I C 1290/25

Sygn. akt:I C 1290/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2026 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Barbara Przybylska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 roku w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa X. F. przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu (...) o zapłatę oddala powództwo SSO Barbara Przybylska UZASADNIENIE Powód wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego (...) zadośćuczynienia 366 553zł na rzecz Fundacji (...) za naruszenie przez przedstawiciela organu państwa w osobach sędziów (...) i (...) zasad prawnych (nadużycie władzy i zajmowanych stanowisk, przepisów ustaw, poświadczeniu nieprawdy, ukrywaniu dokumentów, zaniechania obowiązku zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, naruszenia zasad procesowych i obrazy prawa procesowego) zarzucając nieprawidłowość czynności procesowych podejmowanych przez sędzię (...) w toku postępowania (...) oraz wydanie przez sędziego (...) postanowienia o odmowie wyłączenia sędziego. Powództwo jako oczywiście bezzasadne podlegało oddaleniu na podstawie art. 191ˡ kpc . . Argumentacja powoda sprowadza się do kwestionowania prawidłowości podejmowanych w ramach sprawy karnej czynności i kontestowania decyzji sędziów, nie wskazuje natomiast aby doszło do wyrządzenia mu szkody i zaistnienia podstaw odpowiedzialności Skarbu Państwa z art. 417 kpc . Ewentualna wadliwość procesowa (o ile taka ma miejsce) podlega kontroli w ramach przewidzianych kodeksem postępowania karnego środków odwoławczych i niedopuszczalnym jest wykorzystywanie procesu cywilnego dla poważenia decyzji zapadłych w innym procesie. O ile treść żądania zasądzenia zadośćuczynienia na cel społeczny mogłaby wskazywać na żądanie ochrony dóbr osobistych, to taka podstawa i odpowiadające jej podstawy faktyczne nie zostały wyartykułowane. Ponadto prawo do sądu nie stanowi dobra osobistego w rozumieniu przyjętym w art. 23 k.c. , nie podlega więc ochronie przewidzianej art. 24 i art. 448 k.c. co czyni powództwo oparte na tych podstawach oczywiście bezzasadnym. Mając powyższe na uwadze powództwo należało oddalić jako oczywiście bezzasadne na zasadzie art. 191 1 par. 3 kpc , co jednocześnie uchroni powoda przez obciążaniem kosztami przegranego procesu, a Skarb Państwa przed finansowaniem kosztów takiego postępowania.