C-47/23
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że Niemcy uchybiły zobowiązaniom dotyczącym ochrony siedlisk przyrodniczych (łąk kośnych) poprzez brak odpowiednich działań zapobiegających ich pogorszeniu.
Komisja Europejska wniosła skargę przeciwko Republice Federalnej Niemiec, zarzucając naruszenie dyrektywy siedliskowej. Główny zarzut dotyczył braku podejmowania odpowiednich działań w celu uniknięcia pogorszenia stanu siedlisk łąk kośnych (typy 6510 i 6520) na obszarach Natura 2000, co objawiało się znaczną utratą ich powierzchni. Drugi zarzut dotyczył nieprzekazywania zaktualizowanych danych o tych siedliskach. Trybunał uznał Niemcy za winne naruszenia w zakresie ochrony siedlisk, stwierdzając brak odpowiednich działań zapobiegawczych, ale oddalił zarzut dotyczący nieaktualizowania danych.
Skarga Komisji Europejskiej przeciwko Republice Federalnej Niemiec dotyczyła naruszenia art. 6 ust. 2 dyrektywy siedliskowej, który nakłada obowiązek podejmowania odpowiednich działań w celu uniknięcia pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych na specjalnych obszarach ochrony. Komisja zarzuciła Niemcom systematyczne niepodejmowanie takich działań, co skutkowało znaczną utratą powierzchni siedlisk łąk kośnych (typy 6510 i 6520) na obszarach Natura 2000. Jako dowody wskazano utratę powierzchni, brak odpowiedniego nadzoru oraz brak prawnie wiążących środków przeciwko nadmiernemu nawożeniu i przedwczesnemu koszeniu. Komisja podniosła również zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 akapit drugi dyrektywy, dotyczący nieprzekazywania zaktualizowanych danych o tych siedliskach. Niemcy wniosły o oddalenie skargi, kwestionując zarówno dopuszczalność części zarzutów, jak i ich zasadność merytoryczną. Trybunał uznał skargę za dopuszczalną. W odniesieniu do istoty sprawy, Trybunał stwierdził, że Niemcy uchybiły zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 2 dyrektywy, ponieważ Komisja wykazała znaczące utraty powierzchni siedlisk oraz prawdopodobieństwo, że pogorszenie stanu wynika z zaniechania podjęcia odpowiednich działań, w tym braku prawnie wiążących środków zapobiegających nadmiernemu nawożeniu i przedwczesnemu koszeniu. Trybunał uznał również, że nadzór nad tymi terenami nie był wystarczająco szczególny, regularny i konsekwentny. Natomiast zarzut dotyczący nieaktualizowania danych został oddalony, ponieważ art. 4 ust. 1 akapit drugi dyrektywy nie nakłada obowiązku regularnej aktualizacji informacji, a jedynie jednorazowego przekazania danych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy siedliskowej, nie podejmując w sposób ogólny i strukturalny odpowiednich działań w celu uniknięcia pogorszenia stanu typów siedlisk 6510 i 6520 na wyznaczonych dla nich terenach.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że Komisja wykazała znaczące utraty powierzchni siedlisk 6510 i 6520 na dużej liczbie terenów w Niemczech, co wskazuje na ogólny i strukturalny problem. Brak odpowiedniego nadzoru oraz brak prawnie wiążących środków zapobiegających nadmiernemu nawożeniu i przedwczesnemu koszeniu przyczyniły się do pogorszenia stanu siedlisk. Niemcy nie przedstawiły dowodów obalających to prawdopodobieństwo.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_uchybienie
Strona wygrywająca
Komisja Europejska (w części)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Komisja Europejska | instytucja_ue | skarżący |
| Republika Federalna Niemiec | panstwo_czlonkowskie | pozwany |
Przepisy (6)
Główne
dyrektywa siedliskowa art. 6 § 2
Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory
Państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania w celu uniknięcia na specjalnych obszarach ochrony pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, jak również w celu uniknięcia niepokojenia gatunków, dla których zostały wyznaczone takie obszary.
dyrektywa siedliskowa art. 4 § 1
Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory
Państwa członkowskie proponują wykaz terenów, wskazując typy siedlisk przyrodniczych i gatunki rodzime, i przekazują go Komisji wraz z informacją na temat każdego terenu.
TFUE art. 258
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Procedura stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.
Pomocnicze
dyrektywa siedliskowa art. 17
Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory
Obowiązek państw członkowskich do opracowywania co sześć lat sprawozdania na temat wykonania środków podjętych na podstawie dyrektywy.
dyrektywa siedliskowa art. 2 § 2
Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory
Środki podejmowane zgodnie z dyrektywą mają na celu zachowanie lub odtworzenie, we właściwym stanie ochrony, siedlisk przyrodniczych oraz gatunków dzikiej fauny i flory będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty.
dyrektywa siedliskowa art. 9
Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory
Komisja okresowo dokonuje przeglądu przyczyniania się sieci Natura 2000 do osiągnięcia celów.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak podejmowania przez Niemcy ogólnych i strukturalnych działań zapobiegających pogorszeniu stanu siedlisk łąk kośnych (typy 6510 i 6520). Znaczne utraty powierzchni tych siedlisk na dużej liczbie terenów w Niemczech. Brak odpowiedniego, regularnego i konsekwentnego nadzoru nad specjalnymi obszarami ochrony. Brak prawnie wiążących środków zapobiegających nadmiernemu nawożeniu i przedwczesnemu koszeniu.
Odrzucone argumenty
Niemcy nie uchybiły zobowiązaniom z art. 4 ust. 1 akapit drugi dyrektywy siedliskowej, ponieważ przepis ten nie nakłada obowiązku regularnej aktualizacji danych. Niemcy podniosły zarzuty niedopuszczalności skargi dotyczące braku zgodności między uzasadnioną opinią a skargą oraz nieprecyzyjnego charakteru zarzutu niewystarczającego nadzoru.
Godne uwagi sformułowania
brak podjęcia w sposób ogólny i strukturalny odpowiednich działań w celu uniknięcia pogorszenia stanu typów siedlisk znaczące utraty powierzchni tych typów siedlisk brak szczególnego nadzoru nad terenami brak prawnie wiążących środków ochronnych przed nadmiernym nawożeniem i przedwczesnym koszeniem art. 4 ust. 1 akapit drugi dyrektywy siedliskowej nie nakłada wyraźnie na państwa członkowskie obowiązku regularnego dostarczania zaktualizowanych danych
Skład orzekający
K. Jürimäe
prezes trzeciej izby (pełniący obowiązki)
K. Lenaerts
prezes Trybunału (pełniący obowiązki sędziego trzeciej izby)
N. Piçarra
sędzia
M. Gavalec
sprawozdawca
N. Jääskinen
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja obowiązków państw członkowskich w zakresie ochrony siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, w szczególności w kontekście art. 6 ust. 2 dyrektywy siedliskowej, oraz znaczenie działań zapobiegawczych i nadzoru."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznych typów siedlisk (łąki kośne) i konkretnych praktyk (nawożenie, koszenie), ale zasady ogólne dotyczące ochrony siedlisk mają szersze zastosowanie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu ochrony środowiska i sieci Natura 2000, pokazując, jak zaniedbania w działaniach ochronnych mogą prowadzić do pogorszenia stanu cennych siedlisk przyrodniczych. Pokazuje również złożoność interpretacji przepisów UE.
“Niemcy przegrywają przed TSUE: brak działań ochronnych doprowadził do degradacji cennych łąk kośnych.”
Sektor
ochrona_srodowiska
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI