XXI U 1655/23

Sygn. akt XXI U 1655/23 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Ewa Królikowska-Saks po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2024 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym odwołania A. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt XIV U 216/22 postanawia: na podstawie art. 410 § 1 kpc odrzucić skargę o wznowienie . sędzia Ewa Królikowska-Saks Sygn. akt XXI U 1655/23 UZASADNIENIE A. G. wystąpił ze skargą o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie XIV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt XIV U 216/22 jako podstawę wznowienia wskazując art. 403 § 2 k.p.c. i wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. z 31 stycznia 2022 r. nr (...) poprzez przyznanie A. G. prawa do świadczenia postojowego zgodnie z wnioskiem (...) z 28 stycznia 2022 r. oraz zasądzenie od organu rentowego na rzecz odwołującego się kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wnioskodawca powołał się na prawomocne wyroki dotyczące tego samego stanu prawnego i wydane przed uprawomocnieniem się wyroku w sprawie objętej skargą o wznowienie postępowania, a które odzwierciedlające stanowisko reprezentowane przez wnioskodawcę. A. G. wskazał, że zachował termin do wniesienia skargi na podstawie art. 407 § 1 k.p.c. Wyrok w sprawie objętej skargą został bowiem wydany w dniu 13 października 2023 r. Po otrzymaniu wyroku z uzasadnieniem, co nastąpiło w dniu 18 października 2023 r. wnioskodawca rozpoczął przegląd orzecznictwa sądowego, które to działania doprowadziły do wykrycia prawomocnych wyroków dotyczących tego samego stosunku prawnego. Analiza zakończyła się z dniem upływu terminu do złożenia apelacji, tj. z dniem 2 listopada 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ocenił, że skarga o wznowienie podlega odrzuceniu. Podstawy wznowienia postępowania zostały wymienione w art. 401-403 k.p.c. Wnioskodawca wskazał, że podstawą wniesionej skargi o wznowienie postępowania w sprawie XIUU 216/22 jest przepis art. 403 § 2 k.p.c. zgodnie z którym można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo wykrycia takich faktów lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. ( art. 403 § 2 k.p.c. ). Wnioskodawca powołał się na prawomocne wyroki – jak wskazał, dotyczące tego samego stanu prawnego i wydane przed uprawomocnieniem się wyroku w sprawie objętej skargą o wznowienie postępowania tj. -wyrok Sądu Okręgowego Warszawa - Praga VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 8 grudnia 2021 r. sygn. akt VII U 906/21; -wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie XIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń społecznych z 26 października 2021 r. sygn. akt XIII U 1497/21 oraz wydany w związku z wniesieniem apelacji wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 22 lutego 2022 r. sygn. akt III AUa 52/22. Wskazać należy, że w art. 403 § 2 k.p.c. jest przewidziane wyraźnie ograniczenie dotyczące stosunku prawnego ocenionego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem, którego wykrycie ma stanowić podstawę wznowienia innego postępowania. Otóż, dokonując interpretacji przepisu, który stanowi podstawę skargi należy zaznaczyć, iż z przesłanki wprowadzonej przez ustawodawcę wynika, że wykryty wyrok musi dotyczyć tego samego stosunku prawnego co zaskarżony wyrok. Ten sam stosunek prawny to taki, w którym zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa, jak i przedmiotowa. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt IV CZ 62/17, z tych samych okoliczności faktycznych można bowiem wywodzić różnorakie stosunki prawne, a jedynie wykrycie wyroku dotyczącego tego samego (podmiotowo i przedmiotowo) stosunku prawnego jest ustawową podstawą wznowienia postępowania. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 18 grudnia 2014 roku, sygn. akt II UZ 56/14, na tle art. 403 § 2 k.p.c. trafnie zwrócił uwagę, że podstawą wznowienia nie jest jakikolwiek prawomocny wyrok, ale wyrok dotyczący tego samego (nie takiego samego) stosunku prawnego. O tożsamości stosunku prawnego można mówić w sytuacji, gdy wyrok zapadł w sprawie tożsamej zarówno od strony podmiotowej, jak i przedmiotowej, czyli dotyczy tych samych osób (z wyjątkiem sytuacji tzw. prawomocności rozszerzonej) oraz tych samych praw i obowiązków pomiędzy tymi osobami, czyli wówczas, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia są te same prawa i obowiązki dotyczące tych samych podmiotów, wynikające z określonych norm prawnych, które pomiędzy nimi były przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu, którego dotyczy skarga. Sama zbieżność stanów faktycznych i prawnych nie oznacza tożsamości stosunku prawnego. W komentarzu K. Weitza do art. 403 Kodeksu postępowania cywilnego pod red. T. Erecińskiego ( Kodeks postępowania cywilnego . Komentarz. Tom III. Postępowanie rozpoznawcze), tożsamość stosunku prawnego ujęto nieco szerzej wskazując, że wykryty prawomocny wyrok dotyczy tego samego stosunku prawnego co zaskarżony wyrok również wtedy, gdy zawarte w nim rozstrzygnięcie dotyczy kwestii, która jest kwestią prejudycjalną w sprawie, w której wydano zaskarżony wyrok. Chodzi zatem również o taką sytuację, w której wykryty prawomocny wyrok powinien zostać uwzględniony w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem z racji mocy wiążącej ( art. 365 § 1 k.p.c. ). Przywołane przez wnioskodawcę wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 8 grudnia 2021 r. sygn..akt. VII U 906/21 oraz wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie XIII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 26 października 2021 r. XIII U 1497/21, czy wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie III Wydział Pracy I Ubezpieczeń Społecznych z 22 lutego 2022 r. sygn.akt III AUA 52/22 dotyczą innych stron niż w sprawie objętej wnioskiem o wznowienie postępowania tj. XIV U 216/22. Skarżący stoi na stanowisku, że prawomocne wyroki w sprawach na które się powołuje w skardze a raczej ich uzasadnienia, przesądzają o nietrafności kwestionowanego obecnie przez powoda poglądu prawnego przedstawionego w uzasadnieniu wyroku w sprawie, której dotyczy skarga. Powyższe jednakże z pewnością nie może być podstawą skargi o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. art. 410 § 1 k.p.c. skarga o wznowienie postępowania, która nie jest oparta na ustawowej podstawie, podlega odrzuceniu. Ma to miejsce także wtedy, gdy skarżący wprawdzie przywoła jedną z wymienionych w Kodeksie postępowania cywilnego podstaw wznowienia postępowania, jednakże w rzeczywistości podstawa ta nie zachodzi w danej sprawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2020 r.,sygn. akt III CZ 18/20). Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. orzekł jak na wstępie. Sędzia Ewa Królikowska - Saks