I C 1257/13

Powód (...) Sp. z o.o. wniósł pozew o zapłatę kwoty 490 zł z odsetkami od pozwanego R. G., wywodząc roszczenie z umowy przelewu wierzytelności nabytej od (...) SA. Wierzytelność miała wynikać z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartej przez pozwanego z (...) SA, która została rozwiązana przed terminem. Pozwany otrzymał ulgę przy zawarciu umowy na czas określony, a następnie złożył oświadczenie o rezygnacji. Powód obciążył pozwanego opłatą wyrównawczą. Nakazem zapłaty powództwo zostało uwzględnione, jednak pozwany wniósł sprzeciw. Pozwany zarzucił, że nie podpisał umowy, przebywał za granicą, a naliczona opłata wyrównawcza jest sprzeczna z art. 57 ust. 6 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, ponieważ usługa nie została aktywowana. Podniósł również zarzut stosowania klauzuli niedozwolonej. Sąd ustalił, że umowa została zawarta, a opłata aktywacyjna promocyjna wynosiła 12,30 zł, a bez promocji 490 zł. Regulamin przewidywał obciążenie abonenta roszczeniem związanym z ulgą w przypadku wypowiedzenia umowy terminowej. Pozwany rozwiązał umowę przed terminem, a do aktywacji usługi nie doszło. Sąd oddalił powództwo z dwóch głównych powodów. Po pierwsze, strona powodowa nie udowodniła, że nabyła wierzytelność wobec pozwanego zgodnie z art. 509 kc, ponieważ umowa przelewu (1 sierpnia 2012 r.) została zawarta wcześniej niż umowa, z której wynikało roszczenie (27 października 2012 r.). Po drugie, sąd uznał żądanie zapłaty opłaty wyrównawczej za sprzeczne z art. 57 ust. 6 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Sąd podkreślił, że przepis ten, nawet w brzmieniu obowiązującym w dacie podpisania umowy, nie pozwalał na naliczenie opłaty za wcześniejsze rozwiązanie umowy, jeżeli usługa nie została rozpoczęta. Sąd powołał się na uzasadnienie nowelizacji tego przepisu, wskazując, że celem było doprecyzowanie zasad i zapobieganie obciążaniu konsumentów opłatami za ulgi, z których faktycznie nie skorzystali. Sąd stwierdził, że ulga „aktywacyjna” nie została faktycznie udzielona, ponieważ do aktywacji usługi nie doszło. Ponadto, sposób obliczenia roszczenia przez powoda (cała kwota 490 zł) odbiegał od regulacji, która nakazywała pomniejszenie wartości ulgi o proporcjonalną wartość za okres od zawarcia umowy do jej rozwiązania. Sąd uznał za nieudowodniony zarzut niepodpisania umowy przez pozwanego, wskazując na niespójność zeznań świadków. Nie znalazł również podstaw do uznania zastosowania klauzuli niedozwolonej w umowie, choć sposób obliczenia opłaty przez powoda odpowiadał treści zarejestrowanej klauzuli.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający