XXVI GC 1164/22

Powód, Polski Fundusz Rozwoju (PFR) S.A., wniósł o zasądzenie od pozwanego, komornika sądowego J. W., kwoty 192 000,00 zł tytułem zwrotu nienależnie uzyskanej subwencji finansowej w ramach programu „Tarcza Finansowa PFR dla Małych i Średnich Firm”. PFR argumentował, że pozwany nie był przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców, a jego oświadczenia we wniosku były nieprawdziwe. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, wskazując na niejednoznaczność statusu komorników sądowych w kontekście programu oraz na wcześniejsze zapewnienia PFR i Ministerstwa Sprawiedliwości o ich uprawnieniu. Sąd ustalił, że PFR początkowo przyznał subwencję, a następnie wezwał do jej zwrotu, uznając pozwanego za funkcjonariusza publicznego, a nie przedsiębiorcę. Sąd analizując stan faktyczny i prawny, doszedł do wniosku, że status komornika sądowego jako przedsiębiorcy jest kwestią interpretacyjną, a jego działalność posiada cechy zbliżone do działalności gospodarczej (tzw. quasi-przedsiębiorca). Sąd uznał, że oświadczenia pozwanego nie były nieprawdziwe, a PFR, znając status pozwanego, powinien był wydać decyzję odmowną lub skorzystać z możliwości odstąpienia od niektórych warunków programu. Sąd podkreślił, że PFR działał w sferze cywilnoprawnej, a jego roszczenie o zwrot subwencji, w sytuacji gdy najpierw utwierdził pozwanego w przekonaniu o możliwości skorzystania z pomocy, a następnie żądał jej zwrotu, stanowiło rażące nadużycie prawa podmiotowego w rozumieniu art. 5 k.c. i było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i lojalności kontraktowej. W konsekwencji, sąd oddalił powództwo w całości i zasądził od powoda na rzecz pozwanego zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający