I C 1925/24

Powód Raiffeisen Bank (...) wniósł o zasądzenie od pozwanych J. W. i M. W. kwoty 172 800 zł tytułem zwrotu kapitału kredytu indeksowanego do waluty obcej, powołując się na przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu i świadczeniu nienależnym. Bank stał na stanowisku, że umowa kredytu jest ważna, mimo że wcześniejszym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie (sygn. akt (...) ) ustalono nieważność umowy kredytu hipotecznego nr (...) z dnia 28 maja 2010 r. i zasądzono od banku na rzecz kredytobiorców kwotę 173 122,53 zł. Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut nieudowodnienia roszczeń, potrącenia swoich wierzytelności w kwocie 173 122,53 zł z wierzytelnością banku, nadużycia prawa podmiotowego oraz niezasadności roszczeń z uwagi na zasady współżycia społecznego, a także przedwczesność powództwa. Sąd Okręgowy w Olsztynie, związany wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie stwierdzającym nieważność umowy, uznał, że strony powinny zwrócić sobie wzajemne świadczenia na podstawie przepisów o świadczeniach nienależnych (art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c.). Sąd uznał zarzut potrącenia podniesiony przez pozwanych za skuteczny, gdyż ich wierzytelność z tytułu spłat (173 122,53 zł) przewyższała wierzytelność banku o zwrot kapitału (172 800 zł). W związku z tym powództwo banku zostało oddalone. Sąd powołał się również na wyrok TSUE z dnia 19 czerwca 2025 r. w sprawie C 396/24 ( L. ), zgodnie z którym bank może dochodzić jedynie różnicy między kwotą wypłaconego kapitału a faktycznie dokonanymi przez konsumenta spłatami, jeśli saldo pozostaje na jego korzyść. W tej sprawie suma świadczeń kredytobiorców przekroczyła kwotę kapitału kredytu, co uniemożliwiło zasądzenie jakiejkolwiek kwoty na rzecz banku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c., zasądzając od banku na rzecz pozwanych kwotę 5 434 zł.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający