XXIII ZS 20/21

Sprawa dotyczyła skargi wniesionej przez (...) spółka jawna w L. na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej (KIO) z dnia 11 stycznia 2021 r., który oddalił odwołanie spółki od czynności zamawiającego – Gminy S. – w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Odwołujący zarzucał wadliwą ocenę ofert wykonawców, w szczególności (...) i Zakładu Usług (...), wskazując na naruszenie przepisów dotyczących rażąco niskiej ceny (art. 89 ust. 1 pkt 4 Pzp w zw. z art. 90 ust. 3 Pzp) oraz niezgodność ofert z ustawą i SIWZ z uwagi na zastosowanie stawki roboczogodziny niższej od minimalnego wynagrodzenia za pracę. KIO oddaliła odwołanie, uznając, że stawka 17 zł/godz. netto była zgodna z wymogami minimalnej stawki godzinowej (15,38 zł brutto) i nie stanowiła podstawy do odrzucenia ofert, zwłaszcza że SIWZ nie precyzował wprost konieczności uwzględniania narzutów w tej stawce. Sąd Okręgowy w Warszawie, rozpoznając skargę, podzielił ustalenia i argumentację KIO. Sąd podkreślił, że postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego było wszczęte przed 1 stycznia 2021 r., dlatego stosowano przepisy dotychczasowej ustawy Prawo zamówień publicznych (dPZP) w zakresie prawa materialnego, a przepisy nowej ustawy (nPZP) w zakresie postępowania skargowego. Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne, w tym dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych (art. 190 ust. 7, art. 191 ust. 2, art. 192 ust. 2 i 3, art. 196 ust. 4 dPZP) oraz prawa materialnego. Kluczowe było ustalenie, że minimalna stawka godzinowa w 2020 r. wynosiła 17 zł brutto, a stawka 17 zł netto zastosowana przez wykonawców (...) i (...) była wyższa od minimalnego wynagrodzenia godzinowego brutto (15,38 zł) i po uwzględnieniu narzutów (koszty pośrednie, zysk) przekraczała nawet 21,65 zł. W związku z tym oferty nie zawierały rażąco niskiej ceny. Sąd oddalił skargę, zasądzając od spółki na rzecz Gminy S. koszty postępowania skargowego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający