GSK 813/04

GSK 813/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Rybińska
Maria Myślińska
Urszula Raczkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
SA/Bd 2899/03 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2004-03-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Sygn. akt GSK 813 /04 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.), Sędziowie NSA Maria Myślińska, Hanna Rybińska, Protokolant Marlena Chmielewska, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. K., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 marca 2004 r. sygn. akt SA/Bd 2899/03 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 29 sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skargę kasacyjną oddala
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 9 marca 2004 r. sygn. akt SA/Bd 2899/03 oddalił skargę G. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 29 sierpnia 2003 r. Nr [...] , którą utrzymana została w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Toruniu Nr [...] z dnia 26 maja 2003 r. uznającą za nieprawidłowe zgłoszenie celne Nr [...] z dnia 20 marca 2003 r. Uznając za miarodajne ustalenia organów administracji w zakresie stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdził, że importer – G. K. w dniu 20 marca 2003 r. złożył w Urzędzie Celnym w Toruniu (Oddziale Celnym w Brodnicy) zgłoszenie celne do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu pojazdu samochodowego marki Mercedes Benz 638, rok produkcji 1998, o nr nadwozia [...], deklarując w polu 33 dokumentu SAD kod PCN 8704 21 999 obejmujący pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Do zgłoszenia celnego strona dołączyła dokumenty m.in. Fahrzeeugbrief Nr [...]. W wyniku kontroli zgłoszenia celnego pod kątem prawidłowości klasyfikacji taryfowej uznano, że zachodzą okoliczności podważające prawidłowość zgłoszenia pojazdu jako pojazdu do przewozu towarów. Zwrócono uwagę na oszklone poszycia boczne oraz tył pojazdu, a także na kotwice do siedzeń umieszczone w podłodze samochodu. Ponadto z zapisów w karcie pojazdu (Fahrzeeugbrief) wynikało, że pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy, z liczbą miejsc do siedzenia - 8. W odpowiedzi na zapytanie dotyczące pojazdu przedstawiciel firmy Mercedes w Polsce - firma Daimler Chrysler Automotive Polska Sp. z o.o.. stwierdził, że wskazany pojazd był fabrycznie przystosowany do rejestracji jako samochód osobowy, przy czym po zamontowaniu trwałej przegrody może być on przekwalifikowany na pojazd ciężarowy o kategorii NI. W oparciu o te ustalenia, odwołując się do zawartych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. "Wyjaśnienia do taryfy celnej" Dyrektor Izby Celnej uznał, że pojazd należy kwalifikować według kodu PCN 8703 32 90 9 jako samochód osobowo -towarowy. Stwierdził, że wobec istnienia dokumentu urzędowego - karty pojazdu Nr BR420267 oraz nie będącej dokumentem urzędowym, informacji przedstawiciela firmy Mercedes dotyczącego konkretnego pojazdu, zbędny i niedopuszczalny był dowód w postaci opinii biegłego, na okoliczność klasyfikacji celnej towaru. Wskazując na kopię stosownego upoważnienia Dyrektor Izby Celnej uznał także za niezasadny zarzut podpisania decyzji I instancji przez osobę nieupoważnioną.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła powyższej decyzji rażące naruszenie art. 279 § l pkt 1 Kodeksu Celnego poprzez podpisanie decyzji I instancji przez osobę nieupoważnioną oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 194 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej - przez pominięcie przedłożonych przez skarżącego dokumentów urzędowych. Skarżący wskazał, że z przedłożonego przez niego dokumentu urzędowego - karty pojazdu nr BR 420267 wynika, iż przedmiotowy pojazd dopuszczono do ruchu jako samochód ciężarowy. O pojeździe ciężarowym mowa jest także w innym dokumencie urzędowym - zaświadczeniu o wymeldowaniu pojazdu. W ten sposób klasyfikują pojazd również pozostałe dokumenty zagraniczne przedstawione przez stronę, a także opinia techniczna polskiego rzeczoznawcy. Fakt, iż pojazd jest samochodem ciężarowym da się też stwierdzić na podstawie zdjęć, na których jest uwidoczniona duża pusta powierzchnia wewnątrz samochodu przeznaczona do przewozu towarów. Organy celne nie przeprowadziły dowodów przeciwko przedłożonym zagranicznym dokumentom, w tym dokumentom urzędowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.
Orzekając w trybie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r.- Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę G. K. jako nieuzasadnioną.
Za niezasadny uznał Sąd zarzut rażącego naruszenia prawa w wyniku podpisania decyzji I instancji przez osobę nie mającą stosownego upoważnienia. Sąd stwierdził, że prawo Naczelnika Urzędu Celnego do wydawania takich upoważnień da się wywieść z brzmienia art.143 ordynacji podatkowej, dalej: o. p., obowiązującego zarówno w dniu podpisania skarżonej decyzji, jak i w dniu 11 października 2002 r. tj. w dniu udzielenia przez Naczelnika Urzędu Celnego w Toruniu upoważnienia dla Jerzego Dąbrowskiego, który podpisał decyzję I instancji. W tym czasie paragraf 1 artykułu 143 Ordynacji podatkowej, który na mocy art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny miał odpowiednie zastosowanie w sprawach celnych, stwierdzał, że "Organ podatkowy może upoważnić pracownika kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń." Skoro przepis ten był stosowany "odpowiednio", a nie "wprost", to należy przyjąć, że w postępowaniu celnym wskazane uprawnienie organu podatkowego przysługiwało odpowiednio organowi celnemu. Organem takim, zgodnie z art. 279 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego w brzmieniu nadanym przez art. 14 pkt 9 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 41, poz. 365), był także Naczelnik Urzędu Celnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa przy dokonywaniu przez organy celne klasyfikacji celnej zgłoszonego towaru. Dokonując kontroli decyzji w tym zakresie Sąd miał na uwadze autonomiczny charakter prawa celnego, tj. okoliczność, że prawo celne przyjmuje własne, specyficzne rozumienie pewnych pojęć, odmienne od powszechnego ich rozumienia, a także od znaczenia nadawanego dla potrzeb innych regulacji prawnych, takich jak ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W celu jednolitego rozumienia pojęć używanych przy klasyfikacji celnej towarów ustawodawca w art. 13 § 7 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny, upoważnił ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydania w formie rozporządzenia wyjaśnień do taryfy celnej. W konsekwencji tak sformułowanej delegacji do wydania aktu podustawowego wyjaśnienia te, zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. Nr 74 poz. 830) mają charakter definicji legalnych. Słusznie zatem organy celne odwołując się do wyjaśnień odnoszących się do kodu taryfy celnej 8704, uznały że przedmiotowy samochód nie jest samochodem do transportu towarowego. Jak bowiem wskazuje definicja zawarta w tym wyjaśnieniu, jedną z wersji samochodu do transportu towarowego zbudowanego na bazie nadwozia samochodu osobowego są takie samochody, które mają "przejętą" całą bryłę nadwozia z samochodu osobowego, z tym że wewnątrz mają fabrycznie przebudowaną część przestrzeni - dostosowaną do celów użytkowych - przewozu ładunków. Podstawowe znaczenie ma więc dostosowanie takiego pojazdu do transportu towarów przez jego wytwórcę, a nie przez inne osoby. Sąd stwierdził, że nie można zarzucić, że ocena organów celnych została dokonana dowolnie, z naruszeniem reguł przeprowadzenia postępowania dowodowego wskazanych w szczególności art. 122, 180 § 1 i 194 § 3. o. p. Prowadząc postępowanie dowodowe organy celne zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do dokonania czynności klasyfikacji celnej. Sama czynność klasyfikowania tj. stwierdzenia czy dany przedmiot odpowiada zawartej w prawie celnym definicji, jest czynnością stosowania prawa, zbędne było zatem powoływanie biegłego na tę okoliczność. Organy celne nie potrzebowały przeprowadzania dowodów przeciwko przedstawionym przez stronę dokumentom urzędowym niemieckim, przede wszystkim dlatego, że dokonują one kwalifikacji pojazdu po kątem możliwości jego dopuszczenia do ruchu, natomiast, jak wyżej wskazano, o klasyfikacji celnej pojazdu decyduje forma pojazdu nadana mu przez wytwórcę, a więc przesądzające jest do jakich celów przeznaczył go producent. Informacje zawarte w dokumentach niemieckich mają jednie znaczenie pomocnicze (np. wskazanie ilości miejsc siedzących, wskazanie, iż poprzedni właściciel użytkował pojazd przez długi czas jako pojazd osobowy), decydującym dowodem w sprawie była uzyskana na podstawie numeru nadwozia pojazdu, a więc odnosząca się nie do typu, ale do konkretnego pojazdu, informacja od przedstawiciela firmy Mercedes. Możliwość przebudowy przez użytkownika bądź osoby działające na jego zlecenie, pojazdu, który fabrycznie był przystosowany do przewozu osób, a na co wskazuje m.in. pismo przedstawiciela firmy Mercedes, nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż dla potrzeb klasyfikacji celnej istotna jest przebudowa fabryczna. Ze względu na odrębności prawa celnego, a zwłaszcza swoiste regulacje klasyfikacji celnej towarów nie jest zasadny także zarzut, iż organy celne pominęły jako dowód opinię techniczną rzeczoznawcy. Jak bowiem wskazano w treści tej opinii, została ona sporządzona pod kątem ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Prawo to nie zawiera legalnej definicji "samochodu do transportu towarowego" (opis kodu taryfy celnej - 8704) a jedynie zbliżone do tego pojęcie "samochodu ciężarowego" definiowane jest jako "pojazd samochodowy przeznaczony .konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą" (art. 2 pkt 42 Prawa o ruchu drogowym). Tak więc dla rozstrzygnięcia jak należy klasyfikować pojazd organy celne zasadnie odwołały się do wiążących wyjaśnień do taryfy celnej, nie uwzględniając opinii rzeczoznawcy.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego G. K. opierając skargę kasacyjną na następujących podstawach:
1. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 143 i art. 210 § 1 pkt. 8 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 279 § 1 pkt. 1 Kodeksu celnego - przez przyjęcie, że decyzja z dn. 26.05.2003 r. wydana z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w Toruniu przez Jerzego Dąbrowskiego nie stanowi naruszenia przepisów o reprezentacji organu celnego;
2. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a w szczególności przepisu art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 270 Kodeksu celnego - przez pominięcie przedłożonych dokumentów urzędowych przez skarżącego a w szczególności, że sprowadzony na polski obszar celny samochód marki Mercedes-Benz Nr identyfikacyjny pojazdu [...], typ 638 nie jest samochodem do przewozu towarów zaliczonym do kodu taryfy celnej 8704.
Powołując art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153, poz 1270 ) dalej: p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości a także o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 29.08.2003 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Urzędu Celnego w Toruniu Oddział Celny w Brodnicy z dnia 26.05.2003 r. względnie stwierdzenie ich nieważności, oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu zarzutów skarżący stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zaskarżonym wyrokiem oddalając skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Celnego w Toruniu Oddziału Celnego w Brodnicy z dnia 26.05.2003 r. dopuścił się rażącego naruszenia art. 143 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 września 2003 r., bowiem przepis ten nie upoważniał Naczelnika Urzędu Celnego w Toruniu, jako organu celnego I instancji (art. 279 § 1 pkt. 1 Kodeksu celnego), do upoważnienia funkcjonariusza celnego do podpisania decyzji. Taką możliwość wprowadziła ustawa z dnia 27.06.2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302), która jak słusznie stwierdza Sąd uznała organy celne za organy podatkowe.
Naruszony został także art. 210 § 1 pkt. 8 o. p. przez podpisanie decyzji z dnia 26.05.2003 r. przez osobę nieuprawnioną Z dokładnej analizy omawianej decyzji wynika, że decyzję tę podpisał z upoważnienia Kierownika Oddziału Celnego w Brodnicy Ireny G. B. w zastępstwie Kierownika - Kierownik Zmiany J. D.. Ten fakt według skargi jest tak oczywisty i nie do podważenia, że nie może go zmienić przytoczona przez Sąd okoliczność podpisania przez Naczelnika Urzędu Celnego w Toruniu w dniu 11 października 2002 r. upoważnienia dla Jerzego Dąbrowskiego.
Według skarżącego w tym stanie rzeczy stosownie do treści art. 247 § 1 pkt. 7 Ordynacji podatkowej zachodzą przesłanki prawne do stwierdzenia nieważności będących przedmiotem skargi decyzji organów celnych.
Skarżący podkreślił, że doszło do pominięcia przedłożonych przezeń dokumentów urzędowych na okoliczność, że sprowadzony na Polski obszar celny samochód marki Mercedes-Benz Nr identyfikacyjny [...] jest samochodem przeznaczonym do przewozu towarów i zaliczonym do kodu taryfy celnej 8704. Tymczasem, w ocenie skargi, jest bezsporna okoliczność, że w dacie sprzedaży przedmiotowy samochód został określony i zakwalifikowany zgodnie z przedłożonymi dokumentami przez legalnie działające władze zagraniczne, jako samochód ciężarowy do przewozu towarów i w takim stanie został sprowadzony do Polski.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Toruniu wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Porównanie ustawowego uregulowania instytucji skargi kasacyjnej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr153, poz. 1270), dalej: p.s.a., z instytucją kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej, stanowiącą środek odwoławczy od orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych, uprawnia, zwłaszcza w zakresie określenia podstaw skargi kasacyjnej w art. 174 ustawy p.s.a. oraz zasady związania sądu granicami tej skargi (art. 183 § 1 p.s.a.) do uwzględnienia wykładni i stosowania dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej dotyczącej kasacji rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy.
Sąd Najwyższy konsekwentnie podkreślał w swoich orzeczeniach, iż związanie sądu granicami kasacji oznacza konieczność wskazania w kasacji m.in. jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacji polega zaś na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym w ocenie skarżącego, uchybił sąd, uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – na wykazaniu dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok SN z 11 stycznia 2001 r., IV CKN 1594/00, Lex nr 53119). Wymaganie określenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wypływ na wynik sprawy (postanowienie SN z 11 marca 1997 r. III CKN 13/97, OSN z 1997 r., nr 8, poz. 114). Nie stanowi zatem przytoczenia podstawy kasacyjnej zgłoszenie np. zarzutu naruszenia przepisów postępowania bez wskazania konkretnego przepisu, który, w ocenie skarżącego, został naruszony. Nie wystarcza też samo wykazanie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli skarżący nie wykazał, iż następstwa tego naruszenia były tego rodzaju, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w kasacji orzeczenia (postanowienie SN z 5 grudnia 1997 r. III CKN 491/97, Lex nr 50542 i wyrok SN z 24 kwietnia 2003 r. I CKN 317/01, Lex nr 7888). W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi również wątpliwości teza, że kasacja nie odpowiadająca wymaganiom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia. Wymaganie przytoczenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia nie jest przy tym równoznaczne z wymaganiami stawianymi pismu procesowemu, nadającymi się do naprawienia w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego. Takie wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej przewidziane w p.s.a. są adekwatne do ustanowionego w tej ustawie przymusu adwokacko-radcowskiego do sporządzenia skargi (art. 175 § 1 p.s.a.). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata czy radcy prawnego należy bowiem oczekiwać i egzekwować stosowny poziom profesjonalizmu.
Z mocy art. 174 p.s.a. skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego może być oparta na następujących podstawach:
1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej wniesionej w rozpoznawanej sprawie należy zauważyć na wstępie, że zarzuca ona Sądowi zarówno naruszenie prawa materialnego jak i procesowego. Naruszeniem prawa materialnego jest według autora skargi kasacyjnej dokonanie błędnej wykładni art. 143 i art. 210 § 1 pkt. 8 ordynacji podatkowej w zw. z art. 279 Kod. cel. Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawiony do interpretacji zarzutów skargi, jednak w powyższym przypadku nie o interpretację chodzi, lecz o prawidłowe zakwalifikowanie przytoczonej przez stronę podstawy kasacyjnej . Stwierdzić należy, że jej treść wskazuje, iż chodzi o podstawę wymienioną w art. 174 pkt.2 p.s.a. Także drugi zarzut dotyczy naruszenia przepisów ordynacji podatkowej ( art. 194) . Obydwa zarzuty skargi kasacyjnej mają zatem charakter procesowy. Jakkolwiek w obydwu przypadkach autor skargi kasacyjnej przytoczył zarzuty kasacyjne w sposób niepełny, bo bez przywołania odpowiedniego pkt. artykułu 145 § 1 p.s.a., to brak ten, w sytuacji gdy zarzuty skierowane są pod adresem Sądu, nie czyni skargi niedopuszczalną a świadczy o pewnej niestaranności jej autora.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów (naruszenia art. 143 i 210 § 1 pkt. 8 o.p. w zw. z art. 279 Kod. cel.) stwierdzić należy, że nie jest uzasadniony. W myśl art. 279 § 1 pkt. 1 ustawy z dn. 9 stycznia 1997 r.-Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802, z zm.) ,w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania w niniejszej sprawie decyzji I instancji, organem właściwym do podjęcia tego rozstrzygnięcia był naczelnik urzędu celnego. Jeśli zaś chodzi o obowiązującą przed organami celnymi procedurę, to z mocy art. 262 Kod. cel. stosowały się odpowiednio przepis art. 12 i przepisy działu IV ustawy-Ordynacja podatkowa, która w art. 143 § 1(jego brzmienie nie zmieniało się) zawiera przepis uprawniający organ podatkowy ( w przypadku odpowiedniego zastosowania w postępowaniu celnym będzie to uprawnienie organu celnego ) do upoważnienia do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym także do wydawania decyzji administracyjnych. Gdyby prześledzić stan prawny w zakresie procesowych możliwości organów celnych do upoważniania pracowników podległych urzędów do wydawania w imieniu tych organów decyzji administracyjnych, to możnaby powiedzieć, że uprawnienie to istniało od lat wielu, przy czym pod rządem Kod. cel. wynikało z przepisów Ordynacji podatkowej. W sprawie niniejszej ,decyzję organu I instancji podpisał, legitymujący się upoważnieniem Naczelnika Urzędu Celnego, pracownik oddziału tego Urzędu ( upoważnienie w aktach administr.).Informacja o upoważnieniu wynika z pieczęci, którą opatrzona jest decyzja a fakt, że znajduje się tam również pieczęć dotycząca upoważnienia od kierownika oddziału celnego jest bez prawnego znaczenia, skoro osoba podpisująca decyzję posiada upoważnienie od właściwego organu. Oznacza to, że decyzja I instancji została prawidłowo podpisana przez osobę upoważnioną a zarzut naruszenia omawianych przepisów nie jest uprawniony.
Nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej także drugi zarzut dotyczący naruszenia art. 194 o.p. w zw. z art. 270 Kod. cel. przez pominięcie dokumentów urzędowych przedłożonych przez skarżącego na okoliczność, że sprowadzony z zagranicy samochód jest samochodem ciężarowym. Przypomnieć należy, że skarżący przedłożył dwa dokumenty zagraniczne: kartę samochodu( Fahrzeeugbrief) oraz zaświadczenie o wyrejestrowaniu samochodu, w których samochód oznaczono jako ciężarowy. Dokumenty te nie zostały, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, pominięte. Wręcz przeciwnie, z motywów wyroku Sądu I instancji wynika, że ten Sąd kontrolując działanie organów administracji w niniejszej sprawie, uznał za prawidłową dokonaną w zaskarżonej decyzji ocenę materiału dowodowego i podkreślił, że ocenie tej nie można zarzucić by dokonana została dowolnie. Stwierdził także, że dokumenty urzędowe niemieckie mają znaczenie wyłącznie pomocnicze( np. wskazanie ilości miejsc siedzących, bądź tego, że samochód był poprzednio przez długi czas użytkowany jako osobowy). Oznacza to, że Sąd skontrolował ocenę materiału dowodowego dokonana przez organy administracji i oddalając skargę, ocenę tę podzielił. Jak już wskazano wcześniej, Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej jest związany granicami tej skargi co do jej podstaw a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy nieważności postępowania sądowego wymienione są w sposób wyczerpujący w art. 183 § 2 ustawy p.s.a. i nie obejmują zarzutu z zakresu oceny materiału dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny władny byłby zatem odnieść się do oceny materiału dowodowego zaaprobowanej przez Sąd I instancji tylko wówczas gdyby skarga kasacyjna zarzut taki formułowała, wskazując jako podstawę skargi kasacyjnej art. 191 o.p. w zw. z art. 262 Kod. cel. i art.145 § 1 lit. c ustawy p.s.a. W sprawie niniejszej skarga kasacyjna takiego zarzutu nie zawiera i dlatego kwestia oceny zgromadzonego materiału dowodowego pozostała poza rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art.184 ustawy p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.