XVIII C 830/16

XVIII C 830/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lipca 2016 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w Wydziale XVIII Cywilnym w składzie: Przewodniczący: SSR Artur Piotr Wewióra protokolant: Anna Paciorkiewicz rozpoznawszy w dniu: 27 lipca 2016 roku w Ł. na rozprawie sprawę z powództwa: Miasta Ł. przeciwko: B. Z. , T. S. o: eksmisję (1) nakazuje pozwanym B. Z. , T. S. aby opróżnili lokal mieszkalny numer (...) znajdujący się w budynku położonym w Ł. przy ulicy (...) i wydali ten lokal powodowi Miastu Ł. ; (2) orzeka o uprawnieniu pozwanych B. Z. , T. S. do otrzymania lokalu socjalnego; (3) nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu, orzeczonego w punkcie 1, do czasu złożenia przez Miasto Ł. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego; (4) zasądza solidarnie od pozwanych B. Z. , T. S. na rzecz powoda Miasta Ł. 510 zł (pięćset dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. XVIII C 830/16 UZASADNIENIE I. Stanowiska stron . Pozwem z 4 marca 2016 roku1, nadanym pocztą roku, powód Miasto Ł. , reprezentowany przez radcę prawnego, domagał się nakazania pozwanym B. Z. i T. S. opróżnienia lokalu mieszkalnego numer (...) , znajdującego się w budynku położonym w Ł. przy ulicy (...) . W uzasadnieniu wskazano, że pozwana była stroną umowy najmu lokalu, zaś pozwany zamieszkuje wspólnie z pozwaną. Pozwana została wezwana do spłaty zaległości czynszowych w terminie miesięcznym, pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu. Wobec nieuregulowania należności w wyznaczonym terminie, wypowiedziano umowę najmu. Pozwani zajmują lokal bez tytułu prawnego. (k. 2 – 3) W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się wobec B. Z. upadłości. Zarzucono nieuwzględnienie faktu ogłoszenia tej upadłości oraz regularnego opłacania czynszu bieżącego, w czasie toczącego się postępowania upadłościowego. (k. 24 – 25) W replice z 18 lipca 2016 roku powód zaoponował przeciwko zawieszeniu postępowania podnosząc, że dochodzone jest roszczenie windykacyjne. Nie są dochodzone roszczenia o zaległy czynsz, które wchodzą do masy upadłości i zostały zgłoszone przez powoda. (k. 33 – 36) Na rozprawie 27 lipca 2016 roku postanowiono o rozpoznaniu sprawy w dalszym ciągu z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym oraz o oddaleniu wniosku o zawieszenie postępowania. Do zamknięcia rozprawy strony nie zmieniły swoich stanowisk odnośnie przedmiotu sporu. (k. 46) II. Ustalenia faktyczne i ocena dowodów. B. Z. i T. S. zamieszkują w lokalu mieszkalnym numer (...) , znajdującym się w budynku położonym w Ł. przy ulicy (...) . Podstawą zamieszkania była umowa najmu, zawarta przez Miasto Ł. jako wynajmującego i B. Z. jako najemcę 2 kwietnia 1998 roku. W trakcie najmu powstały zaległości w opłacie czynszu. Drugiego maja 2005 roku doręczono B. Z. wezwanie do uregulowania zaległych 1.036,84 zł z odsetkami, przy ustalonym w umowie czynszu miesięcznym 59,96 zł, zaś łącznym poziomem należności miesięcznych za maj 2005 roku w wysokości 259,87 zł, pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu o wystąpienia z powództwem o eksmisję. Wobec nieuregulowania zaległości, 5 listopada 2010 roku doręczono B. Z. wypowiedzenie umowy najmu. (bezsporne) Postanowieniem z 20 sierpnia 2015 roku w sprawie XIV GU 132/15 Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi – Sądu Gospodarczego ogłoszono upadłość (...) jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. (bezsporne) B. Z. została zaliczona do osób niepełnosprawnych w stopniu lekkim na stałe. W 2015 roku korzystała z pomocy społecznej. Od czerwca 2016 roku ma przyznane świadczenie emerytalne 1.591,19 zł brutto, jednakże z uwagi na toczące się postępowanie upadłościowe otrzymuje 930 zł. T. S. od trzech miesięcy pracuje na 1/2 etatu. Wcześniej utrzymywał się z renty rodzinnej. Uczył się w szkole policealnej, ale ta w styczniu 2016 roku ogłosiła upadłość. Nikt z pozwanych nie ma możliwości zamieszkania gdzie indziej. (bezsporne) Okoliczności faktyczne nie były przedmiotem sporu. Rozbieżność stanowisk stron wynika z odmiennej oceny toczącego się postępowania upadłościowego. III. Ocena roszczenia. (A) Zasada odpowiedzialności. Po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić lokal w stanie nie pogorszonym; jednakże nie ponosi odpowiedzialności za zużycie rzeczy będące następstwem prawidłowego używania ( art. 675 § 1 w związku z art. 680 k.c. ), przy czym w przypadku najmu lokali mieszkalnych wynajmujący może wypowiedzieć najem nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, jeżeli najemca m.in. jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie lokalu co najmniej za trzy pełne okresy płatności pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności ( art. 11 ust. 2 pkt 2 u.o.l.2). Powód wskazuje na alternatywną podstawę swojego stanowiska procesowego, a to roszczenie windykacyjne. Właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą ( art. 222 § 1 k.c. ). (B) Zawieszenie postępowania. Rację ma powód, że rodzaj dochodzonego przezeń roszczenia nie uzasadnia zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się wobec pozwanej postępowanie upadłościowe. Sąd zawiesza postępowanie z urzędu jeżeli postępowanie dotyczy masy upadłości, masy układowej lub masy sanacyjnej i ogłoszono upadłość lub wszczęto wtórne postępowanie upadłościowe albo ustanowiono zarządcę w postępowaniu restrukturyzacyjnym ( art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. ). Niniejsze postępowanie nie dotyczy jednak żadnej z wymienionych w tym przepisie mas majątkowych. Roszczenie powoda nie zmierza do ustalenia obowiązku dokonania przesunięcia majątkowego z aktualnego majątku pozwanej do majątku powoda. Posiadanie nie jest prawem, lecz stanem faktycznym. Pozwana – i w konsekwencji pozwany, który swoje uprawnienie wywodził z uprawnienia pozwanej – nie ma tytułu prawnego do zajmowania przedmiotowego lokalu, który ewentualnie można byłoby traktować jako prawo majątkowe wchodzące do masy upadłości. Zamieszkiwanie w lokalu po ustaniu stosunku najmu nie jest częścią składową majątku, który po ogłoszeniu upadłości staje się masą upadłości, służącą zaspokojeniu wierzycieli upadłego, będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej (art. 61 w związku z art. 491 2 ust. 2 p.u.3). Nie ma również znaczenia dla niniejszej sprawy los zaległości czynszowych pozwanych. Ich istnienie w odpowiedniej wysokości jest warunkiem skuteczności działań zmierzających ostatecznie do wypowiedzenia umowy najmu. Warunek ten został w niniejszej sprawie spełniony. Natomiast po skutecznym wypowiedzeniu umowy najmu, późniejsze choćby nawet umorzenie zobowiązań, nie ma znaczenia dla skuteczności wypowiedzenia. Nawet zatem jeżeli w wyniku postępowania upadłościowego, toczącego się względem pozwanej, dojdzie do umorzenia długów pozwanej, które nie zostaną zaspokojone w toku tamtego postępowania, nie spowoduje to wtórnej bezskuteczności prawidłowo dokonanego wypowiedzenia umowy najmu. W tych okolicznościach wniosek o zawieszenie postępowania nie był zasadny, gdyż niniejsze postępowanie nie dotyczy masy upadłości. (C) Rozstrzygnięcie. Pozwani zajmują lokal powoda bez tytułu prawnego, po jego utracie wskutek rozwiązania umowy najmu łączącej powoda z pozwaną. W tej sytuacji pozwani obowiązani są opróżnić zajmowany lokal i wydać go powodowi, zarówno w ramach obligacyjnego obowiązku zwrotu przedmiotu najmu po jego ustaniu, jak również z racji władania cudzą rzeczą bez tytułu prawnego. Obojgu pozwanym przysługuje status lokatorów, w związku z czym zachodzi obowiązek orzeczenia – pozytywnego bądź negatywnego – o przysługiwaniu pozwanym uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego (art. 14 ust. 1 zd. I u.o.l.). Pozwana jest osobą niepełnosprawną, w związku z czym orzeczenie o przysługiwaniu jej uprawnienia do lokalu socjalnego jest obowiązkowe (art. 14 ust. 4 pkt 2 u.o.l.). Pozwany nie mieści się w żadnej kategorii osób szczególnie uprawnionych do otrzymania lokalu socjalnego. Jednakże należy zauważyć, że jego dotychczasowe postępowanie, w tym zamieszkiwanie z niepełnosprawną pozwaną, podjęcie kształcenia, podjęcie zatrudnienia, wskazują na godną ochrony aktywność pozwanego, zmierzającego do samodzielnego zaspokajania własnych potrzeb, a nie obciążania tymi kosztami ogółu społeczeństwa. Przyznanie lokalu socjalnego pozwanemu jawi się w tych okolicznościach jako zasadne i pozwalające na kontynuowanie działań pozwanego, zmierzających do poprawy warunków bytowych, które – jak należy mieć nadzieję – doprowadzą ostatecznie do sytuacji, w której pozwany zdolny będzie do zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych na warunkach rynkowych. Z tych wszystkich względów orzeczono o przyznaniu uprawnienia do lokalu socjalnego również pozwanemu (art. 14 ust. 3 u.o.l.). Orzekając o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, Sąd nakazał wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez Miasto Ł. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego (art. 14 ust. 6 w związku z ust. 1 zd. I u.o.l.). I. Koszty. Pozwani przegrali sprawę w całości. Na koszty procesu powoda złożyło się: 30 zł opłaty od pozwu, 480 zł wynagrodzenia pełnomocnika według stawek minimalnych ( art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. ). Pozwani obowiązani są zwrócić powodowi całość poniesionych kosztów procesu ( art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. ). Solidarność odpowiedzialności pozwanych w zakresie kosztów procesu jest pochodną solidarności w zakresie istoty sprawy, skoro wzajemne świadczenie powoda – oddanie lokalu do używania – jest niepodzielne ( art. 105 § 2 k.p.c. w związku z art. 380 § 2 k.c. ). 1 Jeżeli inaczej nie zaznaczono, daty pism według prezentaty Sądu. 2 Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (j.t. – Dz. U. z 2014 r., poz. 150, z późn. zm.). 3 Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze . (j.t. – Dz.U. z 2015 r., poz. 233, z późn. zm.).