XXV C 406/22

Sygn. akt XXV C 406/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2026 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXV Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Paweł Duda po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. S. przeciwko Skarbowi Państwa – reprezentowanemu przez Prokuratura Rejonowego Warszawa-Woli, Prokuratura Okręgowego w Warszawie, Prokuratora Generalnego, Prezesa Rady Ministrów oraz Urzędowi Komisji Nadzoru Finansowego o zapłatę I. 
        oddala powództwo; II. 
        zasądza tytułem zwrotu kosztów postępowania: 1. 
        od A. S. na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty; 2. 
        od A. S. na rzecz Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego kwotę 5.417 (pięć tysięcy czterysta siedemnaście) złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty. Sygn. akt XXV C 406/22 UZASADNIENIE wyroku z dnia 22 stycznia 2026 r. A. S. w pozwie z dnia 8 lutego 2022 r. wniosła o zasądzenie od Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Prokuraturę Rejonową dla Warszawy-Woli, Prokuraturę Okręgową w Warszawie, Prokuratora Generalnego, Prezesa Rady Ministrów, Komisję Nadzoru Finansowego, kwoty 200.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 27 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu pozwu powódka podała, że na skutek zawartych przez nią z (...) Limited z siedzibą w W. (zwaną dalej również „spółką”) umów inwestycyjnych wpłaciła tej spółce środki w kwocie 200.000 zł w dniu 27 kwietnia 2012 r., a spółka zobowiązał się zwrócić powódce po określonym czasie kwotę 280.985,60 zł. W dniu 22 maja 2012 r. został wyemitowany w telewizji (...) program (...) , zatytułowany (...) , z którego powódka dowiedziała się o faktycznej działalności podejmowanej przez (...) Limited. W programie tym przedstawione zostały przestępcze działania spółki i jej dyrektora zarządzającego i jedynego wspólnika A. K. , działającej jako piramida finansowa. Działania te polegały na niezgodnym z prawem i naruszającym przepisy prawa finansowego gromadzeniu środków pieniężnych osób fizycznych, prawnych i innych podmiotów, w tym powódki, przez spółkę, która jednocześnie gwarantowała ich zwrot poprzez inwestowanie w ryzykowne instrumenty finansowe. Powołane czynności bankowe wykonywane były przez spółkę bez stosownego zezwolenia, co stanowiło przestępstwo opisane w art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe . Zdeponowane w spółce przez powódkę środki nie były objęte gwarancjami Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. Spółka wprowadzała klientów, w tym powódkę, w błąd, gwarantując im, że za zobowiązania klientów spółka odpowiada całym swoim kapitałem wynoszącym (...) GBP, co okazało się deklaracją bez pokrycia. Spółka w 2007 r. rozpoczęła swoją działalność na rynku, a już w lutym 2008 r. S. G. złożył zawiadomienie o przestępstwie dotyczące spółki, które zostało umorzone postanowieniem KRP W. (...) z dnia 23 kwietnia 2008 r., zatwierdzonym w dniu 28 kwietnia 2008 r. przez Prokuratora z Prokuratury Rejonowej W. . Następnie w dniu 13 października 2009 r. Komisja Nadzoru Finansowego złożyła w Prokuraturze Rejonowej W. ponowne zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez A. K. , polegającego na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych, co skutkowało wydaniem w dniu 5 stycznia 2010 r. postanowienia o podjęciu umorzonego dochodzenia. W efekcie podjętego postępowania, w dniu 4 czerwca 2012 r. wobec podejrzanego A. K. zostały zastosowane środki zapobiegawcze, a w lipcu 2012 r. postanowienie o przedstawieniu mu zarzutów. Postanowieniem z 26 kwietnia 2013 r. sąd nadał klauzulę wykonalności postanowieniu prokuratora z dnia 23 stycznia 2013 r. o zabezpieczeniu majątkowym na mieniu podejrzanego A. K. . Według powódki, Prokuratura Rejonowa (...) W. , jak i Komisja Nadzoru Finansowego, nie podjęły niezbędnych, wymaganych przez prawo czynności w stosunku do spółki i w stosunku do A. K. , mimo że wiedziały o ich przestępczych działaniach. Umorzenie śledztwa w 2008 r. umożliwiało spółce dalszą, nieskrępowaną działalność na rynku polskim przez kilka następnych lat. Wiązało się to z poniesieniem przez klientów spółki, w tym przez powódkę, strat finansowych, których można było uniknąć, gdyby nie zaniechania w wykonywaniu władzy publicznej przez wymienione organy. Bezprawne działania polegały na braku podjęcia we właściwym terminie czynności przeciwko A. K. i spółce, niezasadne umorzeniu postępowania przez Prokuraturę pomimo braku przesłanek z art. 17 k.p.k. i nieskorzystanie przez Komisję Nadzoru Finansowego z instrumentów służących wyeliminowaniu spółki z obrotu. Powódka podniosła, że działania Prokuratury Rejonowej dla Warszawy-Woli i Komisji Nadzoru Finansowego były niezgodne z nałożonymi na Państwa Członkowskie, w tym również Polskę dyrektywami Unii Europejskiej: 2002/65/WE, 2005/29/WE, 2006/48/WE, 2006/114/WE. Polska pozwoliła aby firma (...) stosowała wobec słabszych konsumentów nieuczciwe praktyki handlowe zakazane w każdych warunkach przez 5 lat. Zgodnie z art. 5 dyrektywy 2006/48/WE, Polska powinna wprowadzić zakaz prowadzenia działalności dla (...) , skoro (...) nie była instytucją kredytową, a nie ukrywać informacje o zagrożeniu w zakładce na stronie internetowej. Prokurator, Prezes Urzędu Konkurencji i Konsumentów oraz Prezes Komisji Nadzoru Finansowego mają możliwość złożenia do sądu wniosku o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności. Prokurator powinien wnieść do sądu taki wniosek już w styczniu 2008 r., kiedy dowiedział się, że działalność spółki polega na przyjmowaniu depozytów bez udzielania kredytów. W świetle powyższego Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność wobec powódki na podstawie art. 417 § 1 k.c. za szkodę, która polegała na utracie środków zainwestowanych w spółce. Skarb Państwa, reprezentowany przez Prezesa Rady Ministrów, Prokuratora Generalnego, Prokuraturę Okręgową w Warszawie oraz Prokuraturę Rejonową Warszawa-Wola w Warszawie, w odpowiedzi na pozew w pierwszej kolejności wniósł o zmianę oznaczenia Skarbu Państwa i uwzględnienie, że Urząd Komisji Nadzoru Finansowego, którego jednym z organów jest Komisja Nadzoru Finansowego, jest od dnia 1 stycznia 2019 r. odrębną osobą prawną i tym samym Komisja Nadzoru Finansowego nie może zostać wskazana jako organ państwowej jednostki organizacyjnej podejmujący czynności za Skarb Państwa w procesie. Poza tym Skarb Państwa wniósł o oddalenie powództwa w całości. Pozwany Skarb Państwa zakwestionował wydatkowanie przez powódkę ze swojego majątku jakiekolwiek środków pieniężnych na rzecz spółki (...) oraz podniósł, że na dokumencie stanowiącym (zdaniem powódki) umowę kontraktu lokacyjnego z (...) nie znajdują się żadne postanowienia wskazujące na wolę zawarcia umowy oraz określające treść stosunku zobowiązaniowego, a nadto powódka nie wykazała umocowania osoby podpisanej obok powódki na dokumencie do przyjmowania oraz składania w imieniu (...) Limited oświadczeń woli. Pozwany podniósł, że powódka nie przedłożyła całej korespondencji prowadzonej pomiędzy nią a (...) Limited, wobec czego nie możliwe jest ustalenie treści stosunku zobowiązaniowego łączącego powódkę ze spółką oraz zakresu udzielonych jej informacji, m.in. co do ryzyka inwestycyjnego związanego z ewentualnym powierzeniem (...) Limited środków pieniężnych. Komisja Nadzoru Finansowego w styczniu 2008 r. opublikowała treść ostrzeżenia publicznego dotyczącego (...) Limited, a w mediach cały czas ukazywały się publikacje wskazujące na ryzyka związane z dokonywaniem wpłat na rzecz (...) Limited. Powódka miała świadomość, że powierzenie (...) Limited środków pieniężnych wiąże się z ryzykiem utraty tych środków, a jedyną motywacją nawiązania przez powódkę współpracy z tą spółką była chęć osiągnięcia jak najwyższych zysków, bez względu na związane z tym ryzyko. Pozwany zakwestionował, by organy władzy publicznej (w szczególności: Prokuratura Rejonowa Warszawa-Wola w Warszawie, Prokuratura Okręgowa w Warszawie, Prokurator Generalny, Prezes Rady Ministrów lub Komisja Nadzoru Finansowego) dopuściły się jakichkolwiek niezgodnych z prawem działań lub zaniechań, które spowodowały uszczerbek w majątku powódki. Pozwany podniósł, że powódka co najmniej od maja 2012 r. zdawała sobie sprawę z uszczerbku, którego naprawienia aktualnie dochodzi, oraz miała wiedzę na temat wszelkich okoliczności, z których aktualnie wywodzi odpowiedzialność Skarbu Państwa, a zatem roszczenie odszkodowawcze powódki, jeżeli kiedykolwiek w ogóle zaistniało, jest przedawnione. Pozwany wskazał także, że państwo nie może odpowiadać za każdy przypadek powstania uszczerbku w majątku obywatela (np. konsumenta), tym bardziej w sytuacji, gdy taki uszczerbek majątkowy byłby następstwem tego, że jednostka skorzystała z przysługującego jej prawa do dysponowania własnym majątkiem i podjęła samodzielnie niekorzystną decyzję inwestycyjną. Powódka nie wykazała, aby którykolwiek z organów wymienionych w pozwie dopuścił się naruszenia nałożonego na niego i spełniającego podane kryteria obowiązku prawnego. Powódka nie wyjaśniła dlaczego materiał dowodowy, jakim dysponowała w kwietniu 2008 r. prokuratura miał uzasadniać konieczność kontynuowana postępowania i postawienia zarzutów A. K. . W sytuacji, gdy kwalifikacja prawna działalności prowadzonej przez (...) Limited w 2008 r. nie była jednoznaczna i zależała od indywidualnych ustaleń w ramach poszczególnych stosunków prawnych, a co za tym idzie zachodziły daleko idące wątpliwości, czy działalność (...) Limited wymagała uzyskania zezwolenia, organy ścigania podjęły właściwą decyzję o umorzeniu przedmiotowego postępowania. Niezależnie od braku podstaw do uznania, że zatwierdzenie postanowienia o umorzeniu dochodzenia było niezgodne z prawem, nie mogło ono doprowadzić do szkody w majątku powódki, gdyż do podjęcia umorzonego postępowania doszło w dniu 5 stycznia 2010 r., a więc ponad 2 lata przed tym jak powódka miała nawiązać współpracę z (...) Limited. Powódka abstrahuje całkowicie od materiału dowodowego, jakim dysponowały jednostki prokuratury przy podejmowaniu decyzji procesowych, jak również od utrudniających i przedłużających postępowanie okoliczności, na które prokuratura nie miała wpływu (postępowanie przygotowawcze było przez pewien czas zawieszone z uwagi na konieczność skorzystania z międzynarodowej pomocy prawnej). Powództwo przeciwko Skarbowi Państwa nie zasługuje na uwzględnienie również w tej części, w jakiej oparto je na twierdzeniach o bezprawnych działaniach Komisji Nadzoru Finansowego, gdyż Skarb Państwa nie jest w tym zakresie biegnie legitymowany. (...) Limited nie prowadziła działalności na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego, a co za tym idzie w świetle obowiązujących i relewantnych w tym czasie przepisów nie znajdowała się pod nadzorem Komisji Nadzoru Finansowego, tj. organ ten nie był zatem uprawniony to stosowania środków nadzorczych oczekiwanych przez powódkę. Komisja Nadzoru Finansowego, gdy tylko powzięła informacje mogące wskazywać, że działalność (...) Limited może realizować znamiona przestępstwa uregulowanego w art. 171 ust. 1 Prawa bankowego , złożyła do prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz umieściła (...) Limited na liście ostrzeżeń publicznych. Pozwany dodał, że każda z przywoływanych przez stronę powodową dyrektyw została wdrożona do krajowego porządku prawnego w okresie poprzedzającym zdarzenia, które wedle pozwu miały spowodować szkodę w majątku powódki. Wskazał, że Prezes Rady Ministrów — wskazany przez powódkę jako statio fisci Skarbu Państwa, z którego działalnością wiąże dochodzone roszczenie za nieprawidłową implementację — w polskim systemie ustrojowym nie posiada inicjatywy ustawodawczej. Prezes Rady Ministrów nie był także uprawniony, czy też obowiązany do oceny działań podejmowanych przez właściwe organy ścigania, brak bowiem podstaw prawnych do jakiegokolwiek nadzoru, czy też kontroli Prezesa Rady Ministrów nad organami prokuratury. Powódka w ogóle zaniechała określenia podstawy powództwa odnoszącej się do Prokuratora Generalnego. Na marginesie pozwany zarzucił, że nawet gdyby uznać, że zachodzą podstawy do przypisania Skarbowi Państwa odpowiedzialności za szkodę powódki, to obowiązek naprawienia szkody i tak powinien ulec odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do treści art. 362 k.c. , gdyż powódka przyczyniła się do doznania uszczerbku, którego naprawienia aktualnie dochodzi, bowiem mogła ocenić wiarygodność spółki przed nawiązaniem z nią współpracy. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2024 r. Sąd sprostował oznaczenie strony pozwanej w niniejszej sprawie w ten sposób, że oznaczył stronę pozwaną jako: 1) Skarb Państwa reprezentowany przez Prokuratura Rejonowego dla Warszawy-Woli, Prokuratura Okręgowego w Warszawie, Prokuratora Generalnego, Prezesa Rady Ministrów, 2) Urząd Komisji Nadzoru Finansowego ( k. 161 ). W piśmie procesowym z 12 lutego 2025 r. powódka wskazała, że pozywa zarówno Skarb Państwa jak i Urząd Komisji Nadzoru Finansowego, że odpowiedzialność tych podmiotów jest odpowiedzialnością in solidum oraz że dochodzi swoich praw także na podstawie art. 417 § 2 k.c. i art. 417 1 § 4 k.c. z uwagi na fakt, że Polska nie wprowadziła do systemu prawnego przepisów realizujących założenia i wymogi wskazane w art. 5 Dyrektywy 2006/48/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, którego treść nakazuje Państwom Członkowskim wprowadzić regulacje zakazujące prowadzenie na terenie Państwa Członkowskiego działalności polegającej na przyjmowaniu od ludności depozytów i innych środków podlegających zwrotowi dla osób lub przedsiębiorstw gospodarczych niebędących instytucjami kredytowymi. Urząd Komisji Nadzoru Finansowego w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości wobec tego pozwanego. Pozwany Urząd podniósł w pierwszej kolejności, że nie posiada legitymacji biernej w niniejsze sprawie, bowiem zdarzenia powodując szkodę i podnoszone przez powódkę zarzuty, dotyczące zaniechań KNF wobec działalności (...) dotyczą okresu sprzed 1 stycznia 2019 r., gdy KNF była jednostką organizacyjną (statio fisci) Skarbu Państwa i brak jest podstaw prawnych dla przejęcia przez UKNF odpowiedzialności za ewentualne zobowiązania Skarbu Państwa. Pozwany wskazał, że powódka nie wykazała przesłanek odpowiedzialności stanowiących podstawę dochodzenia wobec KNF lub UKNF roszczeń objętych pozwem. Żaden z przytaczanych przez stronę powodową przepisów nie nakłada na KNF konkretnego obowiązku nadzorczego, którego KNF miałby nie wykonać. (...) nie podlegał nadzorowi KNF, to jest nie działał na podstawie udzielonego przez Komisję zezwolenia, nie istniała zatem możliwość przeprowadzania kontroli jego działalności. Obowiązujące przepisy prawa nie upoważniały Komisji Nadzoru Finansowego do sprawowania nadzoru nad działalnością instytucji parabankowych, tj. podmiotów udzielających pożyczek z własnych środków lub działających na podstawie ustaw innych niż wymienione w art. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym . Jedynymi możliwymi prawnie działaniami KNF w sprawie (...) , które to działania KNF podjęła, było wyłącznie umieszczenie tego podmiotu na liście ostrzeżeń publicznych Komisji Nadzoru Finansowego oraz złożenie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. To aktywność KNF doprowadziła do postawienia zarzutów karnych osobie kierującej (...) . KNF podjął w sprawie spółki (...) również szereg innych czynności. To organy ścigania, a nie KNF są uprawnione i zobowiązane do zapobiegania działalności przestępczej. Istotny wpływ na doprowadzenie do upadłości (...) miała działalność jej władz a działalność ta jest obecnie przedmiotem oceny dokonywanej w toku postępowania karnego. Powódka wpłaciła środki finansowe do (...) w dniu 27 kwietnia 2012 r. a zatem ponad cztery lata po upublicznieniu informacji o fakcie wskazującym, że (...) nie posiada zezwolenia KNF i nie jest podmiotem nadzorowanym. Pozwany zarzucił, że roszczenie powódki jest przedawnione, gdyż powódka dowiedziała się o szkodzie najpóźniej w maju 2012 r. Jeżeli zaś uznać, że powódka o rzekomej odpowiedzialności KNF za szkodę spowodowaną w majątku dowiedziała się również z Komunikatów KNF lub informacji prasowych, to roszczenie stało się wymagalne co najmniej w tym samym czasie. Powyższego nie zmieniają zawezwania do prób ugodowych w 2015 r. i 2018 r., gdyż podjęcie czynności przed sądem, zmierzającej do przerwania biegu terminu przedawnienia wobec UKNF należy liczyć dopiero od dnia wniesienia do Sądu pisma z dnia 12 lutego 2025 r., w tym bowiem dniu doszło do oznaczenia przez stronę powodową UKNF jako pozwanego w niniejszej sprawie. Według pozwanego, powódka w sposób sztuczny na potrzeby niniejszego postępowania wykreowała konstrukcję odpowiedzialności in solidum, aby uzasadnić dochodzenie w jednym postępowaniu roszczenia przeciwko kilku podmiotom, co stanowi zdaniem pozwanego nadużycie prawa . Postanowieniem z dnia 9 lipca 2025 r. Sąd postanowił na podstawie art. 194 § 3 k.p.c. wezwać do udziału w sprawie w charakterze pozwanego Urząd Komisji Nadzoru Finansowego ( k. 1257v.). Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Spółka (...) Limited została założona w dniu 23 marca 2007 r. i zarejestrowana w (...) rejestrze działalności gospodarczej (...) zgodnie z (...) , jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością pod numerem (...) . A. K. od 2007 r. jest dyrektorem tej spółki, (...) LTD pełni funkcje sekretarskie spółki, siedziba biura spółki to (...) , (...) , (...) kapitał zakładowy spółki to £ (...) , podzielony na (...) udziałów o wartości nominalnej £ (...) każdy, w całości wyemitowany (zaświadczenie z Rejestru Spółek A. wraz z tłumaczeniem – k. 690-691; przetłumaczony wydruk z (...) Urzędu Rejestrowego Spółek – k. 902v.-906). Spółka (...) Limited z siedzibą w L. działała pod marką (...) (ust. 1.1 OWU) ( (...) – k. 201-204 ). W 9 styczniu 2008 r. Komisja Nadzoru Finansowego opublikowała na stronie internetowej www.knv.gov.pl ostrzeżenie publiczne dotyczącego wykonywania czynności bankowych, w którym poinformowała, że (...) Limited nie posiada zezwolenia KNF na wykonywanie czynności bankowych, w szczególności na przyjmowanie wkładów pieniężnych w celu obciążania ich ryzykiem. Wpis ten utrzymywany był na stronie internetowej KNF do 6 kwietnia 2017 r. ( wydruk ostrzeżenia publicznego ze strony internetowej KNF – k. 97-98 ). W dniu 1 lutego 2008 r. pojawiły się artykuły w prasie o zasięgu ogólnopolskim dotyczące m.in. wpisania powyższego ostrzeżenia publicznego na stronie KNF ( wydruk artykułu z dnia 01.02.2008 r. pt. „ (...) ” opublikowanego na portalu (...) .pl – k. 99-102; wydruk artykułu z dnia 01.02.2008 r. pt. „ (...) ” opublikowanego na portalu (...) .pl – k. 103-105 ). W dniu 28 stycznia 2008 r. spółka (...) Limited złożyła skargę na czynności Urzędu KNF. W odpowiedzi KNF w piśmie z dnia 5 lutego 2008 r. wskazała, że firma (...) Limited nie posiada zezwolenia KNF na wykonywanie czynności bankowych, w szczególności na przyjmowanie wkładów pieniężnych w celu obciążenia ich ryzykiem, co jest zgodne ze stanem faktycznym. W dniu 5 lutego 2008 r. spółka (...) Limited złożył skargę do Komisji Wspólnot Europejskich w przedmiocie nie przestrzegania Prawa Wspólnotowego przez Urząd Komisji Nadzoru Finansowego w Rzeczypospolitej Polskiej ( protokół przesłuchania świadka A. K. ze sprawy (...) wraz z załącznikami – k. 669-689 ) . W dniu 30 stycznia 2008 r. o godzinie 16:30 S. G. złożył w Sekcji do spraw Przestępczości Gospodarczej Komendy Rejonowej Policji W. (...) ustne zawiadomienie o przestępstwie oszustwa finansowego, jakiego miała dopuścić się spółka (...) Limited, dotyczącym m.in. pozyskiwania depozytów pieniężnych od klientów przez firmę (...) Limited, a następnie dokonania likwidacji firmy. S. G. złożył zawiadomienie w związku z faktem, że została mu telefonicznie złożona w imieniu (...) Limited oferta zawarcia umowy kontraktu lokacyjnego, a on sam, po wyszukiwaniu informacji dotyczących spółki w Internecie, powziął wątpliwości co do legalności jej działania na rynku polskim. Zgłoszenie zostało zarejestrowane pod sygnaturą (...) ( protokół ustnego zawiadomienia o przestępstwie z dnia 30.01.2008 r. wraz z załącznikami ze sprawy (...) – k. 649-665 ). W dniu 8 lutego 2008 r. sprawa powyższego została skierowana do Sekcji do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Rejonowej Policji W. (...) , gdzie została zarejestrowana pod sygnaturą (...) ( prezentata na protokole ustnego zawiadomienia o przestępstwie z dnia 30.01.2008 r. ze sprawy (...) – k. 649 ). W dniu 11 lutego 2008 r. komisarz T. M. (2) udał się wraz z sierżantem sztabowym D. B. do spółki (...) Limited mieszczącej się w N. przy al. (...) celem sprawdzenia, czy firma prowadzi działalność pod wskazanym adresem, kto ją reprezentuje i co jest przedmiotem jej działalności. Na miejscu zastano A. K. , który oświadczył że jest członkiem rady komitetu dyrektorów przedmiotowej firmy. Nadto oświadczył, że w dniu 12 lutego 2008 r. o godzinie 9:00 stawi się w siedzibie KRP W. (...) i dostarczy niezbędne dokumenty reprezentowanej przez niego firmy. Jeszcze w dniu 11 lutego 2008 r. A. K. skontaktował się telefonicznie z komisarzem A. K. , a następnie o godzinie 16:30 stawił się na komendzie i przedłożył dokumenty związane z reprezentowaną firmą oraz złożył zeznania w charakterze świadka ( notatka urzędowa z dnia 11.02.2008 r. ze sprawy (...) – k. 667; protokół przesłuchania świadka A. K. ze sprawy (...) – k. 669-672). W dniu 12 lutego 2008 r. Komendant Rejonowy Policji W. (...) , w sprawie (...) zwrócił się do Zespołu ds. Międzynarodowej Współpracy Policji Wydziału Wywiadu Kryminalnego Komendy Stołecznej Policji z prośbą o przeprowadzenie ustaleń dotyczących firmy mającej swoją siedzibę na terenie L. w W. , tj. (...) Limited, tj. ustalenie czy firma mieści się pod którymś ze wskazanych adresów, co jest jej przedmiotem działalności, czy znana jest na rynku (...) z zarządzania finansami, jaki jest kapitał akcyjny przedmiotowej firmy ( wniosek z dnia 12.02.2008 r. ze sprawy (...) – k. 693). W dniu 13 lutego 2008 r. zostało wydane przez policjanta z Komendy Rejonowej Policji Warszawa (...) postanowienie o wszczęciu dochodzenia w sprawie prowadzenia przez firmę (...) Limited w W. , w okresie od listopada 2007 r., działalności polegającej na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych w celu obciążenia ich ryzykiem, bez stosownego zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego, tj. o przestępstwo z art. 171 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe . O wszczęciu dochodzenia został zawiadomiony S. G. . Dochodzenie zostało zarejestrowane pod sygnaturą (...) i było prowadzone pod nadzorem Prokuratury Rejonowej W. pod sygnaturą akt: (...) ( postanowienie o wszczęciu dochodzenia z dnia 13.02.2008 r. ze sprawy (...) – k. 695-696; zawiadomienie z dnia 13.02.2008 r. – k. 697). Wnioskiem z dnia 20 lutego 2008 r. (doręczonym w dniu 26 lutego 2008 r.) Sekcja do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Rejonowej Policji Warszawa (...) , zwróciła się do KNF z prośbą o udzielenie w sprawie o sygn. (...) informacji dotyczących spółki (...) Limited, w szczególności o podanie przepisów prawnych, w oparciu o które działa w Polsce wskazana firma, jak również o interpretację tych przepisów. Pismem z dnia 3 kwietnia 2008 r., dostarczonym Policji faxem w tym samym dniu, a w formie papierowej w dniu 17 kwietnia 2008 r., Departament Postępowań Komisji Nadzoru Finansowego udzielił odpowiedzi na wskazane pytania. Wskazał między innymi, że spółka (...) Limited nigdy nie występowała o wydanie przez KNF zezwolenia na wykonywanie czynności bankowych, toteż KNF nie prowadziła kontroli spółki (...) pod kątem legalności przeprowadzonych przez nią operacji finansowych. KNF nie posiada stosownych uprawnień, ponieważ spółka nie jest podmiotem nadzorowanym. Urząd KNF podjął natomiast czynności sprawdzające z uwagi na powzięcie podejrzenia, iż (...) działa na rynku finansowym niezgodnie z prawem. KNF wskazał, że na podstawie badanego stanu faktycznego sprawy istnieją przesłanki, które mogą przesądzać o naruszeniu dyspozycji art. 171 ust. 1 ustawy – Prawo bankowe . Dodał także, że umowy zawarte pomiędzy (...) Limited a jego klientami mogą podlegać prawu brytyjskiemu oraz że mogą być interpretowane zgodnie z tym prawem, a rozwiązania przyjęte w tych umowach zgodnie z prawem (...) nie muszą być zgodne z prawem polskim, aby umowy były ważne. Wskazano także, że rozwiązanie zawarte w ust. 2.1. OWU daje możliwość poddania umów prawu polskiemu, a niezgodność z polskim prawem powoduje, że działalność (...) narażona jest na zarzut obejścia przepisów prawa i narusza dyspozycję przepisu art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe . KNF podkreślił także, że skoro prowadzona przez (...) działalność polega na nabywaniu i zbywaniu we własnym imieniu i na własną rzecz maklerskich instrumentów finansowych na rynku regulowanym i poza nim, a także oferowaniu tzw. kontraktów lokacyjnych, to zgodnie z przepisami ustawy o obrocie instrumentami finansowymi , a zwłaszcza art. 69 ust. 2 pkt 3 tejże ustawy, taka działalność wymaga uzyskania zezwolenia KNF. Zasady prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne reguluje dyrektywa MIFID tj. Dyrektywa 2004/39/WE, która w art. 2 ust. 1 lit. d stanowi, że jej postanowienia nie mają zastosowania do osób, które poza zawieraniem transakcji na własne konto nie świadczą żadnych usług inwestycyjnych lub nie prowadzą innej działalności, chyba że są to animatorzy rynku lub realizują transakcje na własny rachunek poza rynkiem regulowanym lub MTF (tj. wielostronnymi platformami obrotu) w sposób zorganizowany, częsty i systematyczny, zapewniając dostęp do systemu stronom trzecim w celu zaangażowania ich w te transakcje. Wobec tego, że Dyrektywa nie obejmuje swym zakresem przedmiotowym działalności polegającej na przyjmowaniu od klientów środków finansowych w formie pożyczek, uznać należy, że (...) spełnia kryteria określone w art. 2 ust. 1 lit. d Dyrektywy. Mając na uwadze, że ustawa o obrocie instrumentami finansowymi nie dokonała implementacji wskazanego artykułu, w tym zakresie jej postanowienia należy stosować bezpośrednio. W ocenie KNF (...) nie narusza przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi i dyrektywy MIFID.  KNF wskazała nadto, że niezależnie od dokonanych przez nią ustaleń, właściwe organy powinny dokonać sprawdzenia, czy (...) nie narusza innych przepisów regulujących zasady prowadzenia przez podmioty zagraniczne działalności gospodarczej na terytorium RP ( wniosek z dnia 20.02.2008 r. ze sprawy (...) – k. 698-699; potwierdzenie odbioru – k. 700; odpowiedź KNF z dnia 03.04.2008 r. nadana faxem – k. 702-709; odpowiedź KNF z 03.04.2008 r. nadana pocztą – k. 719-722). W dniu 11 kwietnia 2008 r., w związku z koniecznością wykonania innych niezbędnych czynności procesowych, w tym między innymi dokonaniem przesłuchań kolejnych pracowników firmy (...) Limited, Policja wystąpiła do Prokuratury z wnioskiem o przedłużenie czasu trwania dochodzenia w sprawie (...) do dnia 12 maja 2008 r. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2008 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej (...) postanowił przedłużyć czas trwania dochodzenia zgodnie z wnioskiem ( wniosek o przedłużenie czasu trwania dochodzenia z dnia 11.04.2008 r. wraz z postanowieniem z dnia 15.04.2008 r. – k. 712). W sprawie powyższej o sygnaturze (...) przesłuchano w charakterze świadków: w dniu 16 kwietnia 2008 r. J. K. ; w dniu 17 kwietnia 2008 r. A. G. ; w dniu 22 kwietnia 2008 r. B. C. (protokół przesłuchania świadka J. K. ze sprawy (...) – k. 713-715; protokół przesłuchania świadka A. G. ze sprawy (...) – k. 716-718; protokół przesłuchania świadka B. C. ze sprawy (...) – k. 724-726). Komenda Rejonowa Policji W. (...) postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2008 r. umorzyła dochodzenie toczące się pod sygnaturą (...) oraz (...) , w sprawie prowadzenia przez firmę „ (...) Limited” w W. , w okresie od listopada 2007 r. do chwili obecnej działalności polegającej na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych w celu obciążenia ich ryzykiem bez stosownego zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego, tj. o czyn z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe , zostało umorzone w oparciu o art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. z uwagi na fakt, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa z w/w artykułu ustawy o prawie bankowym . W uzasadnieniu wskazano, że interpretacja dotycząca działania przedmiotowej spółki w Polsce jest niejednoznaczna, a na obecnym etapie brak jest danych, które w sposób jednoznaczny pozwoliłyby przyjąć, że A. K. organizując w Polsce biura operacyjne firmy (...) dopuścił się przestępstwa określonego w art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe , nie mniej jednak nie można stwierdzić także, iż do popełnienia czynu z wyżej wymienionego artykułu nie doszło. Dodano, że nie w gestii Prokuratury, czy też Policji leży rozstrzyganie w oparciu o jakie prawo powinna działać w Polsce firma (...) – czy jest prawo polskie, czy tez prawo (...) , ewentualnie wspólnotowe. Nadmieniono, że także nie w zakresie kompetencji organów ściągania leży rozstrzyganie, które z przepisów prawa regulującego zagadnienia związane z usługami finansowymi są bardziej wiążące dla podmiotów zarejestrowanych na terenie W. , a mających swoje biura w Polsce, a które są mniej wiążące. Wobec powyższego do czasu uzgodnienia wspólnego i jednolitego stanowiska – spójnej normy prawnej, która w sposób ostateczny ureguluje w Polsce działalność podmiotów, które funkcjonując w podobny sposób jak firma (...) nie da się definitywnie stwierdzić, iż w/w firma dopuściła się przestępstwa określonego w w/w artykule ustawy o Prawie bankowym ( postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia 23.04.2008 r. wraz z uzasadnieniem – k. 727-729 ). W dniu 28 kwietnia 2008 r. powyższe postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia 23 kwietnia 2008 r. zostało zatwierdzone przez asesora Prokuratury Rejonowej W. ( zatwierdzenie postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia 28.04.2008 r. sygn. akt (...) – k. 729 ). Pismem z dnia 8 września 2009 r. przedstawiciel KNF zwrócił się do Prokuratury Rejonowej W. z prośbą o wyrażenie zgody na dostęp do akt sprawy o sygnaturze (...) , w związku z faktem że Urząd KNF szczegółowo analizuje dostępne informacje o działalności firmy (...) w związku z uzasadnionymi wątpliwościami co do prowadzenia przez ww. spółkę działalności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa ( wniosek KNF z dnia 08.09.2009 r. – k. 738 ). Pismem z dnia 6 października 2009 r., doręczonym Prokuraturze Rejonowej W. w dniu 13 października 2009 r., KNF złożył zawiadomienie w sprawie podejrzenia popełnienia przez A. K. , jedynego wspólnika i dyrektora spółki (...) Limited, przestępstwa z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe , polegającego na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych, prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej w celu udzielania kredytów, pożyczek pieniężnych lub obciążania ryzykiem tych środków w inny sposób bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu zawiadomienia KNF wskazała na okoliczności, które w świetle przepisów Kodeksu postępowania karnego mogłyby uzasadniać podjęcie umorzonego postępowania, które to okoliczności wzbudzają obawy KNF co do nierzetelności przekazywanych przez (...) informacji poprzez przemilczenie istotnych faktów, niedomówienia, sugestie lub też przekazywanie ewidentnej nieprawdy na temat spółki i jej działalności. W opinii KNF ustalenia jakie zostały poczynione przez Komisję zadają kłam deklarowanym przez spółkę gwarancjom bezpieczeństwa deponowanych środków oraz zapewnieniom z których wynikało, że za zobowiązania wobec klientów spółka odpowiada całym swoim majątkiem, zaś fakt deklarowania przez spółkę wysokiej stopy zwrotu z inwestycji oraz brak gwarancji i zabezpieczeń powierzonych spółce środków mogą wykazywać, że działalność (...) mogła działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej kosztem doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem swoich klientów. KNF wskazał w piśmie, że w ostatnich tygodniach tj. w sierpniu 2009 r., otrzymała również korespondencję od osób fizycznych z informacją o możliwości popełnienia przez (...) przestępstwa z art. 171 ust. 1 ustawy prawo bankowe , co w ocenie UKNF świadczy o zwiększonej aktywności tej spółki na rynku finansowym na terenie RP ( zawiadomienie KNF o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z dnia 06.10.2009 r. wraz z załącznikami – k. 740-772 ). Powyższe zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa zostało przez KNF następnie uzupełnione pismami z 4 listopada 2009 r., 23 listopada 2009 r. oraz 25 listopada 2009 r. ( uzupełnienie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z dnia 04.11.2009 r. – k. 774, uzupełnienie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z dnia 23.11.2009 r. – k. 780v., uzupełnienie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z dnia 25.11.2009 r. – k. 781 ). Pismem z dnia 26 października 2009 r., doręczonym Prokuraturze Rejonowej W. w dniu 10 listopada 2009 r., KNF złożyła oświadczenie o działaniu w sprawie w charakterze pokrzywdzonego ( oświadczenie o działaniu w charakterze pokrzywdzonego z dnia 26.10.2009 r. – k. 775). W dniu 13 listopada 2009 r. asesor Prokuratury Rejonowej W. w sprawie o sygnaturze (...) (...) ( (...) ) zarządził dokonanie niezbędnych czynności dowodowych przed wydaniem decyzji o podjęciu umorzonego postępowania przygotowawczego w sprawie (...) (...) Prokuratury Rejonowej W. , których realizację zlecił Komendzie Rejonowej Policji W. (...) Wydziałowi do Walki z Przestępczością Gospodarczą. W związku z powyższym pismem z dnia 26 listopada 2009 r. wezwano uprawnionego pracownika KNF celem przesłuchania w charakterze świadka. Przesłuchanie P. J. odbyło się w dniu 7 grudnia 2009 r. ( zarządzenie o podjęciu czynności sprawdzających z dnia 13.11.2009 r. – k. 779, zawiadomienie z dnia 26.11.2009 r. – k. 780, protokół przesłuchanie świadka P. J. z dnia 07.12.2009 r. – k. 782-783v. ). W dniu 5 stycznia 2010 r. Prokuratura Rejonowa W. wydała postanowienie o podjęciu na nowo, pod sygnaturą (...) , umorzonego dochodzenia w sprawie (...) (...) , dotyczącego prowadzenia przez firmę „ (...) Limited” w W. , w okresie od listopada 2007 r. do chwili obecnej działalności polegającej na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych w celu obciążenia ich ryzykiem bez stosownego zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego, tj. o czyn z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe , co do którego postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2008 r. Prokuratura Rejonowa W. umorzyła dochodzenie na mocy art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. wobec tego, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. U podstaw podjęcia na nowo umorzonego dochodzenia legło pojawienie się nowych faktów i dowodów nie znanych wcześniej organom ściągania, a które mogą spowodować odmienne ocenę zachowań osób pozostających w zainteresowaniu postępowania ( postanowienie o podjęciu na nowo umorzonego dochodzenia z dnia 05.01.2010 r. w sprawie (...) (...) wraz z uzasadnieniem – k. 509, 785v. ). Prokuratura Rejonowa W. postanowieniem z dnia 11 stycznia 2010 r. przedłużyła okres trwania dochodzenia w sprawie o sygn. akt (...) (...) do dnia 13 marca 2010 r. w związku z koniecznością wykonania szeregu niezbędnych czynności procesowych ( postanowienie o przedłużeniu trwania dochodzenia z dnia 11.01.2010 r. – k. 786v ). W dniu 20 stycznia 2010 r. w sprawie o sygn. akt (...) (...) przesłuchano A. K. ( protokół przesłuchania świadka z dnia 20.01.2010 r. – k. 787-789 ). Prokuratura Rejonowa W. postanowieniem z dnia 4 lutego 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt (...) (...) , zwolniła (...) Bank (...) SA Oddział w W. z obowiązku zachowania tajemnicy bankowej i zażądała historii rachunków bankowych (...) oraz ewentualnie innych rachunków prowadzonych na rzecz tego podmiotu za cały okres ich prowadzenia. Bank dostarczył żądane dokumenty w dniu 26 lutego 2010 r. ( postanowienie o zwolnieniu z tajemnicy służbowej (bankowej) z dnia 04.02.2010 r. – k. 792-792v., pismo (...) z dnia 23.02.2010 r. – k. 802, protokół oględzin z dnia 02.03.2010 r. – k. 803-805 ). Postanowieniem z dnia 4 lutego 2010 r. Prokuratura Rejonowa W. zawiesiła dochodzenie w sprawie o sygn. (...) (...) z uwagi na fakt, iż w toku postępowania przygotowawczego pojawiła się konieczność wystąpienia z wnioskiem o udzielenie międzynarodowej pomocy prawnej ( postanowienie o zawieszeniu dochodzenia z dnia 04.02.2010 r. w sprawie sygn. (...) (...) wraz z uzasadnieniem – k. 514-515, 793-793v. ). Wnioskiem z dnia 4 lutego 2010 r. Prokuratura Rejonowa W. , w sprawie o sygn. (...) (...) , wystąpiła o udzielenie międzynarodowej pomocy prawnej, tj. o przesłuchanie w charakterze świadka przedstawiciela (...) — (...) organu nadzoru finansowego — odpowiednika polskiej Komisji Nadzoru Finansowego, odnośnie:  obowiązku posiadania zezwolenia w zakresie prowadzonej przez „ (...) Limited” działalności lub braku takiego obowiązku;  spełnienia innych wymogów i uzyskania koniecznych zezwoleń do prowadzenia działalności przez „ (...) Limited”, a w tym podpisania umowy ubezpieczenia z tytułu prowadzonej działalności i ryzyka z tym związanego;  firm z którymi współpracuje „ (...) Limited” w zakresie prowadzonej działalności;  wielkości zarządzanych kapitałów i rodzajów instrumentów finansowych w jakie angażowane są środki obciążane ryzykiem.  wypełnienia obowiązku składania deklaracji podatkowych, sprawozdań finansowych, w tym składanych w organie nadzoru finansowego (...) ;  ewentualnych kontroli skarbowych oraz organów (...) nadzoru finansowego w zakresie prowadzonej działalności i ich wynikach;  ewentualnych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej przez „ (...) Limited”, poza W. i P. ;  ewentualnych postępowań karnych i administracyjnych prowadzonych w stosunku do „ (...) Limited”, w zakresie prowadzonej działalności oraz skarg osób lub podmiotów zawierających umowy z wyżej wymienioną firmą;  ilości zatrudnionych w firmie pracowników i wypełniania obowiązków pracowniczych z tego tytułu;  statusu prawnego przedstawicielstwa „ (...) Limited” działającego na terytorium Polski, w tym udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zgodnie z prawem (...) przedstawicielstwo to podlega nadzorowi (...) (...) czy polskiej Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie prowadzonej na terytorium Polski działalności finansowej. ( wniosek o udzielenie międzynarodowej pomocy prawnej z dnia 04.02.2010 r. wraz z wyciągiem – k. 510-513, 794-796 ). Postanowieniem z 4 lutego 2010 r. prokurator zwrócił się do (...) Bank (...) S.A. Oddział w N. przy ul. (...) o udostępnienie historii rachunków bankowych prowadzonych na rzecz (...) Limited ( akt oskarżenia z dnia 18.06.2015 r. – k. 1165-1224v.). Wniosek o udzielenie pomocy prawnej w powyższej sprawie został przygotowany w dniu 22 lutego 2010 r. przez Prokuraturę Okręgową w Warszawie pod sygnaturą (...) , a jego tłumaczenie z języka (...) na język (...) zostało przekazane Prokuraturze w dniu 17 marca 2010 r. ( wniosek o udzielenie pomocy prawnej z dnia 22.02.2010 r. – k. 798-799v; adnotacje o tłumaczeniu – k. 801 ). Jednocześnie Komenda Rejonowa Policji W. na początku kwietnia 2010 r. ustaliła, że nie prowadzono postępowań przygotowawczych prowadzonych na terenie kraju, w których występowałby podmiot (...) Limited. W latach 2008-2009 oraz od stycznia 2010 r. nie odnotowano także, aby jednostki Policji z terenu kraju zwracały się o przesłuchanie przedstawiciela firmy (...) ( wniosek z dnia 26.03.2010 r. – k. 805v., pismo z dnia 02.04.2010 r. – k. 806, notatka urzędowa z dnia 08.04.2010 r. – k. 806v. ). Na prośbę realizującej odezwę (...) , wniosek o udzielenie pomocy prawnej w sprawie o sygn. (...) (...) został uzupełniony w dniu 22 listopada 2010 r. ( pismo zastępcy Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 02.02.2012 r. – k. 516-517; pismo z dnia 12.09.2011 r. – k. 808). W dniu 21 kwietnia 2011 r. Prokuratura Okręgowa w Warszawie zwróciła się o przyspieszenie realizacji wniosku o udzielenie pomocy prawnej w sprawie o sygnaturze (...) ( pismo z dnia 21.04.2011 r. – k. 807 ). Ponadto w dniu 12 września 2011 r. do W. zostało skierowane dodatkowe pismo w sprawie realizacji odezwy. W przedmiotowej sprawie kierowane były wnioski o międzynarodową pomoc prawną do W. , N. , D. oraz S. , gdzie podejrzany posiadał rachunki bankowe, polisy ubezpieczeniowe, gdzie znajdowały się niektóre spółki, w które inwestował, organy podatkowe, na rzecz których winien regulować należności związane z prowadzoną działalnością oraz gdzie były przekazywane środki finansowe klientów ( pismo zastępcy Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 02.02.2012 r. – k. 516-517, akt oskarżenia z dnia 18.06.2015 r. – k. 1165-1224v. ). W dniu 24 listopada 2011 r. Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego skierował do Prokuratora Generalnego pismo dotyczące przewlekłości postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową W. w W. w sprawie (...) (...) . W dniu 23 grudnia 2011 r. powyższe pismo zostało przekazane Prokuraturze Okręgowej w Warszawie ( pismo zastępcy Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 02.02.2012 r. – k. 516-517). W dniu 24 stycznia 2012 r. wpłynęły materiały dotyczące pomocy prawnej, nadesłane przez (...) , które zostały przekazane zostały do Prokuratury Rejonowej N. do sprawy (...) (...) celem ich oceny. W materiałach tych znalazła się informacja, że (...) nie posiada oraz nigdy nie posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności wydanego przez (...) (Urząd do spraw Nadzoru nad Rynkami Finansowymi w W. ), a (...) nigdy nie dysponowała dokumentami finansowymi dotyczącymi tej spółki ( pismo zastępcy Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 02.02.2012 r. – k. 516-517; tłumaczenie z języka (...) – k. 809-813v; akt oskarżenia z dnia 18.06.2015 r. – k. 1165-1224v). Pismem z 2 lutego 2012 r., w odpowiedzi na pismo Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 24 listopada 2011 r. skierowane do Prokuratora Generalnego i przekazane Prokuraturze Okręgowej w Warszawie, zastępca Prokuratora Okręgowego w Warszawie poinformował, że po analizie akt sprawy (...) (...) Prokuratury Rejonowej W. nie stwierdził zawinionej przez tą jednostkę przewlekłości postępowania. Dodał, że występująca w sprawie konieczność uzyskania materiałów z W. , skutkowała sformułowaniem w dniu 22 lutego 2010 r. wniosku o udzielenie pomocy prawnej w sprawie karnej. Po uzupełnieniu wniosku w dniu 22 listopada 2010 r., na prośbę realizującej odezwę (...) , trwało oczekiwanie na jego realizację. Materiały z W. ostatecznie wpłynęły w dniu 24 stycznia 2012 r. i niezwłocznie przekazane zostały do Prokuratury Rejonowej W. celem ich oceny. Podał, że powyższe wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, iż na długotrwałość postępowania nie wpłynęła w żadnej mierze opieszałość podległej jednostki, a Prokurator Rejonowy W. w ramach wewnętrznego nadzoru służbowego daje rękojmię należytego rozpoznania sprawy. Zdaniem zastępcy Prokuratora Okręgowego w Warszawie brak jest podstaw do podejmowania działań zwierzchniego nadzoru służbowego Prokuratury Okręgowej w Warszawie oraz przekazywania sprawy do prowadzenia innej jednostce Prokuratury ( pismo zastępcy Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 02.02.2012 r. – k. 516-517). Postanowieniem z dnia 10 lutego 2012 r. powołany został tłumacz przysięgły w celu przetłumaczenia materiałów z języka (...) ( postanowienie z dnia 10.02.2012 r. – k. 808v). W dniu 22 marca 2012 r. Prokuratura Rejonowa W. wydała w sprawie o sygnaturze akt (...) – tj. w sprawie prowadzenia przez firmę (...) Limited w N. , w okresie od listopada 2007 r. do chwili obecnej działalności polegającej na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych w celu obciążenia ich ryzykiem bez stosownego zezwolenia KNF – postanowienie o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych z zakresu międzynarodowego prawa finansowego. Opinia miała zostać wykonana w jak najkrótszym terminie nie później jednak niż do dnia 25 października 2012 r. Dowód został dopuszczony w związku z koniecznością ustalenia m.in. czy działalność prowadzona przez (...) Ltd. stanowiła wykonywanie czynności bankowych w rozumieniu ustawy Prawo bankowe , czy też znajdują do niej zastosowanie przepisy dyrektywy 2004/39/WE z 21 kwietnia 2004 r. lub też inne przepisy wyłączające bezpośrednie zastosowanie przepisów ustawy Prawo bankowe ; jakie państwo jest faktycznym miejscem prowadzenia działalności (...) , na podstawie jakich przepisów spółka podejmuje działania w ramach przedstawicielstwa lub oddziału, jaki organ jest uprawniony do nadzoru nad działalnością spółki (...) ( postanowienie o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego z dnia 22.03.2012 r. – k. 907-908v; akt oskarżenia z dnia 18.06.2015 r. – k. 1165-1224v.). O dochodzeniu w sprawie działalności spółki (...) prowadzonym przez Komendę Rejonową Policji pod nadzorem Prokuratury Rejonowej N. - N. pisano w prasie od 7 marca 2008 r. W licznych materiałach prasowych wskazywano, że polski nadzór bankowy ostrzega klientów przed korzystaniem z oferty (...) ( wydruk artykułu z dnia 07.03.2008 r. pt. „ (...) (...) ”, opublikowanego na portalu (...) .pl – k. 106-109; wydruk artykułu z dnia 28.09.2009 r. pt. „ (...) (...) (...) ”, opublikowanego na portalu (...) – k. 110; wydruk artykułu z dnia 28.09.2009 r. pt. „ (...) : (...) , opublikowanego na portalu (...) .pl – k. 111-116; wydruk artykułu z dnia 28.09.2009 r. pt. „ (...) (...) ”’ opublikowanego na portalu (...) .pl – k. 117-120; wydruk artykułu z dnia 29.01.2010 r. pt. „KNF do klientów: (...) opublikowanego na portalu (...) .pl – k. 121-125; wydruk artykułu z dnia 12.03.2010 r. pt. „ (...) ” – k. 126-129; wydruk artykułu z dnia 27.09.2011 r. pt. „ (...) (...) ”, opublikowanego na portalu (...) – k. 130-134; wydruk artykułu z dnia 19.12.2011 r. pt. „ (...) ”, opublikowanego na portalu (...) .pl – k. 135-140; wydruk artykułu z dnia 21.04.2012 r. pt. „ (...) ”, opublikowanego na portalu (...) – k. 141-143). W kwietniu 2012 r. powódka dysponowała wolnymi środkami pieniężnymi, które chciała pomnożyć. Dotychczas lokowała pieniądze na lokatach bankowych, m.in. w banku (...) , jednak oprocentowanie oferowane w bankach było zbyt niskie. Nie chciała też inwestować w nieruchomości. W związku z powyższym zainteresowała się ofertą (...) , która na stronie internetowej www. (...) .pl oraz w reklamach wskazywała, że posiada (...) . Nadto, pracownik spółki (...) A. S. zapewniała powódkę, że ta inwestycja jest pewna, a firma została sprawdzona przez Prokuraturę. Poinformowano powódkę, że firma jest ubezpieczona. Powódka nie wiedziała w jaki sposób (...) inwestuje środki pieniężne. Przed wpłatą środków spółce (...) , powódka konsultowała się z koleżankami, które korzystały z usług doradców finansowych, jednak sama nie korzystała z takich usług ( przesłuchanie powódki A. S. – k. 1257v.-1258v.; decyzja UOKiK nr (...) z dnia 17.12.2013 r. wraz z uzasadnieniem – k. 207-216v). W dniu 27 kwietnia 2012 r. powódka zawarła z (...) Limited ( (...) (...) ) z siedzibą w L. , wpisaną do rejestru spółek w A. pod numerem (...) , o kapitale akcyjnym wynoszącym (...) (...) GBP, działającą pod marką (...) , umowę kontraktu lokacyjnego wygenerowanego w dniu 24 kwietnia 2012 r., na podstawie (...) (Ogólnych Warunków Umowy, dalej jako: OWU) oraz uregulowań zawartych w (...) . Przedmiotem umowy było postawienie przez klienta do dyspozycji (...) , który prowadził działalność inwestycyjną we własnym imieniu i na własną rzecz, określoną ilość środków finansowych i przeniesienie ich własności na rzecz (...) , a (...) zobowiązała się je zwrócić, w określonym czasie i na zasadach opisanych w umowie (ust. 3.1 i 3.2 OWU). Za korzystanie ze środków pieniężnych, (...) zobowiązała się uiścić na rzecz klienta odsetki obliczone w stosunku rocznym, według zmiennej lub stałej stopy procentowej – jako wariant wyboru ustalony w treści umowy (ust. 8.1 OWU). Podstawowym dokumentem potwierdzającym zawarcie umowy był Rewers, tj. pierwsza strona umowy zawierająca dane klienta, szczegółowe ustalenia stron, w tym między innymi formę i wysokość oprocentowania, deklarowany okres do którego umowa niewątpliwie będzie trwać (ust. 4.1 w zw. z ust. 2.1. pkt d) OWU). Umowa zawierana była na podstawie wypełnionego wniosku podpisanego przez wnioskodawcę lub złożonego oświadczenia za pośrednictwem (...) (kanały elektronicznej komunikacji prowadzone przez (...) , umożliwiające zdalny kontrakt między stronami umowy za pośrednictwem sieci internet lub telefon) (ust. 5.1 w zw. z ust. 2.1 pkt k) OWU). Zawarcie umowy następowało pod warunkami zawieszającymi, których spełnienie dla osiągnięcia skutków umowy musiało nastąpić kumulatywnie, a mianowicie: a) strony podpiszą Rewers wraz ze wszystkimi załącznikami albo wnioskodawca złoży, a (...) potwierdzi dyspozycję zawarcia umowy za pośrednictwem (...) ; b) rachunek bankowy (...) zostanie uznany kwotą środków finansowych będących przedmiotem umowy lub środki finansowe, z tytułu zawartej umowy wpłyną do (...) w inny sposób (ust. 6.1 OWU). Na poczet kontraktu lokacyjnego powódka wpłaciła kwotę 200.000 zł, która została zaksięgowana w dniu 27 kwietnia 2012 r. Zgodnie z treścią (...) powódce nadano numer identyfikacyjny klienta (...) , o którym mowa w ust. 2.1 pkt e) OWU, stanowiący jednocześnie numer rejestru (rachunku), nadany przez (...) przy zawarciu umowy. Łączna wartość umowy wynosiła 200.000 zł. Określono oprocentowanie stałe w dniu zawarcia umowy na 12%, w okresie deklarowanym 12 miesięcy w kontrakcie rocznym. Składając podpis na dokumencie powódka zadeklarowała, że zapoznała się, zrozumiała i akceptuje (...) (Ogólne Warunki Umowy) i całą ich treść; rozumie fakt, że (...) (Ogólne Warunki Umowy) i wszelkie inne warunki mają zastosowanie dla całej naszej relacji z (...) w okresie obowiązywania umowy; uzyskała wyczerpujące odpowiedzi związane z produktami (...) . W ustępie 2 aneksu informacyjnego do umowy kontraktu lokacyjnego wskazano, że (...) Limited oświadczył, że posiada ubezpieczenie (...) (ubezpieczenie zawodowe odpowiedzialności profesjonalistów) (...) Limited – o numerze polisy (...) z limitem ubezpieczenia wynoszącym 5.000.000 GBP ( Rewers kontraktu lokacyjnego z aneksem informacyjnym – k. 8-11; Ogólne Warunki Umowy – k. 201-204; potwierdzenie przelewu z rachunku – k. 206 ). Postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. Prokuratura Rejonowa W. podjęła zawieszone postanowieniem z dnia 4 lutego 2010 r. dochodzenie w sprawie o sygn. (...) (...) , wobec przetłumaczenia materiałów pomocy prawnej i stwierdzenia ich kompletności. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą (...) ( postanowienie o podjęciu zawieszonego dochodzenia z dnia 21.05.2012 r. w sprawie (...) (...) wraz z uzasadnieniem – k. 518 ). W dniu 22 maja 2012 r. został wyemitowany w telewizji (...) program (...) , zatytułowany (...) . W programie tym przedstawione zostały przestępcze działania spółki i A. K. , będącego jednocześnie dyrektorem zarządzającym spółki, jak i jej jedynym wspólnikiem. Spółka została przedstawiona tam jako piramida finansowa ( fakty ustalone na podstawie art. 230 k.p.c. – podane przez powódkę w pozwie i niezakwestionowane przez pozwanych ). Powódka obejrzała powyższy program. Następnego dnia udała się do oddziału spółki (...) , ale okazało się że jest zamknięty. Korespondencji kierowanej do oddziału spółki także nikt nie odbierał ( przesłuchanie powódki T. A. (1) – k. 1257v-1258v. ). W tym samym okresie w prasie pojawiły się informacje o faktycznej działalności prowadzonej (...) ( wydruk artykułu z dnia 23.05.2012 r. pt. „ (...) ”, opublikowanego na portalu (...) (...) – k. 148-150 ). Prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie postanowieniem o zabezpieczeniu majątkowym z dnia 28 września 2012 r., wydanym w sprawie sygn. akt (...) przeciwko A. K. , postanowiła zabezpieczyć na mieniu podejrzanego A. K. grożącą mu karę grzywny w wysokości (...) złotych, a także przepadku przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa, jak również korzyści uzyskanych z jego popełnienia. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniami Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 16 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. XIV Kp 2821/12 i sygn. akt XIV Kp 2822/12 zostało uchylone. Kolejnym postanowieniem z dnia 23 stycznia 2013 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie postanowiła zabezpieczyć na mieniu podejrzanego A. K. grożącą podejrzanemu karę grzywny w wysokości (...) zł a także przepadek przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa oraz korzyści uzyskanych z jego popełnienia, poprzez: 1. 
        zajęcie (...) udziałów o łącznej wartości nominalnej (...) zł posiadanych przez A. K. w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. 2. 
        zajęcie (...) udziałów o łącznej wartości nominalnej (...) zł posiadanych przez (...) Limited z siedzibą W. , której udziałowcem był A. K. w (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. ; 3. 
        zajęcie (...) udziałów o łącznej wartości nominalnej (...) zł posiadanych przez (...) Limited z siedzibą w W. , której udziałowcem był A. K. w (...) sp. z o.o. z siedzibą w T. ; 4. 
        obciążenie hipoteką do kwoty (...) zł należącej do P. R. nieruchomości położonej w miejscowości G. , dla której urządzona jest księga wieczysta (...) ; 5. 
        zajęcie (...) udziałów o łącznej wartości nominalnej (...) zł w (...) sp. z o.o. z siedzibą w U. , której wspólnikiem jest A. K. ; 6. 
        zajęcie wierzytelności w kwocie (...) zł przysługującej (...) Limited z siedzibą w W. , której wspólnikiem jest A. K. , wobec (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U. , z tytułu pożyczki w kwocie (...) zł udzielonej w dniu 15 marca 2012 r. (...) sp. z o.o. przez (...) Ltd.; 7. 
        obciążenie hipoteką przymusową do kwoty (...) zł nieruchomości położonej w miejscowości U. , dla której urządzona jest księga wieczysta (...) ; 8. 
        obciążenie hipoteką przymusową do kwoty (...) zł nieruchomości położonej w miejscowości U. , dla której urządzona jest księga wieczysta (...) Powyższe postanowienie z dnia 23 stycznia 2013 r. było natychmiast wykonalne ( art. 462 k.p.k. ). Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt XIV Kp 1066/13, Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie, nadał klauzulę wykonalności w zakresie punktów od 2 do 8 wymienionego wyżej postanowienia. ( akt oskarżenia z dnia 18.06.2015 r. – k. 1165-1224v; postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym z dnia 23.01.2013 r. w sprawie o sygn. (...) – k. 1226-1244; postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym z dnia 28.09.2012 r. w sprawie o sygn. (...) – k. 1245-1247). W dniu 1 października 2012 r. została złożona w Prokuraturze Rejonowej W. do sprawy o sygn. akt (...) opinia biegłych z zakresu międzynarodowego prawa finansowego z dnia 30 września 2012 r. Biegli w opinii wskazali, że dla zaistnienia odpowiedzialności karnej na podstawie art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe wymagane jest, aby gromadzenie środków pieniężnych następowało pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym oraz by ów proceder był powtarzającą się, zorganizowaną działalnością, a wskazane cechy można przypisać działalności prowadzonej przez (...) . Według biegłych, skala oferowanych publicznie kontraktów lokacyjnych, a także zakres podjętych działań reklamowych, mających na celu zainteresowanie ofertą (...) jak najszerszej grupy adresatów, nie pozostawia wątpliwości, że proces gromadzenia środków pieniężnych miał charakter masowy i był otwarty praktycznie dla każdego. W ocenie biegłych zawieranie przez (...) kontraktów lokacyjnych posiadało charakter zorganizowanego gromadzenia środków pieniężnych, o którym to mechanizmie stanowi art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe . Biegli wskazali nadto, że oferowany przez (...) kontrakt lokacyjny nie może być traktowany jako umowa rachunku bankowego, której zawarcie byłoby czynnością bankową w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo bankowe , jednakże sam mechanizm zorganizowanego gromadzenia przez (...) środków pieniężnych od szerokiej (nielimitowanej) grupy klientów, należy uznać jako przypadek przewidziany na gruncie analizowanego art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe , co wynika z szerokiego zakresowo pojęcia gromadzenia środków pieniężnych, które nie jest przez ustawodawcę zawężone wyłącznie do zawierania umów rachunku bankowego. Działalność (...) odzwierciedla jednak mechanizm depozytowo-kredytowy (lokacyjny), który podlega ochronie prawnokarnej w rozumieniu art. 171 ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy Prawo bankowe . W ocenie biegłych miejscem prowadzenia działalności (...) była nie tylko W. , ale w zakresie, w jakim funkcjonowało w Polsce jej biuro – także Polska (i zapewne inne państwa UE, w których podobne biura wykonywały takie same funkcje). Dodali, że działalność (...) w Polsce przybrała formułę oddziału, stąd działalność ta musiałaby być prowadzona na warunkach określonych przez prawo polskie. Biegli uznali, że z uwagi na to, że działalność (...) nie jest działalnością bankową prowadzoną przez banki, oddziały i przedstawicielstwa banków zagranicznych, jak również wspólnotowe instytucje kredytowe, ani też nie jest działalnością maklerską prowadzoną przez firmy inwestycyjne, nie podlega ona nadzorowi finansowemu w rozumieniu przepisów Prawa bankowego oraz ustawy o obrocie instrumentami finansowymi . Brak nadzoru stwierdził także (...) organ nadzoru finansowego (...) . Biegli podkreślili, iż istota reglamentowania działalności depozytowej, która rozumiana jest jako każda forma pozyskiwania środków pieniężnych od klientów dla celów ich późniejszego obciążenia, wynika także z prawa UE, bowiem w świetle Dyrektywy 2006/48/WE z 14 czerwca 2006 r. reglamentacji polega działalność instytucji kredytowych, które są przedsiębiorstwami przyjmującymi depozyty lub inne fundusze podlegające zwrotowi od ludności (art. 4 pkt 1 Dyrektywy), zaś jeden ze zdefiniowanych celów tej dyrektywy, tj. ochrona oszczędności (pkt 5 Preambuły do Dyrektywy), winien być realizowany poprzez jak najszersze zastosowanie przewidzianych przez tę dyrektywę środków reglamentacyjnych, nadzorczych oraz ostrożnościowych wobec tych instytucji, których działalność polega na „przyjmowaniu od ludności środków podlegających zwrotowi zarówno w postaci depozytów, jak i w innej postaci, na przykład poprzez ciągłą emisję obligacji i innych porównywalnych papierów wartościowych (pkt 6 Preambuły do Dyrektywy) ( notatka urzędowa z dnia 01.10.2012 r. – k. 917; opinia biegłych z dnia 30.09.2012 r. ze sprawy (...) – k. 918-933). Postanowieniem z dnia 8 października 2012 r. Prokuratura Okręgowa w Warszawie, która nadzorowała śledztwo w prawie o sygn. (...) , dołączyła do niego sprawy prowadzone przez Prokuraturę Rejonową P. w przedmiocie doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem klientów (...) Ltd ( postanowienie z dnia 08.10.2012 r. – k. 1164-1164v ). Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na mocy decyzji nr (...) z dnia 17 grudnia 2013 r., wydanej po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, uznał, że działania (...) Limited w L. , właściciela marki (...) , polegające na pominięciu w materiałach reklamowych istotnej informacji potrzebnej przeciętnemu konsumentowi do podjęcia decyzji dotyczącej umowy, jaką jest nazwa i siedziba przedsiębiorcy, oraz na stosowaniu nieuczciwej praktyki rynkowej wprowadzającej w błąd wskutek posługiwania się na stronie internetowej www. (...) .pl oraz w reklamach - (...) (...) mimo zawieszenia prawa do posługiwania się znakiem (...) w plebiscycie (...) , stanowią praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i stwierdził zaniechanie jej stosowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że (...) Limited uzyskał w 2011 roku (...) 2011 w plebiscycie (...) / (...) wraz z prawem do posługiwania się znakiem. W dniu 23 maja 2012 r. przedsiębiorca (...) R. K. skierował do Spółki pismo w sprawie cofnięcia uprawnień do posługiwania się w mediach oraz braku poinformowania przez Spółkę o postępowaniach przeciwko osobom zarządzającym w Spółce ( decyzja UOKiK nr (...) z dnia 17.12.2013 r. wraz z uzasadnieniem – k. 207-216v ). W dniu 6 grudnia 2014 r. do sprawy toczącej się w Prokuraturze Okręgowej w Warszawie pod sygnaturą (...) została złożona opinia biegłego sądowego z zakresu analizy ekonomicznej, ekonomii, księgowości, rachunkowości i finansów, podatków i przedsiębiorstw ( opinia biegłego z dnia 06.12.2014 r. ze sprawy (...) – k. 944-109 7). W dniu 22 czerwca 2015 r. Prokuratura Okręgowa w Warszawie złożyła w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu akt oskarżenia z dnia 18 czerwca 2015 r. przeciwko A. K. , oskarżonemu o to, że: 1. 
        w okresie od listopada 2007 roku do 26 czerwca 2012 roku na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, za pośrednictwem Biur Operacyjnych mających siedziby w W. , K. , W. i P. , pełniąc funkcję Dyrektora spółki (...) Limited z siedzibą w W. pod adresem (...) L. , (...) , N. , M. , uprawnionego do prowadzenia jej spraw, prowadził działalność polegającą na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych, obciążając je ryzykiem związanym z inwestowaniem, bez stosownego zezwolenia KNF, tj. o przestępstwo z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe ; 2. 
        w okresie od listopada 2007 roku do 26 czerwca 2012 roku na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, za pośrednictwem Biur Operacyjnych mających siedziby w W. K. , W. i P. , pełniąc funkcję Dyrektora spółki (...) Limited z siedzibą w W. pod adresem (...) I. , (...) , N. , M. , uprawnionego do prowadzenia jej spraw, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości pokrzywdzonych w łącznej liczbie (...) klientów (...) Limited z siedzibą w W. , w łącznych kwotach nie mniejszych niż: (...) PLN, (...) EUR, (...) GBP, (...) USD, (...) CHF, (...) CAD oraz (...) AUD, w ten sposób, że wprowadzał wskazanych niżej inwestorów w błąd, zawierając z nimi, poprzez działającą na terenie W. , K. , W. oraz P. , siatkę pośredników, tak zwane „kontrakty lokacyjne", przedmiotem których było zarządzanie wpłaconym przez klientów kapitałem w walutach polskich oraz zagranicznych, w wyniku którego klienci mieli otrzymywać odsetki od wpłaconej kwoty, wypracowane na podstawie zarządzania kapitałem, podczas gdy w rzeczywistości, pieniądze wpłacane przez klientów nie były inwestowane zgodnie z umowami, lecz przeznaczane na ryzykowne przedsięwzięcia finansowe na rynku walutowym F. , na nierentowne w perspektywie, zarówno (...) , jak i polskie spółki, na prywatne potrzeby, a także wypłacane jako odsetki od zainwestowanego kapitału - klientom, którzy wcześniej zawarli umowy lub też wypłacane klientom, którzy uprzednio sami je wpłacili - jako odsetki od zainwestowanego kapitału - tworząc tym samym strukturę tak zwanej „piramidy finansowej” i wprowadzając pokrzywdzonych w błąd co do zamiaru wywiązania się z zawartych „kontraktów lokacyjnych”, w tym również w zakresie posiadanego w brytyjskich towarzystwach ubezpieczeniowych - ubezpieczenia od ryzyka zawodowego, zarządzania powierzonymi środkami zgodnie z zawartymi umowami oraz wypłaty należnych odsetek i zwrotu powierzonego kapitału w terminach i wysokości zgodnej z zawartymi umowami, poprzez podstępne stworzenie pozorów prowadzenia profesjonalnej działalności inwestycyjnej w ramach spółki (...) Ltd. z siedzibą w W. , w tym wyłudził w poniżej wskazanym czasie i miejscu na szkodę wymienionych pokrzywdzonych – w tym na szkodę A. S. kwotę 200.000 zł w dniu 27 kwietnia 2012 r. w siedzibie placówki we W. , to jest o przestępstwo art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. W wyniku powyższego aktu oskarżenia sprawa karna przeciwko A. K. została zarejestrowana w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu pod sygnaturą akt III K 95/15. A. S. występowała w tej sprawie w charakterze pokrzywdzonej ( akt oskarżenia z dnia 18.06.2015 r. – k. 1165-1224v., uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28.02.2019 r. w sprawie o sygn. III K 95/15 – k. 411). Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. III K 95/15: I. 
        uznał oskarżonego A. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, polegającego na tym, że w okresie od listopada 2007 r. do 26 czerwca 2012 r. na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, za pośrednictwem Biur Operacyjnych mających siedziby w W. , K. , W. i P. , pełniąc funkcję Dyrektora spółki (...) Limited z siedzibą w W. pod adresem (...) L. , (...) , N. , M. , uprawnionego do prowadzenia jej spraw, prowadził działalność polegającą na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych, obciążając je ryzykiem związanym z inwestowaniem, bez stosownego zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego, tj. przestępstwa z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją ustawy wchodzącej w życie z dniem 11 października 2015 r., i za to na podstawie art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w kwocie 1.000.000 złotych; II. 
        uznał oskarżonego A. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu polegającego na tym, że w okresie od listopada 2007 r. do 26 czerwca 2012 r. na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, za pośrednictwem Biur Operacyjnych mających siedziby w W. , K. , W. i P. pełniąc funkcję Dyrektora spółki (...) Limited z siedzibą w W. pod adresem (...) L. , (...) , N. , M. , uprawnionego do prowadzenia jej spraw, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości pokrzywdzonych w łącznej liczbie (...) klientów (...) Limited z siedzibą w W. , w łącznych kwotach nie mniejszych niż: (...) PLN, (...) EUR, (...) (...) , (...) USD, (...) CHF, (...) CAD oraz (...) AUD, w ten sposób, że wprowadzał wskazanych niżej inwestorów w błąd zawierając z nimi, poprzez działającą na terenie W. , K. , W. oraz P. , siatkę pośredników, tak zwane „kontrakty lokacyjne”, przedmiotem których było zarządzanie wpłaconym przez klientów kapitałem w walutach polskich oraz zagranicznych, w wyniku którego klienci mieli otrzymywać odsetki od wpłaconej kwoty, wypracowane na podstawie zarządzania kapitałem, podczas gdy w rzeczywistości, pieniądze wpłacane przez klientów nie były inwestowane zgodnie z umowami, lecz przeznaczane na ryzykowne przedsięwzięcia finansowe na rynku walutowym F. , na nierentowne w perspektywie, zarówno (...) , jak i polskie spółki, na prywatne potrzeby, a także, wypłacane jako odsetki od zainwestowanego kapitału - klientom, którzy wcześniej zawarli umowy lub też wypłacane klientom, którzy uprzednio sami je wpłacili - jako odsetki od zainwestowanego kapitału - tworząc tym samym strukturę tak zwanej „piramidy finansowej” i wprowadzając pokrzywdzonych w błąd co do zamiaru wywiązania się z zawartych „kontraktów lokacyjnych”, w tym również w zakresie posiadanego w brytyjskich towarzystwach ubezpieczeniowych - ubezpieczenia od ryzyka zawodowego, zarządzania powierzonymi środkami zgodnie z zawartymi umowami oraz wypłaty należnych odsetek i zwrotu powierzonego kapitału w terminach i wysokości zgodnej z zawartymi umowami, poprzez podstępne stworzenie pozorów prowadzenia profesjonalnej działalności inwestycyjnej w ramach spółki (...) Ltd. z siedzibą w W. , w tym wyłudził w poniżej wskazanym czasie i miejscu na szkodę wymienionych pokrzywdzonych, w tym na szkodę powódki A. S. kwotę 200.000 zł w dniu 27 kwietnia 2012 r. w siedzibie placówki we W. , przyjmując, iż doprowadził pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznych kwotach nie mniejszych niż (...) PLN; (...) EUR; (...) GBP; (...) USD; (...) CHF; (...) CAD oraz (...) AUD, tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. wymierzył mu karę 9 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; III. 
        na podstawie art. 85 i 86 § 1 i 2 k.k. połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności wymierzone wobec oskarżonego A. K. i wymierzył mu karę łączną 10 lat pozbawienia wolności; IV. 
        na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości, poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych wskazanych w wyroku kwoty, w tym na rzecz T. A. (1) kwoty 200.000 zł. ( wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28.02.2019 r. sygn. III K 95/15 wraz z uzasadnieniem – k. 307-448 i 582-643v. ). Na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego A. K. oraz oskarżycieli posiłkowych J. P. i S. P. od powyższego wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. akt III K 95/15, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 stycznia 2022 r. sygn. akt II AKa 82/20: I. 
        zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a) 
        uniewinnił A. K. od popełnienia przestępstwa przypisanego mu w pkt I części rozstrzygającej kwalifikowanego z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe , a kosztami procesu w tym zakresie obciążył Skarb Państwa, stwierdzając jednocześnie, że utraciła moc kara łączna pozbawienia wolności orzeczona w punkcie III części rozstrzygającej, b) 
        w opisie czynu przypisanego A. K. w punkcie II części rozstrzygającej:  ustalił wartość kwoty niekorzystnego rozporządzenia mieniem w PLN na sumę (...) , w USD na sumę (...) , w EUR na sumę (...) , w GBP na sumę (...) , w CHF na sumę (...) w CAD na sumę (...) , w AUD na sumę (...) ,  wyeliminował ustalenie o nieinwestowaniu pieniędzy wpłacanych przez klientów zgodnie z umowami,  wyeliminował działanie na szkodę M. G. , c) 
        w zakresie orzeczenia zawartego w punkcie IV części rozstrzygającej: uchylił nałożonego na oskarżonego obowiązek naprawienia szkody na rzecz M. G. ; dokonał modyfikacji wysokości obowiązku naprawienia szkody co do czwórki innych pokrzywdzonych osób, dokonał sprostowań odnoszących się do personaliów pokrzywdzonych; II. 
        w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17.01.2022 r. sygn. akt II AKa 82/20 wraz z uzasadnieniem – k. 449-468v. i 644-645v. ). Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2022 r. sygn. akt II AKa 82/20 zostały wniesione kasacje przez obrońców na korzyść oskarżonego i przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego. Po rozpoznaniu kasacji, Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 19 marca 2024 r. sygn. akt I KK 449/22 uchylił pkt 1 a zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania oraz oddalił kasacje obrońców jako oczywiście bezzasadne ( wyrok SN z dnia 19.03.2024 r. sygn. akt I KK 449/22 wraz z uzasadnieniem – k. 936-942v. ). W 2013 r. T. A. (1) uzyskała wyrok sądowy przeciwko spółce (...) Limited, ale egzekucja przeciwko tej spółce okazała się bezskuteczna i komornik w 2013 r. umorzył postępowanie egzekucyjne. Z wniosku T. A. (1) toczyło się także postępowanie egzekucyjne przeciwko A. K. na podstawie tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. III K 95/15, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 10 marca 2022 r. z wniosku powódki przeciwko dłużnikowi A. K. , w celu wyegzekwowania kwoty 200.000 zł przyznanej w tym wyroku na rzecz A. S. . Egzekucja ta również okazała się bezskuteczna i Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie P. A. umorzył postępowanie egzekucyjne. W konsekwencji A. S. nie odzyskała żadnej części z kwoty 200.000 wpłaconej na rzecz (...) Limited ( pismo komornika sądowego z 09.06.2022 r. w sprawie sygn. akt (...) – k. 21; przesłuchanie powódki A. S. – k. 1257v-1258v. ). W 2015 r. A. S. uzyskała zgodę na wgląd do akt postępowania przygotowawczego przeciwko A. K. i zapoznała się z nimi ( przesłuchanie powódki A. S. – k. 1257v-1258v. ). W dniu 26 lutego 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej) A. S. złożyła do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie (w sprawie o sygn. akt II Co 2473/15) wniosek o zawezwanie do próby ugodowej Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Komisję Nadzoru Finansowego i Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Warszawy-Woli w Warszawie, w sprawie o zapłatę na kwoty 280.985,60 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia złożenia zawezwania. W uzasadnieniu wniosku A. S. wskazała, że Skarb Państwa jest odpowiedzialny za wyrządzoną jej szkodę, która polegała na zainwestowaniu i utracie środków w spółce (...) Limited, a która nie powstałaby gdyby organy władzy publicznej, sprawując w sposób prawidłowy władzę publiczną, wyeliminowały niebezpieczeństwo ich utraty. We wniosku wskazano, że bezprawne działania Prokuratury Rejonowej dla N. - N. w N. i Komisji Nadzoru Finansowego polegały na braku podjęcia we właściwym terminie czynności przeciwko A. K. i spółce, tj. niezasadne i nie mające żadnego uzasadnienia umorzenie postępowania przez Prokuraturę Rejonową dla Warszawy-Woli w Warszawie i niewykorzystanie przez Komisję Nadzoru Finansowego instrumentów służących wyeliminowaniu spółki z obrotu prawnego. Dochodzona kwota 280.985,60 zł stanowiła należne powódce od spółki zainwestowane środki powiększone o odsetki umowne. W odpowiedzi na powyższy wniosek Skarb Państwa, reprezentowany przez Prokuratora Okręgowego w Warszawie, nie wyraził zgody na zawarcie ugody. Posiedzenie pojednawcze w tej sprawie odbyło się 1 września 2015 r. Pełnomocnik Komisji Nadzoru Finansowego oświadczył na posiedzeniu pojednawczym, że nie widzi możliwości zawarcia ugody. Do ugody w tej sprawie nie doszło ( wniosek do próby ugodowej w sprawie w sprawie sygn. akt II Co 2473/15 Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie – k. 499-503 i 1600-1605; kopia koperty z datownikiem placówki pocztowej – k. 1606; odpowiedź na wniosek z 28.07.2015 r. – k. 1617-1621; protokół posiedzenia z 01.09.2015 r. w sprawie sygn. akt II Co 2473/15 Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie – k. 1632 ). W dniu 31 sierpnia 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej) A. S. złożyła do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie wniosek o zawezwanie do próby ugodowej Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Komisję Nadzoru Finansowego, Prokuraturę Okręgową w Warszawie i Prezesa Rady Ministrów, w sprawie o zapłatę kwoty 200.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wpłaty oraz utracone korzyści. W uzasadnieniu wniosku A. S. wskazała, że Prokuratura Rejonowa dla Warszawy-Woli w Warszawie i Komisja Nadzoru Finansowego nie podjęły niezbędnych, wymaganych przez prawo czynności w stosunku do spółki (...) Limited oraz w stosunku do A. K. . Prokuratura niezasadnie umorzyła postępowanie a Komisja Nadzoru Finansowego nie skorzystała z instrumentów służących wyeliminowaniu spółki z obrotu prawnego. Działania Prokuratury i Komisji były niezgodne z nałożonymi na Państwa Członkowskie w tym również na Polskę, dyrektywami Unii Europejskiej 2002/65/WE, 2005/29/WE, 2006/48/WE, 2006/114/WE. Wobec powyższego Skarb Państwa jest odpowiedzialny za szkodę powódki, która polegała na zainwestowaniu i utracie środków w spółce (...) Limited, która by nie powstała, gdyby wskazane organy władzy publicznej, sprawując w sposób prawidłowy władzę publiczną, wyeliminowały niebezpieczeństwo ich utraty. Posiedzenie pojednawcze w tej sprawie odbyło się 8 lutego 2019 r., do zawarcia ugody nie doszło ( wniosek do próby ugodowej w sprawie sygn. akt VI Co 1837/18 Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie – k. 504-508 i 1570-1573, kopia koperty z datownikiem placówki pocztowej – k. 1574; protokół posiedzenia z dnia 08.02.2019 r. w sprawie sygn. akt VI Co 1837/18 Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie – k. 1599 ). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dowodów. Sąd uznał za wiarygodne obiektywne dowody z powołanych dokumentów, ponieważ nie budziły one wątpliwości co do ich autentyczności i nie były kwestionowane przez strony postępowania. Sąd dał wiarę zeznaniom powódki złożonym w charakterze strony postępowania, w których powódka przekazała informacje odnośnie okoliczności zainwestowania przez nią środków pieniężnych w instrumenty oferowane przez spółkę (...) Limited ( (...) ), uzyskania przez powódkę wiedzy o charakterze działalności spółki (z programu telewizyjnego) i o zaprzestaniu działalności prowadzonej przez tę spółkę, utraty zainwestowanych środków. Zeznania powódki korespondowały z dowodami z dokumentów stanowiących materiał dowodowy sprawy, wobec czego były wiarygodne. Sąd na podstawie art. 235 1 § 1 pkt. 2 i 5 k.p.c. pominął dowody z dokumentów dołączonych po raz pierwszy do pisma procesowego powódki z 13 stycznia 2026 r., ponieważ stwierdzone nimi fakty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (dokumenty pochodziły z okresu po przedmiotowej inwestycji powódki), wszystkie okoliczności faktyczne sprawy zostały już do tej pory należycie wyjaśnione, a dowody powyższe były spóźnione (zgłoszone już po udzieleniu stronom terminu do złożenia końcowych głosów w sprawie), zatem ich prowadzenie prowadziłoby tylko do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. Nie zasługiwały na uwzględnienie wnioski powódki o wystąpienie przez Sąd z pytaniem prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Pytania do TSUE objęte wnioskiem powódki miały ogólny charakter i nie wskazywały na występowanie realnego zagadnienia prawnego, które wymagałoby wyjaśnienia przez TSUE w odniesieniu do sytuacji prawnej powódki, celem rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Kwestia, że odpowiednie akty prawa unijnego muszą być implementowane do polskiego porządku prawnego jest oczywista i nie wymaga wyjaśnienia przez TSUE. Sąd zważył, co następuje : W pierwszej kolejności, z uwagi na pozwanie przez powódkę Skarbu Państwa, pojawiła się potrzeba określenia właściwych jednostek organizacyjnych (stationes fisci), z których działalnością powódka wiązał odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa. Problem powyższy wynikał z faktu, że powódka w pozwie wśród stationes fisci Skarbu Państwa wymieniła Komisję Nadzoru Finansowego, w sytuacji gdy pozew został złożony 8 lutego 2022 r., czyli w dacie, w której Komisja Nadzoru Finansowego nie była już organem administracji rządowej. O ile przed dniem 1 stycznia 2019 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku (Dz.U. z 2018 r. poz. 2243), Komisja Nadzoru Finansowego (zwana dalej także jako „KNF”) stanowiła statio fisci Skarbu Państwa, to stan ten uległ zmianie po wejściu w życie wskazanej ustawy. Na mocy art. 24 ust. 1 tejże ustawy zniesiono bowiem ówczesną Komisję Nadzoru Finansowego, na mocy art. 25 ust. 1 utworzono Urząd Komisji Nadzoru Finansowego, zaś na mocy art. 25 ust. 2 utworzono nową Komisję Nadzoru Finansowego. Na skutek wejścia w życie powyższej ustawy utworzony został zatem Urząd Komisji Nadzoru Finansowego będący państwową osobą prawną, zgodnie z regulacją art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 640), zaś Komisja Nadzoru Finansowego i Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego stały się organami Urzędu Komisji ( art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym ). Jako że roszczenia powódki dotyczą działalności Komisji Nadzoru Finansowego sprzed 1 stycznia 2019 r., a zatem w okresie, gdy Komisja była jednostką organizacyjną Skarbu Państwa, należało ustalić, kto ponosi odpowiedzialności za działalność Komisji przed powyższą datą. Problem ten rozwiązał art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku, zgodnie z którym wierzytelności i zobowiązania Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komisję Nadzoru Finansowego, o której mowa w art. 24 ust. 1, stają się wierzytelnościami i zobowiązaniami Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, o którym mowa w art. 25 ust. 1 . Z przepisu tego wynika zatem przejście praw i obowiązków (ujętych w przepisie jako wierzytelności i zobowiązania) na Urząd Komisji Nadzoru Finansowego. W świetle treści przytoczonego przepisu nie może budzić wątpliwości, że przedmiotem przejęcia przez Urząd Komisji Nadzoru Finansowego były wszelkie zobowiązania zniesionej Komisji Nadzoru Finansowego, niezależnie od źródła ich powstania (t ak też: Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 06.12.2022 r., V ACa 1171/22 oraz M. Dziurda [w:] Kodeks cywilny . Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 1 (art. 1–55(4), red. J. Gudowski, Warszawa 2021, art. 40, pkt 27 ). Powyższe oznacza, że Urząd Komisji Nadzoru Finansowego posiada legitymację procesową bierną w niniejszej sprawie w odniesieniu do dochodzonych przez powódkę roszczeń. Obowiązkiem strony powodowej jest właściwe oznaczenie podmiotu, który chce pozwać ( art. 126 § 1 pkt 2 w zw. z art. 187 § 1 k.p.c. ). Powódka, korygując swoje wcześniejsze stanowisko co do oznaczenia strony pozwanej, w piśmie procesowym z dnia 12 lutego 2025 r. wskazała, że pozywa zarówno Skarb Państwa jak i Urząd Komisji Nadzoru Finansowego (zamiast podanej pierwotnie Komisji Nadzoru Finansowego jako jednej ze statio fisci Skarbu Państwa). Sąd, uznając ostatecznie, że wszelkie zmiany po stronie pozwanej lub powodowej winny odbywać się zgodnie z art. 194-198 k.p.c. , postanowieniem wydanym na terminie rozprawy z 9 lipca 2025 r., na podstawie art. 194 § 3 k.p.c. wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanego Urząd Komisji Nadzoru Finansowego. Podstawą odpowiedzialności pozwanych za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej jest art. 417 § 1 k.c. Powódka powoływała nadto jako podstawę prawną swojego roszczenia przepisy Konstytucji , lecz art. 77 ust. 1 Konstytucji proklamuje prawo do odszkodowania za bezprawne wyrządzenie szkody przez władzę publiczną, jednakże sam nie wskazuje wyczerpująco ani jaka szkoda ma podlegać naprawieniu, ani nie rozstrzyga, co decyduje o wymaganej przesłance bezprawności, nie wspominając już o drodze na jakiej realizacja uprawnienia odszkodowawczego ma nastąpić. Unormowania takie znajdują się w ustawach zwykłych. W art. 77 Konstytucji wyrażono myśl ogólną, że bezprawne wyrządzenie szkody przez władzę publiczną daje prawo do odszkodowania. Przepis ten może być rozumiany tylko jako wzorzec dla oceny czy przepisy ustaw zwykłych, w szczególności Kodeksu cywilnego , pozostają w zgodzie z Konstytucją ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 23.03.2023 r., I ACa 93/21 ). Przesłankami odpowiedzialności deliktowej, wynikającymi z ogólnego przepisu regulującego tę kwestię, tj. art. 415 k.c. , są: powstanie szkody, zdarzenie, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy oznaczonego podmiotu (czyn niedozwolony) oraz związek przyczynowy między owym zdarzeniem a szkodą. Przepis ten statuuje zasadę winy jako naczelną zasadę odpowiedzialności odszkodowawczej. Z kolei w myśl art. 417 § 1 k.c. , za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Dla powstania odpowiedzialności odszkodowawczej władz publicznych, obok zdarzenia sprawczego, konieczne jest ustalenie pozostałych przesłanek odpowiedzialności deliktowej, a więc istnienia szkody i związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy owym zdarzeniem a szkodą ( art. 415 k.c. , art. 361 § 1 k.c. ). Podkreślenia wymaga, że podstawą odpowiedzialności Skarbu Państwa na podstawie tego przepisu jest wyłącznie „niezgodne z prawem” działanie lub zaniechanie organu władzy publicznej, a nie jest potrzebne stwierdzenie winy jego funkcjonariuszy. Na gruncie art. 417 k.c. niezgodność z prawem działania wyrządzającego szkodę odnosi się wyłącznie do działań naruszających normy prawne ( zob. orz. SN z 12.09.2003 r., I CK 51/02 ). Stan niezgodności działania lub zaniechania z prawem ma miejsce w przypadku sprzeczności tego zachowania z normą prawną dekodowaną z obowiązującego przepisu prawnego, obojętnie jakiej rangi (ustawa, ratyfikowana umowa międzynarodowa, rozporządzenie). Szkodą jest natomiast każdy uszczerbek w dobrach prawnie chronionych określony różnicą pomiędzy aktualnym stanem majątkowym poszkodowanego, a tym stanem, jaki zaistniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania wyrażoną w art. 361 § 2 k.c. naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Adekwatny związek przyczynowy, o którym mowa w art. 361 § 1 k.c. , ma miejsce wtedy, gdy dany fakt (przyczyna) był koniecznym warunkiem wystąpienia drugiego faktu (skutku), czyli w sytuacji, gdy bez faktu kwalifikowanego jako przyczyna nie wystąpiłby skutek. Związek ten może być zarówno bezpośredni, jak i pośredni. Wystarczy, aby szkodę według ogólnych zasad doświadczenia i prawdopodobieństwa uważać można było za zwyczajne następstwo pewnego oznaczonego zachowania się władzy publicznej. W piśmie procesowym z 12 lutego 2025 r. powódka wskazała dodatkowo jako podstawę dochodzone roszczenia również art. 417 § 2 k.c. i art. 417 1 § 4 k.c. , z uwagi na fakt, że Polska nie wprowadziła do systemu prawnego przepisów realizujących założenia i wymogi wskazane w art. 5 Dyrektywy 2006/48/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe. Wskazać trzeba zatem, iż przepis art. 417 § 2 k.c. stanowi, że jeżeli wykonywania zadań z zakresu władzy publicznej zlecono na podstawie porozumienia, jednostce samorządu terytorialnego albo innej osobie prawnej, solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę ponosi ich wykonawca oraz zlecająca je jednostka samorządu terytorialnego albo Skarb Państwa. Natomiast według art. 417 1 § 4 k.c. , jeżeli szkoda została wyrządzona przez niewydanie aktu normatywnego, którego obowiązek wydania przewiduje przepis prawa, niezgodność z prawem niewydania tego aktu stwierdza sąd rozpoznający sprawę o naprawienie szkody. Przy ocenie roszczenia powódki przede wszystkim należało odnieść się do zarzutu przedawnienia, podniesionego przez pozwanych. Według powszechnie uznawanej zasady prawa cywilnego, do oceny zobowiązań powstałych z czynów niedozwolonych właściwe są przepisy obowiązujące w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa łączy odpowiedzialność. Powódka odpowiedzialności pozwanych upatrywała w nie podjęciu niezbędnych, wymaganych przez prawo czynności w stosunku do spółki (...) Limited i uprawnionego do reprezentacji tej spółki A. K. , w okresie od lutego 2008 r., kiedy to Z. J. złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa dotyczące działania spółki, do kwietnia 2012 r., kiedy to 27 kwietnia 2012 r. powódka zawarła z (...) Limited umowę kontraktu lokacyjnego i wpłaciła tej spółce kwotę 20.000 zł. Według powódki, gdyby w tamtym czasie organy władzy państwowej zadziałały prawidłowo, powódka nie zawarłaby umowy kontraktu lokacyjnego i nie doszłoby do powstania szkody w jej majątku. Z ustaleń faktycznych wynika przy tym, że powódka dowiedział się o przestępczym działaniu spółki i jej reprezentanta A. K. z programu wyemitowanego w telewizji (...) pt. (...) , co miało miejsce w dniu 22 maja 2012 r. W kolejnym dniu powódka stwierdziła, że spółka faktycznie nie działa, jej oddział jest zamknięty i nie można nawiązać z nią kontaktu. Z przesłuchania powódki wynika nadto, że w 2013 r. uzyskała wyrok sądowy przeciwko spółce (...) Limited, ale egzekucja przeciwko tej spółce okazała się bezskuteczna i komornik w 2013 r. umorzył postępowanie egzekucyjne. W 2015 r. powódka uzyskała natomiast wgląd w akta postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko A. K. w związku z działalności spółki (...) Limited. W dniu 26 lutego 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej) powódka złożyła do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie wniosek o zawezwanie Skarbu Państwa do próby ugodowej, w związku z doznaną przez powódkę szkodą na skutek inwestycji w instrumenty oferowane przez wskazaną wyżej spółkę. W tej sytuacji, najpóźniej od 26 lutego 2015 r. można mówić o świadomości powódki doznania przez nią szkody oraz ewentualnej odpowiedzialności za nią Skarbu Państwa, na skutek zarzucanych przez powódkę zaniedbań po stronie instytucji państwowych. Zgodnie z art. 442 1 § 1 k.c. w brzmieniu obowiązującym we wskazanym wyżej okresie, roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. W ocenie Sądu, termin przedawnienia roszczenia powódki przeciwko pozwanym o odszkodowanie należy liczyć najpóźniej od lutego 2025 r., kiedy powódka wiedziała już o szkodzie (polegającej na utracie środków zainwestowanych w ramach kontraktu zawartego ze spółką (...) ), skoro egzekucja przeciwko tej spółce była bezskuteczna, oraz o osobie odpowiedzialnej do jej naprawienia, skoro poznała do tej pory zachowanie organów państwowych w sprawie działalności wyżej wymienionej spółki, które pozwoliły jej na sformułowanie zarzutów i roszczenia we wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, datowanym na 24 lutego 2015 r. Stosownie do art. 123 § 1 pkt 1 k.c. , bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. W myśl art. 124 § 1 i 2 k.c. , po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo ( § 1 ). W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postepowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń albo przed sądem polubownym albo przez wszczęciem mediacji, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone ( § 2 ). Czynność w postaci złożenia do sądu wniosku o zawezwanie do próby ugodowej w celu wszczęcia postępowania pojednawczego ( art. 185 k.p.c. ) należy kwalifikować zasadniczo jako zmierzającą do ustalenia lub zaspokojenia roszczenia. Jako że wniosek o zawezwanie do próby ugodowej ma na celu ugodowe załatwienie stosunków między stronami, wobec tego przyjmuje się, iż pierwsze zawezwanie jest ze strony uprawnionego czynnością, o której mowa w art. 123 § 1 pkt. 1 k.c. Natomiast kolejne zawezwanie do próby ugodowej jest czynnością, która może wywołać skutek przewidziany w art. 123 § 1 pkt 1 k.c. , ale jedynie wówczas, jeżeli w okolicznościach stanu faktycznego zaistnieje podstawa do oceny, że czynność tę przedsięwzięto bezpośrednio w celu wskazanym w tym przepisie. Nie jest czynnością zmierzającą bezpośrednio do dochodzenia roszczenia zawezwanie do próby ugodowej, którego celem jest jedynie przedłużenie okresu zaskarżalności wierzytelności przez doprowadzenie do kolejnej przerwy biegu przedawnienia. Taki cel pozostaje zarówno w sprzeczności z założeniami instytucji przedawnienia roszczenia, wśród których na czoło wysuwa się przede wszystkim czasowe ograniczenie uprawnienia służącego wierzycielowi i przyznanie prawa do uchylenia się od zaspokojenia roszczenia zobowiązanemu, jak i w sprzeczności z podstawowym założeniem postępowania pojednawczego, którym jest doprowadzenie do zawarcia ugody, a nie do przerwy biegu przedawnienia. W każdym przypadku sąd jest zobowiązany do badania, czy zachodzą przesłanki określone w art. 123 § 1 pkt 1 k.c. , a więc również badania, czy jest to czynność, która potencjalnie może doprowadzić do realizacji roszczenia oraz badania, jaki jest jej rzeczywisty cel. Koncepcja zakładająca, że każdy wniosek o zawezwanie do próby ugodowej, bez względu na rzeczywiste intencje wierzyciela, inicjującego postępowanie pojednawcze, przerywa bieg przedawnienia, prowadziłaby do podważania zasady stabilności stosunków prawnych i pewności obrotu gospodarczego przez zapewnienie wierzycielom narzędzia do podejmowania działań pozornych, ukierunkowanych na sztuczne wydłużanie ustawowych terminów przedawnienia roszczeń, tzn. wykorzystywania instytucji zawezwania do próby ugodowej w sposób niezgodny z ratio legis tej regulacji ( tak SN w orz. z 19.02.2016 r., V CSK 365/15, z 30.06.2020 r., III CSK 285/19 i z 15.05.2025 r., III CZP 22/24 ). W tej sytuacji trzeba stwierdzić, że powódka skutecznie przerwała bieg przedawnienia roszczenia odszkodowawczego dochodzonego od pozwanych w niniejszej sprawie w dniu 26 lutego 2015 r., gdyż w tej dacie złożyła do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie wniosek o zawezwanie Skarbu Państwa (reprezentowanego przez Komisję Nadzoru Finansowego i Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Warszawy-Woli w Warszawie) do próby ugodowej w sprawie o zapłatę odszkodowania w wysokości 280.985,60 zł. Działanie polegające na złożenie powyższego wniosku (pierwszego) należy zakwalifikować jako czynność podjętą bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia, w rozumieniu art. 123 § 1 pkt. 1 k.c. , bowiem powódka mogła wówczas jeszcze liczyć na uzyskanie tytułu egzekucyjnego w postaci ugody sądowej zawartej w postępowaniu pojednawczym. Postępowanie pojednawcze wywołane tym wnioskiem zakończyło się w dniu 1 września 2015r r., bez zawarcie ugody. Od tej daty termin przedawnienia zaczął biec na nowo. W dniu 31 sierpnia 2018 r. powódka złożyła do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie kolejny wniosek przeciwko Skarbowi Państwa o zawezwanie do próby ugodowej, obejmujący to samo roszczenie, a jedynie w uzasadnieniu wniosku wskazano dodatkowo, że postępowania organów państwowych w związku z działalnością spółki (...) Limited naruszało przepisy prawa Unii Europejskiej. Obowiązkiem stron czy uczestników w postępowaniu cywilnym jest wskazywanie faktów, nie zaś podstawy prawnej dochodzonych roszczeń. Jako że nie pojawiły się żadne nowe okoliczności faktyczne od czasu złożenia pierwszego wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, które by pozwalały w sposób uzasadniony zakładać, że tym razem Skarb Państwa będzie skłonny do zawarcia ugody, to ten kolejny wniosek nie może być już potraktowany jako czynność zmierzająca bezpośrednio w celu zaspokojenia lub ustalenia roszczenia. Powódka nie mogła realnie liczyć na zmianę stanowiska Skarbu Państwa i zawarcie ugody, skoro pierwsza próba ugodowa nie przyniosła oczekiwanego skutku. Tak jak należało oczekiwać, postępowanie pojednawcze zakończyło się bezskutecznie 8 lutego 2019 r. Wobec tego drugi wniosek o zawezwanie do próby ugodowej nie spowodował przerwy biegu przedawnienia spornego roszczenia. Roszczenie odszkodowawcze powódki, którego dochodzi w niniejszej sprawie przedawniło się z dniem 1 września 2018 r., po upływie trzech lat od zakończenia pierwszego postępowania pojednawczego. Pozew w niniejszej sprawie został złożony (przeciwko Skarbowi Państwa) 8 lutego 2022 r., a przeciwko Urzędowi Komisji Nadzoru Finansowego 12 lutego 2025 r., już po upływie terminu przedawnienia. Przy tej ocenie nie ma znaczenia, że powódka w obecnym postępowaniu jako stationes fisci pozwanego Skarbu Państwa wskazuje inne jeszcze (niż w postępowaniu pojednawczym) jednostki. W sytuacji, gdy powódka po przeciwnika przy zawezwaniu do próby ugodowej wskazała Skarb Państwa – nawet z wadliwym czy niepełnym określeniem jego statione fisci – czynność tę przedsięwzięto jednak prawidłowo przeciwko osobie prawnej zobowiązanej (według powódki) do odszkodowania. Według art. 33 i 34 k.c. , to Skarb Państwa, a nie jego jednostka organizacyjna, jest osobą prawną – podmiotem praw i obowiązków w stosunkach cywilnoprawnych. Wobec powyższego, pozwani mogli uchylić się od zaspokojenia roszczenia powódki z powołaniem na zarzut przedawnienia, stosownie do treści art. 117 § 2 k.c. Sąd nie znalazł podstaw do nieuwzględniania upływu terminu przedawnienia roszczeń powódki ze względów słuszności (na podstawie art. 117 1 k.c. czy art. 5 k.c. ). Nie zachodziły bowiem w niniejszej sprawie żadne szczególne okoliczności, które by nakazywały przyjęcie, że podniesienie przez pozwanych zarzutu przedawnienia było sprzeczne z zasadami słuszności czy stanowiło nadużycia prawa podmiotowego. Powódka już w 2015 r., po pierwszej bezskutecznej próbie ugodowej, wiedział, że sporne roszczenie nie zostanie dobrowolnie zaspokojone, skoro Skarb Państwa nie był skłonny do zawarcia ugody. W tej sytuacji zwlekanie z sądowym dochodzeniem roszczenia do 2022 r., co w konsekwencji doprowadziło do jego przedawnienia, nie znajduje w rozpatrywanej sprawie usprawiedliwienia w żadnych obiektywnych faktach. Skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia stanowi samoistną przesłankę do oddalenia powództwa dochodzonego w rozpatrywanej sprawie. Mimo tego, Sąd dla porządku dokonał oceny zasadności roszczenia powódki na gruncie odpowiednich przepisów prawa materialnego. Jak już wskazano, na gruncie art. 417 § 1 k.c. przyjmuje się powszechnie, że przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie należy rozumieć działania lub zaniechania sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym sensu stricto, a więc ze skonkretyzowanymi nakazami i zakazami wynikającymi z normy prawnej, a nie z zasadami współżycia społecznego lub dobrymi obyczajami. Podstawą odpowiedzialności odszkodowawczej może być więc tylko działanie niezgodne z normami prawnymi, lecz już nie z zasadami efektywnego działania, gospodarności, i tym podobnych. Dodać należy, że nie każdy przepis prawa może być naruszony w sposób, który uzasadniałby odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa, zwłaszcza jeśli zarzut poszkodowanego do organu władzy publicznej dotyczy zaniechania. Możliwość przypisania odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbowi Państwa za zaniechanie istnieje tylko w sytuacji niepodjęcia działania, do którego był on zobowiązany na podstawie przepisu prawa, przewidującego na czym konkretnie powinno polegać zachowanie Skarbu Państwa, aby do szkody nie doszło ( zob. wyrok SN z 08.05.2014 r., V CSK 349/13 ). Pojęcie zaniechania stanowiącego przesłankę, opartej na konstrukcji bezprawności zachowania, odpowiedzialności odszkodowawczej władzy publicznej dotyczy tych sytuacji, w których obowiązek określonego działania jest skonkretyzowany w przepisie prawa i można ustalić, na czym konkretnie miałoby polegać zachowanie organu władzy publicznej, aby do szkody nie doszło. Za zaniechanie uznaje się każde niewykonanie, zupełne lub częściowe, obowiązku dostatecznie skonkretyzowanego w normie prawnej. Brak skonkretyzowania w normie prawnej obowiązku działania może prowadzić do stwierdzenia braku bezprawności zaniechania, a tym samym braku podstawy prawnej dla przypisania odpowiedzialności odszkodowawczej za zaniechanie ( tak: SN w orz. z 13.09.2019 r., II CSK 374/18 i z 21.10.2014 r., V CSK 176/14 ). Z powyższego wynika, że odpowiedzialność za zaniechanie organu władzy publicznej może być podstawą odpowiedzialności na podstawie art. 417 k.c. wtedy, gdy z konkretnego przepisu prawa wynikał obowiązek działania w danej sytuacji. Przepisem tym nie może więc być zazwyczaj przepis wyznaczający w sposób ogólny zadania i cele organu, które ma realizować (lub do których realizacji ma dążyć), a które są konkretyzowane dopiero w przepisach wyposażających organ w konkretne kompetencje i określające przesłanki do korzystania z nich. Stopień skonkretyzowania tych przesłanek (czy są określone precyzyjnie, czy w sposób bardziej opisowy i podatny na różne oceny) także wpływa na to, czy zaniechanie organu może być potraktowane jako bezprawne, czy nie. W ocenie Sądu, powódka nie wykazała, w odniesieniu do żadnego z pozwanych, naruszenia skonkretyzowanych obowiązków prawnych, co do zapobiegnięcia skutkowi w postaci doznania przez nią szkody w wyniku jej inwestycji finansowej. Odnosząc się do możliwości przypisania odpowiedzialności pozwanemu Urzędowi Komisji Nadzoru Finansowego, który odpowiada za wierzytelności i zobowiązania Skarbu Państwa, wynikające z działalności uprzedniej Komisję Nadzoru Finansowego, ale i pozwanemu Skarbu Państwa – Prezesa Rady Ministrów, wskazać trzeba raz jeszcze, że z art. 3 ust. 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym z dnia 21 lipca 2006 r. wynika, że Komisja Nadzoru Finansowego była wówczas organem właściwym w sprawach nadzoru nad rynkiem finansowym, a nadzór nad działalnością Komisji sprawował Prezes Rady Ministrów (art. 3 ust. 3 tejże ustawy). W myśl art. 2 cytowanej ustawy, celem nadzoru nad rynkiem finansowym jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania tego rynku, jego stabilności, bezpieczeństwa oraz przejrzystości, zaufania do rynku finansowego, a także zapewnienie ochrony interesów uczestników tego rynku, przez realizację celów określonych w szczególności w poszczególnych ustawach. Przepis ten jest na tyle ogólny, że nie sposób z niego wywnioskować konkretnych obowiązków działania lub nakazów zapobiegnięcia określonym zjawiskom. Ustala on cele, jakie KNF powinna realizować w swojej działalności i stanowi „drogowskaz” do korzystania z konkretnych kompetencji wyrażonych w szczegółowych przepisach ustawy o nadzorze na rynkiem finansowym oraz innych ustaw. Jedyny obowiązek, jaki można z niego wyprowadzić dla KNF, to ogólny nakaz podejmowania działań ukierunkowanych na realizację celów nadzoru. Naruszeniem art. 2 ustawy byłoby więc niepodejmowanie przez KNF w ogóle jakichkolwiek działań w dziedzinie rynku finansowego. Tymczasem, jak ustalono, KNF w styczniu 2008 r. opublikowała treść ostrzeżenia publicznego dotyczącego (...) Limited, w którym poinformowała, że (...) Limited nie posiada zezwolenia KNF na wykonywanie czynności bankowych, w szczególności na przyjmowanie wkładów pieniężnych w celu obciążania ich ryzykiem. Ponadto w piśmie z dnia 3 kwietnia 2008 r. Departament Postępowań Komisji Nadzoru Finansowego udzielił odpowiedzi Policji na zapytanie doręczone w dniu 26 lutego 2008 r., dotyczące postępowania przygotowawczego w sprawie o sygn. (...) , w przedmiocie legalności działania spółki (...) na rynku polskim. KNF wystosowała odpowiedź w nieco ponad miesiąc, a zatem w rozsądnym terminie, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że KNF miała dokonać interpretacji przepisów, w tym podstaw do zastosowania sankcji karnej za nielegalne prowadzenie działalności bankowej, przewidzianej w art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe . KNF niezależnie od udzielonych odpowiedzi na pytania, wskazała także, że właściwe organy powinny dokonać sprawdzenia, czy (...) nie narusza innych przepisów regulujących zasady prowadzenia przez podmioty zagraniczne działalności gospodarczej na terytorium RP, zwracając tym samym uwagę organowi na istniejące, w jej ocenie, wątpliwości w tej kwestii. Zwrócić trzeba nadto uwagę, że KNF pismem z dnia 8 września 2009 r. zwróciła się do Prokuratury Rejonowej W. z prośbą o zgodę na dostęp do akt sprawy o sygnaturze (...) , wskazując, że KNF szczegółowo analizuje dostępne informacje o działalności firmy (...) w związku z uzasadnionymi wątpliwościami co do prowadzenia przez tę spółkę działalności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W końcu, co najistotniejsze, KNF pismem z dnia 6 października 2009 r. złożyła zawiadomienie w sprawie podejrzenia popełnienia przez A. K. , jedynego wspólnika i dyrektora spółki (...) Limited, przestępstwa z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe , polegającego na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych, prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej w celu udzielania kredytów, pożyczek pieniężnych lub obciążania ryzykiem tych środków w inny sposób bez wymaganego zezwolenia. Następnie KNF kilkakrotnie uzupełniała powyższe zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, pismami z listopada 2009 r., 23 listopada 2009 r., 25 listopada 2009 r. KNF swoimi działaniami doprowadziła do podjęcia na nowo przez Prokuraturę Rejonową W. w dniu 5 stycznia 2010 r. umorzonego dochodzenia w sprawie (...) (...) . W treści swojego zawiadomienia KNF przedstawiła nowe istotne fakty nie znane w poprzednim postępowaniu, co w efekcie spowodowało podjęcie postępowania na nowo na podstawie art. 327 § 1 k.p.k. Trudno zatem dopatrzeć się w postępowaniu KNF jakichkolwiek działań czy zaniechań sprzecznych z przepisami prawa. Wręcz przeciwnie, KNF swoimi działaniami doprowadziła do podjęcia skutecznych efektywnych działań przez organy ścigania. Przepisy ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym czy innych ustaw nie nakładają na KNF obowiązku zapobiegnięcia wszelkim działaniom przestępczym lub oszukańczym czy poniesienia straty przez prywatnych inwestorów, działających w zaufaniu do nieuczciwego czy nierzetelnego kontrahenta. Ryzyko utraty części lub nawet wszystkich zainwestowanych środków w prywatne przedsięwzięcia jest wpisane immanentnie w inwestowanie i państwo nie przyjęło na siebie roli gwaranta nieponiesienia strat w wyniku takiej działalności. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie można zarzucić KNF bezprawnego zachowania, polegającego na naruszeniu (nieistniejącego) obowiązku zapobiegnięcia skutkowi w postaci utraty przez powódkę zainwestowanych środków. Podkreślenia wymaga, że KNF podejmowała opisane wyżej działania wobec spółki (...) Limited od stycznia 2008 r. do listopada 2009 r., zaś powódka zawarła umowę kontraktu lokacyjnego w kwietniu 2012 r. Trudno zatem czynić zarzut KNF, że mogła wcześniej wykryć nierzetelną działalność spółki (...) , zarejestrowanej w W. w marcu 2007 r. Powódka nie uzasadniła, w jaki sposób należy powiązać odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną w jej majątku z działalnością Prezesa Rady Ministrów. Rację należy przyznać pozwanemu Skarbowi Państwa, że Prezes Rady Ministrów nie był uprawniony ani obowiązany do oceny działań podejmowanych przez właściwe organy ścigania, brak bowiem podstaw prawnych do jakiegokolwiek nadzoru czy kontroli Prezesa Rady Ministrów nad jednostkami prokuratury. W związku z cytowaną wcześniej regulacją art. 3 ust. 3 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym , nadzór nad działalnością KNF sprawował Prezes Rady Ministrów. Instrumenty prawne, jakie Prezesowi Rady Ministrów przysługują wobec KNF określa przede wszystkim ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym . Wymienić tu należy (wyłączając kwestie personalne) obowiązek przedkładania przez KNF Prezesowi Rady Ministrów corocznych sprawozdań ze swojej działalności ( art. 4 ust. 2 u.n.r.f.). Skoro jednak nie można było w analizowanym przypadku przypisać jakiekolwiek zaniechania KNF, to tym bardziej nie ma podstaw, aby jakiekolwiek zaniechanie w nadzorze przypisać w analizowanym zakresie Prezesowi Rady Ministrów. W odniesieniu do jednostek prokuratury wskazanych przez powódkę (Prokuratury Rejonowej (...) W. i Prokuratury Okręgowej w Warszawie), podmiotom tym także nie sposób jest przypisać działań czy zaniechań bezprawnych w sprawie dotyczącej działalności spółki (...) Limited. Wszystkie działania Policji i Prokuratury mieściły się w porządku prawnym właściwym dla czynności procesowych podejmowanych w ramach postępowania przygotowawczego i nie wykraczały poza określony art. 297 k.p.k. cel i zakres tego postępowania. Czynności te przeprowadzane były przez uprawnione do tego organy i utrwalone zostały zgodnie z wymogami procedury karnej, wobec czego nie można im przypisać bezprawności. Jak ustalono bowiem w niniejszej sprawie, w dniu 30 stycznia 2008 r. Z. J. złożył w Sekcji do spraw Przestępczości Gospodarczej Komendy Rejonowej Policji N. I ustne zawiadomienie o przestępstwie oszustwa finansowego, jakiego w ocenie zawiadamiającego miała dopuścić się firma „ (...) Limited”. Zgłoszenie zostało zarejestrowane pod sygnaturą (...) , a w dniu 8 lutego 2008 r. sprawa została skierowana do Sekcji do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Rejonowej Policji W. , gdzie została zarejestrowana pod sygnaturą (...) . Podejmowane w lutym 2008 r. czynności Policji skutkowały następnie wydaniem w dniu 13 lutego 2008 r. postanowienia o wszczęciu dochodzenia. Dochodzenie zostało zarejestrowane pod sygnaturą (...) i było prowadzone pod nadzorem Prokuratury Rejonowej W. w W. pod sygnaturą akt: (...) . To w tym postępowaniu właśnie zwrócono się do KNF o zajęcie stanowiska w sprawie, o którym była wyżej mowa. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2008 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej (...) postanowił przedłużyć czas trwania dochodzenia w związku z koniecznością wykonania innych niezbędnych czynności procesowych, w tym między innymi dokonaniem przesłuchań kolejnych pracowników (...) Limited. Następnie w kwietniu 2008 r. przesłuchano świadków. Przeprowadzone postępowanie dowodowe skutkowało wydaniem w dniu 23 kwietnia 2008 r. postanowienia o umorzeniu postępowania w oparciu o art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. z uwagi na fakt, że wówczas brak było danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe . W uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu wskazano, że interpretacja dotycząca działania przedmiotowej spółki w Polsce jest niejednoznaczna a na obecnym etapie brak jest danych, które w sposób jednoznaczny pozwoliłyby przyjąć, że A. K. organizując w Polsce biura operacyjne firmy (...) dopuścił się przestępstwa określonego we wskazanym artykule, nie mniej jednak nie można stwierdzić także, iż do popełnienia czynu z wyżej wymienionego artykułu nie doszło. Dodano, że nie w gestii Prokuratury, czy też Policji leży rozstrzyganie w oparciu o jakie prawo powinna działać w Polsce firma (...) – czy jest prawo polskie, czy też prawo (...) , ewentualnie wspólnotowe. Nadmieniono, że także nie w zakresie kompetencji organów ściągania leży rozstrzyganie, które z przepisów prawa regulującego zagadnienia związane z usługami finansowymi są bardziej wiążące dla podmiotów zarejestrowanych na terenie W. , a mających swoje biura w Polsce, a które są mniej wiążące. Wobec powyższego do czasu uzgodnienia wspólnego i jednolitego stanowiska – spójnej normy prawnej, która w sposób ostateczny ureguluje w Polsce działalność podmiotów, które funkcjonując w podobny sposób jak firma (...) nie da się definitywnie stwierdzić, iż w/w firma dopuściła się przestępstwa określonego w w/w artykule ustawy o Prawie bankowym . Następnie, w dniu 28 kwietnia 2008 r., powyższe postanowienie o umorzeniu dochodzenia z dnia 23 kwietnia 2008 r. zostało zatwierdzone przez asesora Prokuratury z Prokuratury Rejonowej W. w sprawie pod sygnaturą (...) . Policja jest podstawowym organem prowadzącym postępowanie przygotowawcze. Zdecydowana większość postępowań przygotowawczych prowadzona jest w formie dochodzenia, które wszczyna i prowadzi Policja. Na mocy art. 326 k.p.k. , niezmiennego w swej treści od 1998 r., prokurator sprawuje nadzór nad postępowaniem przygotowawczym w zakresie, w jakim go sam nie prowadzi (§ 1) i jest obowiązany czuwać nad prawidłowym i sprawnym przebiegiem całego nadzorowanego przez siebie postępowania (§ 2). W oparciu o przedstawiony przez strony materiał dowodowy nie można stwierdzić, żeby Policja dopuściła się zaniedbań przy wyjaśnianiu przedmiotowej sprawy. Policja zebrała materiał dowodowy, w tym uzyskała stanowisko KNF w sprawie działalności (...) , który nie pozwalał jednak na stwierdzenie w tamtym czasie, że w tej sprawie doszło do popełnienia przestępstwa, co pozwalałoby na postawienie zarzutów karnych. Dlatego postępowanie zostało umorzone wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia. Policja w uzasadnieniu postanowienia dość obszernie uzasadniła powody swojego rozstrzygnięcia. Prokurator natomiast, korzystając z podstawowych instrumentów gwarantujących zasadę legalizmu ścigania, zatwierdził decyzję o zaniechaniu ścigania karnego, nie znajdując podstaw do odmiennej interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazać należy, że zadaniem Prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw. Istotą działania Prokuratury jest zatem oskarżanie przed sądem w przypadku ustalenia, że dany czyn spełnia znamiona przedmiotowe i podmiotowe przestępstwa. Na gruncie niniejszej sprawy Prokuratura Rejonowa W. do takiego przekonania nie doszła. Zważyć należy, że w dacie zatwierdzenia postanowienia Policji o umorzeniu postępowania materiał dowodowy nie uzasadniał dalszego prowadzenia postępowania, był wystarczający i wyczerpujący. Trudno zatem postawić Prokuraturze Rejonowej W. zasadnie zarzut, odnośnie zaniechania prowadzenia dalszego postępowania w sytuacji, gdy ni Policja, ani Prokuratura, nie dysponowały materiałem dowodowym umożliwiającym wniesienie aktu oskarżenia do sądu. Prokurator zatwierdził postanowienie o umorzeniu postępowania, gdyż zgromadzony wówczas materiał dowodowy nie uzasadniał stanowiska, że doszło do popełnienia przestępstwa przez określoną osobę czy osoby. Po to by uznać to zatwierdzenie postanowienia za działanie bezprawne, należałoby ustalić, że owo zatwierdzenie było wadliwe, gdyż dokonane zostało wbrew ustaleniom postępowania przygotowawczego, czego powódka nie udowodniła. Podkreślenia wymaga, że umorzone postępowanie przygotowawcze zostało następnie, na skutek zawiadomienia KNF, podjęte na nowo. Stało się to możliwe w związku z przedstawieniem przez KNF nowych faktów, szczegółowo uzasadnionych w treści zawiadomienia, nie znanych wcześniej ani KNF, ani tym bardziej organom ścigania. Nowe informacje poddały w wątpliwość legalność działania spółki (...) Limited na terytorium Polski, co uzasadniało wszczęcie postępowania na nowo na podstawie art. 327 § 1 k.p.k. Co prawda podjęcie postępowania przygotowawczego, w przeciwieństwie do wznowienia postępowania, które następuje w stosunku do osoby, która wcześniej występowała w umorzonym postępowaniu w charakterze podejrzanego, nie jest uzależnione od pojawienia się nowych okoliczności, a wystarczająca jest odmienna ocena zasadności podjętej decyzji o umorzeniu, to jednak ujawnienie nowych okoliczności może stanowić podstawę podjęcia postępowania na nowo. Decyzję należy podjąć niezwłocznie po ujawnieniu okoliczności ją uzasadniających ( zob. A. Sakowicz, w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. 11, 2025, Legalis ). Złożenie zawiadomienia przez KNF nastąpiło w dniu 13 października 2009 r., zaś miesiąc później prokurator zarządził dokonanie niezbędnych czynności dowodowych przed wydaniem decyzji o podjęciu umorzonego postępowania przygotowawczego, których realizację zlecił Komendzie Rejonowej Policji W. Wydziałowi do (...) z Przestępczością Gospodarczą. Policja pismem z dnia 26 listopada 2009 r. wezwała uprawnionego pracownika KNF celem przesłuchania w charakterze świadka, co odbyło się 7 grudnia 2009 r. Powyższe okoliczności doprowadziły Prokuraturę Rejonową W. do przekonania, że umorzone postępowanie należy podjąć na nowo, co nastąpiło postanowieniem z 5 stycznia 2010 r. Przebieg powyższych czynności wskazuje, że były one podejmowane niezwłocznie i były adekwatne do ujawnionych okoliczności. Powódka zarzucała także Prokuraturze, że wobec A. K. powinien zostać zastosowany środek zapobiegawczy w postaci zakazu lub zawieszenia wykonywania działalności, co uchroniłoby ją przed powstaniem szkody. Zgodnie z treścią art. 276 k.p.k. , w brzmieniu obowiązującym w czasie podjęcia na nowo umorzonego postępowania, tytułem środka zapobiegawczego można zawiesić oskarżonego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo nakazać powstrzymanie się od określonej działalności lub od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów. Nie sposób jednak nie interpretować wskazanego przepisu w powiązaniu z treścią art. 249 k.p.k. , który stanowił zaś, że środki zapobiegawcze można stosować w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a wyjątkowo także w celu zapobiegnięcia popełnieniu przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa; można je stosować tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Mając na uwadze przesłanki, w jakich możliwe jest orzeczenie środków zapobiegawczych, do jakich należy także zakaz wykonywania działalności, organ prowadzący postępowanie nie dopatrzył się ich ziszczenia w analizowanym przypadku, wobec czego nie zastosował wskazanych przez powódkę środków. Zastosowany przez Prokuraturę Rejonową W. postanowieniem z dnia 23 lipca 2013 r., środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji został uchylony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie. Następnie Prokuratura Okręgowa w Warszawie postanowieniem z dnia 18 stycznia 2013 r. ponownie zastosowała wobec podejrzanego środki zapobiegawcze w postaci dozoru policji oraz zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu. Dla organów prowadzących postępowanie przygotowawcze w tamtym okresie był to wystarczający i adekwatny do sytuacji środek zapobiegawczy. Organy nie były zobligowane (nie miały prawnego obowiązku) do stosowania zakazu wykonywania działalności, jeśli było to konieczne – według ich oceny – do osiągnięcia celów prowadzonego postępowania przygotowawczego. Uzmysłowić należy sobie, że wiedza na temat stanu faktycznego sprawy, po przeprowadzeniu postępowania przygotowawczego i sądowego w sprawie karnej przeciwko A. K. , jest nieporównanie większa niż dostępna organom ścigania do kwietnia 2012 r., kiedy powódka zawierała umowę ze spółą (...) Limited. Ponadto, orzeczenie zakazu postulowanego obecnie przez powódkę wcale nie musiało wiązać się z zakończeniem działalności wskazanej spółki, której kierowane mogło zostać powierzone inne osobie. Twierdzenia powódki, że uniknęłaby poniesienia szkody, gdyby wobec A. K. zastosowano zakaz prowadzenia działalności są wyłącznie hipotetyczne, oderwane od ówczesnych realiów. Nawet przy przyjęciu odmiennego założenia – że prokurator nie powinien zatwierdzać postanowienia Policji o umorzeniu dochodzenia – brak jest podstaw do uznania, że zmieniłoby to sytuację powódki. Postępowanie toczyłoby się wówczas od 2008 r. i w czasie jego trwania musiałyby zostać przeprowadzone tożsame czynności dowodowe, które – jak się okazało – były bardzo czasochłonne. Samo wykonanie wniosku o udzielenie międzynarodowej pomocy prawnej trwało prawie dwa lata. W dniu 4 lutego 2010 r. Prokuratura Rejonowa W. wystąpiła bowiem o przesłuchanie w charakterze świadka przedstawiciela (...) – (...) organu nadzoru finansowego – odpowiednika polskiej Komisji Nadzoru Finansowego, a dopiero w dniu 24 stycznia 2012 r. wpłynęły materiały pomocy prawnej nadesłane przez (...) , które zostały przekazane zostały do Prokuratury Rejonowej W. . Postępowanie w tym czasie musiało być zawieszone. Prokuratura Okręgowa w Warszawie w dniu 21 kwietnia 2011 r. zwracała się o przyspieszenie realizacji wniosku o udzielenie pomocy prawnej w sprawie. Nadto w dniu 12 września 2011 r. do W. zostało skierowane dodatkowe pismo w sprawie realizacji odezwy. W celu zbadania działalności A. K. i zarządzanej przez niego spółki, kierowane były wnioski o międzynarodową pomoc prawną do W. , N. , D. oraz S. , gdzie podejrzany posiadał rachunki bankowe, polisy ubezpieczeniowe, gdzie znajdowały się niektóre spółki, w które inwestował czy organy podatkowe, na rzecz których winien regulować należności związane z prowadzoną działalnością oraz gdzie były przekazywane środki finansowe klientów. Wobec tego Prokuratura Rejonowa W. , jak i Prokuratura Okręgowa w Warszawie, podejmowały w przedmiotowej sprawie szereg działań uzasadnionych stanem tego postępowania. Trudno w tej sytuacji zarzucić organom ścigania bezczynność czy opieszałość. Znacznej ilości czasu wymagało następnie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych z zakresu międzynarodowego prawa finansowego, jaki został dopuszczony postanowieniem Prokuratury Rejonowej W. z 22 marca 2012 r., w związku z koniecznością ustalenia m.in., czy działalność prowadzona przez (...) Ltd. stanowiła wykonywanie czynności bankowych w rozumieniu ustawy Prawo bankowe , czy też znajdują do niej zastosowanie przepisy dyrektywy 2004/39/WE z 21 kwietnia 2004 r. lub inne przepisy wyłączające bezpośrednie zastosowanie przepisów ustawy Prawo bankowe , jakie państwo jest faktycznym miejscem prowadzenia działalności (...) , na podstawie jakich przepisów spółka podejmuje działania w ramach przedstawicielstwa lub oddziału, jaki organ jest uprawniony do nadzoru nad działalnością spółki (...) . Ustalenie tych kwestii wymagało wiadomości specjalnych, a zatem nie mogły ich ustalić samodzielnie organy ściagania. Sekwencja podejmowanych w sprawie karnej czynności procesowych nie budzi wątpliwości i nie sposób przypisać poszczególnym działaniom organów procesowych jakichkolwiek zaniechań, które by można zakwalifikować jako naruszenie obowiązujących przepisów prawnych. Powódka podnosiła także, że postanowieniu prokuratora z dnia 23 stycznia 2013 r. o zabezpieczeniu majątkowym na mieniu podejrzanego A. K. dopiero w dniu 26 kwietnia 2013 r. została nadana klauzula wykonalności, co miało wynikać z błędów Prokuratury. Nie uzasadniła jednakże na czym miały polegać rzekome błędy, zaś Sąd w oparciu o przedstawiony materiał dowodowy nie dopatrzył się tu nieprawidłowości. Jak ustalono już postanowieniem z dnia 28 września 2012 r. wobec podejrzanego wydane zostało postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym w celu zabezpieczenia na mieniu podejrzanego A. K. grożącej mu kary grzywny a także przepadku przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa, jak również korzyści uzyskanych z jego popełnienia, jednakże postanowieniami Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 16 stycznia 2013 r. zostały one uchylone. Orzeczenie powyższe zostało zatem poddane odpowiedniej kontroli instancyjnej, zgodnie z obowiązującymi regałami procedury. Kolejne postanowienie w przedmiocie zastosowania wobec podejrzanego A. K. zabezpieczenia majątkowego zostało wydane przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Warszawie w dniu 23 stycznia 2013 r., któremu postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie nadał klauzulę wykonalności w części, tj. w zakresie punktów od 2 do 8 sentencji postanowienia. Według powódki, nastąpiło to zbyt późno. Wskazać jednak należy, że warunkiem wszczęcia postępowania karnego wykonawczego jest wykonalność orzeczenia. Kwestię wykonalności postanowień wydanych w postępowaniu karnym, a więc również postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym wydanym w postępowaniu przygotowawczym, uregulowano w art. 462 § 1 k.p.k. w zw. z art. 465 § 1 k.p.k. Było ono wykonalne od chwili wydania i takiej treści zarządzenie znalazło się pod uzasadnieniem postanowienia w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego. Niemniej jednak w stanie prawnym wówczas obowiązującym postanowienie prokuratora o zabezpieczeniu majątkowym stanowiło jedynie tytuł egzekucyjny, a zatem aby mogło zostać przekazane do wykonania, czyli aby doszło do rzeczywistego zabezpieczenia na mieniu podejrzanego, koniecznym było nadanie postanowieniu klauzuli wykonalności. Właściwym do rozpoznania wniosku o nadanie klauzuli był wówczas sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika, dlatego też na gruncie niniejszej sprawy to Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie nadał klauzulę wykonalności poszczególnym punktom sentencji postanowienia. Organy procesowe w dacie wydawania poszczególnych rozstrzygnięć działały w ramach obowiązującego prawa. Powódka nie powiązała natomiast zarzucanych opóźnień w wykonaniu postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym z własnymi stratami związanymi z przedmiotową inwestycją, tj. nie wyjaśniła ani nie udowodniła, żeby ewentualne opóźnienia miały wpływ na powstanie szkody po jej stronie w wyniku tejże inwestycji. W ocenie Sądu, zarzuty powódki kierowane zarówno względem Prokuratury Rejonowej W. , jak i Prokuratury Okręgowej w Warszawie przy prowadzeniu postępowania przygotowawczego w sprawie działalność (...) Limited, nie znajdowały uzasadnienia na gruncie przywołanych wyżej faktów. Niezależnie od tego, nawet w razie uznania, że wskazane wyżej postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej W. w przedmiocie zatwierdzenia postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego było wadliwe, a dochodzenie powinno być wówczas kontynuowane, na gruncie okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy nie sposób uznać, że działanie takie pozostawało w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą, jaką poniosła powódka w wyniku przedmiotowej inwestycji. Nie można stwierdzić z odpowiednio wysoką dozą prawdopodobieństwa, że dalsze prowadzenie w tamtym czasie postępowania przygotowawczego sprawiłoby, że powódka nie zawarłaby umowy kontraktu lokacyjnego z (...) Limited. Powódka, licząc na osiągnięcię ponadprzeciętnych zysków, nierozważnie zdecydowała się ulokować swoje środki w niepewny i obarczony znacznym ryzykiem produkt finansowy. Mimo że powinna, mieć świadomość, że nie jest to produkt tak bezpieczny jak lokata bankowa (objęta odpowiednimi gwarancjami ze strony Bankowego Funduszu Gwarancyjnego), to nie dokonała sprawdzenia wiarygodności spółki, z którą zawierała kontrakt, ani prowadzonej przez nią działalności. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, dla powódki wystarczające były zapewnienia pracownika spółki i reklamy, w których (...) posługiwał się tytułem (...) (notabene był to ranking opracowywany na podstawie ankiet zbieranych telefonicznie i przez Internet przez podmiot prywatny). Można więc stwierdzić, że zasób informacji posiadanych przez powódkę nie miał znaczenia dla jej decyzji o zainwestowaniu środków, skoro opierał się tylko na rozmowie z pracownikiem spółki i reklamach, a więc informacjach źródłach ograniczonych i niepewnych. Powódka sama zeznała, że polegała jedynie na zapewnieniach pracownika (...) ( A. S. ) oraz na konsultacjach z koleżankami, które korzystały z pomocy finansistów. Powódka nie zainteresowała się, w jaki sposób (...) inwestuje środki. Notabene, w dacie zawierania umowy kontraktu lokacyjnego przez powódkę toczyło się, podjęte na nowo, postępowanie przygotowawcze dotyczące działalności (...) Limited. Powódka nie podjęła jednak żadnych działań celem zweryfikowania wiarygodności spółki. Gdyby zachowała minimalny choćby poziom staranności, to z pewnością dotarłaby do ostrzeżenia jakie wodniesieniu do tej spółki opublikowała KNF już w 2008 r. na swojej stronie internetowej. Wbrew twierdzeniom powódki, nie było to ostrzeżenie ukryte, lecz dostępne w sieci internetowej, w odpowiedniej zakładce na stronie KNF. Nie mogły odnieść oczekiwanego przez powódkę skutku, w postaci przyjęcia odpowiedzialności Skarbu Państwa za doznaną przez nią szkodę, zarzuty dotyczące braku implementacji przez Polskę prawa Unii Europejskiej, w szczególności skonkretyzowanego w piśmie procesowym z 12 lutego 2025 r. braku wprowadzenia do polskiego systemu prawnego przepisów realizujących założenia i wymogi wskazane w art. 5 Dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, którego treść nakazuje Państwom Członkowskim wprowadzić regulacje zakazujące prowadzenie na terenie Państwa Członkowskiego działalności polegającej na przyjmowaniu od ludności depozytów i innych środków podlegających zwrotowi dla osób lub przedsiębiorstw gospodarczych niebędących instytucjami kredytowymi. W okresie zawierania przez powódkę przedmiotowego kontraktu lokacyjnego, tego rodzaju działalność jak wyżej wymieniona – polegającą na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej w celu udzielania kredytów, pożyczek pieniężnych lub obciążania ryzykiem tych środków w inny sposób – wymagała w Polsce zezwolenia, a jej prowadzenie bez wymaganego zezwolenia było zagrożone sankcją karną na podstawie art. 171 ust. 1 ustawy Prawo bankowe . Przepis ten stał się jedną z podstaw oskarżenia A. K. (zarządzającego spółką (...) Limited) przez polską prokuraturę. Reasumując stwierdzić należy, że powódka utraciła środki finansowe na skutek wdania się w niepewną inwestycję w wyniku własnej lekkomyślności, a nie w wyniku zaniedbań ze strony instytucji państwowych. W świetle opisanych powyżej faktów, wszelkie dywagacje powódki na temat możliwych alternatywnych wersji zdarzeń, gdyby organy państwa postępowały w postulowany przez powódkę sposób, pozostają jedynie nieweryfikowalnymi hipotezami, wśród których trudno wybrać bardziej lub mniej prawdopodobne, i które nie pozwalają na postawienie wniosku, że ich ziszczenie się zapobiegłoby doznaniu przez powódkę szkody w wyniku przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji brak jest podstaw do przypisania pozwanym odpowiedzialności odszkodowawczej deliktowej. Mając to wszystko na uwadze, Sąd oddalił powództwo na podstawie powołanych przepisów. Orzekając o kosztach postępowania Sąd kierował się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. Powódka, jako przegrywająca sprawę, zobowiązana jest zwrócić pozwanym koszty postępowania niezbędne do celowej obrony. Koszty takie po stronie pozwanego Skarbu Państwa stanowi wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w stawce 5.400 zł, ustalonej stosownie do § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1964) w zw. z art. 99 k.p.c. , przy czym koszty te należało zasądzić na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1192). Natomiast na koszty procesu po stronie pozwanego Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego w wysokości łącznej 5.417 zł składają się opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł i wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w stawce 5.400 zł, ustalonej stosownie do § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).