelą obowiązującą w Banku na koniec dnia roboczego poprzedzającego dzień wymagalności raty spłaty kredytu. Jeśli zaś dzień wymagalności raty kredytu przypadał na dzień wolny od pracy, stosowany był kurs sprzedaży zgodnie z Tabelą obowiązującą w Banku na koniec ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wymagalności raty spłaty kredytu (§9 ust. 2 regulaminu). W umowie ani w regulaminie nie ma natomiast żadnej wzmianki o sposobie ustalania kursów poszczególnych walut. W dacie zawarcia umowy pozwani ponownie podpisali przedłożone na formularzu bankowym oświadczenie dotyczące zapoznania się z kwestią ryzyka kursowego, jak i zmiennej stopy procentowej. Strona pozwana wniosła do banku reklamację, w której wezwała bank do zwrotu wpłaconych kwot ze względu na zawarte w przedmiotowej umowie niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385 §1 k.c. Bank w odpowiedzi wskazał swoje stanowisko, nie podzielając przy tym stanowiska kredytobiorców. Z tytułu wykonania przedmiotowej umowy pozwani w okresie od 16 marca 2010 r. do 16 listopada 2021 r. wpłacili na rzecz pozwanego 173 122,53 zł tytułem spłat kapitałowo-odsetkowych. Powód nie kwestionował dochodzonej kwoty. W niniejszym postępowaniu strona pozwana posiadała status konsumenta (konsumentów). Środki pochodzące z kredytu zostały przeznaczone na zakup mieszkania, w którym pozwani mieszkają do dziś. W dacie zawarcia umowy pozwani byli i nadal są w związku małżeńskim z ustawową wspólnością majątkową małżeńską, z której spłacają kredytu. W dacie zawarcia umowy pozwany był żołnierzem, pozwana pracowała jako księgowa w szkole. Nikt z kredytobiorców nigdy nie prowadził działalności gospodarczej. Nikt nie prowadził ani nie rejestrował działalności w kredytowanej nieruchomości. To był pierwszy kredyt pozwanych. Spłacają go w PLN. Nie zawierali aneksu co do spłaty w (...) . Pozwani nie uzgadniali z bankiem wysokości kursu waluty obcej. Nie mieli wpływu na tabele kursowe obowiązujące w banku. Otrzymali regulamin do umowy. O klauzulach abuzywnych dowiedzieli się w grudniu 2021 r. Zostali pouczeniu o ryzyku kursowy w oświadczeniu dot. tego ryzyka w dniu podpisania umowy kredytowej. Zapisy umowy nie były negocjowane. Kredytobiorcy podpisywali dużo dokumentów. Nie pamiętają, czy były omówione z nimi skutki ryzyka kursowego. Nie powiedziano im, że saldo będzie wzrastało jak kurs (...) będzie wzrastał. Przekazano pozwanym, że może być 5-10% wzrostu kredytu. Nie przedstawiono przy tym symulacji. Jedyne symulacje pozwani widzieli w (...) , jednak nie wskazywały one, że może wydarzyć się coś złego. Kredytobiorcy nie pamiętają, czy wyjaśniono im na czym polega spread. Pozwani nie rozumieją mechanizmów kredytu w umowie. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie, Sąd posłużył się ustaleniami faktycznymi dokonanymi w sprawie o sygn. akt (...) , prowadzonej pomiędzy tymi samymi stronami, dotyczącej tej samej umowy kredytu. Ustalenia te zachowują pełną aktualność, a stan faktyczny w obu postępowaniach jest zbieżny, wobec czego Sąd przyjął je odpowiednio również na potrzeby niniejszego postępowania. Dodatkowego ustalenia wymagały więc tylko fakty zaistniałe później. (wyrok SO w Warszawie k. 31, uzasadnienie wyroku k. 57-100) Pismem z dnia 21 czerwca 2024 r. powodowy bank wezwał pozwanych do zwrotu na rzecz banku równowartości kwoty kapitału wypłaconego na podstawie umowy kredytu w kwocie 172.800 zł w terminie do dnia 14 lipca 2024 r. W odpowiedzi na powyższe pismo, strona pozwana wskazała, iż nie uznaje roszczenia dot. zapłaty na rzecz banku kwoty 172.800 zł oraz zarzuciła przedwczesność zgłoszonego żądania. Ponadto wniosła o złożenie przed Sądem, przed którym toczone jest postępowanie sądowe, w którym kwestionowana jest ważność umowy, oświadczenia o uznaniu ich roszczenia i uznaniu, że umowa jest nieważna, a także niezwłoczny zwrot wszystkich nienależnie uiszczonych przez kredytobiorców kwot pieniężnych. Pozwani wskazali termin 14 dni od daty otrzymania niniejszego pisma na dokonanie powyższych czynności. Brak dokonania powyższego będzie oznaczać, że wezwanie do zapłaty banku miało charakter pozorny. (wezwanie do zapłaty k. 29, odpowiedź na wezwanie k.101) Sąd zważył, co następuje: Stan faktyczny sprawy nie był sporny pomiędzy stronami. Ustalenia w tym zakresie Sąd poczynił na podstawie dokumentów złożonych przez obie strony procesu, które nie były wzajemnie kwestionowane, w szczególności wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, sygn. akt (...) . Zauważyć również należy, że rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie (...) Sąd w niniejszej sprawie jest związany na podstawie art. 365 §1 k.p.c. Jak słusznie podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie (wyroki Sądu Najwyższego z 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, z 29 marca 1994 r., III CZP 29/94 oraz postanowienie z 21 października 1999 r., I CKN 169/98), jeżeli wcześniejszy wyrok rozstrzyga kwestię, która ma znaczenie prejudycjalne w sprawie aktualnie rozpoznawanej, kwestia ta nie może być w ogóle badana. Wobec powyższego ustalenie przez Sąd Okręgowy w Warszawie nieważności spornej umowy kredytu (...) z dnia 28 maja 2010 r. stanowiło podstawę do rozstrzygnięcia o żądaniu powoda. Nieważność umowy oznacza, że nie istnieje stosunek zobowiązaniowy między stronami, jaki miałby powstać w wyniku jej zawarcia. W konsekwencji, strony, które zawarły nieważną umowę, powinny sobie zwrócić wzajemnie otrzymane świadczenia. Skoro bowiem podstawa tych świadczeń została uznana za nieważną i sprzeczną z prawem, świadczenia te są świadczeniami nienależnymi w rozumieniu art. 410 k.c. Zgodnie z nim w przypadku świadczeń nienależnych zastosowanie znajdują przepisy art. 405 i nast. k.c. , które przewidują obowiązek zwrotu korzyści uzyskanych kosztem innej osoby. Podkreślić także należy, że stwierdzenie, że świadczenie spełnione przez kredytobiorców na podstawie postanowienia abuzywnego jest świadczeniem nienależnym, oznacza, że podlega ono zwrotowi. Spełnienie świadczenia wypełnia przesłankę zubożenia po stronie powodowej, a uzyskanie tego świadczenia przez pozwanego – przesłankę jego wzbogacenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku V Wydział Cywilny z dnia 18 grudnia 2020 r., (...) , wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, publ.). Stosownie do uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r., mającej moc zasady prawnej, jeżeli bez bezskutecznego postanowienia umowa kredytu nie może wiązać, konsumentowi i kredytobiorcy przysługują odrębne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy. Kredytobiorca/Kredytodawca może żądać zwrotu świadczenia od chwili, w której umowa kredytu stała się trwale bezskuteczna. Oczywistą konsekwencją powyższego – wobec zgłoszonego roszczenia o zapłatę - jest przyjęcie, że strony nabyły wierzytelności o zwrot swych świadczeń spełnionych w trakcie wykonywania tej umowy, w oparciu o art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. Zarzut przedwczesności powództwa o zwrot kapitału kredytu opierał się na niesprawiedliwym, nierównym dla stron tej samej umowy założeniu, że w razie jej nieważności kredytobiorca nabywa roszczenie o zwrot swych świadczeń, zaś analogiczne roszczenie (oparte na tej samej podstawie faktycznej i prawnej) przeciwstawne roszczenie banku ma czekać do daty prawomocnego sądowego ustalenia nieważności umowy kredytu. Otóż oba roszczenia powstają jednocześnie, i już powstały, a ich wymagalność zależy w każdym przypadku od wezwania drugiej strony do zwrotu świadczenia, bez potrzeby oczekiwania na sądowe ustalenie nieważności. Swoją drogą, jednoczesne formułowanie w odpowiedzi na pozew zarzutów przedwczesności powództwa i przedawnienia roszczeń nie da się pogodzić w kategoriach logicznego myślenia. Z podobnych przyczyn chybiony był zarzut nadużycia prawa podmiotowego oraz zarzut niezasadności roszczeń powoda z uwagi na zasady współżycia społecznego. Ich uwzględnienie zabierałoby bankowi możliwość sądowego dochodzenia należności. Na gruncie przedmiotowej sprawy powództwo w zakresie roszczenia głównego o zapłatę nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z teorią dwóch kondykcji wyrażoną m.in. w uchwale SN z 16.02.2021r. (III CZP 11/20, OSNC 2021, nr 6, poz. 40), w razie nieważności umowy kredytu dokonywane przez kredytobiorcę płatności, mające stanowić spłatę wykorzystanego kredytu, są świadczeniami nienależnymi, podobnie jak świadczeniem nienależnym jest w takiej sytuacji wypłata środków pieniężnych przez bank. To oznacza, że każda ze stron nieważnego stosunku prawnego może skorzystać z prawa potrącenia. Dopuszczalne jest podniesienie tego rodzaju zarzutu na wypadek, gdyby Sąd nie uwzględnił głównych zarzutów obronnych związanych z kwestionowaniem samej zasadności roszczeń powództwa (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 1 grudnia 1961r w spr. IV CR 212/61, OSNC, z. 6 z 1963r, poz. 120 oraz z 22 listopada 1968r w spr. I CR 538/68, OSNCP, z. 11 z 1969r, poz. 204 itp.). W ocenie Sądu pozwani skutecznie potrącili swoje wierzytelności z tytułu spłat rat kapitałowo-odsetkowych w wykonaniu nieważnej umowy w wysokości 173.122,53 zł z wierzytelnością banku o zwrot wypłaconego kapitału w kwocie 172.800 zł. Celem zarzutu potrącenia jest zgłoszenie twierdzenia, że na skutek zdarzenia w postaci złożenia oświadczenia o potrąceniu doszło do umorzenia wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej. Skuteczność tego twierdzenia uzależniona jest od spełnienia przesłanek formalnych i materialnych. Do pierwszych zalicza się udowodnienie, że oświadczenie o potrąceniu zostało złożone w sposób pozwalający na dotarcie do adresata, zgłoszenie zarzutu potrącenia w procesie w wymaganym terminie i w wymaganej formie w postępowaniu, w którym zarzut taki jest dopuszczalny. Do przesłanek materialnych należy zaliczyć przede wszystkim wykazanie, że pozwanemu przysługiwała wierzytelność wzajemna, która została potrącona. Nadto, przepis art. 498 k.c. przewiduje kilka przesłanek potrącenia ustawowego, których spełnienie umożliwia zastosowanie tej instytucji. Są nimi: wzajemność wierzytelności (tzn. dłużnik jest jednocześnie wierzycielem swojego wierzyciela i odwrotnie), jednorodzajowość świadczeń, wymagalność obu wierzytelności oraz możliwość dochodzenia ich przed sądem. W literaturze powszechnie przyjęty jest pogląd, że wymagalna musi być jedynie wierzytelność potrącającego. Niespełnienie przesłanek formalnych powoduje pominięcie twierdzenia o potrąceniu i nierozpoznanie zarzutu. Niespełnienie przesłanek materialnych skutkuje nieuwzględnieniem żądania oddalenia powództwa z powodu wygaśnięcia wierzytelności powoda ( M. M. [w:] A. A. , P. P. , M. R. , M. S. , E. S. , M. M. , Kodeks postępowania cywilnego . Komentarz aktualizowany. Tom I. Art. 1-477(16) , LEX/el. 2022, art. 203(1) . Mając powyższe na uwadze, wobec spełnienia przez pozwanych przesłanek formalnych zarzutu potrącenia poprzez materialnoprawne oświadczenie o potrąceniu, jak również przesłanek materialnych poprzez wykazanie, że przysługiwała im wierzytelność wzajemna, należało uznać, że doszło do umorzenia wzajemnych wierzytelności stron do kwoty 172.800 zł. Z tego względu żądanie powoda polegało oddaleniu – punkt I sentencji wyroku. Na wypadek uznania potrącenia z jakichkolwiek przyczyn za nieskuteczne powództwo i tak nie zasługiwałoby w omawianym zakresie na uwzględnienie. W świetle najnowszego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – w szczególności wyroku z dnia 19 czerwca 2025 r. w sprawie C 396/24 ( L. ), konsument nie może ponosić ryzyka finansowego wynikającego z nieważności umowy, do której doprowadził bank poprzez wprowadzenie niedozwolonych postanowień. W konsekwencji, ochrona praw konsumenta wymaga, by bank mógł dochodzić jedynie różnicy między kwotą wypłaconego kapitału a faktycznie dokonanymi przez konsumenta spłatami – jeśli takie saldo pozostaje na jego korzyść. Natomiast wszelkie żądania banku przekraczające ten bilans muszą zostać uznane za niezgodne z prawem unijnym. Wyrok C 396/24 ( L. ) wskazuje na konieczność oddalenia powództwa również w zakresie podstawowymi – dotyczącym zwrotu kapitału kredytu z odsetkami. Wynika z niego, że art. 7 ust. 1 tej dyrektywy stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku, gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty. Wyrok ten powinien być interpretowany w ten sposób, że ponieważ jego założeniem jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumenta na gruncie dyrektywy 93/13, w sprawie z powództwa banku przeciwko kredytobiorcy o zwrot kapitału kredytu – niezależnie od tego, czy dokonano potrącenia wzajemnych wierzytelności i niezależnie od tego, czy prawomocnie lub nieprawomocnie zasądzono kredytobiorcy od banku zwrot sumy świadczeń kredytowych – bank może otrzymać w wyroku zasądzenie jedynie różnicy między kwotą kredytu, a sumą świadczeń kredytobiorców, oczywiście o ile kwota kredytu przekracza sumę wzajemnych świadczeń kredytobiorcy (a w tej sprawie nie przekracza). Suma świadczeń kredytobiorców w tej sprawie to wynik przekraczający kwotę kapitału kredytu, niepozwalający na zasądzenie zwrotu jakiejkolwiek kwoty na rzecz banku (brak nadwyżki świadczeń po jego stronie) – na podstawie art. 410 i art. 405 k.c. oraz art. 481 k.c. W ocenie Sądu nie było potrzeby utrzymywania stanu zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy z powództwa kredytobiorców, ponieważ niezależnie od tego, jak zakończy się tamta sprawa, wynik sprawy niniejszej powinien być ten sam. Jeśli powództwo kredytobiorców zostanie oddalone lub w inny sposób potraktowane przy założeniu, że umowa kredytu jest ważna – wówczas podstawa powództwa niniejszego odpadnie (zostało bowiem oparte na konstrukcji nieważności umowy). Jeśli zaś apelacja banku zostanie oddalona (umowa zostanie prawomocnie uznana za nieważną), pozostaną aktualne wszystkie powyższe ustalenia i rozważania. Dotychczasowe rozpoznanie niniejszej sprawy oparte było na założeniu przedstawionym przez bank w pozwie – że umowa kredytu jest umową nieważną. Z założeniem takim zgadzała się strona pozwana. Sąd rozpoznający tę sprawę nie miał więc żadnych podstaw, by przyjąć założenie odmienne. O kosztach procesu ( pkt II ) orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W przedmiotowej sprawie, nie można przyjąć celowości dochodzenia od pozwanych zwrotu kapitału na drodze sądowej. Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia kosztów procesu w podwójnej stawce minimalnej, o którą wnosiła strona powodowa. Strona nie wykazała, by sprawa wymagała ponadprzeciętnego nakładu pracy pełnomocnika, szczególnej zawiłości bądź występowania innych okoliczności szczególnych. Sprawa dotyczyła problematyki kredytu indeksowanego, która jest obecnie powszechna i szeroko rozpoznawana w orzecznictwie. W konsekwencji zasądzono koszty w stawce minimalnej. Na koszty procesu pozwanych w łącznej kwocie 5.434 zł składają się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa (34 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika w stawce wynikającej z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radcowskie (5.400 zł) i taką kwotę na ich rzecz należało zasądzić tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. sędzia Krystian Szeląg