III C 10/23

Sygnatura akt III C 10/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lipca 2023 r. Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie , w Wydziale III Cywilnym, w składzie: Przewodniczący – Sędzia SR Grzegorz Szacoń Protokolant: Sekr. sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2023 r., w S. , na rozprawie, sprawy z powództwa (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. , przeciwko pozwanemu P. K. , o zapłatę zasądza od pozwanego P. K. na rzecz powoda (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. kwotę 4.490,14 złotych (cztery tysiące czterysta dziewięćdziesiąt złotych czternaście groszy) wraz z liczonymi w stosunku rocznym odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 17 maja 2022 roku do dnia zapłaty; zasądza od pozwanego P. K. na rzecz powoda (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. kwotę 1.317 złotych (jeden tysiąc trzysta siedemnaście złotych), tytułem kosztów procesu wraz z liczonymi w stosunku rocznym odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sędzia SR Grzegorz Szacoń Sygn. akt III C 10/23 UZASADNIENIE wyroku w postępowaniu uproszczonym Powód – (...) Bank (...) z siedzibą w K. wniósł w dniu 15 września 2022 r. pozew przeciwko P. K. o zasądzenie kwoty 4.490,14 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty oraz kosztami procesu w tym kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz 17,00 PLN tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia nakazu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, a także kosztami poniesionymi w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Uzasadniając żądanie powód wskazał, że w dniu 21-01-2020 roku zawarł z pozwanym umowę o pożyczkę nr (...) , zgodnie z którą przekazał do dyspozycji pozwanego środki pieniężne. Strona pozwana natomiast zobowiązana była do dokonywania terminowych spłat zobowiązań w każdym miesiącu obowiązywania umowy i w wysokości wskazanej umową, tj. w 95 miesięcznych ratach w wysokości 73,22 zł, oraz ostatniej 96 racie wyrównawczej w wysokości 72,87 zł, płatnych do 20-go dnia każdego miesiąca. W treści umowy zastrzeżono również m.in.: Czas obowiązywania umowy: od 21-01-2020 do 20-01-2028; Prowizję za udzielenie pożyczki: 449,50 PLN Rzeczywistą Roczną Stopę Oprocentowania ( (...) ): 18,51 %; Zmienną stopę procentową w stosunku rocznym: 8,99 %; Odsetki podwyższone od zadłużenia przeterminowanego: 14,00 % w stosunku rocznym; Składkę ubezpieczeniową w wysokości: 14,00 PLN miesięcznie. Zgodnie z zapisami umowy Powód wypłacił w dniu 21-01-2020 na rzecz Pozwanego środki objęte umową tj. 5.000,00 PLN. W trakcie trwania umowy Pozwany zmienił swoje dane poprzez system bankowości elektronicznej. W związku z utrzymywaniem przez pozwanego zaległości w spłacie zobowiązań powód pismem z dnia 21 grudnia 2021 r. pod rygorem wypowiedzenia umowy wezwał pozwanego do zapłaty zadłużenia w nieprzekraczalnym terminie 14-stu dni roboczych, jednocześnie informując o możliwości restrukturyzacji zadłużenia. Z uwagi na brak zwrotu wykorzystanych przez Pozwanego środków pieniężnych Powód pismem z dnia 1 lutego 2022 r. wypowiedział łączącą strony umowę z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia. Tytułem zawartej Umowy do zapłaty pozostaje kwota dochodzona pozwem, na którą składają się: - kapitał w wysokości 4 143,57 zł, - opłaty i prowizje w wysokości 56,00 zł, - odsetki kapitałowe w wysokości wskazanej umową, naliczone od dnia zawarcia umowy do dnia jej wypowiedzenia w wysokości 158,30 zł, - skapitalizowane odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone od terminu wymagalności roszczenia do dnia poprzedzającego wytoczenie powództwa w kwocie 132,27 zł. Powód, pismem z dnia 7 kwietnia 2022 r. wezwał pozwanego do zapłaty należności. Wezwanie do zapłaty nie spowodowało uregulowania zadłużenia wobec strony powodowej. Powód wskazał, iż podjął próbę pozasądowego zakończenia sporu jednakże z uwagi na brak woli po stronie pozwanej, zmuszony został do skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Pozwany nie wywiązał się z swojego zobowiązania, co czyni niniejszy pozew zasadnym i koniecznym. Ponadto, powód wskazał, iż poza skapitalizowanymi odsetkami umownymi doliczonymi do roszczenia, dochodzi dalszy odsetek za opóźnienie w wysokości ustawowej od dnia następującego po dniu wytoczenia powództwa do dnia zapłaty, stosownie do treści art. 482 kodeksu cywilnego . Pozwany złożył sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym Referendarz sądowy w dniu 29 września 2022 r. uwzględnił żądanie pozwu i wniósł o oddalenie powództwa. Pozwany przedstawił w uzasadnieniu, iż pożyczka została bezpodstawnie wypowiedziana; na konto były i są regularne wpływy na dowód czego załączył wyciągi z konta. Ponadto pożyczka była ubezpieczona od sytuacji losowych, utrata pracy itp. Kontaktował się z bankiem bezskutecznie w celu rozwiązania sprawy. Powód przedstawił dalsze stanowisko procesowe, w którym podniósł, iż pozwany nie kwestionuje zawarcia umowy pożyczki jak również otrzymania środków, a swoją argumentację opiera na bezpodstawnym wypowiedzeniu umowy, wskazując jednocześnie na dokonywanie regularnych spłat. W ocenie strony powodowej twierdzenia pozwanego są nieuzasadnione. Wyliczenie należnych zaległości, w tym odsetek, zostało przedstawione w pozwie i jest w pełni kompatybilne z wnioskami przedstawionymi przez powoda w toku niniejszego postępowania, a przede wszystkim z zestawieniem z rachunku załączonym do pozwu, a także sposobem naliczenia odsetek umownych i odsetek za zwłokę (dokumenty w załączeniu do pozwu). Powód kolejno wskazał, iż bezwzględnie z dokumentów zawartych w niniejszej sprawie wynika, iż na dzień rozliczenia umowy pozwany nie dokonał spłaty powstałego zadłużenia. Przedłożony przez pozwanego wyciąg z rachunku bankowego nie przedstawia żadnych kwot pobranych przez powodowy bank na poczet spłaty pożyczki. Z treści wyciągu wynika jedynie, że pozwany otrzymywał wpływy na rachunek bieżący oraz dokonywał wydatków. Ponadto zawarte są w nim informacje o zwolnionych blokadach. Jednocześnie wskazuję, że po dniu wymagalności roszczenia powoda, zmianie uległ rachunek do spłaty na następujący: (...) . Na niniejszym rachunku powód nie odnotował jakichkolwiek spłat. W dalszej kolejności powód wskazał, iż bezwzględnie z dokumentów zawartych w niniejszej sprawie wynika, iż na dzień złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pozwany posiadał zadłużenie, które pozwalało na złożenie tego oświadczenia. Zgodnie z rozliczeniem rachunku pozwany przez pewien czas dokonywał regularnych spłat, następnie pojawiły się wpłaty nieregularne by ostatecznie pozwany zaniechał dalszych płatności. W związku z powyższym powód wezwał pozwanego do zapłaty, jednak pozwany nie dokonał spłaty zadłużenia. Okoliczności przesłania owego pisma potwierdza wydruk z systemu śledzenia przesyłek, tożsamy z nr zamieszczonymi w lewym górnym rogu pism kierowanych do pozwanego. Na prawną dopuszczalność takiego dowodu pozwala orzecznictwo, przykładowo w wyroku wydanym pod sygn. akt: I ACa 538/20 - wyrok SA Białystok z dnia 04-12-2020, wskazano, że: Wydruk z systemu śledzenia przesyłek stanowi obecnie często przedstawiany w sprawach sądowych dowód, a możność czynienia ustaleń w oparciu o taki dowód nie wzbudza wątpliwości w orzecznictwie. Strona powodowa podjęła próby polubownego zakończenia sporu, zgodnie z obowiązującymi regulacjami ustawowymi, które nie przyniosły pożądanego rezultatu. Pozwany miał pełną wiedzę o przysługujących mu na mocy regulacji ustawowych uprawnień. Należy wskazać, iż art. 75 ust. 1 tej ustawy, na który powołuje się pozwany, stanowi, iż „w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej." . Przedmiotowa regulacja nie nakłada zatem na powoda obowiązku, jedynie daje możliwość podjęcia pewnych działań. Powód przywołał orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, który w wyroku z 20 grudnia 2018 r. w sprawie o sygnaturze I ACa 514/18 „ Co prawda bank powinien powstrzymać się z wytoczeniem powództwa o zapłatę, dopóki nie doręczy kredytobiorcy wezwania określonego w art. 75c ust. 1-2 ustawy z 1997 r. - Prawo bankowe i nie upłynie dodatkowy termin na spłatę zadłużenia wyznaczony w tym wezwaniu (co najmniej 14 dni roboczych), jednak gdyby bank naruszył obowiązek wynikający z art. 75c Prawa bankowego i wytoczył przeciwko kredytobiorcy powództwo o zapłatę, nie powinno to stanowić podstawy do oddalenia powództwa. Wierzytelność banku o spłatę zadłużenia jest wymagalna i zaskarżalna. Powinna być zatem uwzględniona przez sad." Nie mnie jednak, abstrahując od powyższego, wskazać należy, iż dokonanie wypowiedzenia umowy pozwanemu był w pełni uzasadnione i dokonane z zachowaniem odpowiednich terminów oraz zobowiązań wynikających z regulacji ustawowych. Tym samym argumentację pozwanego w powyższym zakresie należy uznać za chybioną. Dodać należy, że uznanie za nieuzasadnione roszczenia powoda nie może się opierać jedynie na negacji prostej, która prowadzi jedynie do stwierdzenia, iż pozwany nie zgadza się ze stanowiskiem powoda w ogólności, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Pozwany kwestionuje istnienie roszczenia, jednak nie wskazuje jaka okoliczność miałaby ten fakt uzasadniać, ponadto pozwany kwestionuje wysokość roszczenia, jednak nie posilił się żadnym dowodem który potwierdzałby, że powód nieprawidłowo wyliczył należność, pozwany nie przedłożył żadnych dokumentów, które pozwoliłyby stwierdzić, iż powód w sposób nieprawidłowy wyliczył należność, w szczególności nie przedłożył chociażby potwierdzeń wpłat, które mogłyby podlegać dalszej weryfikacji. Powyższe twierdzenia powoda stanowią ugruntowane stanowisko sądów powszechnych, którego wyraz daje chociażby wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt: I ACa 278/17 w którym to Sąd wskazał, że: „Zaprzeczenie prawdziwości dokumentu prywatnego w postaci sporządzonego wyciągu z ksiąg rachunkowych pożyczkodawcy (kredytodawcy) nie może polegać na samej negacji istnienia lub wysokości długu, jeśli z pozostałych dowodów przedłożonych przed bank wynika fakt zawarcia umowy pożyczki jej wysokość i ustalone przez strony warunki spłaty, a także wykaz i sposób zarachowania kilkunastu dokonanych przez dłużnika wpłat. Pozwany nie wskazał, jakie konkretnie nieprawidłowości odbierają moc dowodową takiemu dokumentowi. Pozwany, jako dłużnik, który zaprzecza prawidłowości naliczenia odsetek, jest zobowiązany do przedstawienia merytorycznych argumentów na rzecz takiego zarzutu. Ma przy tym łatwą możliwość udowodnienia terminowości dokonanych wpłat, bowiem należy założyć, że może i powinien przedstawić dowody zapłaty każdej z uregulowanych rat, z których wynikałyby terminy spełnienia świadczenia - o ile twierdzi, że terminy wpłat w zestawieniu wierzyciela nie odpowiadają prawdzie i że w konsekwencji nastąpiło nieprawidłowe naliczenie należności odsetkowej. Co prawda powyższe twierdzenia odnoszą się głównie do roszczenia o odsetki, jednak twierdzenia przedstawione przez Sąd w powyższym orzeczeniu zostały przyjęte w orzecznictwie w taki sposób, iż odnoszą się do całości roszczenia na które składają się nie tylko odsetki, ale także należność główną. Jednocześnie powód w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie o sygn. akt: III CSK 341/2008, kolejno powtórzone w treści Wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 20 marca 2019 r. w sprawie o sygn. akt VI GC 2444/18, w którym to wskazano, że: „twierdzenie pozwanego, że zaprzecza wszystkim twierdzeniom strony przeciwnej (poza tymi, których wyraźnie nie przyzna) nie jest skuteczne. Fakty i dowody związane z konkretnymi okolicznościami, z którymi pozwany się nie zgadza, powinien on wskazać, jeżeli ma to służyć obronie jego racji, powinien się on ustosunkować do twierdzeń strony powodowej, czego w niniejszym postępowaniu bezsprzecznie pozwany nie uczynił. Zaprzeczenie wszystkiemu nie jest skuteczne i nie powoduje, że wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sporu fakty stają się sporne i jako takie wymagają dowodu. Strona pozwana pragnąc zaprzeczyć twierdzeniom pozwu winna więc poza ogólnikowym stwierdzeniem podnieść także kontrargumenty wskazujące, co jest powodem rzeczonego zaprzeczenia, a co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Nadto, jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 roku (sygn. akt II CSK 22/07) każda ze stron jest obowiązana do złożenia zgodnych z prawdą wyjaśnień odnośnie okoliczności sprawy i oświadczeń co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących okoliczności faktycznych ( art. 3 k.p.c. i art. 210 $ 2 k.p.c. ). przy czym ogólnikowe zaprzeczenie wszystkim twierdzeniom strony przeciwnej w zasadzie nie czyni zadość temu obowiązkowi." Jednocześnie podobne stanowisko przedstawił Sąd Najwyższy w uchwale pełnego składu z dnia 15 lipca 1974 w sprawie o sygn akt: KW Pr 2/74, publ. W OSNC 1974/12/203: „Dokonując ustaleń stanu faktycznego Sąd miał na uwadze, że każda ze stron obowiązana jest do złożenia zgodnych z prawdą wyjaśnień odnośnie okoliczności sprawy i oświadczeń co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących okoliczności faktycznych ( art. 3 k.p.c. i 210 § 2 k.p.c. ), przy czym ogólnikowe zaprzeczenie wszystkim twierdzeniom strony przeciwnej - czego dokonała strona pozwana w zarzutach - nie czyni zadość temu obowiązkowi”. \N związku z powyższym uznać należy, że pozwany nie sprostał ciężarowi dowodu, który nakłada na niego dyspozycja art. 6 KC. Pozwany nie udowodnił okoliczności, z których wywodzi skutki prawne. Twierdzenia pozwanego nie zostały potwierdzone żadnym dowodem, jak i pozwany nie przedstawił żadnych okoliczności faktycznych, które mogłyby pozwolić na uznanie, że podnoszone zarzuty są skuteczne. Sąd ustalił – na podstawie niżej wskazanych dowodów – następujący stan faktyczny: W dniu 21 stycznia 2020 roku P. K. zawarł z (...) Bankiem (...) Spółką Akcyjna w K. umowę o pożyczkę nr (...) . P. K. otrzymał środki pieniężne na swój rachunek i miał spłacić sumę składników pożyczki w 95 miesięcznych ratach w wysokości 73,22 zł oraz ostatniej 96 racie wyrównawczej w wysokości 72,87 zł - płatnych do 20-go dnia każdego miesiąca. W treści umowy zastrzeżono również następujące warunki: - czas obowiązywania umowy: od 21-01-2020 do 20-01-2028, - prowizja za udzielenie pożyczki: 449,50 PLN, - Rzeczywista Roczna Stopę Oprocentowania ( (...) ): 18,51%, - zmienna stopa procentowa w stosunku rocznym: 8,99%, - odsetki podwyższone od zadłużenia przeterminowanego: 14,00 % w stosunku rocznym i - składkę ubezpieczeniową w wysokości: 14,00 PLN miesięcznie. Bank wypłacił na rzecz pożyczkobiorcy kwotę 5.000,00 złotych. Wcześniej P. K. podpisał oświadczenie o zmianie danych klienta indywidualnego. Umowa zawiera wskazanie o ubezpieczeniu pożyczki (...) w Towarzystwie (...) . Dowód: - umowa o pożyczkę z dnia 21 stycznia 2020 r. – k. 23 – 34; - potwierdzenie transakcji – k. 37; - zmiana danych – k. 38 – 40. W związku z utrzymywaniem przez pożyczkodawcę zaległości w spłacie zobowiązań Bank pismem z dnia 21 grudnia 2021 r., pod rygorem wypowiedzenia umowy, wezwał do zapłaty zadłużenia w nieprzekraczalnym terminie 14-stu dni roboczych, jednocześnie informując o możliwości restrukturyzacji zadłużenia. Dowód: - wezwanie do zapłaty – k. 41 i potwierdzenie nadania – k. 42. Bank pismem z dnia 1 lutego 2022 r. wypowiedział umowę pożyczki z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia. Nie uregulowana należność z tytułu niespłaconego zobowiązania obejmuje: - kapitał w wysokości 4.143,57 zł, - opłaty i prowizje w wysokości 56,00 zł, - odsetki kapitałowe w wysokości wskazanej umową, naliczone od dnia zawarcia umowy do dnia jej wypowiedzenia w wysokości 158,30 zł, - skapitalizowane odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone od terminu wymagalności roszczenia do dnia poprzedzającego wytoczenie powództwa w kwocie 132,27 zł. Bank pismem z dnia 7 kwietnia 2022 r. wezwał P. K. do zapłaty należności. Dowód: - wypowiedzenie umowy – k. 44 - 45 i potwierdzenie nadania – k. 46; - wezwanie do zapłaty – k. 52 – 53. Na dzień rozliczenia umowy P. K. nie dokonał spłaty powstałego zadłużenia. Wyciąg z rachunku bankowego pożyczkobiorcy będącego tzw. Kontem D. o końcówce numeru (...) nie przedstawia kwot pobranych przez Bank na poczet spłaty pożyczki. P. K. otrzymywał wpływy na rachunek bieżący oraz dokonywał wydatków. Ponadto wyciąg zawiera informacje o założonych i zwolnionych blokadach. Dowód: - rozliczenie rachunku – k. 48 – 51; - wyciąg z listy transakcji – k. 70 – 84 i k. 91 – 105. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Podstawę prawną powództwa stanowi norma art. 720 § 1 k.c. , która wskazuje, że przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy, albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Zgodnie z ogólnym ciężarem dowodowym strona powodowa powinna udowodnić, że określona wierzytelność jej przysługuje. Jako wierzyciel dochodzący zaspokojenia wierzytelności powinien wykazać podstawę (źródło) zobowiązania pozwanego, jak i jego wysokość. Zgodnie bowiem z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W swoich twierdzeniach powód powoływał jako źródło swojego roszczenia umowę pożyczki, której zawarcia i przedmiotu oraz sposobu jej wykonania (w tym kalkulacji należności) pozwany nie kwestionował. Niewątpliwie pozwany uzyskał środki na podstawie przedmiotowej umowy w określonej w umowie wysokości, o czym świadczy potwierdzenie wykonania operacji przedstawione przez powoda na k. 37 akt. Nie ma natomiast dowodów obrazujących spłatę zobowiązania lub też jego bieżącą obsługę przez pożyczkobiorcę, np. poprzez przelewy na rachunek obsługujący pożyczkę. Pozwany nie złożył zeznania w sprawie, pomimo wezwań na rozprawę umożliwiających przede wszystkim wyjaśnienie szeregu operacji blokad rachunku i zwalniania tych blokad. Jest oczywiste, że żadna z tych kategorii nie jest tożsama ze spłatą, a co więcej: przedłożone wydruki z systemu bankowości elektronicznej nie zawierają kolumny salda bieżącego środków rachunku. Na podstawie ujawnienia sald można byłoby uznać, że pozwany kierował środki na spłatę zobowiązania lub utrzymywał na rachunku stan umożliwiający pobieranie ich na poczet rat pożyczki przez powoda - natomiast samo zestawienie blokad rachunku tego nie wykazuje. Wskazanie pozwanego odnośnie przeniesienia ciężaru spłaty pożyczki na ubezpieczyciela nie wpływa na ocenę zasadności żądania pozwu. Po pierwsze – pozwany nie przedstawił dowodu, że zaszło jakiekolwiek zdarzenie ubezpieczeniowe, które aktualizowałoby odpowiedzialność ubezpieczyciela. W sprawie brak jakiejkolwiek korespondencji ze strony pozwanego do Banku. Brak w tym przedmiocie zarówno twierdzeń pozwanego uzupełniających lakoniczne zarzuty ze sprzeciwu od nakazu zapłaty, jak i wniosków dowodowych. Po wtóre – z pewnością ochrona ubezpieczeniowa produktu bankowego nie polega na tym, iż ubezpieczyciel dokonuje przysporzeń na rzecz Banku z tytułu pożyczki zamiast pożyczkobiorcy, tylko z tej racji, że pożyczkobiorca przestaje spłacać zobowiązanie. Każdy z elementów towarzyszących pożyczce w sferze zabezpieczenia jej spłaty musi być odniesiony do zaistniałych i wykazanych przesłanek faktycznych. Ciężar dowodu na omówionych płaszczyznach nie spoczywa jednak na pożyczkodawcy, a na pozwanym – i jak wskazano nie udało pozwanemu temu sprostać. Wobec powyższego Sąd nie uznał słuszności poglądu pozwanego, iż nie było podstaw do wypowiedzenia umowy pożyczki, a Bank niezasadnie obciążył go całością składników tego zobowiązania, i uwzględnił powództwo w całości. Sąd rozstrzyga o kosztach postępowania w każdym orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie ( art. 108 § 1 k.p.c. ). O kosztach niniejszego procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Przepis art. 98 § 1 k.p.c. stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Wniosek powoda o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu wobec całościowego uwzględnienia powództwa jest zasadny. Powód na prawo do zwrotu kosztów procesu stanowiących wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika oraz opłatę od pełnomocnictwa i opłatę od pozwu – w sumie 1.317 złotych. Z tych względów orzeczono, jak w formule sentencji przedmiotowego wyroku. SSR Grzegorz Szacoń