XVIII Ko 58/17

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał wniosek J. Ł. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za szkodę i krzywdę wynikłe z wykonania części kary pozbawienia wolności. Wnioskodawca domagał się 20.000 zł odszkodowania za koszty obrońcy oraz 365.000 zł zadośćuczynienia za doznane krzywdy, wskazując na skomplikowaną sytuację prawną związaną z różnymi wyrokami i ich wykonaniem. Sąd ustalił stan faktyczny, uwzględniając zeznania wnioskodawcy oraz zgromadzony materiał dowodowy. Kluczowe dla rozstrzygnięcia okazały się przepisy dotyczące odszkodowania za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie lub niesłuszne skazanie (art. 552 k.p.k.) oraz termin przedawnienia roszczeń (art. 555 k.p.k.). Sąd stwierdził, że wyrok łączny z dnia 4 grudnia 2013 r. (sygn. akt II K 197/13), który zastąpił wcześniejsze orzeczenia i na mocy którego orzeczono karę 2 lat pozbawienia wolności, uprawomocnił się z dniem 7 lipca 2014 r. Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie został złożony w dniu 22 sierpnia 2017 r., co oznaczało, że minął roczny termin przedawnienia. Sąd nie uznał za usprawiedliwione twierdzeń wnioskodawcy o braku wiedzy o uprawomocnieniu się wyroku, wskazując na jego aktywność procesową (apelacja od wyroku łącznego) oraz możliwość uzyskania informacji z sądu. Sąd podkreślił, że nie stwierdzono wyjątkowych okoliczności, które uzasadniałyby nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia, takich jak długotrwała choroba czy choroba psychiczna uniemożliwiająca dochodzenie roszczeń. W konsekwencji, wniosek został oddalony w całości, a kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa, zgodnie z art. 554 § 4 k.p.k. dotyczącego spraw o odszkodowanie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający