XXIII ZS 9/25

Sygn. akt XXIII Zs 9/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy i Zamówień Publicznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Aleksandra Komór (spr.) Sędziowie: Małgorzata Siemianowicz-Orlik Alicja Dziekańska Protokolant: sekr. sądowy Weronika Banach po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2025 r. w Warszawie na rozprawie sprawy o udzielenie zamówienia publicznego z udziałem: skarżącego - zamawiającego: Skarbu Państwa - Prokuratury Krajowej przeciwników skargi - odwołujących: (...) spółki akcyjnej w R. (KIO4270/24) oraz (...) spółki akcyjnej w K. (KIO 4272/24) uczestnika: (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś. na skutek skargi zamawiającego od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w Warszawie z dnia 9 grudnia 2024 r. sygn. akt KIO 4270/24, KIO 4272/24 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Prokuratury Krajowej na rzecz (...) spółki akcyjnej w R. 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego; 3. zasądza od Skarbu Państwa - Prokuratury Krajowej na rzecz (...) spółki akcyjnej w K. 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. Małgorzata Siemianowicz-Orlik Aleksandra Komór Alicja Dziekańska Sygn. akt XXIII Zs 9/25 UZASADNIENIE Zamawiający Skarb Państwa - Prokuratura Krajowa prowadzi na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 roku – Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1320, dalej: ustawa PZP ) postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego na usługi pod nazwą „Świadczenie usług utrzymania oraz rozwoju Systemu (...) o numerze wewnętrznym (...) . Ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 16 sierpnia 2025 roku pod numerem publikacji ogłoszenia: (...) oraz numerem wydania Dz.U. S: (...) . Dnia 5 listopada 2024 roku Zamawiający dokonał modyfikacji postanowień Specyfikacji Warunków Zamówienia m.in. Załącznika numer 1 do SWZ czyli Opisu Przedmiotu Zamówienia oraz Załącznika numer 2 do SWZ czyli Umowy. Na mocy zarządzenia Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej z 21 listopada 2024 roku sprawy o sygn. akt KIO 4270/24 oraz o sygn. akt KIO 4272/24 zostały skierowane do łącznego rozpatrzenia. Odwołanie w sprawie o sygn. akt KIO 4270/24 Do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej w dniu 15 listopada 2024 roku wpłynęło odwołanie Wykonawcy (...) spółki akcyjnej z siedzibą w R. na modyfikację Specyfikacji Warunków Zamówienia z dnia 5 listopada 2024 roku. Odwołujący stwierdził, że składa odwołanie od niezgodnych z przepisami ustawy Prawo zamówień publicznych czynności Zamawiającego, polegających na:  braku wykonania Wyroku Krajowej Izby Odwoławczej o sygn. akt KIO 3088/24 w zakresie pkt. 2 sentencji;  sformułowaniu Specyfikacji Warunków Zamówienia z naruszeniem przepisów prawa. Odwołujący zarzucił Zamawiającemu naruszenie art. 99 ust. 1 i 4 ustawy PZP w zw. z art. 16 ustawy PZP w zw. z art. 527 ustawy PZP, poprzez opis przedmiotu zamówienia w sposób niejednoznaczny i niewyczerpujący, bez uwzględnienia wymagań i okoliczności mogących mieć wpływ na sporządzenie oferty oraz poprzez opis przedmiotu zamówienia w sposób, który utrudnia uczciwą konkurencję, przez wskazanie w zakresie utrzymania rozwiązania gotowego firmy (...) , co prowadzi do uprzywilejowania lub wyeliminowania niektórych wykonawców. Pomimo Wyroku Krajowej Izby Odwoławczej – sygn. akt KIO 3088/24, która nakazała Zamawiającemu: „wprowadzenie postanowień, z których z których będzie wynikać, że Zamawiający ma obowiązek zapewnienia wykonawcy odpowiednich uprawnień w zakresie autorskich praw majątkowych niezbędnych do świadczenia usług w odniesieniu do Oprogramowania Gotowego w pełnym zakresie wynikającym z SWZ, w tym do naprawy Błędów i usuwania Wad.” Zamawiający tych praw w żaden sposób nie zapewnia a jedynie wskazuje, jaki zakres licencji w odniesieniu do Oprogramowania Gotowego (...) posiada. W związku z powyższym Odwołujący (...) S.A. wnosił o: 1. uwzględnienie odwołania; 2. nakazanie dokonania modyfikacji Specyfikacji Warunków Zamówienia w zakresie wskazanym w niniejszym odwołaniu - szczegółowo wskazane w zarzucie; 3. obciążenie Zamawiającego kosztami postępowania odwoławczego, w tym kosztami zastępstwa procesowego przed Krajową Izbą Odwoławczą. Dokonując uszczegółowienia stanowiska w sprawie Odwołujący (...) S.A. wnosił o zapewnienie w Specyfikacji Warunków Zamówienia, że Zamawiający posiada odpowiednie uprawnienia (np. prawa autorskie majątkowe, licencje) oraz gwarantuje realną możliwość świadczenia usług dla Oprogramowania Gotowego tak jak dla Oprogramowania Dedykowanego, poprzez udzielenie szerokiej licencji wykonawcy (wraz z dostępem i możliwością modyfikacji kodów źródłowych i udostępnieniem pełnej dokumentacji analitycznej, technicznej) Oprogramowania Gotowego, która ubędzie uprawniać wykonawcę do świadczenia usług utrzymania w pełnym zakresie, wynikającym ze Specyfikacji Warunków Zamówienia (zgodnie z sentencją wyroku o sygn. akt KIO 3088/24). Ewentualnie (żądanie alternatywne) Odwołujący wniósł o: 1) przeniesienie Oprogramowania Gotowego do kategorii Oprogramowania Systemowego 2) odpowiednie dostosowanie pozostałych elementów dokumentacji postępowania. W dniu 21 listopada 2024 roku Wykonawca (...) spółka akcyjna z siedzibą w K. zgłosił przystąpienie do postępowania odwoławczego po stronie Odwołującego (...) S.A. wnosząc o uwzględnienie odwołania w całości. Krajowa Izba Odwoławcza uznała skuteczność przystąpienia do postępowania odwoławczego po stronie Odwołującego Wykonawcy (...) S.A. Także w dniu 21 listopada 2024 roku Wykonawca (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. zgłosił przystąpienie do postępowania odwoławczego po stronie Odwołującego (...) S.A. wnosząc o uwzględnienie odwołania w całości. Izba uznała skuteczność przystąpienia do postępowania odwoławczego po stronie Odwołującego Wykonawcy (...) sp. z o.o. Odwołanie w sprawie o sygn. akt KIO 4272/24 Kolejno także w dniu 15 listopada 2024 roku do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej wpłynęło odwołanie Wykonawcy (...) S.A. na modyfikację Specyfikacji Warunków Zamówienia z dnia 5 listopada 2024 roku. Odwołujący (...) S.A. zarzucił Zamawiającemu naruszenie art. 99 ust. 1 i 4 ustawy PZP w zw. z art. 16 ustawy PZP poprzez dokonanie w dniu 5 listopada 2024 roku modyfikacji opisu przedmiotu zamówienia w sposób pomijający okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty oraz poprzez dokonanie opisu przedmiotu zamówienia w sposób, który może utrudniać uczciwą konkurencję, co stanowi jednocześnie wykonanie czynności niezgodnie z treścią wyroku Krajowej Izby Odwoławczej, która w punkcie 2 wyroku z dnia 21 października 2024 roku o sygn. akt KIO 3188/24 uwzględniła zarzut numer 1 odwołania wniesionego przez Odwołującego (omyłkowo - w treści sentencji wyroku oznaczony jako zarzut numer 2) i nakazała Zamawiającemu dokonanie konkretnych zmian w dokumentacji postępowania. Odwołujący (...) S.A. podkreślał, że zarzut numer 2 odwołania o sygn. akt KIO 3188/24 został przez Odwołującego cofnięty, a treść wyroku Izby nie budzi wątpliwości co do intencji uwzględnienia zarzutu numer 1 ze względu na fakt, iż prawidłowy numer uwzględnianego zarzutu został opisany na str. 67 uzasadnienia wyroku o sygn. akt KIO 3188/24. Omyłka w punkcie 2 sentencji wyroku Izby wynika zaś zapewne z tego, że zarzut numer 1 odwołania Odwołującego (...) S.A. (sygn. akt KIO 3188/24) był tożsamy z zarzutem numer 2 odwołania (...) S.A. (sygn. akt KIO 3088/24), a odwołania te były rozpoznawane łącznie. W związku z powyższym Odwołujący (...) S.A. wnosił o uwzględnienie odwołania i nakazanie Zamawiającemu modyfikacji dokumentów zamówienia w sposób określony w uzasadnieniu odwołania (i nakazany wyrokiem Krajowej Izby Odwoławczej z 21 października 2024 roku o sygn. akt KIO 3188/24). Krajowa Izba Odwoławcza w wyroku wydanym w dniu 9 grudnia 2024 roku w sprawach połączonych zarejestrowanych pod sygn. akt KIO 4270/24 oraz sygn. akt KIO 4272/24 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2024 roku odwołań wniesionych do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej: A. w dniu 15 listopada 2024 roku przez Wykonawcę (...) S.A. (sygn. akt KIO 4270/24); B. w dniu 15 listopada 2024 roku przez Wykonawcę (...) S.A. (sygn. akt KIO 4272/24) w postępowaniu prowadzonym przez Skarb Państwa - Prokuraturę Krajową przy udziale: - Uczestników po stronie Odwołującego w postępowaniu o sygn. akt 4270/24: A. Wykonawcy (...) S.A.; B. Wykonawcy (...) sp. z o.o., 2. Uczestników po stronie Odwołującego w postępowaniu o sygn. akt 4272/24: A. Wykonawcy (...) S.A.; B. Wykonawcy (...) Sp. z o.o., w zakresie sprawy o sygn. akt KIO 4270/24 w punkcie pierwszym uwzględniła odwołanie i nakazała Zamawiającemu Skarbowi Państwa - Prokuraturze Krajowej unieważnienie modyfikacji dokumentacji postępowania z 5 i 25 listopada 2024 roku i wykreślenie zmian wprowadzonych w dokumentacji postępowania w wyniku tych modyfikacji oraz wprowadzenie rozwiązania wykonującego wyrok z 21 października 2024 roku, sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3188/24 uwzględniającego wytyczną ze str. 68 trzecie zdanie od dołu uzasadnienia: „W efekcie, Izba nakazała Zamawiającemu wprowadzenie do dokumentów zamówienia zapewnienia, że Zamawiający, na własny koszt, zapewni wykonawcy odpowiednie uprawnienia w zakresie autorskich praw majątkowych niezbędne do świadczenia usług w odniesieniu do Oprogramowania Gotowego w pełnym zakresie wynikającym z SWZ, w tym do naprawy błędów i usuwania wad.”; zaś w punkcie drugim kosztami postępowania obciążyła Skarb Państwa - Prokuraturę Krajową; w stosunku do sprawy o sygn. akt KIO 4272/24 w punkcie pierwszym uwzględniła odwołanie i nakazała Zamawiającemu Skarbowi Państwa - Prokuraturze Krajowej unieważnienie modyfikacji dokumentacji postępowania z 5 i 25 listopada 2024 roku i wykreślenie zmian wprowadzonych w dokumentacji postępowania w wyniku tych modyfikacji oraz wprowadzenie rozwiązania wykonującego wyrok z 21 października 2024 roku, sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3188/24 uwzględniającego wytyczną ze str. 68 trzecie zdanie od dołu uzasadnienia: „W efekcie, Izba nakazała Zamawiającemu wprowadzenie do dokumentów zamówienia zapewnienia, że Zamawiający, na własny koszt, zapewni wykonawcy odpowiednie uprawnienia w zakresie autorskich praw majątkowych niezbędne do świadczenia usług w odniesieniu do Oprogramowania Gotowego w pełnym zakresie wynikającym z SWZ, w tym do naprawy błędów i usuwania wad.”, zaś w punkcie drugim kosztami postępowania obciążyła Skarb Państwa - Prokuraturę Krajową. Dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie Krajowa Izba Odwoławcza w pierwszej kolejności wskazała, że po wydaniu wyroku przez Krajową Izbę Odwoławczą w dniu 21 października 2024 roku, sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3188/24 Zamawiający w dniu 5 listopada 2024 roku dokonał modyfikacji Specyfikacji Warunków Zamówienia, tj. dokumentacji postępowania: m.in. Załącznika numer 1 do Specyfikacji Warunków Zamówienia – Opisu Przedmiotu Zamówienia w zakresie: pkt 2.3 (str. 19-20), pkt 3.3.2.1 (str. 79-80), pkt 3.3.2.4 (str. 83), pkt 3.3.3 (str. 86) oraz Załącznika numer 2 do Specyfikacji Warunków Zamówienia - Umowy w zakresie § 5 ust. 16. Zamawiający także w dniu 25 listopada 2024 roku dokonał modyfikacji Załącznika numer 1 – Opisu Przedmiotu Zamówienia co do pkt 3.3.2.1 (str. 80) oraz Załącznika numer 2 – Umowy w zakresie § 5 ust. 16. Izba podkreśliła, że mimo dokonanych przez Zamawiającego modyfikacji dokumentacji postępowania z 5 i 25 listopada 2024 roku spór między Zamawiającym a Odwołującymi (...) S.A. oraz (...) S.A. nadal istnieje. Odwołujący (...) S.A. wskazywał na rozprawie, że Zamawiający oczekuje świadczenia usługi utrzymaniowych w zakresie m. in. elementu, tj. modułu firmy (...) nie zapewniając odpowiednich uprawnień licencyjnych. Wyjaśnił, że te uprawnienia, którymi dysponuje Zamawiający nie dają możliwości ingerencji w kod źródłowy. Odwołujący (...) S.A. podkreślił również, że opinia (uznana za rozstrzygającą w poprzednim wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z 21 października 2024 roku sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3188/24), potwierdza, że nie można świadczyć usługi utrzymaniowej bez dostępu do kodu źródłowego wskazanego wcześniej modułu. Odwołujący (...) S.A. uwypuklił, że ewentualna ingerencja przez naprawy świadczone w ramach istniejącego oprogramowania będzie niewystarczająca do usunięcia wszelkich błędów, które mogą pojawić się w utrzymywanym oprogramowaniu. Zwrócono uwagę na możliwość zastosowania w tym zakresie instytucji tzw. obejścia, które sprowadza się de facto do wytworzenia w miejsce istniejącego oprogramowania nowego. Dodatkowo, Odwołujący (...) S.A. podkreślił, że moduł (ostatecznie cztery moduły jak wynikało z rozprawy) oparty o oprogramowanie firmy (...) waży ok. 10% całego oprogramowania będącego przedmiotem zamówienia, jeśli więc błędów, w oprogramowaniu było ok. 2 000 (ok 2.500 według danych przedstawionych przez Zamawiającego na rozprawie), to daje to w oprogramowaniu firmy (...) ok. 200 błędów w skali roku. W takim wypadku takie błędy będzie naprawiał producent Oprogramowania Gotowego firma (...) , świadczy to o uprzywilejowaniu obecnego wykonawcy. Według informacji, które Wykonawca (...) S.A. otrzymał od firmy (...) (Korespondencja e-mail z 25 września 2024 roku i 1 października 2024 roku pomiędzy (...) S.A. a (...) sp. z o.o. wraz z załącznikiem - złożona w toku postępowania odwoławczego zakończonego wyrokiem Krajowej Izby Odwoławczej z 21 października 2024 roku, sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3188/24) nie udziela ona tak szerokiej licencji, z której wynikałoby prawo do ingerencji w kod źródłowy tego producenta. Odwołujący (...) S.A. z kolei wskazywał, że Zamawiający w swojej odpowiedzi na odwołanie stwierdzał, że w dotychczasowej realizacji umowy nie było konieczności wykonania obejścia to de facto należy uznać, że wynika z tego, że dotychczasowy wykonawca mając kody źródłowe nie musiał takiego obejścia dokonywać. Odwołujący stał na stanowisku, że customizacja, parametryzacja i konfiguracja na co pozwala licencja udostępniona przez Zamawiającego jest niewystarczająca do usuwania wszelkich błędów w oprogramowaniu gotowym, które mogą się pojawić podczas realizacji umowy. Odwołujący (...) S.A. podkreślał, że zastosowanie tzw. skryptów naprawczych w przeważającej części wypadków będzie również wymagało dostępu do kodów źródłowych. Z kolei w ocenie Zamawiającego większość wad i błędów, które pojawią się w oprogramowaniu można naprawić bez ingerencji w kody źródłowe i na tą okoliczność przedstawił zestawienia tabelaryczne za 2023 rok i za I-VlI 2024 roku (Analiza sposobu zakończenia zgłoszeń dotyczących rozwiązywania błędów i wad). W pozostałym zakresie, jak stwierdził Zamawiający, wystarczy naprawa poprzez skrypt naprawczy. (...) S.A. negował wartość dowodową złożonego dowodu na rozprawie przez Zamawiającego, gdyż nie dotyczy ten dowód oprogramowania gotowego będącego przedmiotem sporu. Odwołujący uważał, że nadpisanie w przypadku zastosowania obejścia kodu źródłowego będzie konieczne. Podkreślał, że fakt konieczności zwrócenia się do firmy (...) z wnioskiem o wycenę produktu, którego ten wykonawca jest producentem świadczy o tym, że jest on w pozycji uprzywilejowanej. Podkreślało także, że skoro dotychczas nie było konieczności stosowania obejścia to świadczy to o tym tylko, że producent (...) w tym zakresie mógł działać na swoim kodzie źródłowym. Wykonawca (...) S.A. stwierdził, że jest w stanie wycenić usługę utrzymaniową jednakże dokonanie obejścia trwałego nie będzie taką usługą i jego wycena będzie niemożliwa, a przynajmniej nie będzie konkurencyjna. (...) S.A. zwracał uwagę, że system ma być rozwijany więc nie będzie to ten sam system, który dotychczas funkcjonował u Zamawiającego. W konsekwencji dane przedstawione przez Zamawiającego nie są do końca miarodajne. Odwołujący wskazał na decydującą rolę producenta modułu (...) , który poprzez odpowiednią cenę może de facto wpływać na wartości ofert złożonych w postępowaniu. Wyjaśniono, iż oprogramowanie systemowe ma otwarty cennik, zaś oprogramowanie gotowe nie ma takiego cennika, jest uzależnione od decyzji producenta. Odwołujący (...) S.A. stwierdził, że nie może w sytuacji błędu lub wady powoływać się na wyłączenie dotychczas nieobsługiwanie takiej wady jeśli wymaga ingerencji w kod źródłowy, albowiem obejście trwałe dotyczące oprogramowania gotowego a nadpisanie w ramach obejścia trwałego zawsze będzie polegało na wytworzeniu nowego oprogramowana bez ingerencji w dotychczasowy kod źródłowy. Będzie za to czasochłonne i kosztowne. Zamawiający podkreślał, że w wypadku gdyby naprawa błędów i wad wymagała ingerencji w kod źródłowy to taka naprawa nie będzie objęta zakresem umowy zgodnie z modyfikacją z 5 listopada 2024 roku. Wyjaśniał, że trwałe obejście miało na celu umożliwienie wykonawcom naprawy ewentualnych błędów lub wad, która nie jest możliwa do naprawienia za pomocą zwykłych rozwiązań, na które wskazywał Zamawiający w swoim stanowisko na rozprawie. Krajowa Izba Odwoławcza uznała zarzuty zawarte w odwołaniu o sygn. akt KIO 4270/24 jak i w odwołaniu o sygn. akt KIO 4272/24 za zasadne, a w konsekwencji uwzględniła oba odwołania. Izba stanęła na stanowisku, że Zamawiający nie wykonał w sposób pełny orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej z 21 października 2024 roku, sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3188/24, bowiem skupił się wyłącznie na brzmieniu sentencji, a nie uzasadnienia rozstrzygnięcia, nie dokonując wykładni sentencji w świetle wytycznych wskazanych w uzasadnieniu tego wyroku. Zamawiający nie usunął istniejącego pomiędzy stronami sporu, co do tego, że Zamawiający nie posiada licencji upoważniającej go do dokonywania ingerencji w kod źródłowy oprogramowania gotowego, a mimo tego oczekuje, że wykonawca będzie utrzymywał system, którego elementami są aplikacje oparte na oprogramowaniu gotowym. Odwołujący zgodnie oświadczali, że nie da się wykluczyć sytuacji, w której dla obsługi awarii lub błędu (inaczej błędów lub wad) systemu konieczne będzie dokonanie wglądu i zmiana kodu źródłowego oprogramowania gotowego. Nie jest przy tym istotne, czy ilość takich zdarzeń będzie duża, czy mała, czy nawet incydentalna. Izba podzieliła stanowisko Odwołującego (...) S.A., że problem z możliwością wykonania zamówienia przy oczekiwanym przez Zamawiającego zakresie przedmiotu zamówienia, a posiadanym przez Zamawiającego wachlarzu licencji, może potencjalnie wystąpić. Zamawiający uważał, że ten problem usunął modyfikacjami z 5 i 25 listopada 2024 roku, bowiem stwierdził, że zwolnił wykonawców z obowiązku wykonania usługi utrzymania w odniesieniu do awarii lub błędu (inaczej błędów lub wad), którego usunięcie wymagałoby ingerencji w kod źródłowy oprogramowania gotowego. Krajowa Izba Odwoławcza nie podzieliła tego przekonania Zamawiającego. Zamawiający wprawdzie wprowadził takie zdanie do projektowanych postanowień umownych oraz do Opisu Przedmiotu Zamówienia, ale obwarował je wyjątkiem polegającym na konieczności wykonania technicznego obejścia. Izba wskazała, że jak wynika ze stanowisk prezentowanych przez Odwołujących, techniczne obejście, to nic innego jak stworzenie oprogramowania obchodzącego usuwane błędy lub wady oprogramowania gotowego lub to oprogramowanie w części, a w skrajnym przypadku nawet w całości, zastępującego. Zamawiający uzależnił obowiązek wykonania technicznego obejścia od tego, czy jest to możliwe. Przy czym Odwołujący podnosili, że wykonanie technicznego obejścia jest zawsze możliwe, zatem będzie obowiązkiem wykonawcy w przypadku, gdy usunięcie awarii lub błędu (inaczej błędów lub wad) będzie wymagało ingerencji w kod źródłowy. To oznacza, że jeśli wystąpi potrzeba usunięcia awarii lub błędu (inaczej błędu lub wady) wymagającego modyfikacji kodu źródłowego oprogramowania gotowego, to Zamawiający będzie wymagał jej usunięcia przez techniczne obejście, a wykonawca nie będzie mógł się od tego uchylić. To, że Zamawiający dotychczas nie zlecał wykonania technicznego obejścia nie powoduje, że taka sytuacja nie zaistnieje w przyszłości, kiedy usługa utrzymania przejdzie na wykonawcę niebędącego producentem oprogramowania gotowego. Zdaniem Izby słusznie podnosili Odwołujący, że wykonanie technicznego obejścia nie będzie zatem usuwaniem awarii lub błędu (inaczej błędów lub wad) w ramach usługi utrzymaniowej, ale usługą rozwojową (polegającą na wytworzeniu nowego oprogramowania gotowego w części lub w całości), której pracochłonność i dobór specjalistów jest odmienny od wyceny kosztów utrzymania przy użyciu powoływanych przez Zamawiającego skryptów naprawczych. W ocenie Izby do tych samych wniosków doszła Izba w powołanym na wstępie wyroku, stąd zawarła w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wytyczną kierunkową dla Zamawiającego, wskazującą na czym powinno polegać prawidłowe wykonanie orzeczenia Izby. W ocenie Izby w tej sprawie Zamawiający nie dostosował się do tej wytycznej. Izba uznała za oczywiste, że dla stron wiążąca jest sentencja orzeczenia, nie mniej jednak uzasadnienie zawiera przedstawienie toku rozumowania Izby, który doprowadził Izbę do wydania orzeczenia o treści ujętej w sentencji. Tym samym analiza uzasadnienia rozstrzygnięcia pozwala ustalić sposób wykładni zwięzłego brzmienia sentencji. Natomiast Izba podnosiła, że Zamawiający nie tylko nie uwzględnił wytycznej zawartej w uzasadnieniu, ale bardzo wąsko odczytał treści sentencji orzeczenia wydanego przez Izbę, co doprowadziło go do niewłaściwego wykonania tego orzeczenia. W ocenie Krajowej Izby Odwoławczej wykonanie orzeczenia jest możliwe do zrealizowania w co najmniej jeden ze wskazanych poniżej sposobów: 1) nabycie przez Zamawiającego dodatkowej licencji dotyczącej oprogramowania gotowego uprawniającego Zamawiającego do wglądu i modyfikacji kodów źródłowych oprogramowania gotowego, 2) pozyskanie przez Zamawiającego gwarancji zaoferowania wykonawcom jednakowej ceny usługi utrzymaniowej świadczonej przez producenta oprogramowania gotowego, w takim zakresie w jakim Zamawiający nie posiada licencji umożliwiającej ingerencję w kod źródłowy oprogramowania gotowego, 3) wyłączenie z zakresu przedmiotu usługi utrzymania obowiązku jej świadczenia wobec tych błędów i wad, które wymagałyby posiadania przez Zamawiającego licencji zezwalającej na ingerencje w kod źródłowy oprogramowania gotowego, 4) wprowadzenie odrębnego sposobu rozliczenia usługi utrzymania dotyczącej usuwania błędów i wad, wymagających posiadania przez Zamawiającego licencji zezwalającej na ingerencje w kod źródłowy oprogramowania gotowego, np. przez punkty funkcyjne, (...) , (...) , (...) , (...) etc. w sposób umożliwiający wykonawcom jednakowe i równe uwzględnienie ryzyka w cenie oferty; 5) każde inne rozwiązanie które realizowałoby w sposób rzeczywisty, realny i zgodny z wytyczną wyrok z 21 października 2024 roku, sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3188/24. Zgodnie ze stanowiskiem Krajowej Izby Odwoławczej, Zamawiający mimo modyfikacji dokumentacji postępowania z 5 i 25 listopada 2024 roku nadal nie zapewnił wykonawcom odpowiednich uprawnień w zakresie autorskich praw majątkowych niezbędnych do świadczenia usług w odniesieniu do oprogramowania gotowego w pełnym zakresie wynikającym ze Specyfikacji Warunków Zamówienia, w tym do naprawy błędów i usuwania wad. Izba podkreśliła, że jest w tym zakresie związana wcześniejszym wyrokiem Krajowej Izby Odwoławczej z 21 października 2024 roku, sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3188/24. Izba wskazała, że ma świadomość, że odwołania zostały wniesione na czynność modyfikacji treści Specyfikacji Warunków Zamówienia z dnia 5 listopada 2024 roku, nie mniej jednak z mocy art. 552 ustawy PZP Izba przy wydaniu orzeczenia bierze pod uwagę stan rzeczy ustalony w toku orzekania przez Izbę. Zamawiający poza zakazem zawarcia umowy w okresie rozpoznawania odwołania nie ma obowiązku zawieszenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Może zatem dokonywać dalszych czynności w postępowaniu, w tym dokonać modyfikacji Specyfikacji Warunków Zamówienia. W tej sprawie dokonał jej 25 listopada 2024 roku. Dokonana modyfikacja była uszczegółowieniem modyfikacji z 5 listopada 2024 roku. Skoro Izba uznała za niezgodną w wyrokiem Izby modyfikację z 5 listopada 2024 roku, to również musiała usunąć z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego modyfikację z 25 listopada 2024 roku, tak aby przywrócić stan postępowania, taki w jakim Zamawiający miał prawidłowo wykonać orzeczenie Izby. Izba w kontekście przedstawionego w ustaleniach sporu i argumentacji z rozprawy przychyliła się do stanowiska obu Odwołujących wskazując zarazem, że jest związana wyrokiem Krajowej Izby Odwoławczej z 21 października 2024 roku, sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3188/24. W poprzednim wyroku rozstrzygnięto, że: „(...) Odwołujący wykazał, że nie w każdym przypadku możliwe jest dokonanie naprawy Błędów lub Wad systemu (...) bez ingerencji w kod źródłowy, składając dowód w postaci opinii Polskiego Towarzystwa Informatycznego z dnia 27 września 2024 r., z którego wynika, że najczęstszą przyczyną błędów w działaniu oprogramowania są właśnie błędy w kodzie. (...)”. Jednocześnie Izba uznała, że przedstawiona argumentacja stron z rozprawy potwierdzała, że nadal ,,(...)opis przedmiotu zamówienia „wymusza” na wykonawcy nabycie oprogramowania (licencji) od komercyjnej firmy, tak w celu złożenia oferty, jak też w celu świadczenia usług na rzecz Zamawiającego, przy czym możliwość nabycia tego oprogramowania nie jest w żaden sposób gwarantowana, w tym również co do ceny licencji zaoferowanej przez producenta Oprogramowania Gotowego (...) . Z uwagi na powyższe, w istocie współpraca (...) z wykonawcą warunkuje złożenie oferty. Niewątpliwie, stanowi to o uprzywilejowaniu w niniejszym postępowaniu pozycji producenta (...) lub wykonawców z nim powiązanych.”. Względem trwałego obejścia, Izba przychyliła się do stanowiska de facto obu Odwołujących, że będzie to polegało na wytworzeniu nowego oprogramowana. Będzie za to niewątpliwie czasochłonne i kosztowne. W konsekwencji powyższego, Izba wskazała na Rekomendacje Prezesa UZP - Postępowanie o Udzielenie Zamówienia Publicznego na System Informatyczny Tom II Urząd Zamówień Publicznych, grudzień 2021 rok . Zgodnie z nimi, po pierwsze - rekomendacja szczegółowa nr 8.5: Zamawiający powinien zweryfikować dostępne na rynku modele dystrybucyjne i licencyjne, które mogą mieć zastosowanie do nabywanych produktów (str. 25). Po drugie, rekomendacja szczegółowa nr 13.8: jeśli Zamawiający oczekuje wydania przez wykonawcę kodów źródłowych do dostarczanych elementów lub całości systemu informatycznego powinien to jasno i wyraźnie wskazać w SWZ, opisując przy tym wymagania w odniesieniu do przekazywanych kodów źródłowych (str. 39). Po trzecie, rekomendacja szczegółowa nr 14.2: Zamawiający powinien dążyć do zabezpieczenia odpowiedniego zakresu uprawnień do korzystania z oprogramowania, w tym jego swobodnego rozwijania oraz możliwości powierzania jego utrzymania po zakończeniu zamówienia podmiotom innym niż wykonawcy z uwzględnieniem realiów rynkowych oraz poszanowaniem zachowania odpowiedniej konkurencji wykonawców (str. 41). Po czwarte, rekomendacja szczegółowa nr 15: Zamawiający powinien przeciwdziałać vendor lock-in i dążyć do minimalizacji ryzyka przywiązania do jednego wykonawcy lub producenta (str. 44). Izba stwierdziła, że powyższe wpisuje się w Opinię Rzecznika Generalnego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 26 września 2024 roku sygn. C-578/23 zgodnie z którą w pkt 68 stwierdza się, że: „(...) Artykuł 31 ust. 1 lit b) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, należy interpretować w ten sposób, że: Instytucja zamawiająca nie może swoim zawinionym postępowaniem spowodować stanu wyłączności, którym zamierza uzasadnić skorzystanie z procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu (...)”. Dodatkowo, Izba przytoczyła za wskazanymi powyżej Rekomendacjami Prezesa UZP (str. 7), że: „ Jeżeli przedmiot zamówienia obejmuje budowę rozwiązania od podstaw, poprzez wytworzenie nowego oprogramowania, specyficznego dla danego zamawiającego, to w pełni uzasadniona może być rekomendacja, by zamawiający nabył w jak najszerszym zakresie majątkowe prawa autorskie do stworzonego dla niego produktu. Jeżeli natomiast przedmiotem zamówienia jest oprogramowanie standardowe, które będzie w toku wdrożenia podlegało wyłącznie odpowiedniej konfiguracji, to oczekiwanie przez zamawiającego przeniesienia na niego majątkowych praw autorskich do takiego systemu może być uznane za nieadekwatne i w niezasadny sposób ograniczające konkurencję ”. Na podobnym stanowisku stanęli zgodnie Prezes Urzędu Zamówień Publicznych i Krajowa Izba Odwoławcza nie przyznając Zamawiającemu uprawnień do skorzystania z zamówienia z wolnej ręki, w sytuacji, gdy niezagwarantowanie odpowiednich praw autorskich majątkowych do oprogramowania IT było wykreowaniem przesłanki istnienia jedynego wykonawcy zdolnego wykonać zamówienie – tak uchwała Izby z 19 kwietnia 2023 roku, sygn. akt KIO/KD 7/23: ,,(...) Nie budzi wątpliwości fakt, iż w sytuacji, w której Zamawiający nie zabezpieczył ani uprawnień ani możliwości technicznych do integracji nabytego przez siebie systemu z systemami innych producentów, pełną funkcjonalność w zakresie interoperacyjności (m.in. aspekt dotyczący współkatalogowania w czasie rzeczywistym) może gwarantować w szczególności tożsamy system tego samego producenta. Nie stanowi to jednakże podstawy do uzasadnienia udzielenia zamówienia z wolnej ręki temu producentowi z uwagi na fakt, iż sytuacja ta jest wynikiem samoograniczenia się Zamawiającego do wyboru konkretnego wykonawcy ze względu na nieprzewidzenie Środków pozwalających na przeprowadzenie w terminie późniejszym postępowania w trybie konkurencyjnym (...)” Biorąc powyższe pod uwagę, Izba uznała jak na wstępie. Odwołanie w sprawie o sygn. akt KIO 4270/24 W tym stanie rzeczy, Izba uwzględniła odwołanie o sygn. akt KIO 4270/24 na podstawie art. 553 zdanie pierwsze ustawy PZP, 554 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 3 pkt 1 lit. a, b i c ustawy PZP oraz orzekła jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyniku na podstawie art. 557 ustawy PZP oraz art. 575 ustawy PZP oraz § 7 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania z dnia 30 grudnia 2020 roku (Dz.U. z 2020 r. poz. 2437). Zatem Krajowa Izba Odwoławcza obciążyła kosztami Zamawiającego i zasądziła od niego na rzecz Odwołującego (...) S.A. kwotę 15 000,00 zł tytułem zwrotu kosztów wpisu oraz kwotę 3 600,00 zł tytułem zwrotu wydatków pełnomocnika, czyli łącznie 18 600, 00 zł - na podstawie dowodu uiszczenia wpisu i złożonego rachunku. Odwołanie w sprawie o sygn. akt KIO 4272/24 W tym stanie rzeczy, Izba uwzględniła odwołanie o sygn. akt KIO 4272/24 na podstawie art. 553 zdanie pierwsze ustawy PZP, 554 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 3 pkt 1 lit. a, b i c ustawy PZP oraz orzekła jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyniku na podstawie art. 557 ustawy PZP oraz art. 575 ustawy PZP oraz § 7 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania z dnia 30 grudnia 2020 roku. Tym samym Izba obicążyła kosztami Zamawiającego i zasądziła od niego na rzecz Odwołującego (...) S.A. kwotę 15 000,00 zł tytułem zwrotu kosztów wpisu oraz kwotę 3 600,00 zł tytułem zwrotu wydatków pełnomocnika, czyli łącznie 18 600, 00 zł - na podstawie dowodu uiszczenia wpisu i złożonego rachunku. Zrelacjonowany powyżej wyrok Krajowej Izby Odwoławczej zaskarżył w całości Zamawiający Skarb Państwa - Prokuratura Krajowa, podnosząc zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj.: 1. art. 555 ustawy PZP w zw. z art. 554 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy PZP w zw. z art. 562 ustawy PZP, polegającego na tym, że Izba „wykroczyła" poza zakres zarzutów zgłoszonych w odwołaniach, rozpoznając je w zakresie okoliczności związanych z wykonaniem wyroku Izby z dnia 21 października 2024 roku w sprawie o sygn. akt KIO 3088/24 oraz KIO 3188/24 i stwierdzając na tej podstawie, iż odwołania podlegają uwzględnieniu podczas, gdy w treści obu odwołań Odwołujący nie tylko nie wskazali przepisu prawa, który Zamawiający w tym zakresie naruszył, co nie dawało podstaw do uznania, że tego rodzaju zarzut został postawiony, a w konsekwencji brak było podstawy prawnej do jego rozpoznania przez Izbę, która uczyniła z niego podstawę do uwzględnienia odwołania i nakazania unieważnienia czynności, podjętych przez Zamawiającego w toku prowadzonego postępowania jednocześnie nie wskazując przy tym naruszenia któregokolwiek z przepisów ustawy przez Zamawiającego w wyniku czynności braku wykonania wyroku Izby w dnia 21 października 2024 roku; 2. art. 542 ustawy PZP w zw. art. 531 ustawy PZP w zw. z art. 554 ust. 1 ustawy PZP oraz art. 535 ustawy PZP, przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów oraz pominięcie (bez wskazania przyczyn takiego stanu rzeczy) dowodów powołanych przez Skarżącego, prowadzące do nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego w sprawie, polegającego na: 1) mylnym przyjęciu przez Izbę, że Skarżący nie wykonał wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 21 października 2024 roku zapadłego w sprawie o sygn. akt KIO 3088/24 i KIO 3188/24, skoro Skarżący zmodyfikował zakres obowiązków wykonawcy, związany z naprawą Błędów Systemu w pkt 3.3.2.1. OPZ i wyraźnie wyłączył obowiązek naprawiania Błędów lub Wad w Systemie w sytuacji, w której Zamawiający nie przekaże wykonawcy odpowiednich uprawnień do modyfikacji oprogramowania gotowego (w tym do ingerencji w kod źródłowy ww. oprogramowania), 2) nieuprawnionym przyjęciu przez Izbę (przy braku wiadomości specjalnych po stronie Izby ani nie przeprowadzeniu dowodu z opinii właściwego biegłego), że „techniczne obejście to nic innego jak stworzenie oprogramowania obchodzącego usuwane błędy lub wady oprogramowania Gotowego lub to oprogramowanie w części, a w skrajnym przypadku nawet w całości zastępujące" w sytuacji, gdy trwałe obejście może zostać zrealizowane za pomocą innego rozwiązania, tj. rekonfiguracji oprogramowania gotowego, modyfikacji kodu źródłowego oprogramowania dedykowanego, modyfikacji bazy danych systemu, które to rozwiązania w ogóle nie wymagają posiadania uprawnień do modyfikacji oprogramowania gotowego lub też ich realizacja mieści się w zakresie posiadanych przez Zamawiającego uprawnień, 3) nieuprawnionym i błędnym przyjęciu przez Izbę, które nie zostało poparte jakimkolwiek dowodem (przy braku po stronie Izby wiadomości specjalnych ani nie przeprowadzeniu dowodu z opinii właściwego biegłego), że wykonanie trwałego obejścia nie będzie stanowić usuwania błędu lub awarii w ramach usługi utrzymaniowej, ale usługę rozwojową, polegającą na wytworzeniu nowego oprogramowania gotowego w części lub w całości w sytuacji, gdy zgodnie z OPZ wykonanie trwałego obejścia mieści się w charakterze i zakresie usługi utrzymaniowej a nie rozwojowej, a tego rodzaju zakres prac wykonawca nie zaskarżył, na co zwróciła uwagę Izba w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 października 2024 roku, czego skutkiem jest w istocie dopuszczenie przez Izbę do skarżenia postanowień Specyfikacji Warunków Zamówienia, na których termin na wniesienie odwołania już dawno upłynął; 4) wadliwe i nieprawidłowe uznania przez Izbę, że jest związana pierwotnym wyrokiem Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 21 października 2024 roku w sprawie o sygn. akt KIO 3088/24 i KIO 3188/24 w zakresie naprawy Błędów i Wad Systemu (...) , związanej z ingerencją w kod źródłowy Oprogramowania Gotowego, w sytuacji gdy Skarżący już po wydaniu ww. wyroku w celu jego realizacji za pomocą modyfikacji Specyfikacji Warunków Zamówienia dokonanych w dniu 5 i 25 listopada 2024 roku wyraźnie wyłączył obowiązek wykonawcy do naprawiania Błędów lub Wad , wymagających modyfikacji kodu źródłowego Oprogramowania Gotowego, w sytuacji, w której Zamawiający nie przekaże wykonawcy odpowiednich uprawnień do tego rodzaju ingerencji; 5) lakonicznej i bezpodstawnej konstatacji, zasadzającej się na tym, że Izba wadliwie uznała, że opis przedmiotu zamówienia „wymusza" na wykonawcy nabycie licencji oprogramowania od komercyjnej firmy, w celu złożenia oferty, jak też w celu świadczenia usług na rzecz Zamawiającego, podczas, gdy Skarżący zmodyfikował zakres obowiązków wykonawcy, związany z naprawą Błędów Systemu w pkt 3.3.2.1. OPZ i wyraźnie wyłączył obowiązek naprawiania Błędów lub Wad w Systemie w sytuacji, w której Zamawiający nie przekaże wykonawcy odpowiednich uprawnień do modyfikacji Oprogramowania Gotowego (w tym do ingerencji w kod źródłowy ww. Oprogramowania), a tym samym udział w realizacji zamówienia lub złożeniu oferty nie jest warunkowany nabyciem przez wykonawcę oprogramowania lub też licencji od komercyjnej firmy, w tym firmy (...) ; 3. art. 559 ust. 2 ustawy PZP, poprzez sporządzenie przez Izbę uzasadnienia wyroku w sposób wadliwy i niepełny oraz sprzeczny (nie uzasadniający) z brzmieniem sentencji wyroku z uwagi na: 1) lakoniczność i brak w treści uzasadnienia dostatecznego wyjaśnienia przyjętego stanowiska, opisanego w zarzucie wyżej, ale także dostatecznego wyjaśnienia i uzasadnienia następujących kwestii, tj.: a) dlaczego Izba uznała, że modyfikacje Specyfikacji Warunków Zamówienia dokonane przez Zamawiającego nie zapewniają wykonawcom odpowiednich uprawnień w zakresie autorskich praw majątkowych, niezbędnych do świadczenia usług w odniesieniu do Oprogramowania Gotowego w pełnym zakresie wynikającym z Specyfikacji Warunków Zamówienia, w tym naprawy błędów i usuwania wad (str. 48 uzasadnienia wyroku), b) podstaw i przyczyn uznania przez Izbę, że Skarżący dokonaną modyfikacją Specyfikacji Warunków Zamówienia z dnia 5 listopada 2024 roku naruszył postanowienia art. 99 ust. 1 i 4 ustawy PZP, gdyż Izba ograniczyła się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że Izba „uznała ww. zarzuty za zasadne, a w konsekwencji uwzględniła oba odwołania" (str. 46 uzasadnienia Wyroku) i stwierdzenia, że opis przedmiotu zamówienia „wymusza" na wykonawcy nabycie oprogramowania, licencji od komercyjnej firmy, w celu złożenia oferty, jak też w celu świadczenia usług na rzecz Zamawiającego nie wyjaśniając przy tym co legło u podstaw przyjęcia przez Izbę tego rodzaju zapatrywania, c) brak jakiejkolwiek oceny dowodu, złożonego przez Zamawiającego w postaci „Analizy sposobu zakończenia zgłoszeń dotyczących rozwiązywania błędów i wad za 2023 r. i za I-VII 2024 r." podczas, gdy Izba na str. 42 uzasadnienia Wyroku wskazała, że włączyła niniejszy dokument w poczet materiału dowodowego, natomiast wbrew ustawowemu obowiązkowi Izba nie oceniła ww. dowodu, d) brak wskazania przez Izbę podstawy prawnej i przytoczenia przepisów prawa, które Skarżący zdaniem Izby naruszył przy uznaniu, przez Izbę, że Skarżący nie wykonał wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 21 października 2024 roku w sprawie o sygn. akt KIO 3088/24 i KIO 3188/24, 2) sprzeczność treści uzasadnienia wyroku w zakresie: a) wskazanego przez Izbę sposobu wykonania wyroku w pkt 1) na str. 48 uzasadnienia Wyroku, którym Izba sprecyzowała: „1) nabycie przez Zamawiającego dodatkowej licencji dotyczącej oprogramowania gotowego uprawniającej zamawiającego do wglądu i modyfikacji kodów źródłowych oprogramowania gotowego", b) wskazanego przez Izbę sposobu wykonania wyroku w pkt 2) na str. 48 uzasadnienia Wyroku, którym Izba sprecyzowała: „2) pozyskanie przez Zamawiającego gwarancji zaaferowania wykonawcom jednakowej ceny usługi utrzymaniowej świadczonej przez producenta oprogramowania gotowego, w takim zakresie w jakim Zamawiający nie posiada licencji umożliwiającej ingerencję w kod źródłowy oprogramowania gotowego", c) wskazanego przez Izbę sposobu wykonania wyroku w pkt 3) na str. 48 uzasadnienia Wyroku, którym Izba sprecyzowała: „3) wyłączenia z zakresu przedmiotu usługi utrzymania jej świadczenia wobec tych błędów i wad, które wymagałyby posiadania przez Zamawiającego licencji zezwalającej na ingerencje w kod źródłowy oprogramowania gotowego", d) wskazanego przez Izbę sposobu wykonania wyroku w pkt 4) na str. 48 uzasadnienia Wyroku, którym Izba sprecyzowała: „4) wprowadzenie odrębnego sposobu rozliczania usługi utrzymania dotyczącej usuwania błędów i wad, wymagających posiadania przez Zamawiającego licencji zezwalającej na ingerencję w kod źródłowy oprogramowania gotowego, np. przez punkty funkcyjne, (...) , (...) , (...) , (...) etc. w sposób umożliwiający wykonawcom jednakowe i równe uwzględnienie ryzyka w ocenie oferty", e) wskazanego przez Izbę sposobu wykonania wyroku w pkt 5) na str. 48 uzasadnienia: „5) każde inne rozwiązanie, które realizowałoby w sposób rzeczywisty, realny i zgodny z wytyczną wyrok z dnia 21.10.2024 r., sygn. akt KIO 3088/24 i KIO 3188/2 - z brzmieniem treści sentencji wyroku, w której Izba wprost nakazała Skarżącemu nie tylko unieważnienie modyfikacji dokumentacji postępowania z 5 i 25 listopada 2024 roku i wykreślenie zmian wprowadzonych w dokumentacji postępowania w wyniku tych modyfikacji, ale przede wszystkim: „wprowadzenie rozwiązania wykonującego wyrok z 21 października 2024 roku sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3188/24 uwzględniającego wytyczną ze str. 68 trzecie zdanie od dołu uzasadnienia: „W efekcie Izba nakazała Zamawiającemu wprowadzenie do dokumentów zamówienia, że Zamawiający na własny koszt zapewni wykonawcy odpowiednie uprawnienia w zakresie autorskich praw majątkowych niezbędnych do świadczenia usług w odniesieniu do Oprogramowania Gotowego w pełnym zakresie wynikającym z SWZ, w tym do naprawy błędów i usuwania wad"; 4. art. 554 ust. 3 pkt 1 ustawy PZP w zw. z art. 554 ust. 1 pkt 1 ustawy PZP, poprzez nieuprawnione nakazanie Skarżącemu unieważnienia modyfikacji Specyfikacji Warunków Zamówienia z dnia 5 i 25 listopada 2024 roku w pełnym zakresie i przyjęciu, że wykreśleniu podlegają wszystkie postanowienia Specyfikacji Warunków Zamówienia, objęte tymi modyfikacjami podczas, gdy nie wszystkie z nich były objęte zarzutami obu odwołań, a w konsekwencji tylko część z nich była przedmiotem rozpoznania Izby w toku postępowania odwoławczego, co spowodowało ich wyeliminowanie przy braku stwierdzenia przez Izbę naruszenia przez Zamawiającego jakiegokolwiek przepisu Prawa zamówień publicznych w związku z ich wprowadzeniem do dokumentów zamówienia - co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem w konsekwencji spowodowało nieprawidłowe stwierdzenie przez Izbę zasadności zgłoszonych zarzutów i przesądzenie w sposób błędny o uwzględnieniu obu odwołań, a także przyczyniło się do unieważnienia i wyeliminowania z dokumentów zamówienia konkretnych postanowień Specyfikacji Warunków Zamówienia bez przesądzenia przez Izbę o ich niezgodności z przepisami Prawa zamówień publicznych ; Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 99 ust. 1 i 4 ustawy PZP w zw. z art. 16 ustawy PZP, przez ich błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym uznaniu przez Izbę, że zgłoszone zarzuty należało uznać za zasadne w sytuacji, gdy brak jest podstaw do uznania (a Odwołujący tego nie wykazali), że opis przedmiotu zamówienia wprowadzony przez Skarżącego nie jest jednoznaczny, wyczerpujący i pełny, a także, że powoduje ograniczenie konkurencji; 2) art. 17 w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24), zwanej dalej: „ ustawą o prawie autorskim ", poprzez pomylenie przez Izbę pojęć, tj.: autorskie prawa majątkowe z udzieleniem licencji, poprzez ich wzajemne zrównanie i wymienne używanie przez Izbę, gdy tymczasem powyższe pojęcia na gruncie ww. przepisów prawa autorskiego są autonomiczne i odrębne o zupełnie innym zakresie znaczeniowym, co spowodowało wewnętrzną sprzeczność wydanego Wyroku i niemożność jego wykonania. W związku z powyższym Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w sprawach o sygn. akt KIO 4270/24 i KIO 4272/24 i: a) oddalenie w całości odwołania w sprawie o sygn. akt KIO 4270/24, b) oddalenie w całości odwołania w sprawie o sygn. akt KIO 4272/24, c) obciążenie obu Przeciwników Skargi kosztami postępowania przed Krajową Izbą Odwoławczą, w tym kosztami zastępstwa procesowego zgodnie z przedłożoną do akt postępowania odwoławczego fakturą opiewającą na kwotę 7.200 zł (tj. po 3.600 zł w każdej ze spraw). Ponadto Skarżący złożył wniosek o zasądzenie od Przeciwników Skargi na rzecz Skarżącego kosztów postępowania skargowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Przeciwnik Skargi (...) S.A. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości jako oczywiście bezzasadnej oraz obciążenie Skarżącego kosztami postępowania skargowego, w tym kosztami zastępstwa procesowego w zakresie dotyczącym (...) S.A. (odwołanie - KIO 4270/24), według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Przeciwnik Skargi (...) S.A. wskazał, że skarga jest całkowicie bezzasadna i wniósł o jej oddalenie oraz obciążenie Skarżącego kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych i zasądzenie od Skarżącego na rzecz Przeciwnika Skargi kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: W ocenie Sądu Okręgowego skarga Zamawiającego Skarbu Państwa - Prokuratury Krajowej nie była zasadna i podlega oddaleniu ma mocy art. 588 PZP . Na wstępie wskazania wymaga, iż Sąd Zamówień Publicznych uznaje część zarzutów natury procesowej wystosowanych przez Zamawiającego za zasadne, niemniej jednak nie mogły one doprowadzić do uwzględniania skargi i zmiany zaskarżonego orzeczenia. W pierwszej kolejności Sąd Zamówień Publicznych odniesie się do zarzutu naruszenia art. 559 ust. 2 ustawy PZP, poprzez sporządzenie przez Izbę uzasadnienia wyroku w sposób wadliwy i niepełny oraz sprzeczny z brzmieniem sentencji wyroku z uwagi na lakoniczność i brak w treści uzasadnienia dostatecznego wyjaśnienia przyjętego stanowiska oraz sprzeczność treści uzasadnienia wyroku z brzmieniem treści sentencji wyroku. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że uzasadnienie orzeczenia jest integralną częścią każdego orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej, albowiem Izba z urzędu sporządza uzasadnienie orzeczenia w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia orzeczenia (art. 559 ust. 1 ustawy PZP). Uzasadnienie orzeczenia powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, w tym ustalenie faktów, które Izba uznała za udowodnione, dowodów, na których się oparła, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wskazanie podstawy prawnej orzeczenia z przytoczeniem przepisów prawa (art. 559 ust. 2 ustawy PZP). Z uzasadnienia wynikać zatem powinno w sposób logiczny, dlaczego Izba powzięła takie a nie inne rozstrzygnięcie. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie powinno być spójne, zawierać prawidłowe oznaczenie stanu faktycznego, odnosić się do wszystkich przedstawionych w sprawie dowodów i zawierać prawidłowo dokonaną ocenę prawną zaistniałego stanu faktycznego (P . Wójcik [w:] A. Gawrońska-Baran, E. Wiktorowska, A. Wiktorowski, P. Wójcik, Prawo zamówień publicznych. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 559 ). Uzasadnienie ma na celu dokładne wytłumaczenie powodów rozstrzygnięcia zawartego w skorelowanym z nim orzeczeniu. Adresaci orzeczenia, a więc strony i uczestnicy postępowania odwoławczego, na podstawie treści uzasadnienia powinni zrozumieć powody, dla których Izba zajęła dane stanowisko. Kolejno zaś uzasadnienie orzeczenia umożliwia również weryfikację prawidłowości zapatrywania Izby w ramach kontroli instancyjnej na etapie postępowania skargowego przed Sądem Zamówień Publicznych. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą o skutecznym postawieniu zarzutu naruszenia art. 559 ust. 2 ustawy PZP można mówić wyjątkowo i tylko wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie zawiera elementów pozwalających na weryfikację stanowiska Krajowej Izby Odwoławczej, a braki uzasadnienia w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i oceny prawnej muszą być tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona, bądź ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej. Zarzut ten może znaleźć zastosowanie jedynie w tych wyjątkowych sytuacjach, w których treść uzasadnienia orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania zaskarżonego orzeczenia ( Wyroki Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 marca 2025 roku, sygn. akt Zs 165/24, z dnia 11 lipca 2024 roku, sygn. akt XXIII Zs 70/24, z dnia 18 października 2023 roku, sygn. akt XXIII Zs 49/23, z dnia 6 października 2022 roku, sygn. akt XXIII Zs 102/22, z dnia 3 września 2021 roku, sygn. akt XXIII Zs 23/21 ). Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że zdaniem Sądu Okręgowego uzasadnienie wyroku Krajowej Izby Odwoławczej pozwalało na rekonstrukcję ustaleń faktycznych i prawnych stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia Izby, a tym samym dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie wyroku odzwierciedla w sposób jasny i klarowny przeprowadzony sposób oraz tok rozumowania będący podstawą rozstrzygnięcia. Także subsumpcja zaprezentowana w wyroku Krajowej Izby Odwoławczej została dokonana prawidłowo, w sposób przejrzysty co umożliwiało dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Sama skrótowość uzasadnienia w zakresie pewnych kwestii nie stanowi sama w sobie o jego wadliwości. Wskazać należy, że skrótowość uzasadnienia, skrótowość myśli, wcale nie świadczy o tym, aby kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały rozważone. Natomiast jak pokazuje ocena merytoryczna decyzje Krajowej Izby Odwoławczej były co do zasady prawidłowe. W tym miejscu należy przyznać rację Skarżącemu, że Izba nie była uprawniona do weryfikacji wykonania przez Zamawiającego uprzednio wydanego przez Izbę wyroku i rozważania Izby w tym zakresie poczynione w uzasadnieniu wyroku należało uznać za zbędne. Niemniej poza tymi wywodami Krajowa Izba Odwoławcza odniosła się także do istoty sprawy, a więc oceny zmian dokumentacji przetargowej dokonanych przez Zamawiającego w dniu 5 listopada 2024 roku i następczo 25 listopada 2025 roku w ramach zarzutów przestawionych w odwołaniach zarówno (...) S.A. jak i (...) S.A. Dodatkowo w tym miejscu wyjaśnić należy, że w sprawach rozpoznawanych na podstawie przepisów Kodeksu postepowania cywilnego (w postępowaniu skargowym na podstawie art. 579 ust. 2 ustawy PZP przepisy tego kodeksu o postępowaniu apelacyjnym stosowane są tylko odpowiednio) braki, nieprawidłowości uzasadnienia zaskarżonego wyroku uniemożliwiające odczytanie motywów rozstrzygnięcia mogą oznaczać nierozpoznanie istoty sprawy, a co za tym idzie uzasadniać uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2012 r., I CSK 632/11, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2012 r., II PK 44/12). Ogólnikowe wywody Sądu pierwszej instancji, nie spełniają elementarnych, wymagań prawidłowego uzasadnienia orzeczenia, o jakich mowa w art. 328 § 2 k.p.c. , przez co zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Przesądza to zatem o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, bowiem w tym przypadku należy uznać, iż nie została rozpoznana istota sprawy. Zmiana wyroku i oddalenie powództwa byłoby natomiast rozstrzygnięciem przedwczesnym, bowiem strony powodowej nie mogą obciążać negatywne konsekwencje nieprawidłowego procedowania Sądu pierwszej instancji. Tymczasem w postępowaniu skargowym prowadzonym na podstawie ustawy Prawo zamówień publicznych możliwość uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania została wprost i jednoznacznie wyłączona przez art. 588 ust. 2 zd. drugie tej ustawy. Oznacza to, że nawet w przypadku tak dalekich wadliwości uzasadnienia wyroku Krajowej Izby Odwoławczej, że uniemożliwiają one ocenę prawidłowości toku wywodu Izby, będącego podstawą rozstrzygnięcia, uchylenie wyroku z uwagi na nierozpoznanie istoty sprawy nie jest możliwe. Sprawa pozostaje w Sądzie Zamówień Publicznych i to skład orzekający tegoż Sądu czyni stosowne ustalenia i rozważania. Nawet trafność omawianego zarzutu nie przesądza zatem także o zasadności pozostałych zarzutów i wniosków skargi, lecz jedynie wskazuje na zakres sprawy, który w ogóle nie został omówiony przez Izbę na łamach uzasadnienia orzeczenia lub też został potraktowany marginalnie. Z uwagi na wyłączenie możliwości uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, nawet zasadność zarzutu naruszenia art. 559 ust 2 ustawy PZP nie oznaczałaby bowiem, że skarga zasługuje na uwzględnienie w jakiejkolwiek części. Zasadność zarzutu naruszenia art. 559 ust. 2 ustawy PZP oznacza co najwyżej, że to Sąd Zamówień Publicznych ewentualnie poczynić będzie musiał samodzielne ustalenia faktyczne, czy dokonać samodzielnej oceny prawnej kwestii nie dość jasno, czy nawet w ogóle nie wyjaśnionych w uzasadnieniu wyroku Krajowej Izby Odwoławcze. Należy przy tym mieć na uwadze, że Sąd Zamówień Publicznych jest zobowiązany do rozpoznania sprawy z uwzględnieniem całości zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustosunkowania się do wszystkich istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie zarzutów i twierdzeń podniesionych zarówno w toku postępowania odwoławczego przed Krajową Izbą Odwoławczą, jak i w ramach przedmiotowego postępowania skargowego przed Sądem Okręgowym, bez względu na to czy uzasadnienie orzeczenia Izby spełnia wymogi zawarte w art. 559 ust. 2 ustawy PZP czy też nie. Zatem sam fakt wadliwego sporządzenia uzasadnienia przez Krajową Izbę Odwoławczą nie może mieć na ten proces decydującego wpływu, poza koniecznością dokonania przez Sąd Zamówień Publicznych odpowiednich rozważań w szczególności w zakresie uznanym za niewystarczający czy też brakujący ( wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 18 listopada 2024 roku, sygn. akt XXIII Zs 139/24 ). Wskazać zatem w tym miejscu należy, iż Sąd Okręgowy nie zgadza się z przyjętym zarówno przez Krajową Izbę Odwoławczą jak i częściowo Odwołujących zapatrywaniem, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia nieprawidłowego wykonania przez Zamawiającego uprzednio wydanego już w ramach przedmiotowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 21 października 2024 roku o sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3187/24, KIO 3188/24. Istotnie mamy do czynienia z prawomocnym wyrokiem Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 21 października 2024 roku sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3187/24, KIO 3188/24, który to wyrok Zamawiający Skarb Państwa - Prokuratura Krajowa był zobligowany do wykonania. Izba nakazała wówczas Zamawiającemu wprowadzenie postanowień, z których będzie wynikać, że Zamawiający ma obowiązek zapewnienia wykonawcy odpowiednich uprawnień w zakresie autorskich praw majątkowych niezbędnych do świadczenia usług w odniesieniu do Oprogramowania Gotowego w pełnym zakresie wynikającym ze Specyfikacji Warunków Zamówienia, w tym do naprawy Błędów i usuwania Wad. Zamawiający wykonał wytyczne zawarte w sentencji wyroku z dnia 21 października 2024 roku wprowadzając jego zdaniem adekwatne zmiany w zapisach OPZ i Projektowanych Postanowieniach Umownych. To właśnie ocena tych czynności Zamawiającego – dokonania zmiany dokumentacji postępowania - jest przedmiotem rozstrzygnięcia Sadu, nie zaś ocena czy doszło do prawidłowego wykonania wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 21 października 2024 roku. Niemniej jednak Krajowa Izba Odwoławcza w wyroku zaskarżonym w ramach przedmiotowego postępowania skargowego, a więc wyroku z dnia 9 grudnia 2024 roku odniosła się do przepisów prawa materialnego i dokonała prawidłowej oceny dokonanych przez Zamawiającego zmian zapisów dokumentacji postępowania przetargowego. Izba uwzględniła bowiem, że Odwołujący (...) S.A. zarzucił naruszenie art. 99 ust. 1 i 4 ustawy PZP w zw. z art. 16 ustawy PZP w zw. z art. 527 ustawy PZP wobec czynności zmian dokonanych w zapisach Specyfikacji Warunków Zamówienia, zaś Odwołujący (...) S.A. wystosował zarzut naruszenia art. 99 ust. 1 i 4 ustawy PZP w zw. z art. 16 ustawy PZP. Wskazane zaś możliwe rozwiązania jakie może zastosować Zamawiający w uzasadnieniu wyroku Izby nie sposób traktować jako sprzeczne z sentencją orzeczenia, albowiem wszystkie wskazane wytyczne Zamawiający winien traktować jako wskazówki nakierowujące go na ukształtowanie zapisów Specyfikacji Warunków Zamówienia w taki sposób, aby były one zgodne z dyspozycją art. 99 ust. 1 i 4 ustawy PZP oraz zasadą uczciwej konkurencji wyrażoną w art. 16 pkt 1 ustawy PZP. Izba nie wskazała wprost jak mają brzmieć zapisy Specyfikacji Warunków Zamówienia lecz przedstawiła właściwe kierunki ich modyfikacji, lecz to Zamawiający mając na uwadze właściwość zamówienia powinien sformułować odpowiednie postanowienia. Następnie Skarżący wystosował także zarzut naruszenia art. 555 ustawy PZP w zw. z art. 554 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy PZP w zw. z art. 562 ustawy PZP, polegającego na tym, że Izba „wykroczyła" poza zakres zarzutów zgłoszonych w odwołaniach, rozpoznając je w zakresie okoliczności związanych z wykonaniem wyroku Izby z dnia 21 października 2024 roku w sprawie o sygn. akt KIO 3088/24 oraz KIO 3188/24 i stwierdzając na tej podstawie, iż odwołania podlegają uwzględnieniu. Artykuł 562 ust. 1 ustawy PZP reguluje kwestię stwierdzenia wykonalności prawomocnego orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej (prawomocność orzeczenia określa art. 565 ustawy PZP). Sąd stwierdza wykonalność orzeczenia Izby nadającego się do wykonania w drodze egzekucji, nadając orzeczeniu klauzulę wykonalności. Z kolei zarówno Krajowa Izba Odwoławcza nie może orzekać co do zarzutów, które nie były zawarte w odwołaniu, jak i Sąd Zamówień Publicznych nie może orzekać co do zarzutów, które nie były przedmiotem odwołania (art. 555 ustawy PZP oraz art. 583 ustawy PZP). Dodatkowo w postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi nie można rozszerzyć żądania odwołania ani występować z nowymi żądaniami (art. 582 ustawy PZP). Powyższe przepisy Ustawy Prawo zamówień publicznych stanowią wyraz konsekwencji ustawodawcy, aby organy orzecznicze (Krajowa Izba Odwoławcza i Sąd Okręgowy – Sąd Zamówień Publicznych) orzekały wyłącznie w zakresie zarzutów, które sformułowane zostały pierwotnie w odwołaniu. Treść zarzutów należy odczytywać łącznie z uzasadnieniem faktycznym i twierdzeniami odwołania. W ocenie Sądu Okręgowego nie sposób uznać, aby czynienie przez Izbę nawiązania do wyroku Izby z dnia 21 października 2024 roku w sprawie o sygn. akt KIO 3088/24 oraz KIO 3188/24 i wyrażenie zdania w zakresie kwestii jego wykonania stanowiło orzekanie przez Izbę ponad zarzuty odwołań. Wskazania wymaga, iż rozstrzygnięcia Izby, choć wskazujące w sposób niewłaściwy w sentencji na uprzedni wyrok Izby, jako niewykonany, wskazują kierunek zmian jakich Zamawiający winien aktualnie dokonać, wobec poczynienia zmian w dokumentacji przetargowej, które naruszają art. 99 ust. 1 i 4 ustawy PZP w zw. z art. 16 ustawy PZP. Zatem same rozstrzygnięcia Izby w zaskarżonym wyroku należy uznać za zawierające się w ramach wyznaczonych przez zarzuty odwołań (...) S.A. oraz (...) S.A. i nienaruszające dyspozycji art. 555 ustawy PZP. Kolejnym zarzutem zaprezentowanym przez Skarżącego był zarzut naruszenia art. 542 ustawy PZP w zw. art. 531 ustawy PZP w zw. z art. 554 ust. 1 ustawy PZP oraz art. 535 ustawy PZP, przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów oraz pominięcie (bez wskazania przyczyn takiego stanu rzeczy) dowodów powołanych przez Skarżącego, prowadzące do nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego w sprawie. Wydając wyrok, Krajowa Izba Odwoławcza bowiem bierze za podstawę stan rzeczy ustalony w toku postępowania odwoławczego (art. 552 ust. 1 ustawy PZP). Ustalony stan rzeczy to taki, który znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym ocenionym wedle reguł wyrażonych w art. 542 ustawy PZP i reguł dowodowych ustanowionych w oddziale 6 rozdziału 2 działu IX Prawa zamówień publicznych . Postępowanie dowodowe w postępowaniu odwoławczym służy zgromadzeniu dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 531 ustawy PZP). Dowody na poparcie swoich twierdzeń lub odparcie twierdzeń strony przeciwnej, strony i uczestnicy postępowania odwoławczego mogą przedstawiać aż do zamknięcia rozprawy (art. 535 ustawy PZP). Skład orzekający ocenia wiarygodność oraz moc każdego z dowodów odrębnie według własnego uznania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału (art. 542 ust. 1 ustawy PZP). Należy wskazać, iż Krajowa Izba Odwoławcza ma swobodę w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, natomiast zarzut naruszenia tego uprawnienia może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby Izba zaprezentowała rozumowanie sprzeczne z regułami logiki bądź doświadczeniem życiowym. Dlatego też dla skuteczności tego zarzutu nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujących się do stanu faktycznego, który w przekonaniu Skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest zatem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie w tym zakresie. Dlatego też należy wskazać jakie kryteria oceny zostały naruszone przy ocenie konkretnych dowodów uznając brak wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast nie jest wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjęła Izba doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena Izby. Skarżący Skarb Państwa – Prokuratura Krajowa w przedmiotowej sprawie nie sprostał ciążącemu na nim obowiązkowi wykazania przyczyn dyskwalifikujących rozumowanie Krajowej Izby Odwoławczej i ustalenia przez nią dokonane. Skarżący nie wskazał jakie zasady wnioskowania oraz logicznego rozumowania zostały przez Izbę naruszone i jaki to miało wpływ na treść ustaleń. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania miały zatem jedynie wymiar polemiczny. Wskazania wymaga, że materiał dowodowy w ramach postępowania odwoławczego był wszechstronny, albowiem Izba przyjęła w poczet materiału dowodowego dowody zgromadzone w ramach postępowania o sygn. akt KIO 3088/24, KIO 3187/24, KIO 3188/24, w tym opinię prywatną. Należy wskazać, iż tak jak wskazał Skarżący Izba nie skorzystała z wiadomości specjalnych poprzez powołanie biegłego, niemniej jednak opinia złożona w ramach poprzednio prowadzonego postępowania odwoławczego pozwoliła na dokonanie przez Izbę prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, które w konsekwencji pozwoliły na wydanie rozstrzygnięcia, które oceniało prawidłowo zaskarżone czynności i wskazało Zamawiającemu kierunek działania. Następnie zarzucono naruszenie art. 554 ust. 3 pkt 1 ustawy PZP w zw. z art. 554 ust. 1 pkt 1 ustawy PZP, poprzez nieuprawnione nakazanie Skarżącemu unieważnienia modyfikacji Specyfikacji Warunków Zamówienia z dnia 5 i 25 listopada 2024 roku w pełnym zakresie i przyjęciu, że wykreśleniu podlegają wszystkie postanowienia Specyfikacji Warunków Zamówienia, objęte tymi modyfikacjami podczas, gdy nie wszystkie z nich były objęte zarzutami obu odwołań, a w konsekwencji tylko część z nich była przedmiotem rozpoznania Izby w toku postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy podkreśla w tym miejscu, iż rzeczywiście sposób sformułowania sentencji wyroku Izby z dnia 9 grudnia 2024 roku nie jest precyzyjny, jednakże należy odczytywać go łącznie z uzasadnieniem orzeczenia i tym samym przyjąć, iż Izba w sentencji wyroku odniosła się jedynie do zakresu modyfikacji Specyfikacji Warunków Zamówienia z dnia 5 i 25 listopada 2024 roku objętej przedmiotem postępowania odwoławczego wyznaczonym przez zarzuty odwołań (...) S.A. oraz (...) S.A. Przechodząc zaś do zarzutów prawa materialnego wskazania wymaga, że w ocenie Sądu Okręgowego obydwaj Odwołujący a zatem zarówno (...) S.A. jak i (...) S.A. prawidłowo postawili zarzuty w zakresie nowych zmian wprowadzonych przez Zamawiającego – w Opisie Przedmiotu Zamówienia i Projektowanych Postanowieniach Umownych, w dniu 5 listopada 2024 roku i w tym zakresie są rozpoznawane także w ramach postępowania skargowego. Skarżący wywiódł zarzut naruszenia art. 99 ust. 1 i 4 ustawy PZP w zw. z art. 16 ustawy PZP, przez ich błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym uznaniu przez Izbę, że zgłoszone zarzuty należało uznać za zasadne w sytuacji, gdy brak jest podstaw do uznania (a Odwołujący tego nie wykazali), że opis przedmiotu zamówienia wprowadzony przez Skarżącego nie jest jednoznaczny, wyczerpujący i pełny, a także, że powoduje ograniczenie konkurencji. Sąd Zamówień Publicznych stanowisko wyrażone w wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 9 stycznia 2023 roku, sygn. KIO 3439/22, że „ w odniesieniu do dyspozycji art. 99 ust. 1 ustawy, należy zaznaczyć, że podstawowym obowiązkiem Zamawiającego jest dokonanie opisu w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, a więc taki, który zapewnia, że wykonawcy będą w stanie, bez dokonywania dodatkowych interpretacji, zidentyfikować, co jest przedmiotem zamówienia i że wszystkie elementy istotne dla wykonania zamówienia będą w nim uwzględnione oraz również jednoznacznie podane. Pamiętać bowiem należy, że to opis przedmiotu zamówienia powinien pozwolić wykonawcom, którzy zamierzają złożyć w postępowaniu oferty, na przygotowanie oferty i obliczenie ceny z uwzględnieniem wszystkich czynników wpływających na nią. Tym samym wykonawcy muszą mieć wiedzę na temat wszystkich czynników wpływających na kalkulację ceny oferty i nie mogą ich się domyślać czy też wyinterpretowywać, ewentualnie czynić jakiś hipotetycznych założeń co do przedmiotu zamówienia. Ustawa podaje także, że opisu należy dokonać za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń oraz uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. Zwroty użyte do określenia przedmiotu zamówienia winny być konkretne, jednoznaczne i niebudzące wątpliwości, a zagadnienie winno być przedstawione wszechstronnie, dogłębnie i szczegółowo. ” W ramach przedmiotowego postępowania Zamawiający dokonał korekty zapisów Specyfikacji Warunków Zamówienia próbując dostosować je do nakazu zawartego w poprzednim wyroku Krajowej Izby Odwoławczej. Jednakże sposób rozróżnienia wykonawców już na etapie tworzenia dokumentacji przetargowej, na właściciela oprogramowania (...) i pozostałych wykonawców, którzy będą musieli poradzić sobie z brakiem dostępu do kodów źródłowych jest naruszeniem przywołanych przepisów w zakresie wątpliwości interpretacyjnych, niedookreślenie wyszczególnionych elementów. Ponadto dochodzi do rozróżnienia podmiotów, co stanowi naruszenie uczciwej konkurencji i równości podmiotów, które będą ubiegać się o uzyskanie zamówienia w przedmiotowym postępowaniu. „ Przygotowanie i prowadzenie postępowania z poszanowaniem zasady równego traktowania wykonawców i uczciwej konkurencji wymaga od zamawiających należytej staranności, ponieważ w przypadku jej naruszenia nader często stawiane są im zarzuty, w szczególności gdy któryś z wykonawców po analizie zapisów np. SWZ dojdzie do wniosku, że uniemożliwiają mu ubieganie się o dane zamówienie lub stawiają go w zdecydowanie gorszej sytuacji w porównaniu do konkurencyjnych wykonawców. Wykonawca taki nie ma obowiązku każdorazowo udowadniać że faktycznie w stosunku do niego naruszenie tej zasady wywołuje negatywne skutki, wystarczy w przypadku kwestionowania zapisów ogłoszenia o zamówieniu lub dokumentów zamówienia wykazać hipotetyczną możliwość jej naruszenia, wskazując, że są one niedopuszczalne, ponieważ do stwierdzenia, że doszło do naruszenia zasad określonych w art. 16 pkt 1 ustawy PZP nie jest konieczne ani nawet potrzebne wykazanie, że do naruszenia konkurencyjności faktycznie doszło ” ( Por. wyrok NSA z 13.02.2014 r., II GSK 1980/12 ). W tym miejscu należy podzielić poczynione przez Krajową Izbę Odwoławczą stanowisko, że Zamawiający formułując postanowienia Specyfikacji Warunków Zamówienia naruszył art 99 ust. 1 i 4 ustawy PZP w zw. z art. 16 ustawy PZP poprzez objęcie przedmiotem zamówienia w zakresie usług utrzymania oprogramowania gotowego (...) sp. z o.o. , bez zagwarantowania wykonawcy licencji do realizacji takich usług. Podkreślenia wymaga, iż żadnego postanowienia Specyfikacji Warunków Zamówienia, w tym również wzoru Umowy nie wynika, że Zamawiający dysponuje stosownymi uprawnieniami (licencjami) zapewniającymi, że zlecone wykonawcy usługi utrzymania i rozwoju będą mogły być przez niego realizowane w pełnym zakresie, również w odniesieniu do oprogramowania gotowego, w tym poprzez naprawę błędów i wad oraz dostosowywanie oprogramowania gotowego do zmian wynikających z nowych wersji oprogramowania systemowego. Brak dysponowania takimi uprawnieniami przez Zamawiającego potwierdza zresztą treść § 13 umowy nr (...) na budowę i wdrożenie systemu (...) zawartej pomiędzy Zamawiającym a (...) sp. z o.o. i (...) S.A. dnia 19 marca 2019 roku (dowód złożony przez Zamawiającego na rozprawie dnia 3 października 2024 r.). Jakkolwiek, dowód ten potwierdza, że Zamawiający dysponuje licencjami do oprogramowania gotowego w pewnym zakresie, lecz zakres ten nie obejmuje sytuacji ingerencji w kod źródłowy - co wynika z § 13 ust. 13 i ust. 15 ww. umowy i zostało potwierdzone przez samego Zamawiającego w odpowiedzi na odwołanie. Co prawda Zamawiający wskazywał, że zwolnił wykonawców z obowiązku wykonania usługi utrzymania w odniesieniu do awarii lub błędu (inaczej błędów lub wad), którego usunięcie wymagałoby ingerencji w kod źródłowy oprogramowania gotowego. Wskazać za Izbą jednakże należy, że Zamawiający obwarował to postanowienie wyjątkiem polegającym na konieczności wykonania technicznego obejścia. Zamawiający uzależnił obowiązek wykonania technicznego obejścia od tego, czy jest to możliwe. Przy czym Odwołujący podnosili, że wykonanie technicznego obejścia jest zawsze możliwe, zatem będzie obowiązkiem wykonawcy w przypadku, gdy usunięcie awarii lub błędu (inaczej błędów lub wad) będzie wymagało ingerencji w kod źródłowy. To oznacza, że jeśli wystąpi potrzeba usunięcia awarii lub błędu (inaczej błędu lub wady) wymagającego modyfikacji kodu źródłowego oprogramowania gotowego, to Zamawiający będzie wymagał jej usunięcia przez techniczne obejście, a wykonawca nie będzie mógł się od tego uchylić. To, że Zamawiający dotychczas nie zlecał wykonania technicznego obejścia nie powoduje, że taka sytuacja nie zaistnieje w przyszłości, kiedy usługa utrzymania przejdzie na wykonawcę niebędącego producentem oprogramowania gotowego. Słusznie wskazywali zarówno Izba jak i Odwołujący, że wykonanie technicznego obejścia nie będzie zatem usuwaniem awarii lub błędu (inaczej błędów lub wad) w ramach usługi utrzymaniowej, ale usługą rozwojową (polegającą na wytworzeniu nowego oprogramowania gotowego w części lub w całości), której pracochłonność i dobór specjalistów jest odmienny od wyceny kosztów utrzymania przy użyciu powoływanych przez Zamawiającego skryptów naprawczych. Utrzymanie takiej sytuacji może także doprowadzić do nieporównywalności ofert, w przypadku złożenia oferty przez wykonawców posiadających kod źródłowy (producenta, podmioty z nim współpracujące), a wykonawców, którzy nie będą mieli dostępu do tegoż kodu i dla ewentualnego rozwiązania awarii lub błędu oprogramowania gotowego będą musieli zaproponować obejście – bardziej czasochłonne i kosztotwórcze. W konsekwencji należało uznać, że dokonana przez Krajową Izbę Odwoławczą ocena czynności Zamawiającego polegających na modyfikacji Specyfikacji Warunków Zamówienia w dniu 5 listopada 2024 roku przez wzgląd na art. 99 ust. 1 i 4 ustawy PZP w zw. z art. 16 pkt 1 ustawy PZP, wbrew twierdzeniom Skarżącego była prawidłowa. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 17 w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24, dalej: ustawa o prawie autorskim ), poprzez pomylenie przez Izbę pojęć, tj.: autorskie prawa majątkowe z udzieleniem licencji, poprzez ich wzajemne zrównanie i wymienne używanie przez Izbę, gdy tymczasem powyższe pojęcia na gruncie ww. przepisów prawa autorskiego są autonomiczne i odrębne o zupełnie innym zakresie znaczeniowym, co spowodowało wewnętrzną sprzeczność wydanego Wyroku i niemożność jego wykonania. Sąd Okręgowy zaznacza w tym miejscu, że kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, była zmiana postanowień Specyfikacji Warunków Zamówienia z dnia 5 listopada 2024 roku (i w konsekwencji także 25 listopada 2024 roku) w taki sposób, że stanowiły one przejaw uprzywilejowania pozycji jednego z wykonawców – producenta (...) . Tym samym nawet ewentualna niekonsekwencja Izby w posługiwaniu się pojęciami autorskich praw majątkowych czy udzielania licencji zdefiniowanych na gruncie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych , nie miała wpływu na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia zapadłego na kanwie przedmiotowej sprawy. Ocena czynności Zamawiającego została bowiem prawidłowo dokonana przez pryzmat art. 99 ust. 1 i 4 ustawy PZP w zw. z art. 16 pkt 1 ustawy PZP, co zostało przedstawione powyżej. Zatem zarzut naruszenia art. 17 w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych pozostawał bez wpływu na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia Krajowej Izby Odwoławczej. W świetle przytoczonych ustaleń i wniosków, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutów podniesionych przez Skarżącego, co na podstawie art. 588 ust. 1 ustawy PZP musiało skutkować oddaleniem skargi jako bezzasadnej. Sąd Okręgowy o kosztach postępowania skargowego orzekł stosownie do treści art. 589 ust. 1 ustawy PZP statuującego zasadę odpowiedzialności za wynik sporu i tym samym obciążył Skarżącego Zamawiającego Skarb Państwa - Prokuraturę Krajową kosztami postępowania w całości jako stronę przegrywającą. Koszty postępowania wywołanego wniesieniem skargi poniesione przez Przeciwników Skargo (...) S.A. oraz (...) S.A. sprowadzają się do wynagrodzeń reprezentujących ich radców prawnych w kwotach po 3 600 zł ustalonych na podstawie § 14 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 98 § 1 1 k.p.c. koszty zostały przyznane wraz odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty. W konsekwencji Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa - Prokuratury Krajowej na rzecz (...) spółki akcyjnej w R. 3 600 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. Ponadto Sąd zasądził od Skarbu Państwa - Prokuratury Krajowej na rzecz (...) spółki akcyjnej w K. 3 600 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy, orzekł jak w sentencji wyroku. Małgorzata Siemianowicz-Orlik Aleksandra Komór Alicja Dziekańska