XVII AmE 34/21

Sygn. akt XVII AmE 34/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 czerwca 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący – SSO Bogdan Gierzyński Protokolant – sekretarz sądowy Joanna Nande po rozpoznaniu 24 czerwca 2024 r. w Warszawie na rozprawach: 12 grudnia 2022 r, 6 marca 2023 r., 24 czerwca 2024 r. sprawy z odwołania (...) Sp. z o.o. w W. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o cofnięcie koncesji na skutek odwołania (...) Sp. z o.o. w W. od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 5 października 2020 r. Nr (...) 1. 
        oddala odwołanie; 2. 
        zasądza od (...) Sp. z o.o. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. SSO Bogdan Gierzyński Sygn. akt XVII AmE 34/21 UZASADNIENIE Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia 5 października 2020 r., znak: (...) , na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 1 i art. 30 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2020 r., poz. 833, ze zm.) oraz art 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, ze zm.) cofnął koncesję na obrót paliwami gazowymi, udzieloną decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 15 lipca 2014 r. Nr (...) ze zm., przedsiębiorcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. , posiadającemu numer identyfikacji podatkowej [NIP) (...) . Od powyższej decyzji odwołanie złożył (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżając ją w całości. Odwołujący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: (1) 
        Naruszenie art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a. ) w zw. z art. 30 ust. 1 uPE poprzez niewyjaśnienie przez Prezesa URE stanu faktycznego przed wydaniem Decyzji oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające w szczególności na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jak również nieobiektywnym przedstawieniu stanu faktycznego sprawy na niekorzyść Powoda; (2) 
        Naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 30 ust. 1 uPE poprzez pominięcie przez Prezesa URE istotnych dla rozstrzygnięcia Postępowania dowodów, o których włączenie w poczet materiału dowodowego wnioskowała Spółka w trakcie Postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do wydania Decyzji bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co tym samym doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w oparciu o jednostronny i tendencyjnie wybrany materiał dowodowy, co wskazuje, że materiał dowodowy jest niejako dobrany do wcześniej przyjętej ustalonej przez Organ tezy; (3) 
        Naruszenie art. 80 k.p.a. W zw. z art. 30 ust. 1 uPE poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez błędną ocenę, że całokształt materiału dowodowego zgromadzonego przez Prezesa URE w Postępowaniu potwierdził, że Spółka dopuściła się naruszeń określonych w pkt. I Decyzji; (4) 
        Naruszenie art. 227 k.p.c. w zw. z art. 245 oraz w zw. z art. 30 ust, 3 uPE poprzez oparcie Decyzji na niewiarygodnych dowodach w postaci dokumentów prywatnych stworzonych bezpośrednio przez konsumentów (oświadczenia jednostronne), które w żadnym wypadku nie przyczyniają się do obiektywnego wyjaśnienia sprawy, a co w konsekwencji doprowadziło do wadliwej oceny stanu faktycznego i przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co w połączeniu z odmową przeprowadzenia przez Prezesa URE dowodów wnioskowanych przez Powoda pomimo, że przedmiotem tych dowodów były fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie powoduje, że materiał dowodowy będący podstawą dla ustalenia faktów jest wybiórczy, jednostronny i ma na celu udowodnić przyjętą przez Organ tezę o rzekomych naruszeniach Spółki; (5) 
        Naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. tj. naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, ustalenie stanu faktycznego w sposób nieobiektywny i jednostronny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, posługując się nieracjonalnymi argumentami, jak również pominięcie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i odmówienie wiarygodności dowodom przedstawionym przez Powoda; (6) 
        Naruszenie art. 89 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie wniosku Powoda o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i przesłuchanie na niej świadków, podczas gdy zeznania świadków wykazałyby rzeczywisty przebieg wizyty w domu konsumenta, w czasie, której podpisana została Umowa; (7) 
        Naruszenie art. 41 ust. 3 pkt 1 uPE w zw. z: art. 5 ust. 6d uPE, art. 17 sdg, art. 12 ust. 1 pkt 1-5, 7-9, 11-12, 15-17 Ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2020 r., poz. 287; dalej: ,,upk) w zw. z art. 12 ust. 2 upk, art. 27 upk; art. 31 upk w zw. z art. 27 upk, art. 3 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2070; dalej: „pnpr”), art. 4 ust. 1 i 2 pnpr, art. 5 ust. 1 pnpr, art. 5 ust. 2 pkt 1 pnpr, art. 5 ust. 3 pkt 4-6 pnpr, art. 6 ust. 1 pnpr, art. 6 ust. 3 pkt 1 i 2 pnpr, art. 6 ust. 3 pkt 1 pnpr w zw. z art. 4 ust. 2 pnpr, art. 6 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 pnpr, art. 6 ust. 4 pkt 3 i 4 pnpr w zw. z art. 4 ust. 2 pnpr, art. 6 ust. 4 pkt 5 pnpr, art. 8 ust. 1 pnpr w zw. z art. 8 ust. 2 pnpr w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 pnpr, art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1010, ze zm.; dalej: „nk”), art. 14 ust. 1 nk, art. 14 ust, 2 pkt 2-4 nk w zw. z art. 3 ust. nk oraz warunkami 2.2.2. i 2.2.1 udzielonej Powodowi Koncesji poprzez uznanie, że Powód stosuje stosuje praktyki określone w lit. a) do k) i w efekcie wydanie decyzji o cofnięciu koncesji na obrót paliwami gazowymi, podczas gdy Powód w rzeczywistości nie stosował żadnej z zarzucanych praktyk, a ewentualne nieprawidłowości dotyczyły się tylko niewielkiej części działalności Powoda i nie stanowiły rażącego naruszenia warunków koncesji; (8) 
        Naruszenie art. 41 ust. 3 pkt 1 uPE w zw. z: art. 5 ust. 6d uPE, art. 17 sdg, art. 12 ust. 1 pkt 1-5, 7-9,11-12, 15-17 upk wzw. z art. 12 ust. 2 upk, art. 27 upk; art. 31 upk wzw. z art. 27 upk, art. 3 pnpr, art. 4 ust. 1 i 2 pnpr, art. 5 ust. 1 pnpr, art. 5 ust. 2 pkt 1 pnpr, art. 5 ust. 3 pkt 4-6 pnpr, art. 6 ust. 1 pnpr, art. 6 ust. 3 pkt 1 i 2 pnpr, art. 6 ust. 3 pkt 1 pnpr w zw. z art. 4 ust. 2 pnpr, art. 6 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 pnpr, art. 6 ust. 4 pkt 3 i 4 pnpr w zw. z art. 4 ust. 2 pnpr, art. 6 ust. 4 pkt 5 pnpr, art. 8 ust. 1 pnpr w zw. z art. 8 ust. 2 pnpr w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 pnpr, art. 3 ust. 1 i 2 nk, art. 14 ust. 1 nk, art. 14 ust. 2 pkt 2-4 nk w zw. z art. 3 ust. nk oraz warunkami 2.2.2. i 2.2,1 udzielonej Powodowi Koncesji poprzez uznanie, że wskazane w zaskarżonej Decyzji zachowania podejmowane są przez Spółkę w sytuacji, gdy wszelkie działania związane z procesem zawierania umów były podejmowane przez pracowników/współpracowników podmiotów zewnętrznych współpracujących ze Spółką, a więc inny podmiot niż Spółka. (9) 
        Naruszenie art 41 ust 3 pkt 1 uPE poprzez zakwalifikowanie zachowania Powoda jako rażącego naruszenie warunków określonych w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określone przepisami prawa, które było wynikiem błędnego ustalenia przez Organ stanu faktycznego, podczas gdy Powód w rzeczywistości nie stosował żadnej z zarzucanych praktyk, a ewentualne nieprawidłowości dotyczyły się tylko niewielkiej części działalności Powoda i nie stanowiły rażącego naruszenia warunków koncesji. (10) 
        Błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu, że działania Powoda opisywane w Decyzji były rażącym naruszeniem koncesji, podczas gdy w rzeczywistości zarzucane Spółce nieprawidłowości dotyczyły się tylko niewielkiej części działalności Powoda i nie stanowiły rażącego naruszenia warunków koncesji. (11) 
        Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że po 1 grudnia 2017 r. Spółka nadal naruszała warunki koncesji, podczas gdy po tej dacie Spółka w ogóle nie pozyskiwała odbiorców, a tym samym nie mogła dokonywać naruszeń, które są jej zarzucane przez Organ. III. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z: (1) 
        Całości dokumentów znajdujących się aktach postępowania; (...) (2) 
        Zeznań następujących świadków - pracowników/współpracowników Spółki: - H. D. , stanowisko: Kierownik Działu Reklamacji, wezwanie kierować na adres Powoda; - L. P. , stanowisko: Kierownik Działu Administracji, wezwanie kierować na adres Powoda; - I. M. , stanowisko: Specjalista ds. Reklamacji - Lider, wezwanie kierować na adres Powoda; - W. A. , stanowisko: Specjalista ds. reklamacji, wezwanie kierować na adres Powoda; - J. M. , stanowisko: Specjalista ds. Zmiany Sprzedawcy, wezwanie kierować na adres Powoda; - E. A. , stanowisko: Specjalista ds. Reklamacji, wezwanie kierować na adres Powoda, - E. K. , stanowisko: Specjalista ds. reklamacji i windykacji, wezwanie kierować na adres Powoda; - K. E. , stanowisko: Specjalista ds. Windykacji, wezwanie kierować na adres Powoda; - T. A. , stanowisko: Specjalista ds. Zmiany Sprzedawcy, wezwanie kierować na adres Powoda. Na okoliczność: 1. 
        potwierdzenie, że Spółka nie utrudnia Konsumentom, którzy składają skuteczne odstąpienie od Umowy w terminie 14 dni od zawarcia Umowy ze Spółką, ich uprawnienia do odstąpienia od Umowy; 2. 
        opisania procedur sprzedażowych stosowanych przez Spółkę, w tym opisania warunków współpracy z partnerami zewnętrznymi, którzy pozyskują na rzecz Spółki Odbiorców; oraz mechanizmów kontroli, które Spółka stosuje wobec partnerów zewnętrznych, w tym opisanie procesu weryfikacji prawidłowości zawieranych przez tych partnerów Umów; 3. 
        opisania zmian w procedurach wewnętrznych Spółki dotyczących pozyskiwania nowych Odbiorców, które miały miejsce od sierpnia 2016 r,, a następnie kolejnych zmian, które zostały wprowadzone po 1 stycznia 2017 r. 4. 
        wprowadzenia planu naprawczego w końcówce 2016 r. i jego efektu; 5. 
        Wykazania liczny zawartych Umów, liczby skarg Konsumentów spływających do Spółki; 6. 
        Potwierdzenia, że Powód w przez cały okres Postępowania w pełni współpracował z Organami zajmującymi się ochroną praw konsumentów, umarzał w większości noty obciążeniowe w przypadku skarg konsumentów oraz uznawał powództwa w sprawach cywilnych; 7. 
        Potwierdzenia prawidłowości działań związanych z rozpatrywaniem skarg i wniosków konsumentów; 8. 
        Potwierdzenia realizacji przez Powoda planu naprawczego uzgodnionego z Prezesem URE. (3) 
        Zeznań 217 świadków - konsumentów kierujących skargi na działanie Spółki, znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego (ze wskazaniem ich adresów zamieszkania). Na okoliczność: 1. 
        potwierdzenia prawidłowości przebiegu wizyty u danego Odbiorcy poprzedzającej zawarcie Umowy ze Spółką, w szczególności wykazanie, że osoba reprezentująca Spółkę składająca ofertę zawarcia Umowy poinformowała Odbiorcę o nazwie oraz adresie Spółki; 2. 
        wykazania, że w momencie podpisywania Umowy ze Spółką Konsument wykazywał pełną świadomość co do tożsamości Spółki, warunków zawieranej Umowy, oferty Spółki oraz co do faktu, że podpisując Umowę zmienia sprzedawcę paliwa gazowego; 3. 
        wykazania, że składając propozycję zawarcia Umowy danemu Konsumentowi przedstawiciel Spółki nie wprowadził w błąd danego Konsumenta co do rzeczywistego celu wizyty, poprzez twierdzenia, że podpisanie Umowy jest konieczne w związku ze zmianą taryfy, planowanym zaprzestaniem dostarczania paliwa gazowego przez dotychczasowego sprzedawcę czy też zmianą danych dotychczasowego sprzedawcy; lub jakikolwiek inny sposób wprowadził w błąd Konsumenta przed podpisaniem Umowy przekazując jakiekolwiek inne nieprawdziwe informacje, które mogły zaburzyć proces decyzyjny Konsumenta lub jego świadomość; 4. 
        wykazania, że Konsument przed podpisaniem Umowy został poinformowany przez przedstawiciela Spółki, że w wyniku podpisania Umowy ze Spółką zmianie ulegnie dotychczasowy sprzedawca paliwa gazowego i zastąpiony zostanie przez Spółkę; 5. 
        wykazania, że przed podpisaniem Umowy przedstawiciel Spółki rzetelnie przedstawił jej ofertę w szczególności odnośnie wysokości cen i stawek opłat za dostarczanie paliwa gazowego; 6. 
        wykazania, że podczas wizyty u danego konsumenta przedstawiciel Spółki przed zawarciem Umowy poinformował danego konsumenta o prawie odstąpienia od umowy w terminie 14 dni od jej zawarcia bez żadnych konsekwencji oraz że przedstawiciel Spółki przekazał danemu Konsumentowi wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy wraz z pouczeniem o prawie do odstąpienia od umowy; 7. 
        wykazania, że Spółka nie utrudnia danemu konsumentowi, który złożył skuteczne odstąpienie od Umowy w terminie 14 dni realizacji jego uprawnienia do odstąpienia; 8. 
        wykazania, że w trakcie trwania wizyty u danego konsumenta przedstawiciel Spółki w sposób rzetelny i zgodny z prawdą przedstawił ofertę Spółki, poinformował o wszystkich istotnych warunkach Umowy, umożliwił konsumentowi zapoznanie się z treścią Umowy przed jej podpisaniem i spełnił wszystkie inne obowiązki leżące po stronie przedsiębiorcy, a wynikające z powszechnie obowiązującego prawa oraz że przedstawiciel nie ponaglał Konsumenta i nie stosował żadnych innych form nacisku na Konsumenta w celu podpisania przez niego Umowy; 9. 
        wykazania, że przedstawiciel Spółki w trakcie wizyty u danego Konsumenta pozostawił mu jeden egzemplarz Umowy wraz z załącznikami tj.: kompleksową umowę dostarczania paliwa gazowego, Taryfę w zakresie obrotu gazem ziemnym wysokometanowym, Ogólne Warunki Umowy, Wzór odstąpienia od Umowy, Pouczenie, Zbiór praw konsumenta Paliw gazowych; (4) 
        Zeznań następujących 70 świadków - Pełnomocników Spółki, którzy zawarli umowy z Odbiorcami (ze skazaniem ich adresów zamieszkania) Na okoliczność: 1. 
        potwierdzenia prawidłowości przebiegu wizyty u danego Odbiorcy poprzedzającej zawarcie Umowy ze Spółką, w szczególności wykazanie, że osoba reprezentująca Spółkę składająca ofertę zawarcia Umowy poinformowała Odbiorcę o nazwie oraz adresie Spółki; 2. 
        wykazania, że w momencie podpisywania Umowy ze Spółką Konsument wykazywał pełną świadomość co do tożsamości Spółki, warunków zawieranej Umowy, oferty Spółki oraz co do faktu, że podpisując Umowę zmienia sprzedawcę paliw gazowych; 3. 
        wykazania, że składając propozycję zawarcia Umowy danemu Konsumentowi przedstawiciel Spółki nie wprowadził w błąd danego Konsumenta co do rzeczywistego celu wizyty, poprzez twierdzenia, że podpisanie Umowy jest konieczne w związku ze zmianą przepisów taryfy, planowanym zaprzestaniem dostarczania paliwa gazowego przez dotychczasowego sprzedawcę czy też zmianą danych dotychczasowego sprzedawcy; lub jakikolwiek inny sposób wprowadził w błąd Konsumenta przed podpisaniem Umowy przekazując jakiekolwiek inne nieprawdziwe informacje, które mogły zaburzyć proces decyzyjny Konsumenta lub jego świadomość; 4. 
        wykazania, że Konsument przed podpisaniem Umowy został poinformowany przez przedstawiciela Spółki, że w wyniku podpisania Umowy ze Spółką zmianie ulegnie dotychczasowy sprzedawca paliwa gazowego i zastąpiony zostanie przez Spółkę; 5. 
        Wykazania, że po podpisaniu Umowy przedstawiciel Spółki pozostawił danemu Konsumentowi jedną pełną wersję Umowy wraz z załącznikami tj.: kompleksową umowę dostarczania paliwa gazowego, Taryfę w zakresie obrotu gazem ziemnym wysokometanowym, Ogólne Warunki Umowy, Wzór odstąpienia od Umowy, Pouczenie, Zbiór praw konsumenta Paliw gazowych 6. 
        Wykazania, że podczas wizyty u danego Konsumenta przedstawiciel Spółki przed zawarciem Umowy poinformował danego konsumenta o prawie odstąpienia od umowy w terminie 14 dni od jej zawarcia bez żadnych konsekwencji oraz że przedstawiciel Spółki przekazał danemu Konsumentowi wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy wraz z pouczeniem o prawie do odstąpienia od umowy; 7. 
        Wykazaniu, że w trakcie trwania wizyty u danego Konsumenta przedstawiciel Spółki w sposób rzetelny i zgodny z prawdą przedstawił ofertę Spółki, poinformował o wszystkich istotnych warunkach Umowy, umożliwił konsumentowi zapoznanie się z treścią Umowy przed jej podpisaniem i spełnił wszystkie inne obowiązki leżące po stronie przedsiębiorcy, a wynikające z powszechnie obowiązującego prawa oraz że przedstawiciel nie ponaglał Konsumenta i nie stosował żadnych innych łonu nacisku na Konsumenta w celu podpisania przez niego Umowy; (5) Jednocześnie, z uwagi na fakt, iż Powód nie ma możliwości przedstawienia dokumentów związanych z zawarciem Umów klientów kierujących skargi na jej działania, bowiem dokumenty te znajdują się w Prokuraturze Okręgowej w Płocku w związku z postępowaniem w sprawie pod sygn. PO V Ds. 168/15, Powód wnosi, aby sąd zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w Płocku z zobowiązaniem do wydanie do akt sprawy następujących dokumentów w liczbie 219, tj: Umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego, Ogólnych Warunków Umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego, Oświadczenia Odbiorcy, Potwierdzenia Odbiorcy, Pouczenia o odstąpieniu od Umowy wraz z wzorem formularza odstąpienia od umowy. Dowody z ww. dokumentów są przywoływane na w celu udowodnienia okoliczności: 1. 
        Potwierdzenia, że konsumenci, którzy złożyli skargi na Spółkę, przed zawarciem ze Spółką Umowy, zostali poinformowani w sposób jasny i czytelny o tożsamości podmiotu, z którym zawierana jest Umowa; 2. 
        Potwierdzenia, że konsumenci, którzy złożyli skargi na Spółkę mieli pełną świadomość z jakim podmiotem zawarta zostaje Umowa; 3. 
        Potwierdzenia, że wygląd, szata graficzna oraz treść podpisanych przez konsumentów dokumentów, wyklucza ich nieświadomość co do tożsamości podmiotu, z którym zawarli Umowy; 4. 
        Potwierdzenia, że konsumenci, którzy złożyli skargi na Spółkę zostali poinformowani o prawie do odstąpienia od Umowy. 5. 
        Potwierdzenia, że konsumenci, którzy złożyli skargi na Spółkę otrzymali całość dokumentacji dołączaną przez Spółkę do Umowy; 6. 
        Potwierdzenia, że konsumenci, którzy złożyli skargi na Spółkę, w momencie podpisywania Umowy mieli świadomość, że konsekwencją jej podpisania będzie zmiana sprzedawcy energii elektrycznej oraz koniczność opłacania przez konsumentów dwóch oddzielnych faktur otrzymywanych od odrębnych podmiotów gospodarczych, tj. za dystrybucję energii elektrycznej oraz za sprzedaż energii elektrycznej. (6) 
        Wzoru Umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego (Załącznik nr 5), Ogólnych Warunków Umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego (Załącznik nr 6), wzoru Pouczenia o odstąpieniu od umowy i wzoru formularza odstąpienia od umowy (Załącznik nr 7), wzoru Pełnomocnictwa (Załącznik nr 8) wzoru Oświadczenia Odbiorcy (Załącznik nr 9), Dowody z ww. dokumentów są przywoływane na w celu udowodnienia poniższychokoliczności: 1. 
        Potwierdzenia, że konsumenci, którzy złożyli skargi na Spółkę, przed zawarciem ze Spółką Umowy, zostali poinformowani w sposób jasny i czytelny o tożsamości podmiotu, z którym zawierana jest Umowa; 2. 
        Potwierdzenia, że konsumenci, którzy złożyli skargi na Spółkę mieli pełną świadomość z jakim podmiotem zawarta zostaje Umowa; 3. 
        Potwierdzenia, że wygląd, szata graficzna oraz treść podpisanych przez konsumentów dokumentów, wyklucza ich nieświadomość, co do tożsamości podmiotu, z którym zawarli Umowy; 4. 
        Potwierdzenia, że konsumenci, którzy złożyli skargi na Spółkę zostali poinformowani o prawie do odstąpienia od Umowy. 5. 
        Potwierdzenia, że konsumenci, którzy złożyli skargi na Spółkę otrzymali całość dokumentacji dołączaną przez Spółkę do Umowy; 6. 
        Potwierdzenia, że konsumenci, którzy złożyli skargi na Spółkę, w momencie podpisywania Umowy mieli świadomość, że konsekwencją jej podpisania będzie zmiana sprzedawcy energii elektrycznej oraz koniczność opłacania przez konsumentów dwóch oddzielnych faktur otrzymywanych od odrębnych podmiotów gospodarczych, tj. za dystrybucję energii elektrycznej oraz za sprzedaż energii elektrycznej, (7) 
        Dokumentacji z postępowania (...) oraz dokumentów świadczących o uznaniu powództwa w sprawach prokuratorskich; Dowody z w, dokumentów są przywoływane na w celu udowodnienia poniższych okoliczności: 1. 
        Potwierdzenia, że Powód w przez cały okres Postępowania w pełni współpracował z Organami zajmującymi się ochroną praw konsumentów, umarzał w większości noty obciążeniowe w przypadku skarg konsumentów oraz uznawał powództwa w sprawach cywilnych; 2. 
        Potwierdzenia prawidłowości działań związanych z rozpatrywaniem skarg i wniosków konsumentów; 3. 
        Potwierdzenia realizacji przez Powoda planu naprawczego uzgodnionego z Prezesem URE. IV. 
        Na podstawie art. 479 53 § 2 Kpc , wniósł uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości; V. 
        Ponadto odwołujący wniósł o: 1. 
        przeprowadzenie rozprawy; 2. 
        zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na odwołanie pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o: 1. 
        oddalenie odwołania; 2. 
        pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych przez Powoda w zakresie dowodów z przesłuchania świadków wskazanych w pkt III. ppkL: (2), (3) i (4) odwołania, a także w zakresie dowodów z dokumentów wskazanych w pkt ITT. ppkt: (5) i (6) odwołania, albowiem dowody te mają wykazać fakty nieistotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i zmierzają jedynie do przedłużenia postępowania; 3. 
        zasądzenie od Powoda na rzecz Pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny: Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia 15 lipca 2014 r., Nr (...) ze zm. udzielił przedsiębiorcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. - poprzednia nazwa (...) Sp. z o.o. koncesji na obrót paliwami gazowymi, na okres od 25 lipca 2014 r. do 31 grudnia 2030 r. /k.14-16 akt adm./ Warunek 2.2.2. Koncesji w brzmieniu nadanym decyzją Prezesa URE z dnia 15 lipca 2014 r. określa, że: „Koncesjonariusz jest obowiązany do przestrzegania chronionych prawem interesów odbiorców, w tym poprzez udzielanie odbiorcom końcowym pełnych, rzetelnych i wyczerpujących informacji dotyczących ich uprawnień i obowiązków. Koncesjonariusz nie może stosować praktyk powodujących wprowadzenie odbiorców w błąd co do ich uprawnień lub obowiązków. W szczególności postanowienia umów zawieranych z odbiorcami powinny być czytelne i zrozumiałe, a postanowienia inne niż związane z dostarczaniem paliw gazowych ( art. 5 ustawy - Prawo energetyczne ), powinny być odrębnie i wyraźnie oznaczone. Umowa powinna wyraźnie określać koszty wynikające z postanowień innych niż dotyczących realizacji usług związanych z dostarczaniem paliw gazowych". /k. 14v akt adm./ Natomiast warunek 2.2.1. Koncesji w brzmieniu nadanym Decyzją zmieniającą określa, że: „Koncesjonariusz jest obowiązany do przestrzegania chronionych prawem interesów odbiorców, w tym poprzez udzielanie odbiorcom końcowym pełnych, rzetelnych i wyczerpujących informacji dotyczących ich uprawnień i obowiązków. Koncesjonariusz nie może stosować praktyk powodujących wprowadzenie odbiorców w błąd co do ich uprawnień lub obowiązków. W szczególności postanowienia umów zawieranych z odbiorcami powinny być czytelne i zrozumiałe, a postanowienia inne niż związane z dostarczaniem paliw gazowych ( art. 5 ustawy - Prawo energetyczne ), powinny być odrębnie i wyraźnie oznaczone. Umowa powinna wyraźnie określać koszty wynikające z postanowień innych niż dotyczących realizacji usług związanych z dostarczaniem paliw gazowych". /k. 12, k. 11-13v akt adm./ Dnia 10 sierpnia 2018 r. Prezes URE wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Koncesji w związku z podejrzeniem rażącego naruszenia przez Koncesjonariusza: 1) 
        warunku 2.2.2. udzielonej mu Koncesji w brzmieniu nadanym ww. decyzją z dnia 15 lipca 2014 r., 2) 
        warunku 2.2.1. udzielonej mu Koncesji w brzmieniu nadanym decyzją Prezesa URE z dnia 20 lutego 2017 r., znak: (...) (dalej: „Decyzja Zmieniająca”) oraz 3) 
        innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa tj. w szczególności: a) art. 5 ust. 6d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U. z 2020 r., poz. 833 ze zm.), b) art. 17 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r., poz. 2168, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 kwietnia 2018 r.; c) 
        art. 12 ust. 1 pkt 1-5,7-9,11-12,15-17 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. z 2020 r., poz. 287) w zw. z art. 12 ust 2 upk; d) 
        art. 14 ust. 1 i 2 upk; e) 
        art. 15 ust. 1 upk; f) 
        art. 27 upk; g) 
        art. 31 upk w zw. z art. 27 upk; h) 
        art. 3 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom Tynkowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2070); i) 
        art. 4 ust. 1 i 2 pnpr; j) 
        art. 5 ust. 1 pnpr; k) 
        art. 5 ust. 2 pkt 1 pnpr; l) 
        art. 5 ust. 3 pkt 4 - 6 pnpr; m) 
        art. 6 ust. 1 pnpr; n) 
        art. 6 ust. 3 pkt 1 i 2 pnpr; o) 
        art. 6 ust. 3 pkt 1 pnpr w zw. z art. 4 ust. 2 pnpr; p) 
        art. 6 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 pnpr; q) 
        art. 6 ust. 4 pkt 3 i 4 pnpr w zw. z art. 4 ust. 2 pnpr; r) 
        art. 6 ust. 4 pkt 5 pnpr w zw. art. 4 ust. 1 i 2 pnpr; s) 
        art. 8 ust. 1 pnpr w zw. z art. 8 ust. 2 pnpr w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 pnpr; t) art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1010, ze zm.); u) 
        art. 14 ust. 1 nk; v) 
        art. 14 ust. 2 pkt 2-4 nk w zw. z art. 3 ust. 1 nk. /k. 1-5 akt adm./ Zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia Koncesji stanowiło jednocześnie wezwanie na podstawie art. 50 § 1, art. 54 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, ze zm.) oraz na podstawie art. 28 ust 1 ustawy - Prawo energetyczne , do przedstawienia przez Spółkę w odniesieniu do odbiorców paliw gazowych, których wykaz znajdował się w tabeli stanowiącej załącznik do ww. zawiadomienia, następujących informacji i dokumentów: 1. 
        Zawartych przez Koncesjonariusza z ww. odbiorcami umów sprzedaży paliw gazowych i/lub umów kompleksowych oraz innych dokumentów podpisanych przez tych odbiorców związanych z zawartą umową (np. pełnomocnictwa, oś wiadcz enia o odstąpieniu od zawartej umowy itp.). 2. 
        Całości korespondencji prowadzonej z ww. odbiorcami oraz ich ówczesnym sprzedawcą paliw gazowych w sprawie procedury zmiany sprzedawcy, nawet jeżeli nie doszło do zawarcia umowy sprzedaży paliw gazowych lub umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego lub umowa została wypowiedziana (np. odstąpienia od zawartych umów, wnioski o rozwiązanie umów kompleksowych dostarczania paliwa gazowego, itp.). 3. 
        Wszelkich skarg ww. odbiorców na działalność prowadzoną przez Koncesjonariusza w zakresie prowadzonej sprzedaży bezpośredniej, zawierania umów oraz procesu zmiany sprzedawcy. 4. 
        Wszelkich dokumentów sporządzonych przez Koncesjonariusza związanych z prowadzoną sprzedażą bezpośrednią dla ww. odbiorców (np. notatki przedstawicieli handlowych, raporty itp.). 5. 
        Wykazu podmiotów, które w imieniu i na rzecz Koncesjonariusza zawierały z ww. odbiorcami umowy sprzedaży paliw gazowych i/lub umowy kompleksowe dostarczania paliwa gazowego oraz świadczyły na jego rzecz usługę pozyskiwania klientów wraz z kopiami umów cywilnoprawnych zawartych przez Koncesjonariusza z ww. podmiotami. 6. 
        Wykazu pełnomocników, którzy w imieniu Koncesjonariusza zawierali umowy sprzedaży paliw gazowych i/lub umowy kompleksowe dostarczania paliwa gazowego z ww. odbiorcami wraz z dokumentami potwierdzającymi upoważnienie ww. osób do działania w imieniu Koncesjonariusza. 7. 
        Wykazu pracowników Koncesjonariusza, którzy udzielili pełnomocnictw, o których mowa w pkt 6 ww. wezwania wraz z dokumentami potwierdzającymi umocowanie ww. pracowników do udzielania tych pełnomocnictw, o ile umocowanie do działania w imieniu Koncesjonariusza nie wynikało z zasad reprezentacji Koncesjonariusza określonych w KRS. /k. 1-5 akt adm./ W powyższym zawiadomieniu Prezes URE poinformował również (...) , że wykorzysta w ramach przedmiotowego postępowania administracyjnego skargi odbiorców paliw gazowych nadesłane do Prezesa URE oraz dokumenty zgromadzone przez Prezesa URE w sprawie o nr (...) /k. 1-5 akt adm./ Ponadto Prezes URE poinformował Koncesjonariusza o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie, złożenia wniosków dowodowych oraz przesłania uwierzytelnionych kopii dokumentów mających związek ze sprawą. /k. 1-5 akt adm./ Ze składanych przez Koncesjonariusza sprawozdań o działalności przedsiębiorstw gazowniczych GAZ-3 z okresu 2016-2019, z badania ankietowego Koncesjonariusza prowadzonego przez Prezesa URE (ankiety dotyczące informacji o rynku gazu ziemnego za rok 2017 i rok 2018) oraz z danych przekazanych w sprawie nr (...) wynika, że Koncesjonariusz w odniesieniu do paliw gazowych miał następującą liczbę odbiorców końcowych w gospodarstwach domowych: 12.2016 01.2017 02.2017 03.2017 04.2017 05.2017 06.2017 07.2017 Odbiorcy (...) (...) (...) (...) (...) (...) (...) (...) 08.2017 09.2017 10.2017 11.2017 12.2017 01.2018 06.2018 12.2018 Odbiorcy (...) (...) (...) (...) (...) (...) (...) (...) 01.2019 03.2019 06.2019 Odbiorcy (...) (...) (...) Koncesjonariusz w toku postępowania przedstawił nieprawdziwe informacje o liczbie odbiorców paliw gazowych pozyskanych w okresie styczeń-listopad 2017 r., twierdząc, że pozyskał ich 9 817. Nieprawdziwe są również informacje o zaprzestaniu pozyskiwania przez Spółkę od dnia 1 grudnia 2017 r. odbiorców paliw gazowych, co Spółka wskazała np. w piśmie z dnia 20 sierpnia 2019 r.: „Informujemy, że w 2018 r. oraz w 2019 r. nie były zawierane umowy kompleksowe dostarczania paliwa gazowego z Odbiorcami w gospodarstwach domowych”, czy też w piśmie z dnia 27 lutego 2018 r. złożonym w sprawie o sygn. (...) . (...) 1.464.16.2018.MSil: Jednocześnie informuję, że poczynając od miesiąca grudnia 2017 r. Spółka w ogóle nie pozyskuje nowych odbiorców paliwa gazowego”. /k. 5237v, k. 52-35- (...) , t. 12; k. 8226, t. 18; k. 5048, t. 11 akt adm./ Zgodnie z danymi zawartymi w powyższej tabeli liczba tych odbiorców na koniec listopada 2017 r. wynosiła (...) . Natomiast zarówno w grudniu 2017 r. jak na przestrzeni 2018 r. oraz w I i II kwartale 2019 r. liczba odbiorców końcowych paliw gazowych w gospodarstwach domowych była wyższa aniżeli liczba tychże w listopadzie 2017 r. Dane zawarte w powyższej tabeli pochodzą z dokumentacji przekazanej Prezesowi URE bądź przekazanej do Agencji (...) S.A. (sprawozdania GAZ-3) przez samego Koncesjonariusza. Zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy zaprzecza zatem twierdzeniom Spółki o zaprzestaniu pozyskiwania przez nią odbiorców paliw gazowych począwszy od 1 grudnia 2017 r. Jak wynika ze złożonych przez powoda dokumentów, złożono 219 skarg odbiorców paliw gazowych, z którymi Koncesjonariusz zawarł umowę kompleksową dostarczania paliw gazowych lub podjął bezpośrednie czynności zmierzające do zawarcia takiej umowy. Wykaz ww. odbiorców zawierający dane osobowe, numer PESEL oraz adres znajduje się w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji. Każdej skardze odbiorcy Prezes URE w ww. tabeli przyporządkował numer od 1 do 219, którym będzie posługiwał się w dalszej części decyzji oraz załącznikach do decyzji. Przedmiotowe skargi zostały sporządzone przez odbiorców w okresie od dnia 28 września 2015 r. (skarga nr 202 - M. R. ) do dnia 18 października 2018 r. (skarga nr 218 - B. M. ), z zastrzeżeniem, że 2 skargi nie zawierały daty lub data była nieczytelna (skarga nr 192 oraz nr 203). Z analizy posiadanych skarg wynika, że wiek odbiorców mieści się w zakresie od 26 lat [p. M. S. (1) , ur. (...) ) do 97 lat (p. M. S. (2) , ur. (...) ). Podkreślić należy, że w przypadku 182 na 217 odbiorców, gdzie Prezes URE mógł zidentyfikować wiek odbiorcy, wiek ten wynosił 56 lat i więcej, co stanowi 83,11% z ogółu 219 odbiorców. Dane odnoszące się do wieku odbiorców zostały podane według stanu na sierpień 2018 r., tj. miesiąc wszczęcia niniejszego postępowania. W przypadku 206 odbiorców skargi dotyczyły umów kompleksowych dostarczania paliwa gazowego zawartych po dniu 31 sierpnia 2016 r. tj. po dacie planu naprawczego Koncesjonariusza, co stanowi ponad 94% ogółu skarg odbiorców ujawnionych w przedmiotowym postępowaniu. Odnosząc natomiast liczbę odbiorców, których skargi objęto niniejszym postępowaniem, do całkowitej liczby odbiorców paliw gazowych Koncesjonariusza [odbiorców końcowych w gospodarstwach domowych) dla końca 2017 r. było to 7,47% natomiast dla stycznia 2018 r., tj. miesiąca, w którym Spółka posiadała największą liczbę odbiorców, było to 6,65%. Koncesjonariusz w czasie sprzedaży bezpośredniej oraz w związku z zawartą umową kompleksową dostarczania paliw gazowych lub podjętymi bezpośrednio czynnościami zmierzającymi do zawarcia takiej umowy dopuścił się następujących działań wobec odbiorców paliw gazowych: a) 
        niepodawanie odbiorcom nazwy sprzedawcy lub wprowadzanie w błąd, co do nazwy sprzedawcy (podawanie się za pracowników innych podmiotów), b) 
        nieinformowanie odbiorców, że celem wizyty jest zawarcie umowy z nowym sprzedawcą (brak uświadomienia odbiorców, co do rzeczywistego celu wizyty), c) 
        wprowadzanie odbiorców w błąd poprzez informowanie ich o konieczności podpisywania nowych umów, aneksów do umów lub innych dokumentów związanych z dostarczaniem paliw gazowych m.in. w związku ze zmianą taryfy, obniżeniem cen, planowanym zaprzestaniem dostarczania paliw gazowych, d) 
        nieinformowanie odbiorców o zamiarze wszczęcia procedury zmiany sprzedawcy paliw gazowych z upoważnienia danego odbiorcy oraz prawach i obowiązkach wynikających z tej procedury, e) 
        wprowadzanie odbiorców w błąd odnośnie wysokości cen i stawek opłat za dostarczanie paliw gazowych, f) 
        nieuwzględnienie złożonych w terminie przez odbiorców odstąpień od zawartych poza lokalem Koncesjonariusza umów kompleksowych dostarczania paliwa gazowego, g) 
        nieinformowanie odbiorców o prawie do odstąpienia od umowy, h) 
        niepozostawiane kopii dokumentów, i) 
        wywieranie presji, brak umożliwienia swobodnego zapoznania z ofertą, wywieranie nacisku, j) 
        przedkładanie odbiorcy do podpisu - wbrew wiedzy i woli odbiorcy - umowy sprzedaży lub umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego, k) 
        uwiarygodnianie nieprawdziwych informacji przedstawianych odbiorcom m.in. fałszywym identyfikatorem, zewnętrznym telefonem. Powyższe zachowania Koncesjonariusza stanowiły nieuczciwą praktykę rynkową, o której mowa w art. 4 pnpr. Zgodnie zaś z art. 3 pnpr stosowanie nieuczciwej praktyki rynkowej jest zakazane. Wspomniane zachowania stanowiły również czyny nieuczciwej konkurencji, o których mowa w art 3 oraz art. 14 ust 1 nk. Prezes URE do materiału dowodowego przedmiotowej sprawy włączył również 124 dokumenty otrzymane w wyniku przeprowadzonego badania ankietowego odbiorców paliw gazowych, których skargi zostały włączone jako materiał dowodowy niniejszej sprawy. Na powyższe dokumenty składają się: a) 
        115 wypełnionych i podpisanych ankiet, b) 
        4 niewypełnione lub niepodpisane ankiety, c) 
        4 zwroty nadanej przesyłki, d) 
        d) 1 informacja zwrotna o zgonie. Powyższe badanie ankietowe zostało skierowane do wszystkich 219 odbiorców, których skargi zostały uwzględnione w niniejszym postępowaniu. 115 wypełnionych i podpisanych ankiet oznacza, że przeszło 52,5% odbiorców zdecydowało się podzielić z Prezesem URE informacjami o przebiegu wizyty akwizycyjnej przedstawiciela (...) oraz o współpracy z (...) . Jednocześnie pozwoliło to na doprecyzowanie i usystematyzowanie informacji przekazanych wcześniej w skardze. Z otrzymanych przez Prezesa URE 115 ankiet odbiorców paliw gazowych wynika, że Koncesjonariusz w czasie sprzedaży bezpośredniej oraz w związku z zawartą umową kompleksową dostarczania paliw gazowych lub podjętymi bezpośrednio czynnościami zmierzającymi do zawarcia takiej umowy dopuścił się następujących działań lub zaniechań wobec odbiorców paliw gazowych: a) 
        przedstawiciel Spółki nie przedstawił się, b) 
        przedstawiciel Spółki nie poinformował, że reprezentuje (...) , c) 
        przedstawiciel Spółki podał się za reprezentanta innych podmiotów, d) 
        przedstawiciel Spółki nie poinformował o adresie (...) , e) 
        przedstawiciel Spółki nie okazał pełnomocnictwa, f) 
        przedstawiciel Spółki nie posiadał identyfikatora wskazującego, że reprezentuje (...) , g) 
        przedstawiciel Spółki posiadał identyfikator wskazujący, że reprezentuje inny podmiot, h) 
        przedstawiciel Spółki nie poinformował, że wizyta ma na celu zawarcie umowy z (...) , i) 
        przedstawiciel Spółki informował o innym celu wizyty niż zawarcie umowy z (...) , j) 
        przedstawiciel Spółki nie poinformował, że (...) jest oddzielnym podmiotem gospodarczym od dotychczasowego sprzedawcy gazu, k) 
        nie przedstawiono aktualnej oferty (...) , ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju i wysokości opłat oraz sposobu ich naliczania za zużycie gazu (ceny i stawki opłat – w tym opłata handlowa, prognoza zużycia za określone okresy, rozliczanie za faktyczne zużycie), l) 
        nie poinformowano, że zawarcie umowy z (...) będzie skutkować rozwiązaniem umowy z dotychczasowym sprzedawcą gazu, m) 
        nie poinformowano, że nowym sprzedawcą gazu będzie (...) , natomiast gaz w dalszym ciągu będzie dostarczał operator systemu dystrybucyjnego, n) 
        nie wytłumaczono procedury zmiany sprzedawcy gazu, o) 
        przedstawiciel Spółki - bez wiedzy i woli odbiorcy - przedstawiał do podpisu także dokumenty inne niż te, o których mówił (np. rozmowa dotyczyła wyłącznie prądu, a do podpisu przedstawiono dokumenty dotyczące również gazu), p) 
        nie umożliwiono przeczytania umowy oraz wszystkich załączników i dokumentów związanych z zawieraną umową przed ich podpisaniem, q) 
        nie umożliwiono swobodnego zapoznania się z dokumentami lub wywierano nacisk w celu jak najszybszego podpisania umowy lub przedstawiciel Spółki nie był skłonny pozostawić umowy i innych dokumentów do zapoznania się i umówić się na ich odbiór w innym terminie, r) 
        nie poinformowano, że podpisanie przedstawionych dokumentów będzie skutkować zawarciem umowy z (...) oraz rozpoczęciem procedury zmiany sprzedawcy, s) 
        nie pozostawiono drugiego egzemplarza wszystkich dokumentów podpisanych w trakcie wizyty przedstawiciela, t) 
        nie poinformowano, że w przypadku wypowiedzenia umowy zawartej z (...) , przed upływem okresu, na jaki umowa została zawarta, klient będzie zobowiązany do zapłaty kary umownej, u) 
        nie poinformowano, że w terminie 14 dni od podpisania umowy można od niej odstąpić bez podawania przyczyny i bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów, v) 
        nie poinformowano o sposobie złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy z (...) (w jakiej formie, na jaki adres, pod jakim numerem telefonu itp.), w) 
        nie poinformowano, że wykonując prawo odstąpienia można skorzystać z wzoru formularza odstąpienia od umowy załączonego do umowy, x) 
        zapewniano, że po podpisaniu umowy z (...) odbiorca będzie płacić niższe rachunki za gaz, niż przed podpisaniem umowy z (...) , y) 
        nie poinformowano, że całkowite koszty związane z korzystaniem z gazu wzrosną po zawarciu umowy z (...) , z) 
        nie pozostawiono egzemplarza umowy kompleksowej gazowego, aa) 
        nie pozostawiono egzemplarza ogólnych warunków umowy (OWU), bb) 
        nie pozostawiono egzemplarza pełnomocnictwa, cc) 
        nie pozostawiono egzemplarza oświadczenia odbiorcy, dd) 
        nie pozostawiono cennika, ee) 
        nie pozostawiono pisemnego pouczenia o prawie odstąpieniu od umowy, ff) 
        nie pozostawiono wzoru formularza odstąpienia od umowy, gg) 
        nie uwzględniono niezwłocznie złożonego oświadczenia o odstąpieniu od umowy, hh) 
        procedura zmiany sprzedawcy była kontynuowana pomimo złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy. Skargi odbiorców dotyczyły zawartych z Koncesjonariuszem w czasie sprzedaży bezpośredniej umów kompleksowych dostarczania paliwa gazowego lub podjętych bezpośrednio zachowań zmierzających do zawarcia takiej umowy. W toku postępowania Koncesjonariusz wskazał, że za pozyskiwanie ww. odbiorców odpowiadały zewnętrzne firmy (agenci), z którymi Spółka zawarła stosowne umowy agencyjne (12 podmiotów). Przedmiotem powyższych umów agencyjnych było stałe pośredniczenie, za wynagrodzeniem prowizyjnym, przy zawieraniu umów kompleksowych dostarczania paliwa gazowego w imieniu i na rzecz Koncesjonariusza oraz zawieranie w imieniu i na rzecz Koncesjonariusza umów kompleksowych dostarczania paliwa gazowego. Zakres przedmiotowy ww. umów agencyjnych obejmuje zatem czynności, określone w art 758 ustawy z dnia 22 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145, ze zm.). Z kolei umowy kompleksowe dostarczania paliwa gazowego zostały podpisane przez osoby fizyczne posiadające stosowne pełnomocnictwa do działania w imieniu i na rzecz Koncesjonariusza. Koncesjonariusz w toku postępowania określił te osoby jako przedstawicieli Spółki lub pełnomocników Spółki. Natomiast zakres udzielonych pełnomocnictw obejmował m.in. zawieranie w imieniu Spółki umów kompleksowych dostarczania paliwa gazowego wyłącznie z konsumentami. Powyższe pełnomocnictwa zostały podpisane przez prezesa zarządu Spółki p. B. F. oraz następujących pracowników Spółki: p. P. L. oraz p. P. S. , którzy posiadali stosowne upoważnienie zarządu Spółki do dokonywania ww. czynności. Przy piśmie z dnia 31 sierpnia 2016 r. Koncesjonariusz przesłał Prezesowi URE Plan działań naprawczych ukierunkowany na poprawę obsługi odbiorców i procesów sprzedażowych. Jak wskazał sam Koncesjonariusz, plan ten prezentuje opis działań naprawczych, które Spółka przeprowadziła dążąc do poprawy sytuacji odbiorców, z którymi zawierane są umowy sprzedaży energii elektrycznej. Plan ten zawierał informacje dotyczyły m.in. wprowadzenia Kodeksu Dobrych Praktyk w Spółce, który dotyczył również odbiorców paliw gazowych. Jak stwierdził Prezes URE w toku postępowania Koncesjonariusz nie przedkładał wszystkich dokumentów i informacji żądanych przez Prezesa URE, a przekazywane przez Koncesjonariusza dokumenty były niejednokrotnie zdekompletowane, ułożone w przypadkowy, niechronologiczny sposób. Koncesjonariusz przesyłał niepotwierdzone za zgodność z oryginałem dokumenty oświadczając, iż nie dysponuje ich oryginałami powołując się na wydane w sprawie o sygn. akt V Ds. 168/15/Sp (c) przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Płocku postanowienie o żądaniu wydania rzeczy z dnia 29 listopada 2016 r. o przekazanie dokumentów do Komendy Wojewódzkiej Policji w R. . /k. 25 akt adm./ Prezes URE ustalił stan faktyczny sprawy również pomimo faktu, że w toku postępowania Koncesjonariusz niejednokrotnie przedstawiał nieprawdziwe informacje np. w sprawie liczby zawartych w 2017 r. umów kompleksowych dostarczania paliwa gazowego, w sprawie zaprzestania pozyskiwania odbiorców w gospodarstwach domowych od 1 grudnia 2017 r. lub w kwestii braku zawarcia umowy z konkretnymi osobami, pomimo, że Prezes URE informował (...) , że znajduje się w posiadaniu takiej umowy, a (...) wykonało nawet fotokopię tej umowy w ramach zapoznana się z aktami niniejszego postępowania. /k. 5109, k. 5170 i nast. t. 12 akt adm./ Prezes URE ustalił ponadto, że Koncesjonariusz dopuścił się rażącego naruszenia Warunków Koncesyjnych oraz innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa wskazanymi w tej części decyzji. Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie niezaprzeczonych twierdzeń stron oraz wskazanych wyżej dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Dokumenty nie były kwestionowane przez strony, dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do podważenia ich wiarygodności. Sąd uznał wnioski dowodowe powoda za istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w szczególności wnioski o przesłuchanie ponad 219 świadków na okoliczności wskazane wyżej w trybie pisemnych zeznań. W materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym znajdują się liczne skargi złożone na działanie powoda, jak również ankiety, jakie wskazani we wniosku odbiorcy wypełniali w związku z toczącym się postępowaniem wszczętym na skutek uprzednio wniesionych skarg na nieuczciwe zachowania powoda w zakresie umów na dostarczanie gazu. Przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania świadków wobec tego stało się zasadne, albowiem zarówno w skargach, jak i ankietach zawierających szczegółowe pytania co do okoliczności zawierania umów, nie zostały zdaniem Sądu już w wystarczający sposób wykazane. W odpowiedzi na pytanie 1. Czy przedstawiciel (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (poprzednia nazwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. ) podał świadkowi nazwę reprezentowanego sprzedawcy lub podał się za pracownika innego podmiotu? Jedynie w 9 przypadkach konsumenci odpowiedzieli, że chodzi o inny podmiot, zaś w 22 przypadkach konsumenci nie pamiętali który podmiot reprezentowała osoba, która odwiedziła w domu klienta. W pozostałych przypadkach (86) konsumenci nie wiedzieli, że mają do czynienia z osoba reprezentującą inny podmiot, niż dotychczasowy, z którym związani byli umową konsumenci. W odpowiedzi na pytanie 2. Czy przedstawiciel podmiotu wymienionego w pkt 1 poinformował świadka, że celem wizyty jest zawarcie umowy z nowym sprzedawcą, jedynie w 7 przypadkach świadkowie odpowiedzieli twierdząco, 17 osób zaś zeznało, że nie pamiętają. W blisko 88 przypadkach świadkowie nie byli informowani przez powoda, że celem wizyty jest podpisanie umowy z nowym sprzedawcą. Z kolei w odpowiedzi na pytanie 3. Czy przedstawiciel podmiotu wymienionego w pkt 1 wprowadziła świadka w błąd poprzez poinformowanie go o konieczności podpisywania nowych umów, aneksów do tych umów lub innych dokumentów związanych z dostarczeniem paliw gazowych m. in. w związku ze zmianą taryfy, obniżeniem cen, planowanym zaprzestaniem dostarczenia paliw gazowych przez dotychczasowego sprzedawcę, czy też ze zmianą danych dotychczasowego sprzedawcy, świadkowie w blisko 70 przypadkach zeznało, że przedstawiciel podmiotu wprowadził ich w błąd co do celu swojej wizyty. W 17 przypadkach świadkowie nie poczuli się wprowadzeni w błąd, a 20 osób nie pamiętało tamtych okoliczności. W odpowiedzi na pytanie 4. Czy przedstawiciel podmiotu wymienionego w pkt 1 poinformował świadka o zamiarze wszczęcia procedury zmiany sprzedawcy paliw gazowych z upoważnienia danego odbiorcy oraz prawach i obowiązkach wynikających tej procedury, jedynie 5 osób odpowiedziało twierdząco, zaś 21 nie pamiętało tamtych okoliczności. 92. Świadków zeznało, że nie zostali poinformowani przez przedstawiciela o procedurze zmiany sprzedawcy. Natomiast w odpowiedzi na pytanie 5. Czy przedstawiciel podmiotu wymienionego w pkt 1 wprowadził świadka w błąd odnośnie wysokości i stawek opłat za dostarczanie paliw gazowych, 47 osób odpowiedziało twierdząco, zaś 32 nie pamiętało czy został wprowadzony w błąd, 36 osób zeznało, że nie wprowadzono w błąd w zakresie wysokości i stawek opłat za dostarczanie paliw gazowych. Odpowiadając na pytanie 6. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (poprzednia nazwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. ) uwzględnił złożone w terminie odstąpienie do umowy kompleksowej dostarczenia paliwa gazowego zawartej poza lokalem tego przedsiębiorcy, 64 świadków zaprzeczyło uwzględnieniu odstąpienia od umowy do umowy kompleksowej dostarczenia paliwa gazowego zawartej poza lokalem tego przedsiębiorcy, jedynie 24 świadków potwierdziło dokonanie odstąpienia od umowy, a 26 osób nie pamiętało wskazanych okoliczności. Na pytanie 7. Czy przedstawiciel podmiotu wymienionego w pkt 1 poinformował świadka o prawie do odstąpienia od umowy, zdecydowana większość świadków odpowiedziało, że nie zostali o tym fakcie poinformowani przez przedstawiciela, fakt ten potwierdziło jedynie 8 osób, zaś 30 świadków nie pamiętało takiej sytuacji. Na pytanie 8. Czy przedstawiciel podmiotu wymienionego w pkt 1 pozostawił świadkowi kopię dokumentów, a jeśli tak to jakich, w tym wypadku większość potwierdziła taką okoliczność – 69, zaprzeczyło z kolei 27 świadków, zaś 20 świadków nie pamiętało takiej okoliczności. Na pytanie 9. Czy przedstawiciel podmiotu wymienionego w pkt 1 wywierał na świadka presję lub nacisk uniemożliwiającą zapoznania się z ofertą, a jeśli tak to jaki, większość świadków odpowiedziała przecząco na to pytanie, 39 świadków potwierdziło wywieraną na nich presję , a 22 świadków nie pamiętało takiej okoliczności. Na pytanie 10. Czy przedstawiciel podmiotu wymienionego w pkt 1 przedkładał świadkowi do podpisu, wbrew jego woli i wiedzy, umowy sprzedaży lub umowy sprzedaży lub umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego, w tym przypadku większość świadków potwierdziła, że przedkładano wbrew woli i wiedzy dokumenty do podpisania – 67 świadków, 31 świadków zaprzeczyło a 17 świadków nie pamiętało takiej okoliczności. Na pytanie 11. Czy przedstawiciel podmiotu wymienionego w pkt 1 uwiarygadniał nieprawdziwe informacje przedstawione świadkowi m. in. przy pomocy fałszywego identyfikatora zewnętrznego telefonu lub w inny sposób, potwierdziło ten fakt 34 świadków, 35 świadków zaprzeczyło tej okoliczności, zaś 44 nie pamiętało tych okoliczności. Ponadto wśród zgłoszonych świadków zmarło 58 osób, stąd przeprowadzenie dowodu z ich przesłuchania stał się zbędny dla sprawy, z kolei w przypadki 10 osób informację o bardzo złym stanie zdrowia nadesłały do Sądu osoby trzecie, członkowie rodziny bądź opiekunowie o niemożności wypowiedzenia się tych osób ze względu na podeszły wiek i zły stan zdrowia. W przypadku 21 świadków nie odpowiedziało na zadane pytania, do Sądu wróciła korespondencja awizowana. Pisemne zeznania świadków są dowodem na to, że Powód rażąco naruszył obowiązki wskazane w Warunkach Koncesyjnych poprzez dopuszczanie się, w czasie sprzedaży bezpośredniej oraz w związku z zawartą umową kompleksową dostarczania paliw gazowych lub podjętymi bezpośrednio czynnościami zmierzającymi do zawarcia takiej umowy, następujących działań wobec odbiorców paliw gazowych: niepodawanie odbiorcom nazwy sprzedawcy lub wprowadzanie w błąd, co do nazwy sprzedawcy (podawanie się za pracowników innych podmiotów), nieinformowanie odbiorców, że celem wizyty jest zawarcie umowy z nowym sprzedawcą (brak uświadomienia odbiorców, co do rzeczywistego celu wizyty), wprowadzanie odbiorców w błąd poprzez informowanie ich o konieczności podpisywania nowych umów, aneksów do umów lub innych dokumentów związanych z dostarczaniem paliw gazowych m.in. w związku ze zmianą taryfy, obniżeniem cen, planowanym zaprzestaniem dostarczania paliw gazowych, nieinformowanie odbiorców o zamiarze wszczęcia procedury zmiany sprzedawcy paliw gazowych z upoważnienia danego odbiorcy oraz prawach i obowiązkach wynikających z tej procedury, wprowadzanie odbiorców w błąd odnośnie wysokości cen i stawek opłat za dostarczanie paliw gazowych, nieuwzględnienie złożonych w terminie przez odbiorców odstąpień od zawartych poza lokalem Koncesjonariusza umów kompleksowych dostarczania paliwa gazowego, nieinformowanie odbiorców o prawie do odstąpienia od umowy, niepozostawiane kopii dokumentów, wywieranie presji, brak umożliwienia swobodnego zapoznania z ofertą, wywieranie nacisku, przedkładanie odbiorcy do podpisu - wbrew wiedzy i woli odbiorcy - umowy sprzedaży lub umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego, uwiarygodnianie nieprawdziwych informacji przedstawianych odbiorcom m.in. fałszywym identyfikatorem, zewnętrznym telefonem. Powyższe czyny stanowią również rażące naruszenie przez Powoda obowiązków uregulowanych we wskazanych przez Pozwanego w Decyzji ustawach takich jak m.in. ustawa - Prawo energetyczne , ustawa o swobodzie działalności gospodarczej , ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym , czy ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że przyczyną cofnięcia udzielonej Powodowi koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na obrocie paliwami gazowymi było rażące naruszenie przez Powoda warunku 2.2.2. Koncesji, warunku 2.2.1. Koncesji w brzmieniu nadanym Decyzją zmieniającą określa, że: „Koncesjonariusz jest obowiązany do przestrzegania chronionych prawem interesów odbiorców, w tym poprzez udzielanie odbiorcom końcowym pełnych, rzetelnych i wyczerpujących informacji dotyczących ich uprawnień i obowiązków. Koncesjonariusz nie może stosować praktyk powodujących wprowadzenie odbiorców w błąd co do ich uprawnień lub obowiązków. W szczególności postanowienia umów zawieranych z odbiorcami powinny być czytelne i zrozumiałe, a postanowienia inne niż związane z dostarczaniem paliw gazowych ( art. 5 ustawy - Prawo energetyczne ), powinny być odrębnie i wyraźnie oznaczone. Umowa powinna wyraźnie określać koszty wynikające z postanowień innych niż dotyczących realizacji usług związanych z dostarczaniem paliw gazowych" oraz innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności, tj. w szczególności: a) art. 5 ust. 6d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U. z 2020 r., poz. 833 ze zm.), b) art. 17 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r., poz. 2168, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 kwietnia 2018 r.; c) 
        art. 12 ust. 1 pkt 1-5,7-9,11-12,15-17 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U. z 2020 r., poz. 287) w zw. z art. 12 ust 2 upk; d) 
        art. 14 ust. 1 i 2 upk; e) 
        art. 15 ust. 1 upk; f) 
        art. 27 upk; g) 
        art. 31 upk w zw. z art. 27 upk; h) 
        art. 3 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom Tynkowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2070); i) 
        art. 4 ust. 1 i 2 pnpr; j) 
        art. 5 ust. 1 pnpr; k) 
        art. 5 ust. 2 pkt 1 pnpr; l) 
        art. 5 ust. 3 pkt 4 - 6 pnpr; m) 
        art. 6 ust. 1 pnpr; n) 
        art. 6 ust. 3 pkt 1 i 2 pnpr; o) 
        art. 6 ust. 3 pkt 1 pnpr w zw. z art. 4 ust. 2 pnpr; p) 
        art. 6 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 pnpr; q) 
        art. 6 ust. 4 pkt 3 i 4 pnpr w zw. z art. 4 ust. 2 pnpr; r) 
        art. 6 ust. 4 pkt 5 pnpr w zw. art. 4 ust. 1 i 2 pnpr; s) 
        art. 8 ust. 1 pnpr w zw. z art. 8 ust. 2 pnpr w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 pnpr; t) art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1010, ze zm.); u) 
        art. 14 ust. 1 nk; v) 
        art. 14 ust. 2 pkt 2-4 nk w zw. z art. 3 ust. 1 nk. /k. 1-5 akt adm./ Powód jako Koncesjonariusz został zobowiązany na podstawie warunku 2.2.2. Koncesji (w brzmieniu nadanym decyzją Prezesa URE z dnia 15 lipca 2014 r.) „(...) do przestrzegania chronionych prawem interesów odbiorców, w tym poprzez udzielanie odbiorcom końcowym pełnych, rzetelnych i wyczerpujących informacji dotyczących ich uprawnień i obowiązków. Koncesjonariusz nie może stosować praktyk powodujących wprowadzenie odbiorców w błąd co do ich uprawnień lub obowiązków. W szczególności postanowienia umów zawieranych z odbiorcami powinny być czytelne i zrozumiałe, a postanowienia inne niż związane z dostarczaniem paliw gazowych ( art. 5 ustawy - Prawo energetyczne ), powinny być odrębnie i wyraźnie oznaczone. Umowa powinna wyraźnie określać koszty wynikające z postanowień innych niż dotyczących realizacji usług związanych z dostarczaniem paliw gazowych”. Z kolei w myśl warunku 2.2.1. Koncesji (w brzmieniu nadanym decyzją Prezesa URE z dnia 20 lutego 2017 r.), określono że: „Koncesjonariusz jest obowiązany do przestrzegania chronionych prawem interesów odbiorców, w tym poprzez udzielanie odbiorcom końcowym pełnych, rzetelnych i wyczerpujących informacji dotyczących ich uprawnień i obowiązków. Koncesjonariusz nie może stosować praktyk powodujących wprowadzenie odbiorców w błąd co do ich uprawnień lub obowiązków. W szczególności postanowienia umów zawieranych z odbiorcami powinny być czytelne i zrozumiałe, a postanowienia inne niż związane z dostarczaniem paliw gazowych ( art. 5 ustawy - Prawo energetyczne ), powinny być odrębnie i wyraźnie oznaczone. Umowa powinna wyraźnie określać koszty wynikające z postanowień innych niż dotyczących realizacji usług związanych z dostarczaniem paliw gazowych”. Podkreślenia wymaga, że treść warunku 2.2.2. Koncesji w brzmieniu nadanym decyzją Prezesa URE z dnia 15 lipca 2014 r. jest tożsama z treścią warunku 2.2.1. Koncesji w brzmieniu nadanym Decyzją Zmieniającą. W pierwszej kolejności, co zaznaczył również pozwany, podkreślenia wymaga, że przyznanie danemu podmiotowi przymiotu działalności koncesjonowanej, o którą uprzednio występował powód w niniejszej sprawie, należy do kompetencji organu regulacyjnego, którym jest Prezes Urzędu Regulacji Energetyki. Działalność regulacyjna, którą wskazany organ realizuje, wykonywana jest jako fragment władzy wykonawczej dotyczącej bezpośredniej ingerencji w prawa i obowiązki przedsiębiorcy, obejmując trzy podstawowe funkcje: regulacyjną, reglamentacyjną i nadzór gospodarczy, a zasadnicze kryterium różnicuje zakres tej ingerencji i jest nim stopień oddziaływania państwa. Prezes URE jako regulator rynku energii ma prawny obowiązek zapewnienia ochrony tego rynku w sposób systemowy, tj. na rzecz realizacji zasady równości podmiotów działających na rynku regulowanym poprzez nakładanie na wszystkie podmioty tych samych relewantnych obowiązków zgodnych z przepisami prawa i jednocześnie zabezpieczając prawa odbiorców energii na tym rynku. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo energetyczne , działalność polegająca na obrocie paliwami gazowymi wymaga uzyskania koncesji. Taka działalność z litery prawa poddana jest reglamentacji państwa, w związku z czym swoboda wykonywania działalności jest tu ustawowo ograniczona, tak np. wyrok Sądu Najwyższego z 8 maja 1998 r., sygn. akt III RN 34/98, Legalis nr 42191. Według art. 3 pkt 15 ustawy - Prawo energetyczne regulacja to stosowanie określonych ustawą środków prawnych, włącznie z koncesjonowaniem, służących do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, prawidłowej gospodarki paliwami i energią oraz ochrony interesów odbiorców. Z kolei ustawodawca nie określił konkretnej kategorii odbiorców paliw i energii, należy przyjąć zatem, że chodzi o podmioty zaliczane do dowolnej kategorii odbiorców. Art. 3 pkt 13 ustawy definiuje „ odbiorcę ” jako każdego, kto otrzymuje lub pobiera paliwa lub energię na podstawie umowy z przedsiębiorstwem energetycznym. Z kolei w art. 3 pkt 13a ww. ustawy definiuje „ odbiorcę końcowego ”, w art. 3 pkt 13b ww. ustawy „ odbiorcę paliw gazowych, energii elektrycznej lab ciepła w gospodarstwie domowym ”, natomiast w art. 3 pkt 13d ww. ustawy „ odbiorcę wrażliwego paliw gazowych ”. Powyższe przepisy w zw. z art. 31a ust. 1 oraz art. 3 lb ust. 1 pkt 1 ustawy wskazują, że każdy konsument w rozumieniu art. 22 1 k.c. jest odbiorcą. Ponieważ nierówność stron prowadzi, że konsument jest słabszą stroną oddziaływania rynkowego, m.in. ze względu na mniejszy stopień poinformowania, świadomości prawnej, możliwości negocjacyjnych, brak zaplecza organizacyjnego oraz merytorycznego (np. komórki prawne przedsiębiorcy), niezbędna jest ingerencja ustawodawcy w relacje między stronami, w celu jej zrównoważenia. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo energetyczne , Prezes URE cofa koncesję albo zmienia jej zakres w przypadku, gdy przedsiębiorca rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określone przepisami prawa. W razie spełnienia się określonych w tym przepisie przesłanek, a także użycia – „cofa” -Prezes URE jest, co należy podkreślić - zobowiązany, a nie uprawniony, do cofnięcia koncesji albo do zmiany zakresu udzielonej koncesji. Prawo energetyczne określa dwie kategorie przypadków, w których organ koncesyjny ma obowiązek podjęcia, określonego w przepisie art. 41 ust. 3 pkt 1 P.e. działania. Pierwszym z przypadków jest rażące naruszenie przez koncesjonariusza warunków wykonywania działalności gospodarczej określonych w samej koncesji. Drugi z przypadków to rażące naruszenie przez koncesjonariusza innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności określonych przepisami prawa i tu konieczne jest dokonanie wykładni, albowiem ustawodawca nic wskazuje wprost, które przepisy prawa, dotyczące warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, należy brać pod uwagę przy dokonywaniu oceny ich rażącego naruszenia przez koncesjonariusza, przy czym w pojęcie „ przepisy prawa ” należy rozumieć jako wszelkie przepisy powszechnie obowiązującego prawa, do przestrzegania których zobowiązani są wszyscy przedsiębiorcy, niezależnie od rodzaju wykonywanej działalności gospodarczej, jeżeli bezpośrednio wpływają na sposób wykonywania działalności koncesjonowanej oraz stanową obowiązki ciążące na koncesjonariuszu jako przedsiębiorcy. Prezes URE jest zobowiązany do cofnięcia koncesji w sytuacji rażącego naruszenia warunków, które sam określił w koncesji przedsiębiorcy lub w przypadku rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności koncesjonowanej określonych w przepisach prawa dot. prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie jednak z utrwalonym orzecznictwem sądowym, w zakresie ustalenia czy do takiego naruszenia doszło Prezes URE kieruje się uznaniem administracyjnym, biorąc pod uwagę względy takie jak: "oczywistość wynikającą m.in. z pełnej świadomości naruszenia zasad", "wysokie natężenie złej woli", "dotychczasowa karalność", "znaczny stopień przekroczenia norm", czy "wielość niedozwolonych działań". Jednocześnie wina przedsiębiorcy nie jest warunkiem niezbędnym kwalifikacji naruszenia jako rażącego (patrz. SOKiK. w wyroku z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt XVII AmE 89/11, wyroki: SA w Warszawie z 22.2.2008 r., VI ACa 1023/07; wyr. SOKiK z 5.1.2017 r., XVII AmE 11/16; wyrok SOKiK z 8.6.2018 r., XVII AmE 60/16, wyrok SOKiK z 6.11.2017 r., XVII AmE 157/15). Na gruncie przedmiotowej sprawy Powód rażąco naruszył obowiązki wynikający z Koncesji, a także poza koncesyjne warunki prowadzenia działalności koncesjonowanej. Powód rażąco naruszył obowiązki wskazane w Warunkach Koncesyjnych poprzez dopuszczanie się, w czasie sprzedaży bezpośredniej oraz w związku z zawartą umową kompleksową dostarczania paliw gazowych lub podjętymi bezpośrednio czynnościami zmierzającymi do zawarcia takiej umowy, następujących działań wobec odbiorców paliw gazowych: a) 
        niepodawanie odbiorcom nazwy sprzedawcy lub wprowadzanie w błąd, co do nazwy sprzedawcy (podawanie się za pracowników innych podmiotów), b) 
        nieinformowanie odbiorców, że celem wizyty jest zawarcie umowy z nowym sprzedawcą (brak uświadomienia odbiorców, co do rzeczywistego celu wizyty), c) 
        wprowadzanie odbiorców w błąd poprzez informowanie ich o konieczności podpisywania nowych umów, aneksów do umów lub innych dokumentów związanych z dostarczaniem paliw gazowych m.in. w związku ze zmianą taryfy, obniżeniem cen, planowanym zaprzestaniem dostarczania paliw gazowych, d) 
        nieinformowanie odbiorców o zamiarze wszczęcia procedury zmiany sprzedawcy paliw gazowych z upoważnienia danego odbiorcy oraz prawach i obowiązkach wynikających z tej procedury, e) 
        wprowadzanie odbiorców w błąd odnośnie wysokości cen i stawek opłat za dostarczanie paliw gazowych, f) 
        nieuwzględnienie złożonych w terminie przez odbiorców odstąpień od zawartych poza lokalem Koncesjonariusza umów kompleksowych dostarczania paliwa gazowego, g) 
        nieinformowanie odbiorców o prawie do odstąpienia od umowy, h) 
        niepozostawiane kopii dokumentów, i) 
        wywieranie presji, brak umożliwienia swobodnego zapoznania z ofertą, wywieranie nacisku, j) 
        przedkładanie odbiorcy do podpisu - wbrew wiedzy i woli odbiorcy - umowy sprzedaży lub umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego, k) 
        uwiarygodnianie nieprawdziwych informacji przedstawianych odbiorcom m.in. fałszywym identyfikatorem, zewnętrznym telefonem. Jak słusznie wskazywał pozwany Prezes URE, powyższe czyny stanowią również rażące naruszenie przez Powoda obowiązków uregulowanych we wskazanych przez pozwanego w zaskarżonej decyzji, ustawach takich jak m.in. ustawa - Prawo energetyczne , ustawa o swobodzie działalności gospodarczej (obecnie Prawo przedsiębiorców), ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym , czy ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W tym miejscu wobec zarzutów powoda o jego zdaniem, wadliwym zastosowaniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej , podkreślenia wymaga, że Organ regulacyjny dokonał oceny działań Powoda poprzez pryzmat przepisów prawa obowiązujących w dacie stwierdzonego naruszenia. Wszystkie ujawnione w sprawie naruszenia miały miejsce w okresie obowiązywania ustawy o swobodzie działalności gospodarczej , zatem niemożliwym było dokonanie oceny zachowania Przedsiębiorcy z uwzględnieniem innych przepisów, np. takich, które nie istniały w dacie naruszenia, a dopiero w dacie orzekania przez organ. Bez wątpienia nie stanowi to przesłanki do uchylenia decyzji z tego względu. W orzecznictwie, gdzie wskazuje się, iż przy ocenie działań w kontekście naruszenia obowiązków wynikających z przepisów prawa winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujących w dacie zdarzenia, tj. naruszenia zakazu (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt IOPS 1/06, wyrok NSA z 27 listopada 2020 r., sygn. akt IIGSK 730/18). Słusznie też argumentował pozwany, iż nawet przyjęcie nieuprawnionej tezy Powoda o braku możliwości analizy jego zachowania przez pryzmat obowiązującego w dacie naruszenia przepisu art. 17 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (a nie art. 9 ustawy - Prawo przedsiębiorców w dacie wydawania Decyzji), nie powinno świadczyć o kwalifikowanej wadliwości Decyzji, a co najwyżej o wadzie polegającej na wskazaniu błędnej podstawy prawnej lub o istnieniu wady formy z racji naruszenia przepisu art. 107 § 1 k.p.a. W wyroku NSA z dnia 8 lutego 1983 r., sygn. I SA 1294/82 Sąd stwierdził: "fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy" (por. wyrok WSA w Krakowie z 21.9.2010 r., sygn. II SA/Kr 799/10). Za chybiony uznać należy zarzut III. (7) i (10) Odwołania, że doszło do naruszenia art. 41 ust. 3 pkt 1 P.e., albowiem istniały podstawy do uznania, iż wcześniej już opisane działania Powoda miało charakter rażącego naruszenia Warunków Koncesji oraz rażącego naruszenie obowiązków wynikających ze wskazanych w Decyzji przepisów prawa. Powód dopuścił się ww. naruszeń przynajmniej w 219 przypadkach (w postępowaniu Prezes URE ujawnił 219 skarg odbiorców), co stanowi ok. 9,6 % wszystkich pozyskanych w 2017 r. nowych odbiorców paliw gazowych Spółki w gospodarstwach domowych, a więc ujawnione skargi napłynęły średnio od blisko co dziesiątego pozyskanego przez Spółkę we wspomnianym okresie odbiorcy końcowego paliw gazowych w gospodarstwie domowym (szczegółowa analiza w tym zakresie znajduje się na str. 49 Decyzji).W rezultacie, o rażącym charakterze wspomnianych naruszeń, których dopuściła się Spółka, przemawia nie tylko charakter i mnogość naruszeń różnych przepisów prawa, ale także ilość (skala) skarg odbiorców końcowych Przedsiębiorcy. Zgodnie zatem z przytoczonymi wcześniej poglądami doktryny i orzecznictwa, w przedmiotowej sprawie, Prezes URE był zobowiązany cofnąć Koncesję, tj. nie mógł ograniczyć się wyłącznie do zmiany jej zakresu, bowiem wybór pomiędzy tymi środkami jest zdeterminowany stopniem naruszenia warunków określonych w koncesji lub przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Z kolei stopień szkodliwości zachowań, których dopuściła się Spółka oraz skala naruszeń, były bardzo znaczące. Tym samym, należy uznać, iż cofnięcie Koncesji jest jedynym środkiem adekwatnym do przewinień, których dopuściła się Spółka (por. wyrok SOKiK z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. XVII AmE 89/11). Podkreślenia przy tym wymaga, że ewentualna zmiana zakresu Koncesji byłaby niecelowa zarówno co do przedmiotu, jak i zasięgu terytorialnego. Ponieważ zdecydowana większość klientów Spółki to odbiorcy w gospodarstwie domowym, Spółka działa przede wszystkim na rynku detalicznym, zaś zasięg ww. naruszeń obejmował obszar całego kraju. Zmiana zakresu Koncesji w ww. spektrum, byłaby więc de facto równoznaczna z cofnięciem Koncesji. Zdaniem Sądu także powstanie i realizacja planu naprawczego spółki, na który się powołuje w odwołaniu od zaskarżonej decyzji jest irrelewantna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, która - przypomnijmy - dotyczy cofnięcia koncesji na obrót paliwami gazowymi, a nie na obrót energią elektryczną. Przy czym ponad 94% skarg odbiorców ujawnionych w postępowaniu dotyczyło umów kompleksowych dostarczania paliwa gazowego zawartych po dniu 31 sierpnia 2016 r., tj. po dacie planu naprawczego. Także inne działania naprawcze nie mają w sprawie znaczenia wobec tego, że doszło do wcześniejszych naruszeń przepisów, co w sposób obiektywny wskazuje, że powód naruszył zarówno obowiązki wynikające z udzielonej mu Koncesji, jak i przepisów prawa, do przestrzegania których był zobowiązany. Na marginesie można jedynie wskazać, że wprowadzanie przez powoda planu naprawczego w logiczny sposób wskazuje na fakt uznania przez powoda, że do naruszeń doszło. W odniesieniu do kolejnych zarzutów Odwołującego, dotyczących zarzutu III. (7) i (8) Odwołania) stwierdzenia wymaga, że opisane w Decyzji naruszenia należy przypisać Spółce, bowiem jest ona adresatem Koncesji oraz obowiązków związanych z prowadzeniem działalności koncesjonowanej, bez względu na to czy w procesie pozyskiwania klientów korzystała z usług podmiotów trzecich, czy też nie. Jak już wielokrotnie wskazywało zarówno piśmiennictwo, jak i orzecznictwo, okoliczność powierzenia przez Powoda partnerom handlowym czynności związanych z zawieraniem umów w swoim imieniu i na swój rachunek nie zwalnia Spółki z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, co Prezes URE szczegółowo wyjaśnił w Decyzji. Powód jako przedsiębiorstwo energetyczne w rozumieniu przepisów prawa energetycznego , przy wykonywaniu działalności gospodarczej podlega rygorom w nich określonym. Podlega ponadto także przepisom kodeksu cywilnego dotyczącym należytej staranności art. 355 k.c. , odpowiedzialności za inne osoby określonej w art. 474 k.c. , jak również przepisom art. 758 i następnym kodeksu cywilnego dotyczących umów agencyjnych. Odbiorca nie może ponosić negatywnych konsekwencji wynikających z relacji łączących przedsiębiorcę i jego pośredników handlowych, tym bardziej że nie ma na ten temat wiedzy Z tych też względów za błędy przedstawicieli handlowych popełnione w ramach działań zleconych odpowiada Spółka (tak np. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt VII AGa 763/18). Za całkowicie chybione należy uznać zarzuty powoda odnoszące się do naruszenia wymienionych w odwołaniu przepisów postępowania administracyjnego i w na skutek tego błędne ustalenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Stwierdzić należy, że tego typu zarzuty co do zasady nie mogą stanowić samoistnej podstawy uchylenia decyzji, co wynika z faktu, że wniesienie do sądu odwołania od decyzji administracyjnej, wszczyna dopiero cywilne, pierwszoinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sąd dokonuje własnych ustaleń, rozważając całokształt materiału dowodowego (takie stanowisko wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 maja 1991 r., sygn. akt III CRN 120/91; postanowieniu z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I CKN 351/99; wyroku z dnia 19 stycznia 2001 r., sygn. akt I CKN 1036/98). Również Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 2006 r. stwierdził, iż zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie mogą być podnoszone przed SOKiK, który jako sąd powszechny rozpatruje sprawę od nowa, co skutkuje brakiem możliwości uchylenia decyzji zaskarżonej do tego sądu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (sygn. akt VI ACa 620/06). Wyjątki od zasady, że zarzuty procesowanie odnoszące się do etapu postępowania administracyjnego nie mogą doprowadzić do uchylenia decyzji w ramach rozpoznania odwołania, które zostały wypracowane przez orzecznictwo Sądu Najwyższego, wskazują, że taka możliwość odnosi się tylko do takich zarzutów, które po pierwsze nie mogą być niejako konwalidowane na etapie postępowania sądowego (jak ma to miejsce np. w odniesieniu do ustaleń faktycznych, środków dowodowych, oceny dowodów, niektórych wad formalnych samej decyzji), ale także waga tych zarzutów musi być na tyle istotna, że uzasadnia ona uchylenie decyzji. Chodzi o takie uchybienia organu, na skutek których podmiot, którego dotyczy decyzja, nie ma zapewnionych odpowiednich gwarancji proceduralnych, w szczególności mówi się tutaj o uchybieniach tego rodzaju (wadach kwalifikowanych decyzji), które istotnie wpłynęły na merytoryczną treść zaskarżonej decyzji lub też takie sytuacje, w których zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Postępowanie sądowe przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest postępowaniem kontradyktoryjnym, w którym uwzględnia się materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym, co nie pozbawia tym samym stron możliwości podnoszenia nowych twierdzeń faktycznych i nowych dowodów, według zasad obowiązujących w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zobowiązany jest do wszechstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu zasad rozkładu ciężaru dowodu i obowiązku stron w postępowaniu dowodowym (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. akt VI ACa 952/06). Ewentualne naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie jest przedmiotem postępowania przed tutejszym Sądem, jak również nie stanowi samoistnej podstawy uchylenia decyzji w tym postępowaniu, albowiem nie ma ono wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Wniesienie odwołania od decyzji administracyjnej wszczyna bowiem postępowanie sądowe, w którym Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów rozpoznaje sprawę od nowa, w zakresie przedmiotu sprawy. Należy również stwierdzić, że specyficzny tryb postępowania, z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, zasadza się na założeniu, że organ w toku postępowania administracyjnego gromadzi dowody na poparcie swoich twierdzeń, zaś strona odwołująca się czyli powód, w procesie zwalcza te dowody przedstawiając sądowi inne dowody, które zmierzają do obalenia twierdzeń organu. Sąd na nowo przeprowadza zatem postępowanie dowodowe, gromadząc materiał dowodowy w postępowaniu sądowym, z tego też względu przebieg postępowania administracyjnego nie ma wpływu na ostateczną decyzję podejmowaną przez Sąd. Do powoda należy zatem wykazanie, że zaprezentowane przez organ dowody nie pozwalają na konkluzję taką jak w decyzji, zaś rzeczą Sądu nie jest zastąpienie organu i przeprowadzenie postępowania od początku, a jedynie ocena legalności decyzji i w zależności od przewidzianych prawem możliwości bądź zmiana decyzji bądź jej uchylenie. W sytuacji, gdy organ stosownych dowodów nie dostarczył i decyzja nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, na odwołującym się nie spoczywa ciężar przeprowadzenia dowodu przeciwnego. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego Sąd dokonuje ustaleń faktycznych oraz dokonuje subsumcji przepisów do ustalonego stanu faktycznego, czego skutkiem jest wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1991 r., sygn. akt III CRN 120/91, Lex nr 3724; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1998 r., sygn. akt I CKN 265/98, Lex nr 35385; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I CKN 351 /99, Lex nr 38556; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2001 r., sygn. akt I CKN 1036/98, Lex nr 52708) Sąd Ochrony konkurencji i Konsumentów nie może ograniczyć rozpoznania sprawy wynikającej z odwołania od decyzji tylko do funkcji sprawdzającej prawidłowość postępowania administracyjnego, które poprzedza postępowania sądowe. Przekazanie przez Prezesa URE odwołania wszczyna kontradyktoryjne postępowanie cywilne, którego celem nie jest przeprowadzenie kontroli postępowania administracyjnego ale merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 479 53 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie stwierdzając brak podstaw do jego uwzględniania odwołania. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z wyrażoną w art. 98 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu przyjmując, że na koszty należne Prezesowi URE złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 720 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018, poz. 265). Sędzia SO Bogdan Gierzyński