XVII AmT 36/20

Sygn. akt XVII AmT 36/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2021 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Turliński Protokolant – sekretarz sądowy Iwona Hutnik po rozpoznaniu 19 listopada 2021 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z odwołania (...) S.A. w G. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej o nałożenie kary pieniężnej na skutek odwołania (...) S.A. w G. od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 31 grudnia 2019 r. Nr (...) I. 
        zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że karę z punktu 3 zaskarżonej decyzji obniża do kwoty 9500 zł (dziewięć tysięcy pięćset złotych), II. 
        oddala odwołanie w pozostałej części, III. 
        zasądza od (...) S.A. w G. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 1440 zł (jeden tysiąc czterysta czterdzieści złotych) z tytułu zwrotu kosztów procesu. Sędzia SO Andrzej Turliński Sygn. akt XVII AmT 36/20 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 31 grudnia 2019 r. Nr (...) Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKE, pozwany) na podstawie art. 210 ust. 1 i 2 oraz art. 209 ust. 1 (
    
    
    1) pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 240, dalej: Pt) w związku z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2410, dalej: wruist) oraz na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 Pt po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kar pieniężnych na (...) S.A. z siedzibą w G. (powód) w związku z udzieleniem niepełnych lub nieprawdziwych informacji, o których mowa w art. 29 ust. 2 wruist za rok 2015, 2016 i 2017 r. nałożył na (...) S.A. z siedzibą w G. karę pieniężną płatną do budżetu państwa, za udzielenie niepełnych lub nieprawdziwych informacji Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej, o których mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o wruist: 1) 
        według stanu na dzień 31 grudnia 2015 r., poprzez udzielenie niepełnych informacji co do 535 punktów adresowych (poprzez ich pominięcie) oraz udzielenie nieprawdziwych informacji co do 508 punktów adresowych (poprzez wskazanie nieprawidłowych danych w zakresie możliwej do zaoferowania prędkości maksymalnej, przepustowości łącza lub rodzaju medium), - w wysokości: 150 000 zł; 2) 
        według stanu na dzień 31 grudnia 2016 r., poprzez udzielenie niepełnych informacji co do 313 punktów adresowych (poprzez ich pominięcie) oraz udzielenie nieprawdziwych informacji co do 474 punktach adresowych poprzez wskazanie nieprawidłowych danych w zakresie możliwej do zaoferowania prędkości maksymalnej, przepustowości łącza lub rodzaju medium, a także poprzez udzielenie nieprawdziwych informacji co do 1 punktu adresowego poprzez ich wskazanie podczas gdy były nieobjęte zasięgiem sieci, - w wysokości 125 000 zł; 3) 
        według stanu na dzień 31 grudnia 2017 r., poprzez udzielenie nieprawdziwych informacji co do 58 punktach adresowych poprzez wskazanie nieprawidłowych danych w zakresie możliwej do zaoferowania prędkości maksymalnej, przepustowości łącza lub rodzaju medium, a także poprzez udzielenie nieprawdziwych informacji co do 8 punktów adresowych poprzez ich wskazanie podczas gdy były nieobjęte zasięgiem sieci, - w wysokości 75 000 zł. Od ww. decyzji powód wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. 
        naruszenie art. 6 ust. 1 Pt w zw. z art. 192 ust. 1 pkt 5) w zw. z art. 199 ust. 1 Pt poprzez skierowanie do Spółki wezwania bez podstawy prawnej i ominięcie przepisów o postępowaniu kontrolnym, 2. 
        naruszenie art. 6 ust. 3 lit. a) konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284, dalej „Konwencja”) poprzez brak przedstawienia okoliczności faktycznych zarzuconego Spółce czynu a tym samym ograniczenie jej prawa do obrony, 3. 
        naruszenie art. 209 ust. 1 1 pkt 1) Pt w zw. z art. 29 ust. 2 wruist poprzez nałożenie kary pieniężnej w związku z nieprawidłowościami dotyczącymi punktów adresowych, gdzie potencjalnie możliwe jest uruchomienie usług w sytuacji, w której przepisy nie przewidują takiego obowiązku a materiał dowodowy nie wskazuje na popełnienie zarzucanego czynu, 4. 
        [z ostrożności procesowej] naruszenie art. 209 ust. 1a Pt w związku z art. 209 ust. 1 1 pkt 1) Pt w związku z art. 29 ust. 2 wruist poprzez nałożenie kary pomimo tego, że Spółka zaprzestała naruszania prawa a za nałożeniem kary pieniężnej nie przemawia czas trwania, zakres ani skutki naruszenia, 5. 
        [z ostrożności procesowej] naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie konstytucyjnych zasad równości i zakazu dyskryminacji przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, 6. 
        [z ostrożności procesowej] naruszenie art. 210 ust. 2 Pt oraz art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez nałożenie na Spółkę kary rażąco wysokiej zważywszy na zakres naruszenia, ustalenia przez Prezesa UKE usunięcia skutków naruszenia, dotychczasową działalność Spółki oraz biorąc pod uwagę kary nałożone na innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych a także brak odniesienia przesłanek wymiaru kary w stosunku do poszczególnych naruszeń. Powód wniósł o uchylenie decyzji lub ewentualnie, na wypadek nie uwzględnienia podstawowego wniosku, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wymierzenie kar pieniężnych w wysokości 1500 zł za rok 2015, 1000 zł za rok 2016 i 100 zł za rok 2017. Wniósł również o zasądzenie od Prezesa UKE na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu odwołania powód podniósł, iż pozwany nieprawidłowo na podstawie art. 210 ust. 1 oraz art. 209 ust. 1 1 pkt 1 Pt nałożył kary pieniężne. W ocenie powoda materiał dowodowy nie wskazuje na popełnienie zarzucanego czynu. Dane przekazane na wezwanie powoda nie są porównywalne z danymi raportowanymi do (...) . Nadto kary pieniężne zostały wymierzone powodowi wskutek pominięcia przez Prezesa UKE przepisów dotyczących postępowania kontrolnego. Zdaniem powoda w sytuacji niewypełnienia przez niego obowiązków wynikających z art. 29 ust. 2 wruist, Prezes UKE powinien wezwać kontrolowany podmiot do usunięcia nieprawidłowości. Powód twierdził, że gdyby Prezes UKE skorzystał z przewidzianych prawem kompetencji, to spółka mogłaby usunąć ewentualne uchybienia w przekazywanych informacjach i nie byłaby narażona na ryzyko nałożenia na nią kary pieniężnej. Powód podniósł, iż materiał dowodowy zgromadzony z naruszeniem przepisów procedury nie może stanowić podstawy do wymierzenia przedsiębiorcy sankcji o charakterze pieniężnym. Ponadto powód wskazał, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego organ powinien zamieścić szczegółową informację o naruszeniu i kwalifikacji prawnej. Dodatkowo zdaniem powoda, Prezes UKE nałożył kary na spółkę mimo tego, że zaprzestała ona naruszenia prawa, a za nałożeniem kary pieniężnej nie przemawia czas trwania, zakres ani skutki naruszenia. W ocenie powoda wysokość wymierzonych kar nie uwzględnia przesłanki ich wymiaru określonej w obowiązujących przepisach. Kary te są bowiem rażąco wysokie, zważywszy na zakres naruszenia, ustalenia przez Prezesa UKE dotyczące usunięcia skutków naruszenia, dotychczasową działalność spółki oraz biorąc pod uwagę kary nałożone na innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. W odpowiedzi na odwołanie Prezes UKE wniósł o jego oddalenie w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 1440 zł wraz z odsetkami ustawowymi zgodnie z normami przepisanymi. Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny. Powód w latach 2015-2017 był przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 27 Pt. Jest wpisany do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych ( (...) ) prowadzonego przez Prezesa UKE pod nr 180. W związku z tym ciążył na nim przewidziany w art. 29 ust. 2 wruist obowiązek przedłożenia Prezesowi UKE aktualnych, zgodnych ze stanem faktycznym, kompletnych oraz adekwatnych do potrzeb wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 29 ust. 1 wruist, informacji o posiadanej infrastrukturze telekomunikacyjnej, publicznych sieciach telekomunikacyjnych, budynkach umożliwiających kolokację, świadczonych usługach telefonicznych, usługach transmisji danych zapewniających szerokopasmowy dostęp do Internetu i usługach rozprowadzania programów radiowych i telewizyjnych. Powód przekazał do (...) , służącego do gromadzenia, przetwarzania, prezentowania i udostępniania informacji o infrastrukturze telekomunikacyjnej, publicznych sieciach telekomunikacyjnych oraz budynkach umożliwiających kolokację, niepełne dane w zakresie punktów adresowych w odniesieniu do stanu wg dnia 31 grudnia 2015 r. poprzez udzielenie niepełnych informacji co do 535 punktów adresowych (poprzez ich pominięcie) oraz udzielenie nieprawdziwych informacji co do 508 punktów adresowych (poprzez wskazanie nieprawidłowych danych w zakresie możliwej do zaoferowania prędkości maksymalnej, przepustowości łącza lub rodzaju medium), co stanowiło w sumie ok. 0,2% ogólnej liczby punktów adresowych podlegających sprawozdaniu. Pominięte 535 punktów adresowych oraz punkty adresowe, w odniesieniu do których doszło do przekazania danych niepełnych lub w części nieprawdziwych (508 punktów) zostały enumeratywnie wymienione w załączonej do decyzji Tabeli nr 1 (k. 18-46v) Powodowa spółka przekazał do (...) niepełne dane w zakresie punktów adresowych w odniesieniu do stanu wg dnia-31 grudnia 2016 r. poprzez udzielenie niepełnych informacji co do 313 punktów adresowych (poprzez ich pominięcie) oraz udzielenie nieprawdziwych informacji co do 475 punktów adresowych (poprzez wskazanie nieprawidłowych danych w zakresie możliwej do zaoferowania prędkości maksymalnej, przepustowości łącza lub rodzaju medium), a także poprzez udzielenie nieprawdziwych informacji co do 1 punktu adresowego poprzez ich wskazanie podczas gdy były nieobjęte zasięgiem sieci, co stanowiło w sumie ok. 0,2% ogólnej liczby punktów adresowych podlegających sprawozdaniu. Pominięte 313 punktów adresowych oraz punkty adresowe, w odniesieniu do których doszło do przekazania danych niepełnych lub w części nieprawdziwych (475 punktów), zostały enumeratywnie wymienione w załączonej do niniejszej decyzji Tabeli nr 2 (k. 47-70). Powód przekazał do (...) niepełne dane w zakresie punktów adresowych w odniesieniu do stanu wg dnia 31 grudnia 2017 r. poprzez udzielenie nieprawdziwych informacji co do 58 punktów adresowych poprzez wskazanie nieprawidłowych danych w zakresie możliwej do zaoferowania prędkości maksymalnej, przepustowości łącza lub rodzaju medium, a także poprzez udzielenie nieprawdziwych informacji co do 8 punktów adresowych poprzez ich wskazanie podczas gdy były nieobjęte zasięgiem sieci, co stanowiło w sumie ok. 0,01% ogólnej liczby punktów adresowych podlegających sprawozdaniu. Punkty adresowe, w odniesieniu do których doszło do przekazania danych w części nieprawdziwych (66 punktów), zostały enumeratywnie wymienione w załączonej do niniejszej decyzji Tabeli nr 3 (k. 71-72v). Pliki elektroniczne zawierające dane przekazane przez powoda w wypełnieniu obowiązku z art. 29 ust. 2 wruist za lata 2015-2017 zostały włączone do akt przedmiotowego postępowania jako materiał dowodowy (pismo pozwanego z 7 października 2019 r. wraz z załącznikiem płytą CD, k. 238-240 akt adm.) W załączniku do pisma z 21 grudnia 2018 r. powód podał zgodne ze stanem faktycznym, kompletne oraz adekwatne do potrzeb wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o wruist, informacje o posiadanej infrastrukturze telekomunikacyjnej, publicznych sieciach telekomunikacyjnych, budynkach umożliwiających kolokację, świadczonych usługach telefonicznych, usługach transmisji danych zapewniających szerokopasmowy dostęp do Internetu i usługach rozprowadzania programów radiowych i telewizyjnych. (pismo powoda z 21 grudnia 2018 r., k. 178-180 akt adm.; załącznik do pisma z 21 grudnia 2018 r. - płyta CD, k. 240 akt adm.) Wraz z wszczęciem z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z udzieleniem niepełnych lub nieprawdziwych informacji, o których mowa w art. 29 ust. 2 wruist za rok 2015, 2016 i 2017 Prezes UKE wezwał skarżącego do przekazania danych dotyczących wielkości przychodu osiągniętego w 2018 r. niezbędnego do określenia podstawy wymiaru kary w terminie 30 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Jednocześnie poinformował powoda o możliwości ostatecznego wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 30 dni od daty otrzymania pisma oraz zgodnie a art. 73 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. o możliwości przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Pismem z dnia 25 lipca 2019 r. (k. 206 akt adm.) powód poinformował, że jego przychody za rok 2018 wyniosły (...) zł. W załączeniu do przedmiotowego pisma powód przedstawił dokumenty potwierdzające wysokość osiągnięty przychód w roku 2018 – zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych – CIT-8, (k. 208-210 akt adm.) oraz informacja podatnika do ustalenia należnych jednostkom samorządu terytorialnego dochodów z tytułu udziału we wpływach z podatku dochodowego od osób prawnych – CIT-ST (k. 210v-215 akt adm.). Pismem z 14 sierpnia 2019 r. powód wniósł o umorzenie postępowania, wskazując że w przedmiotowej sprawie charakter i zakres naruszenia nie przemawiają za nałożeniem kary. Powód wskazał, że „przypadki błędów dotyczących pozostawania danych punktów adresowych w zasięgu są nieliczne, w szczególności w kontekście zakresu przedstawianych danych (9 przypadków)". Zdaniem Strony dokonana przez Prezesa UKE weryfikacja wykazuje że zaledwie 9 na 5562 przypadków co stanowi około 0,001 udział, w której Strona wykazała pierwotnie, że dany adres jest objęty zasięgiem jej sieci, podczas gdy następczo wskazała, że sieć nie obejmuje danego adresu. W dalszej treści ww. pisma Strona na tej podstawie formułowała tezy odnośnie w szczególności niewielkiego zakresu naruszenia, który nie przemawia za nałożeniem kary. Ponadto powód wskazał, że „Ustawa nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciem adresu objętego zasięgiem infrastruktury - danego operatora". Według Strony przepisy dotyczące obowiązku sprawozdawczego nie definiują, jak należy rozumieć pozostawanie danego punktu adresowego w zasięgu sieci telekomunikacyjnej. Spółka wskazała, że przepisy dotyczące obowiązku sprawozdawczego nie definiują, jak należy rozumieć pozostawanie danego punktu adresowego w zasięgu sieci telekomunikacyjnej. Zdaniem Strony wskazówki w powyższym zakresie zawarte w Instrukcji użytkownika Systemu Informacyjnego o Infrastrukturze Szerokopasmowej, z uwagi na nienormatywny charakter ww. dokumentu nie mogą być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. (pismo powoda z 14 sierpnia 2019 r., k. 220-226 akt adm.) W oparciu o przedstawione ustalenia Sąd zważył co następuje. Odwołanie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 29 ust. 2 wruist w celu wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1 przedsiębiorcy telekomunikacyjni przekazują aktualne, zgodne ze stanem faktycznym, kompletne oraz adekwatne do potrzeb wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, informacje o posiadanej infrastrukturze telekomunikacyjnej, publicznych sieciach telekomunikacyjnych, budynkach umożliwiających kolokację, świadczonych usługach telefonicznych, usługach transmisji danych zapewniających szerokopasmowy dostęp do Internetu i usługach rozprowadzania programów radiowych i telewizyjnych oraz aktualizują je corocznie w terminie do dnia 31 marca, według stanu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku. Zgodnie z art. 209 ust. 1 1 pkt 1 Pt, Prezes UKE, jeżeli przemawia za tym charakter lub zakres naruszenia, może nałożyć karę pieniężną na podmiot, który nie wypełnia obowiązku udzielania informacji lub dostarczania dokumentów przewidzianych ustawą lub ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych lub udziela informacji niepełnych lub nieprawdziwych, lub dostarcza dokumenty zawierające informacje niepełne lub nieprawdziwe. O tym, że przedmiotowy delikt został popełniony przez powoda świadczy udzielenie niepełnych oraz nieprawdziwych informacji, o których mowa w art. 29 ust. 2 wruist za rok 2015, 2016 i 2017 r. Przechodząc do zasadności nałożenia w decyzji kary pieniężnej i jej wysokości należało zważyć co następuje. W sprawie nie doszło do naruszenia przez Prezesa UKE art. 209 ust. 1a Pt. Według jego treści kara, o której mowa w ust. 1 1 , może zostać nałożona także w przypadku, gdy podmiot zaprzestał naruszania prawa lub naprawił wyrządzoną szkodę, jeżeli Prezes UKE uzna, że przemawiają za tym czas trwania, zakres lub skutki naruszenia. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na odwołanie ww. przepis wskazuje, że można nałożyć karę, gdy podmiot zaprzestał naruszania prawa lub naprawił wyrządzoną szkodę, jeśli jedna z trzech przesłanek przemawia za nałożeniem kary. Zdaniem Sądu Prezes UKE prawidłowo uznał, że za nałożeniem kary na powoda przemawiał zakres naruszenia. Przekazywanie Prezesowi UKE aktualnych, zgodnych ze stanem faktycznym i kompletnych danych dotyczących infrastruktury telekomunikacyjnej, o której mowa w art. 29 ust. 2 wruist w tym punktów adresowych ma zapewnić stworzenie warunków rozwoju i wykorzystania nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym poprzez likwidację barier, poprawę dostępu do gruntów, budynków w procesie inwestycyjnym, poprawę dostępu do gruntów, budynków i ich części na potrzeby inwestycji telekomunikacyjnych oraz wykorzystanie istniejącej infrastruktury, w tym należącej do podmiotów wykonujących zadania z zakresu użyteczności publicznej, przyczyniając się w konsekwencji do wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz zapewnienia użytkownikom końcowym w tym niepełnosprawnym usług telekomunikacyjnych o najwyższej jakości. Uchybienie obowiązkowi, o którym mowa w art. 29 ust. 2 wruist przyczyniło się do utrudnienia Prezesowi UKE realizacji nałożonych na niego uprawnień i obowiązków zawartych w art. 192 ust. 3 Pt w zakresie przygotowania analiz na potrzeby raportu o stanie rynku telekomunikacyjnego w Polsce oraz do opóźnienia aktualizacji baz danych w narzędziach, gdzie wykorzystywane są dane inwentaryzacyjne. Ponadto działanie powoda prowadziło do zaburzenia w zakresie tworzenia przez Prezesa UKE warunków rozwoju i wykorzystania istniejącej, nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej w celu zapewnienia użytkownikom końcowym, w tym wykluczonym cyfrowo, usług telekomunikacyjnych. Przekazanie nieprawdziwych informacji może również prowadzić do udzielenia przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu nieuzasadnionej pomocy publicznej polegającej na udzieleniu wsparcia finansowego na obszarze zgłoszonym jako biała plama, na którym faktycznie istnieje już sieć telekomunikacyjna i istnieje możliwość świadczenia usług. Słusznie wskazał Prezes UKE, iż przekazywane mu dane na podstawie art. 29 ust. 2 wruist wykorzystywane są także m. in. do: przygotowania raportu o stanie rynku telekomunikacyjnego, analizy związanej z wdrażaniem sieci 5G, upubliczniania danych w atlasie szerokopasmowym dla jednostek samorządu terytorialnego czy możliwości identyfikacji obszarów zagrożonych wykluczeniem cyfrowym oraz barier w rozwoju usług szerokopasmowych. Wypełnienie przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązku sprawozdawczego wynikającego z art. 29 ust. 2 ustawy o wruist jest niezbędne m.in. w celu realizacji zadań powierzonych UKE w ramach (...) na lata 2014-2020. W ramach prowadzonej przez Prezesa UKE inwentaryzacji usług i infrastruktury telekomunikacyjnej oraz opracowanej na jej podstawie analizy dostępu do usług szerokopasmowych połączonej z wieloaspektową oceną ekonomiczną opłacalności rozpoczęcia inwestycji identyfikowane są obszary wymagające udzielenia wsparcia na rozwój infrastruktury szerokopasmowej w ramach (...) . Przeprowadzenie przez Prezesa UKE inwentaryzacji przedstawiającej pokrycie istniejącą infrastrukturą telekomunikacyjną i publicznymi sieciami telekomunikacyjnymi, zapewniającymi lub umożliwiającymi zapewnienie szerokopasmowego dostępu do Internetu, z odrębnym zaznaczeniem pokrycia łączami światłowodowymi oraz sieciami bezprzewodowymi umożliwia zlokalizowanie tzw. obszarów białych, szarych i czarnych, a w konsekwencji przyczynia się do zapewnienia użytkownikom końcowym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej usług telekomunikacyjnych na najwyższym poziomie. W ocenie Sądu zakres naruszeń przemawia za nałożeniem kar pieniężnych na powodową spółkę. Zakres naruszeń można bowiem uznać za znaczy, gdyż powód przekazał niepełne lub nieprawdziwe dane w łącznej liczbie odpowiednio 1043 za 2015 r., 788 za 2016 r. i 66 za 2017 r. Przekazanie zaś niepełnych informacji przez powoda może prowadzić do zafałszowania raportu o stanie rynku telekomunikacyjnego w Polsce. Natomiast pozwany wymierzając kary uwzględnił fakt przedłożenia przez powoda zgodnych ze stanem faktycznym i kompletnych danych wymaganych przepisem art. 29 ust. 2 wruist według stanu na dzień 31 grudnia 2015 r., 31 grudnia 2016 r. oraz 31 grudnia 2017 r. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 209 ust. 1 (
    1 ) pkt 1 Pt w zw. z art. 29 ust. 2 wruist. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z powodem, że dane będące przedmiotem wezwania nie są porównywalne z danymi raportowanymi do (...) . System (...) został udostępniony dla celów prawidłowego przeprowadzenia inwentaryzacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Zadaniem systemu (...) jest usprawnienie procesu przesyłania danych, o których mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o wruist, w tym ograniczenie możliwości występowania błędów lub ich ilość w raportach składanych przez podmioty do tego zobowiązane. Dlatego też niewątpliwie informacje, o których przekazanie pozwany wzywał powoda, pokrywają się z danymi, które należało raportować do systemu (...) . Odnośnie zarzutu braku definiowania przez ustawę znaczenia pojęcia adresu objętego zasięgiem infrastruktury danego operatora, pozwany słusznie wskazał, iż kryteria definiujące zasięg sieci zostały wyjaśnione w instrukcji użytkownika. W instrukcji tej Prezes UKE przygotował precyzyjną informację o sposobie sprawozdawania danych. W systemie (...) istnieje też możliwość konsultacji i uzyskania wsparcia zarówno w kwestiach technicznych, jak i merytorycznych poprzez zakładkę Kontakt/Wsparcie można dokonać Zgłoszenia problemu, na który użytkownik uzyskuje odpowiedź w maksymalnie krótkim możliwym do uzyskania czasie (na ogół nieprzekraczającym 12 godzin). Prawdą jest, że instrukcje Prezesa UKE nie mają charakteru normatywnego, niemniej jednak należyte zastosowanie się do wydanych instrukcji skutkowałoby właściwym wypełnieniem obowiązku z art. 29 ust. 2 wruist. Natomiast przekazanie niepełnych i nieprawdziwych danych przez powoda nie uzasadnia występowania rzekomych nieścisłości w instrukcji użytkownika (...) . Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pominięcia przez Prezesa UKE przepisów o postępowaniu kontrolnym. Powód zarzucił skierowanie wezwania przez organ w dniu 16 listopada 2018 r. z bezprawnym ominięciem przepisów dotyczących postępowania kontrolnego. Zdaniem Sądu wezwanie Prezesa UKE było jednak zgodne z art. 6 ust. 1 Pt oraz spełniało wymogi określone w art. 6 ust. 2 Pt. Zgodnie z art. 6 ust. 1 Pt przedsiębiorca telekomunikacyjny lub podmiot, który uzyskał pozwolenie radiowe, o którym mowa w art. 143 ust. 1 , rezerwację częstotliwości lub zasobów orbitalnych lub przydział numeracji, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 4 , jest obowiązany do przekazywania na żądanie Prezesa UKE informacji niezbędnych do wykonywania przez Prezesa UKE jego uprawnień i obowiązków, określonych w art. 192 ust. 1 . Prezes UKE wezwał zatem powoda do przedstawienia informacji, które były niezbędne do wykonywania ciążących na nim obowiązków. Jednym z obowiązków Prezesa UKE jest podejmowanie interwencji w sprawach dotyczących funkcjonowania rynku usług telekomunikacyjnych i pocztowych. W ramach pojęcia interwencji rozumie się każde działanie Prezesa UKE podejmowane w oparciu i zgodnie z wszelkimi przewidzianymi w przepisach prawa formami działania. Jako interwencję można zatem uznać także kierowane przez Prezesa UKE wezwania do udzielenia informacji przewidziane w przepisach prawa. Możliwość wzywania określonych podmiotów do przekazania informacji niezbędnych do wykonywania przez Prezesa UKE jego uprawnień i obowiązków, określonych w art. 192 ust. 1 Pt została przewidziana w art. 6 Pt na ściśle określonych warunkach. Słusznie wskazał pozwany, iż art. 192 ust. 1 Pt nie wskazuje na konieczność przeprowadzania kontroli, ale na podejmowanie interwencji, którymi mogą być również działania w oparciu o przepisy prawa zmierzające do osiągnięcia określonych tym przepisem celów. Ponadto powód powoływał się na Konstytucję Przedsiębiorców, która reguluje kwestie związane z kontrolą przedsiębiorców. Tymczasem zaznaczenia wymaga fakt, iż przepisy Konstytucji Przedsiębiorców nie naruszają uprawnień organów administracyjnych, w tym wezwania do przekazania informacji. Odnośnie do zarzutu braku możliwości żądania informacji na podstawie art. 6 ust. 1 Pt z uwagi na art. 11 Dyrektywy o zezwoleniach, wskazać należy, wbrew twierdzeniom powoda, iż przedmiot wezwania kierowanego przez Prezesa UKE do powodowej spółki mieści się w zakresie art. 11 Dyrektywy o zezwoleniach. Zgodnie z art. 11 Dyrektywy o zezwoleniach niezależnie od obowiązku dostarczania informacji i sporządzania sprawozdań wynikającego z przepisów prawa krajowego, ale nie wynikającego z ogólnego zezwolenia, krajowy organ regulacyjny może jedynie zażądać od przedsiębiorstw dostarczenia informacji zgodnie z ogólnym zezwoleniem, prawami użytkowania lub szczegółowymi obowiązkami, o których mowa w artykule 6 ust. 2, w sposób proporcjonalny i obiektywnie uzasadniony ze względu na: a) 
        systematyczną lub dotyczącą konkretnych przypadków weryfikację zgodności z wymogami 1 oraz 2 z części A, wymogiem 6 z części B oraz wymogiem 7 z części C Załącznika oraz zgodności z obowiązkami, o których mowa w artykule 6 ust. 2; b) 
        dotyczącą konkretnych przypadków weryfikację zgodności z wymogami określonymi w Załączniku, jeżeli złożono skargę lub krajowy organ regulacyjny miał inne powody, ażeby twierdzić, że dany wymóg nie został spełniony, albo w przypadku dochodzenia prowadzonego przez krajowy organ regulacyjny z urzędu; c) 
        procedury i ocenę wniosków o przyznanie prawa użytkowania; d) 
        publikację komparatywnych przeglądów jakości oraz cen usług, z uwagi na interes konsumenta; e) 
        jasno określone cele statystyczne; f) 
        analizę rynku dla celów dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) oraz dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej). Informacji, o której mowa w lit. a), b), d), e) oraz f) powyżej, nie można żądać zanim zostało przyznane prawo dostępu do rynku ani też, jako warunek uzyskania takiego dostępu. Wobec powyższego Dyrektywa o zezwoleniach może wykluczać jedynie możliwość nakładania na przedsiębiorców obowiązku cyklicznego informowania organu o spełnieniu wszystkich obowiązków wynikających z przepisów prawa. "Można żądać informacji o przyszłym rozwoju sieci lub usług, który mógłby wywrzeć wpływ na usługi hurtowe udostępniane konkurentom przez te przedsiębiorstwa. Żądania powinny być proporcjonalne do celu gromadzenia informacji. Co do zasady, przekazanie informacji przez przedsiębiorstwa powinno następować na żądanie władzy regulacyjnej, a obowiązki polegające na systematycznym dostarczaniu informacji władzom regulacyjnym są raczej wyjątkiem od tej zasady. Systematyczną weryfikację zgodności działania przedsiębiorstw z obowiązkami prawnymi na podstawie przekazywanych informacji dopuszcza m.in. art. 11 ust. 1 lit. a dyrektywy o zezwoleniach. Jednocześnie jednak należy przypomnieć pkt 28 preambuły dyrektywy o zezwoleniach, zgodnie z którym nie jest konieczne żądanie od przedsiębiorstw systematycznej lub regularnej informacji o spełnianiu wszystkich sektorowych warunków.” (komentarz do art. 6 Pt, Piątek 2019, wyd. 4, legalis) Rację ma zatem pozwany twierdząc, że cele i zasady przyświecające ustanowieniu Konstytucji Przedsiębiorców, na które wskazuje powód, nie mogą stanowić podstawy do uznawania przepisów szczególnych innych ustaw za wadliwe, a działań organów państwa podejmowanych na ich podstawie za niezgodne z prawem. Sąd stanął na stanowisku, że w sprawie niniejszej nie doszło do ograniczenia powodowi prawa do obrony. Pozwany właściwie przedstawił okoliczności faktyczne zarzucanego powodowi czynu. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania pozwany poinformował powoda o przedmiocie i zakresie postępowania poprzez wskazanie okresów, których ono dotyczyło. Ponadto pozwany poinformował powoda o naruszeniu i jego kwalifikacji prawnej. Następnie postanowieniem z 7 października 2019 r. włączył do materiału dowodowego pliki zawierające dane przekazane przez stronę w wypełnieniu obowiązku, o którym mowa w art. 29 ust. 2 wruist za lata 2015-2017. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło więc do naruszenia postanowień konwencyjnych i powód nie został pozbawiony prawa do obrony. Przechodząc do oceny wysokości nałożonych w decyzji kar pieniężnych Sad zwrócił uwagę na nieproporcjonalnie wysoką karę wymierzoną powodowi w pkt 3 decyzji. W pkt 1 decyzji została nałożona kara w kwocie 150.000 zł za łącznie 1043 przypadki udzielenia przez powoda niepełnych lub nieprawdziwych informacji dotyczących punktów adresowych. W pkt 2 decyzji została nałożona kara w kwocie 125.000 zł za łącznie 788 przypadków udzielenia niepełnych lub nieprawdziwych informacji dotyczących punktów adresowych. Natomiast w pkt 3 decyzji za udzielenie niepełnych lub nieprawdziwych informacji dotyczących łącznie jedynie 66 punktów adresowych nałożona została kara 75.000 zł. Podkreślić trzeba, że wszystkie trzy kary dotyczyły takich samych naruszeń w trzech kolejnych latach, zatem różnice w ich wysokości powinny wynikać z różnic w liczbie poszczególnych naruszeń w tych latach. O ile zastosowanie tej zasady w pkt 1 i pkt 2 decyzji odzwierciedla proporcja określonych w nich kar, to sankcja pieniężna z pkt 3 decyzji nie realizuje tej zasady, przez co jest rażąco wygórowana. Aby przywrócić jej proporcjonalność w stosunku do kar określonych w pkt 1 i w pkt 2 decyzji Sąd obniżył ją do kwoty 9.500 zł. W ocenie Sądu, po miarkowaniu kary z pkt 3 decyzji, wszystkie sankcje finansowe, którymi został obciążony powód spełniają warunki określone w art. 210 ust.2 tj. zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu oraz jego możliwości finansowe. Charakter i zakres naruszenia został już omówiony. Z dotychczasowej działalności strony wynika, że była już karana przez prezesa UKE za niewywiązanie się z obowiązków nałożonych w art. 6 ust. 1 Pt co jest okolicznością zwiększającą wymiar kar. Są też one dostosowane do możliwości finansowych powoda, a żadna z nich nie przekracza 3% podstawy wymiaru kary, o którym mowa w art. 201 ust. 1 Pt. Ponadto wzięto pod uwagę fakt następczego Prezesowi UKE udzielenia informacji w zakresie przedmiotowym objętym zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art.479(64) § 2 kpc orzekł jak w punkcie ! sentencji wyroku oraz na podstawie art. 479 (64) § 1 kpc jak w punkcie II sentencji wyroku. O kosztach procesu orzeczono stosownie do wyniku sporu na postawie art. 98 i 99 kpc i § 14 ust.2 pkt 3 rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego pozwanego Prezesa UKE przyznano wysokości dwukrotności stawki minimalnej z uwagi to, że nakład pracy i trafność stanowiska zajętego przez tego pełnomocnika w znacznej mierze ułatwiło Sądowi wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Sędzia SO Andrzej Turliński