Pełny tekst orzeczenia

I C 158/15

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

Sygn. I C 158/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Słupsku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Maria Cichoń Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Cichosz po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. w Słupsku na rozprawie sprawy z powództwa K. W. przeciwko Skarbowi Państwa-Aresztowi Śledczemu w C. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1. oddala powództwo; 2. zasądza od powoda K. W. na rzecz pozwanego Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2.760 zł (dwa tysiące siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. Na oryginale właściwy podpis. Sygn. akt 158/15 UZASADNIENIE Powód K. W. w pozwie z dnia 16 marca 2015 roku domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa Aresztu Śledczego w C. na jego rzecz kwoty 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, jaką doznała jego małoletnia córka N. W. , wyrażającą się w poniżającym i niehumanitarnym traktowaniu, powodującym naruszenie dóbr osobistych tj. godności, co wywołało u małoletniej uszczerbek psychiczny, strach oraz zaniechanie odwiedzin u powoda. Jednocześnie powód domagał się nakazania pozwanemu zaniechania naruszeń dóbr osobistych, prawa do godności i intymności oraz opublikowania na łamach (...) i (...) oraz w piątkowym wydaniu Gazety (...) przeprosin o treści: „Dyrekcja i Administracja Aresztu Śledczego w C. . Przeprasza Najbliższą rodzine Pana W. z wywarty stres i strach kontrolą osobistą, w szczególności u Małoletniej córki Pana W. ” (k. 19). Pozwany Skarb Państwa – Areszt Śledczy w C. , zastępowany w tym procesie przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wnosił o oddalenie powództwa, podnosząc m.in. zarzut braku legitymacji czynnej powoda (k.40 i nast.). Sąd ustalił: W marcu 2015 roku powód przebywał w Areszcie Śledczym w C. . okoliczność bezsporna W dniu 15 marca 2015 roku przed widzeniem z powodem jego małoletnia córka N. W. ur. (...) oraz konkubina M. A. nie wyraziły zgody na poddanie się czynnościom kontrolnym, tj. kontroli osobistej, w związku z czym nie uzyskały one zezwolenia na wstęp na teren pozwanej jednostki penitencjarnej. dowód: protokół niewyrażenia zgody osoby na poddanie się czynnościom kontrolnym dotyczący osoby M. A. i N. W. k. 61-62, odpis skrócony aktu urodzenia N. W. k. 90 Sąd zważył: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie z powodu braku legitymacji czynnej procesowej po stronie powoda. Z twierdzeń pozwu jak i dalszych pism procesowych powoda wynika, że dochodzi on roszczeń niemajątkowych (nakazanie zaprzestania naruszeń dóbr osobistych, przeproszenie) i majątkowych (zadośćuczynienie) wynikających z naruszenia dóbr osobistych. Wszystkie te roszczenia powstały w związku ze zdarzeniem jakie miało miejsce w dniu 15 marca 2015 roku, związanym z koniecznością poddania się przez małoletnią N. W. czynnościom kontroli osobistej. Stanowiło to dla córki powoda przejaw niehumanitarnego, poniżającego, naruszającego godność i intymność traktowania. Wywołało u córki powoda uszczerbek psychiczny, strach i zaniechanie odwiedzin u taty tj. powoda. Wyjaśnić należy, iż w każdej sprawie, stosownie do treści art. 187§1 pkt 1 i 2 kpc , należy określić dokładnie przedmiot żądania pozwu i przytoczyć okoliczności faktyczne uzasadniające żądanie. Z okoliczności faktycznych przytoczonych przez powoda w pozwie i konsekwentnie podtrzymywanych w dalszych pismach procesowych, a wyżej opisanych, wynika, że w istocie domaga się on zapłaty na swoją rzecz kwoty 15.000 zł tytułem krzywdy za naruszenie dóbr osobistych nie powoda ale jego małoletniej córki N. W. . Podobnie żąda on nakazania pozwanemu zaniechania działań naruszających dobra osobiste nie jego, a jego córki N. W. , przeproszenie rodziny powoda a w szczególności małoletniej N. W. . Taka konstrukcja żądania pozwu i jego uzasadnienie faktyczne w sposób jednoznaczny wskazują, iż powód domaga się w tym procesie ochrony dóbr osobistych N. W. . Natomiast z treści art. 24 kc wynika jednoznacznie, iż z roszczeniem z tytułu naruszenia dóbr osobistych może wystąpić jedynie osoba, której dobro osobiste zostało naruszone lub jest zagrożone cudzym działaniem. Powód nie ma więc prawa w swoim imieniu i na swoją rzecz domagać się na podstawie art. 24 § 1 kc w zw. z art. 448 kc zasądzenia stosownej kwoty (15.000 zł) z tytułu naruszenia dóbr osobistych córki. Również z tej samej przyczyny powodowi nie przysługuje prawo domagania się przeprosin swojej rodziny w tym córki. Z takim roszczeniem mogłyby wystąpić jedynie osoby, których dobro osobiste zostało naruszone. Wobec braku legitymacji czynnej powoda merytoryczne odnoszenie się do żądania pozwu jest zbędne i w tym stanie rzeczy powództwo należało oddalić. Brak legitymacji czynnej czynił bezprzedmiotowym prowadzenie na wniosek powoda postępowania dowodowego w zakresie zeznań świadków A. W. i M. A. na okoliczności dotyczące przebiegu zdarzenia z dnia 15 marca 2015 roku w Areszcie Śledczym w C. a związanego z widzeniem powoda z córką i konkubiną. Badanie merytorycznej zasadności żądania może mieć bowiem miejsce jedynie w stosunku do osoby legitymowanej czynnie. Z tej samej przyczyny bezprzedmiotowe było też prowadzenie postępowania dowodowego na wniosek strony pozwanej w zakresie przesłuchania w charakterze świadków A. K. , G. S. , K. G. , D. K. , A. L. , W. B. i D. S. na okoliczność przebiegu zdarzenia z dnia 15 marca 2015 roku. Natomiast jeśli chodzi o okoliczność sposobu realizowania kontaktów powoda z bliskimi to kwestie te nie były przedmiotem niniejszego sporu. Ponieważ powód przegrał sprawę w całości Sąd na podstawie art. 98 kpc i 99 kpc w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2009 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (j.t. Dz. U. 2013.1150 ze zm.) zasądził od powoda na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa koszty zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 6 pkt 5 i §10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t Dz. U. 2013.490). Na oryginale właściwy podpis