I 1 CO 140/25

sygn. akt I 1 Co 140/25 POSTANOWIENIE 3 lutego 2025 roku Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie w I Wydziale Cywilnym w Sekcji Egzekucyjnej w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 2 lutego 2025 roku w W. sprawy z wniosku wierzyciela A. G. przeciwko dłużnikowi Skarbowi Państwa – Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego o egzekucję świadczeń pieniężnych prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie Marka Wojtczaka pod sygn. Km 659/23 na skutek skargi dłużnika z 16 maja 2023 roku na postanowienie komornika sądowego z 4 maja 2023 roku w przedmiocie skargi wierzyciela z 29 listopada 2024 roku na postanowienie referendarza sądowego z 14 listopada 2024 roku, I 1 Co 757/24 postanawia 1. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że: a. pkt. 1 . lit. a . nadać treść: "ustaloną w punkcie 2 . opłatę obniżyć do 150 zł (stu pięćdziesięciu złotych) a jako jej podstawę prawną wskazać art. 30 u.k.k. "; b. pkt. 1. lit. b. nadać treść: „zdaniu drugiemu punktu 3. nadać treść »ustalonymi w punkcie 2. kosztami postępowania egzekucyjnego w całości obciążyć wierzyciela«”; c. pkt. 1. lit. c. nadać treść: „uchylić punkt 4.”; 2. w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; 3. zasądzić od wierzyciela na rzecz dłużnika 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania ze skargi na postanowienie referendarza sądowego. UZASADNIENIE Skarga zasługiwała na częściowe uwzględnienie, jedynie o tyle, o ile referendarz sądowy ustalił wysokość opłaty z naruszeniem art. 30 u.k.k. w zw. z art. 25 ust. 1 u.k.k. W świetle tych przepisów opłata za oczywiście niecelowe wszczęcie postępowania egzekucyjnego wynosi 10% egzekwowanego roszczenia, nie mniej niż 150 zł. Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy, gdzie wartość egzekwowanego roszczenia, wyliczonego zgodnie z art. 23 ust. 2 u.k.k. , wynosiła 140 zł – należna opłata stosunkowa wynosiła 150 zł. Sąd podziela podniesione w skardze zarzuty, że organ egzekucyjny ani sąd (referendarz sądowy) w postępowaniu ze skargi na czynność komornika nie może badać celowości poniesienia i zasadności przyznania zwrotu kosztów postępowania klauzulowego (podlega to badaniu wyłącznie w postępowaniu klauzulowym i ewentualnym postępowaniu ze skargi lub zażalenia na postanowienie o kosztach postępowania klauzulowego). Tym samym nie może oceniać wszczęcia egzekucji jako (oczywiście) niecelowej z tej przyczyny, że dotyczy ona kosztów postępowania klauzulowego, które w ocenie sądu (referendarza sądowego) były poniesione niecelowo, a ich zwrot niezasadnie przyznany. Oznacza to bowiem polemikę z tytułem wykonawczym. W postępowaniu egzekucyjnym (ani jak chodzi o organ egzekucyjny, ani sąd egzekucyjny rozpatrujący skargi na czynności komornika) nie podlega ocenie zasadność roszczenia stwierdzonego w tytule wykonawczym. Tym niemniej nie doprowadziło to do zmiany zaskarżonego postępowania, jako że postępowanie egzekucyjne mimo to ocenić należy jako wszczęte oczywiście niecelowo. Oczywista niecelowość wszczęcia tego postępowania wynika bowiem z tego, że wierzyciel nie wezwał dłużnika do zapłaty przyznanych mu kosztów postępowania klauzulowego, generując zupełnie zbędne postępowanie egzekucyjne i jego koszty. Brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że dłużnik (Skarb Państwa – por. art. 1060 k.p.c. ) nie spełniłby dobrowolnie zasądzonego orzeczeniem referendarza sądowego świadczenia (po ewentualnym wykorzystaniu środka zaskarżenia), tym samym że postępowanie egzekucyjne było potrzebne do ochrony praw wierzyciela. Powinno być to dla wierzyciela oczywiste z tego już względu, że korzystał z usług zawodowego pełnomocnika (będącego radcą prawnym), który mając na uwadze obowiązujący radców prawnych wysoki standard staranności przy świadczeniu pomocy prawnej, z pewnością poinformował wierzyciela o tym, że można uzyskać od dłużnika jakim jest Skarb Państwa przyznane przez sąd roszczenie o zwrot kosztów bez korzystania ze środków przymusu. Jedynie na marginesie należy w tym miejscu pokrótce wskazać na okoliczności niniejszej sprawy, tj. że dłużnik spełnił wynikające z tytułu egzekucyjnego roszczenie wierzyciela na długo przed wniesieniem o nadanie klauzuli wykonalności i wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel chciał jednak uzyskać zwrot poniesionej w postępowaniu sądowoadministracyjnym opłaty kancelaryjnej (20 zł). W tym celu wniósł o nadanie klauzuli wykonalności na tytuł stwierdzający wygasłe już (spełnione) świadczenie tj. wniósł o wydanie tytułu, który już z chwilą jego wydania podlegał pobawieniu wykonalności w trybie art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. Następnie, nie informując dłużnika o tym, że uzyskał orzeczenie przyznające mu koszty postępowania klauzulowego (w tym ww. 20 zł), wszczął niniejsze postępowanie egzekucyjne. Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 7673a § 3 k.p.c. częściowo zmienił zaskarżone postanowienie, w pozostałym zakresie utrzymując je w mocy. O kosztach postępowania skargowego sąd orzekł zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. , uznając wierzyciela za stronę przegrywającą i zasądzając od niego na rzecz dłużnika 120 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.