I 1 CO 140/25

Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie, w I Wydziale Cywilnym, Sekcji Egzekucyjnej, rozpoznał sprawę z wniosku wierzyciela A. G. przeciwko dłużnikowi Skarbowi Państwa – Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego o egzekucję świadczeń pieniężnych. Sprawa dotyczyła skargi dłużnika na postanowienie komornika sądowego, które z kolei było wynikiem skargi wierzyciela na postanowienie referendarza sądowego. Sąd postanowił zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że obniżył ustaloną opłatę do 150 zł, wskazując jako podstawę prawną art. 30 u.k.k. Zmieniono również treść punktu dotyczącego kosztów postępowania egzekucyjnego, obciążając nimi w całości wierzyciela. Uchylono również jeden z punktów postanowienia. W pozostałym zakresie postanowienie utrzymano w mocy. Dodatkowo, zasądzono od wierzyciela na rzecz dłużnika 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. Uzasadnienie wskazuje, że skarga zasługiwała na częściowe uwzględnienie z powodu naruszenia art. 30 u.k.k. w zw. z art. 25 ust. 1 u.k.k. w zakresie ustalenia opłaty. Sąd podkreślił, że organ egzekucyjny ani sąd egzekucyjny nie może badać celowości poniesienia kosztów postępowania klauzulowego, gdyż podlega to ocenie w innym trybie. Niemniej jednak, postępowanie egzekucyjne zostało uznane za oczywiście niecelowe, ponieważ wierzyciel nie wezwał dłużnika do zapłaty zasądzonych kosztów, generując zbędne postępowanie. Sąd zwrócił uwagę, że wierzyciel korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, który powinien był poinformować o możliwości dobrowolnego spełnienia świadczenia przez Skarb Państwa. Dodatkowo, wskazano, że dłużnik spełnił pierwotne roszczenie wierzyciela na długo przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a wierzyciel dążył do zwrotu opłaty kancelaryjnej.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający