XVII AmE 238/22

Sygn. akt XVII AmE 238/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Ewa Malinowska Protokolant – Sekretarz sądowy Joanna Nande po rozpoznaniu 25 czerwca 2024 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z odwołania zarządcy masy sanacyjnej (...) sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w D. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o wymierzenie kary pieniężnej na skutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 29 września 2022 r. Nr (...) , (...) 1. 
        oddala odwołanie; 2. 
        zasądza od (...) sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w D. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. SSO Ewa Malinowska Sygn. akt XVII AmE 238/22 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 września 2022 r., znak: (...) , (...) , Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, działając na podstawie art. 168 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1378, ze zm. dalej: „ustawa OZE” ) w związku z art. 170 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 174 ust. 1 ustawy OZE oraz w związku z art. 52 ust. 1, art. 59 pkt 1 ustawy OZE i § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie zmiany wielkości udziału ilościowego sumy energii elektrycznej wynikającej z umorzonych świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w latach 2018-2019 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1559, dalej: „rozporządzenie ME” ) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: „ k.p.a. ” ) i art. 90 ust. 1 ustawy OZE, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy: (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w D. , w imieniu i na rachunek którego działa zarządca masy sanacyjnej (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji - Pan M. F. , reprezentowany przez adwokata Pana P. M. - pełnomocnika Zarządcy masy sanacyjnej (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji, orzekł, że: 1) 
        przedsiębiorca: (...) Sp. z o.o., od dnia 31 maja 2019 r. (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji, z siedzibą w D. , nie przestrzegał za rok 2018, określonego w art. 52 ust 1 ustawy OZE w zakresie, o którym mowa w art. 59 pkt 1 ustawy OZE z uwzględnieniem § 1 pkt 1 rozporządzenia ME, obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu rolniczego wydanych odpowiednio dla energii elektrycznej lub biogazu rolniczego, wytworzonych w instalacjach odnawialnego źródła energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej, na podstawie ustawy - Prawo energetyczne , na zasadach określonych w art. 47 ustawy OZE, w terminie do dnia 30 czerwca 2019 r.; 2) 
        za niewywiązanie się z obowiązku opisanego w punkcie pierwszym wymierzył przedsiębiorcy: (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w D. , karę pieniężną w kwocie 239 245,65 zł (słownie złotych: dwieście trzydzieści dziewięć tysięcy dwieście czterdzieści pięć 65/100) to jest w wysokości (...) przychodu uzyskanego przez ww. przedsiębiorcę w 2021 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią elektryczną. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w D. , zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej: 1. 
        zaistnienie przesłanki stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. spółki (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w D. , w sytuacji gdy w związku z otwarciem postępowania sanacyjnego w dniu 31 maja 2019 r. legitymację bierną w niniejszej sprawie posiada jedynie zarządca masy sanacyjnej spółki (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji, tj. Pan M. F. , który działa na rzecz dłużnika, ale w imieniu własnym; 2. 
        naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania a to: 2.2 
        art. 175 ust. 1 ustawy OZE - poprzez zaniechanie wskazania w treści skarżonej decyzji numeru rachunku bankowego, na który kara nałożona mocą punktu 2 skarżonej decyzji winna zostać uiszczona, 2.3 art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. - poprzez 2.3.1 
        brak dokonania dostatecznych ustaleń stanu faktycznego i w konsekwencji błędne ustalenie wysokości przychodu Powódki za rok 2021 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią elektryczną w wysokości (...) zł, w sytuacji gdy zgodnie z Rachunkiem Zysków i Strat za rok 2021 r. przychód Powódki za rok 2021 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią elektryczną wyniósł (...) zł; 2.3.2 
        brak przeprowadzenia dowodu z urzędu opublikowanego przez Powódkę sprawozdania finansowego za rok 2021 r.; brak wezwania Powódki do przedstawienia sprawozdania finansowego za rok 2021 r. w celu ustalenia wysokości przychodu Powódki za rok 2021 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią elektryczną; co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia wysokości przychodu Powódki za rok 2021 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią elektryczną w kwocie (...) zł, w sytuacji gdy ze sprawozdania finansowego wynika, że ww. przychód wyniósł (...) zł; 3. 
        naruszenie prawa materialnego, a to uchybienie : 3.2 
        art. 168 pkt 1 ustawy OZE poprzez jego błędne zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej za nieprzestrzeganie obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia lub świadectwa pochodzenia biogazu rolniczego, w terminie, w sytuacji gdy w związku z otwarciem postępowania sanacyjnego wobec Powódki w dniu 31 maja 2019 r. wierzytelność przysługująca Prezesowi URE z tytułu opłaty zastępczej winna zostać objęta na podstawie art. 150 ust. 1 pkt 1 prawa restrukturyzacyjnego układem, w następstwie czego wierzytelność nie mogła zostać spełniona w terminie do 30 czerwca 2019 r., ze względu na treść art. 297 w zw. z art. 252 ust. 1 prawa restrukturyzacyjnego oraz jednocześnie nie mogła zostać w tym zakresie wydana decyzja o nałożeniu kary pieniężnej; 3.3 
        art. 168 pkt 1 ustawy OZE poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji istnienia podstaw do odstąpienia wymierzenia kary na podstawie art. 174 ust. 2 ustawy OZE; 3.4 
        art. 170 ust. 1 ustawy OZE poprzez wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 239 245,65 zł jako (...) przychodu w wysokości (...) zł, w sytuacji gdy wymiar kary pieniężnej mógł wynieść maksymalnie (...) zł, w związku z tym, że przychód Powódki za rok 2021 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią elektryczną wyniósł (...) zł; 3.5 
        art. 170 ustawy OZE w zw. z 174 ust. 1 ustawy OZE poprzez wymierzenie kary pieniężnej rażąco wysokiej, nieuwzględnienie okoliczności, które winny skutkować obniżeniem kary pieniężnej, a to: znikomego zakresu naruszeń, braku powtarzalności naruszeń oraz znikomych korzyści finansowych możliwych do uzyskania z tytułu naruszenia; Wobec podniesionych wyżej zarzutów wniosła o: 1. 
        uchylenie decyzji w całości; ewentualnie w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku wniosła o: 2. 
        zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez umorzenie postępowania w stosunku do Powódki jako bezprzedmiotowego; a także: 3. 
        zmianę zaskarżonej decyzji w pkt 2 poprzez nienakładanie na Powódkę kary pieniężnej; a w razie nieuwzględnienia powyższych wniosków, wniosła o: 4. 
        zmianę zaskarżonej decyzji w pkt 2 poprzez zmniejszenie wysokości nałożonej na Powódkę kary, przy uwzględnieniu przychodu Powódki za rok 2021 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią elektryczną w kwocie (...) zł a także wszystkich okoliczności łagodzących oraz zastosowaniu zasady celowości, proporcjonalności, indywidualizacji kary oraz równości stron postępowania antymonopolowego lub nienakładanie kary w ogóle; w każdym przypadku wniosła o: 5. 
        zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: 1. postanowienia Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Katowicach z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt X CR 42/18/5 (w aktach sprawy) na okoliczność otwarcia postępowania sanacyjnego wobec Powodowej Spółki; wyznaczenia na zarządcę masy sanacyjnej doradcy restrukturyzacyjnego M. F. ; objęcia układem wierzytelności przysługującej Prezesowi URE w postaci roszczenia o zapłatę opłaty zastępczej; 2. rachunku zysków i strat Powódki za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2021 r. no okoliczność wysokości przychodu Powódki z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią elektryczną, tj. (...) zł; 3. wezwania do zapłaty z dnia 9 lipca 2018 r., salda dotyczącego rozrachunków z (...) spółka z o.o. z siedzibą w W. (w aktach sprawy) na okoliczność sytuacji finansowej (...) sp. z o.o. w restrukturyzacji w 2018 r., nagłego i niezawinionego pogorszenia się sytuacji ekonomicznej (...) sp. z o.o. w restrukturyzacji, przyczyny niezrealizowania obowiązku umorzenia certyfikatów. W piśmie procesowym z 22 marca 2023 r. zarządca masy sanacyjnej (...) sp. z o.o. w restrukturyzacji M. F. poparł odwołanie w całości i przychylił się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. W odpowiedzi na odwołanie pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o: 1. 
        odrzucenie odwołania, ewentualnie: 2. 
        oddalenie odwołania, 3. 
        zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny: (...) Sp. z o.o. z siedzibą w D. prowadziła w 2018 r. działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży energii elektrycznej (okoliczności niesporne) . (...) Sp. z o.o. dokonała w 2018 r. sprzedaży energii elektrycznej do odbiorców końcowych w ilości 36 733,946 MWh (dowód: informacja na temat sprzedaży dokonanej przez Spółkę k. 13-14 akt adm., pismo z dnia 30 listopada 2021 r. k. 82 akt adm.) . Postanowieniem z dnia 31 maja 2019 r. w sprawie o sygn. akt X GR 42/18/5 Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach otworzył postępowanie sanacyjne (...) Sp. z o.o. w D. . Jako zarządca masy sanacyjnej został ustanowiony M. F. (dowód: postanowienie SR Katowice-Wschód w Katowicach k. 54 akt adm., odpis z KRS Spółki k. 24- 33 akt sąd.) . Za okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji nie przedstawiła Prezesowi URE do umorzenia świadectw pochodzenia ani nie uiściła opłaty zastępczej na konto Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (okoliczność niesporna) . W dniu 30 sierpnia 2019 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki opublikował na internetowej stronie Urzędu Regulacji Energetyki wezwanie do przekazania m.in. informacji na temat sprzedaży energii elektrycznej w latach 2017-2018 oraz realizacji obowiązków w zakresie uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu rolniczego (dowód: wezwanie opublikowane na stronie internetowej URE k. 3- 4 akt adm.) . W odpowiedzi na ww. wezwanie Prezesa URE, zarządca masy sanacyjnej (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji złożył pismo z dnia 28 października 2019 r. wskazujące, że Spółka dokonała w 2018 r. sprzedaży energii elektrycznej odbiorcom końcowym w ilości 36 733,946 MWh (dowód: pismo z dnia 28 października 2019 r. z załącznikami k. 12- 28 akt adm.) . Prezes URE uznał za celowe wszczęcie z urzędu w dniu 29 marca 2021 r. postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia Spółce kary pieniężnej, w związku z ujawnieniem możliwości niezrealizowania za rok 2018 obowiązków w zakresie uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu rolniczego (dowód: zawiadomienie o wszczęciu postępowania k. 29 akt adm.) . Pismem z dnia 29 marca 2021 r. Prezes URE zawiadomił zarówno zarządcę jak i (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia Spółce kary pieniężnej. Prezes URE poinformował, że z przesłanej mu informacji wynika, iż brakująca ilość energii elektrycznej niezbędnej do realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy OZE w zakresie, o którym mowa w § 1 pkt 1 rozporządzenia ME wynosi 6 428,440 MWh oraz wezwał do przedłożenia - w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia - dokumentów dotyczących działań, jakie Spółka podjęła w związku z istniejącym za rok 2018 obowiązkiem uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia. Ponadto, Prezes URE wezwał do: 1) udzielenia wszelkich wyjaśnień i informacji mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu 2) przesłania wszelkich dokumentów pozwalających na ustalenie sytuacji finansowej Spółki, w szczególności bilansu oraz rachunku zysków i strat za ostatni rok podatkowy (lub sprawozdania finansowego) oraz oświadczenia władz Spółki o wysokości przychodu uzyskanego w 2020 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią elektryczną; 3) wskazania właściwego Urzędu Skarbowego (dowód: zawiadomienie o wszczęciu postępowania k. 29-32 akt adm., z.p.o. k. 33 akt adm.) . W piśmie z dnia 28 kwietnia 2021 r. ustanowiony przez zarządcę masy sanacyjnej (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji pełnomocnik, który wskazał, że reprezentuje (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji, ale załączył pełnomocnictwo udzielone przez zarządcę, wniósł o udzielenie dodatkowego, 30-dniowego terminu do udzielenia wyjaśnień oraz przedłożenia dokumentów mających związek ze sprawą lub mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a także dokumentów finansowych. Ponadto, zwrócił uwagę na fakt otwarcia postępowania sanacyjnego, postanowieniem z dnia 31 maja 2019 r. Sądu Rejonowego Katowice-Wschód X Wydział Gospodarczy sygn. akt X GR 42/18/5 (dowód: pismo z 28 kwietnia 2021 r. k. 34-36 akt adm.) . Następnie, przy piśmie z dnia 28 maja 2021 r., ten sam pełnomocnik przedłożył Prezesowi URE deklarację CIT-8 (dowód: pismo z dnia 28 maja 2021 r. wraz z  deklaracją CIT-8, k. 38, k. 39-42 akt adm.). W ślad za dotychczasową korespondencją pełnomocnik, pismem z dnia 8 października 2021 r., wniósł o umorzenie postępowań administracyjnych wszczętych przez Prezesa URE zawiadomieniami z dnia 29 marca 2021 r., ewentualnie o ich zawieszenie bądź o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, względnie wymierzenie kary pieniężnej w jej dolnych granicach. W ramach uzasadnienia powyższego wniosku przedstawił swoje stanowisko, nie kwestionując faktu niezrealizowania obowiązku za 2018 r. w zakresie uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu rolniczego, oraz przedstawiając przyczyny tego stanu rzeczy (dowód: pismo z 8 października 2021 r. z załącznikami k. 44-69 akt adm.) . Uzasadniając wniosek o umorzenie postępowań administracyjnych, ponownie wskazał na fakt otwarcia wobec spółki postępowania sanacyjnego , zaznaczając jednocześnie, że z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego mienie służące prowadzeniu przedsiębiorstwa oraz mienie należące do dłużnika stało się masą sanacyjną, a „(…) postępowania sądowe, administracyjne, sądowoadministracyjne i przed sądami polubownymi dotyczące masy sanacyjnej mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę albo przeciwko niemu. Postępowania te zarządca prowadzi w imieniu własnym na rzecz dłużnika.” . W związku z powyższym, „(...) postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte przeciwko legitymowanemu podmiotowi. Legitymację bierną do udziału w sprawie ma bowiem zarządca działający w imieniu własnym lecz na rzecz Spółki a nie sama Spółka. W konsekwencji wadliwego zaadresowania zawiadomienia o wszczęciu postępowania należy zasygnalizować, że ewentualna decyzja wydana wobec Spółki będzie obarczona wadą kwalifikowaną prowadzącą do jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt2 i 4 k.p.a. ” . W yraził ponadto przekonanie, że: „(...) skoro działalność koncesjonowana polegająca na obrocie energią elektryczną następowała w toku działalności gospodarczej restrukturyzowanej spółki, to opłata zastępcza, względnie kara pieniężna, jest wierzytelnością dotyczącą masy sanacyjnej w rozumieniu Prawa restrukturyzacyjnego." , a ponadto: „W niniejszej sprawie niewątpliwie ewentualną karę pieniężną należy odnosić do obowiązków ciążących na Spółce w 2018 roku a następnie opłaty zastępczej, której obowiązek zapłaty zdaniem organu miał powstać w dniu 1 stycznia 2019 r., czyli w okresie przed otwarciem postępowania sanacyjnego”. Tymczasem „skoro wierzytelność w postaci opłaty zastępczej za rok 2018 powstała przed otwarciem postępowania sanacyjnego, z terminem wymagalności 30 czerwca 2019 r., a postępowanie sanacyjne, otwarte zostało dnia 31 maja 2019 r., to do jego zakończenia realizacja wierzytelności o zapłatę opłaty zastępczej pozostaje wstrzymana z mocy prawa. Oznacza to jednocześnie, że wierzytelność dotycząca uiszczenia opłaty zastępczej istniała w momencie otwarcia postępowania sanacyjnego i winna być dochodzona i realizowana przez Prezesa URE w ramach tego postępowania, a wygaśnięcie tej wierzytelności nie jest możliwe do czasu zakończenia tego postępowania". Przy piśmie z dnia 8 października 2021 r. pełnomocnik przekazał Prezesowi URE sprawozdanie finansowe za rok 2020, a także przedstawił szczegółowe wyjaśnienia dotyczące sytuacji finansowej Spółki w kontekście toczącego się wobec niej postępowania restrukturyzacyjnego oraz poinformował, że w roku 2020 Spółka odnotowała przychód z działalności koncesjonowanej w zakresie obrotu energią w wysokości (...) zł. W dalszej kolejności, Prezes URE, pismem z dnia 27 października 2021 r., zawiadomił zarządcę masy sanacyjnej (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji reprezentowanego przez pełnomocnika o zakończeniu prowadzonego postępowania i przysługujących w związku z tym prawach. Zawiadomienie zostało doręczone: pełnomocnikowi, zarządcy, jak i Spółce (dowód: zawiadomienie o zakończeniu postępowania k. 71-72 akt adm., z.p.o. k. 73 akt adm.) . Następnie Prezes URE, pismem z dnia 8 listopada 2021 r., skierowanym do pełnomocnika zarządcy masy sanacyjnej a wysłanym jak uprzednio do wszystkich ww. podmiotów, wezwał go do przedłożenia - w terminie 14 dni od dnia otrzymania ww. pisma - informacji o ilości energii elektrycznej sprzedanej przez Spółkę odbiorcom końcowym (niebędącym odbiorcami przemysłowymi) w 2018 r. [w MWh], w zakresie dotyczącym wyłącznie energii elektrycznej dostarczonej do odbiorców końcowych w roku 2018, tj. nieuwzględniającym faktur oraz ich korekt odnoszących się do innych lat niż rok 2018, według stanu wiedzy na dzień 30 czerwca 2019 r. (dowód: pismo z dnia 8 listopada 2021 r. k. 74- 76 akt adm., z.p.o. k. 77 akt adm.) . W odpowiedzi na zawiadomienie Prezesa URE z dnia 27 października 2021 r., pełnomocnik oznaczający jako stronę postępowania (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji, w piśmie z dnia 24 listopada 2021 r., po raz kolejny przedstawił swoje stanowisko oraz wniósł w szczególności o: doprecyzowanie, jaki podmiot jest stroną postępowania administracyjnego oraz uszczegółowienie zakresu materiału dowodowego włączonego do akt sprawy. Ponadto, wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z wezwania do zapłaty z dnia 9 lipca 2018 r. oraz salda dotyczącego rozrachunków z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na okoliczność sytuacji finansowej Spółki oraz nagłego i niezawinionego pogorszenia się sytuacji ekonomicznej Spółki jako przyczyny niezrealizowania obowiązku umorzenia certyfikatów (dowód: pismo z 24 listopada 2021 r. z załącznikami k. 78-80 akt adm.) . W odpowiedzi na następne pismo Prezesa URE z dnia 8 listopada 2021 r., pełnomocnik odpowiedział pismem dnia 30 listopada 2021 r., przekazując wymaganą przez organ informację o wolumenie sprzedaży do odbiorców końcowych w ilości 36 733,946 MWh (dowód: pismo z 30 listopada 2021 r. k. 82 akt adm.) . Wobec powyższego, Prezes URE, pismem z dnia 18 stycznia 2022 r., ponownie zawiadomił zarządcę masy sanacyjnej (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji reprezentowanego przez pełnomocnika o zakończeniu prowadzonego postępowania i przysługujących w związku z tym prawach. Zawiadomienie zostało doręczone: pełnomocnikowi, zarządcy, jak i Spółce (dowód: zawiadomienie o zakończeniu postępowania k. 84- 85 akt adm., z.p.o. k. 86 akt adm.) . Pełnomocnik skorzystał w dniu 1 kwietnia 2022 r. z przysługującego mu uprawnienia do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, jednakże nie złożył dodatkowych uwag, czy też wyjaśnień (dowód: oświadczenie k. 87 akt adm.) . W dniu 29 września 2022 r. Prezes URE wydał zaskarżoną decyzję, która została doręczona pełnomocnikowi, zarządcy, jak i Spółce (dowód: decyzja k. 88-94 akt adm., z.p.o. k. 95 akt adm.) . (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji osiągnęła w 2021 r. przychód z działalności koncesjonowanej w wysokości (...) zł według rachunku zysków i strat Spółki za 2021 r., zaś w formularzu opłaty koncesyjnej Spółka podała, że osiągnęła w 2021 r. przychód z działalności koncesjonowanej w wysokości (...) zł (dowód: rachunek zysków i strat; k. 20 akt sąd., okoliczności niesporne) . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dowody z dokumentów, które nie były podważane przez żadną ze stron, a Sąd także nie znalazł podstaw by odmówić im wiarygodności, jak też w oparciu o niekwestionowane twierdzenia stron. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje: Odwołanie powoda nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i znajduje oparcie w przepisach prawa. Na wstępie Sąd wskazuje, że nie uwzględnił wniosku pozwanego o odrzucenie odwołania, albowiem odwołanie jak i zarzuty zostały poparte przez zarządcę masy sanacyjnej (...) sp. z o.o. w restrukturyzacji w D. , czyli podmiot, który posiada legitymację do działania w procesie na rzecz tej Spółki. W kwestii zarzutu nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. (...) Sp. z o.o. w restrukturyzacji, należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 311 ust. 1 ustawy Prawo restrukturyzacyjne postępowania sądowe, administracyjne, sądowoadministracyjne i przed sądami polubownymi dotyczące masy sanacyjnej mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę albo przeciwko niemu. Postępowania te zarządca prowadzi w imieniu własnym na rzecz dłużnika. Wbrew twierdzeniom powoda Prezes URE prawidłowo prowadził postępowanie administracyjne oraz wydał zaskarżoną decyzję wobec (...) sp. z o.o. w restrukturyzacji, na rzecz której działał zarządca masy sanacyjnej. Co istotne korespondencja w sprawie, począwszy od zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, poprzez wezwania w toku, jak też sama decyzja były kierowane zarówno bezpośrednio do zarządcy, jak i później, do ustanowionego przez zarządcę pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym. Zatem nie budzi wątpliwości, że postępowanie toczyło się z udziałem zarządcy i do niego została skierowana decyzja. Sąd podziela przy tym wyrażany w orzecznictwie pogląd, że dla ważności decyzji nie jest istotny sposób oznaczenia strony (może być nawet w rozdzielniku tej decyzji), jeśli nie budzi wątpliwości, że strona decyzji była jednoznacznie wskazana (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 325/11, Legalis nr 360941). Zatem nie stanowiło wady decyzji to, że wskazano w niej, iż stroną postępowania jest przedsiębiorca w restrukturyzacji, w imieniu i na rachunek, którego działa zarządca masy sanacyjnej Spółki. Jednoznaczne było bowiem, że decyzja została skierowana nie do samej Spółki, która samodzielnie działać nie może po wszczęciu postępowania sanacyjnego, ale że jej adresatem jest podmiot, który może Spółkę reprezentować w toku postępowania sanacyjnego. Temu też podmiotowi decyzja została prawidłowo doręczona. Jednocześnie wobec faktu, że zarządca jest formalnie stroną postępowania (prowadzi postępowanie w imieniu własnym), ale materialnie ponosi odpowiedzialność z masy sanacyjnej (prowadzi postepowanie na rzecz dłużnika), to prawidłowe jest także, aby karą w decyzji była obciążana Spółka w restrukturyzacji. Przechodząc do meritum podkreślić trzeba, że podstawę prawną do nałożenia na Spółkę przez Prezesa URE kary pieniężnej stanowił przepis art. 168 pkt 1 ustawy OZE, w myśl którego karze pieniężnej podlega ten kto nie przestrzega obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia lub świadectwa pochodzenia biogazu rolniczego, w terminie określonym w art. 67 ust. 2 oraz na zasadach określonych w art. 47 albo nie uiszcza opłaty zastępczej, w terminie określonym w art. 68 ust. 2. Jak wynika z treści art. 52 ust. 1 ustawy OZE, za rok 2018 na przedsiębiorstwach energetycznych, odbiorcach końcowych, odbiorcach przemysłowych oraz towarowych domach maklerskich lub domach maklerskich, o których mowa w art. 52 ust. 2 ww. ustawy, ciążył obowiązek uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu rolniczego wydanych odpowiednio dla energii elektrycznej lub biogazu rolniczego, wytworzonych w instalacjach odnawialnego źródła energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej, lub na podstawie ustawy - Prawo energetyczne , lub obowiązek uiszczenia opłaty zastępczej obliczonej w sposób określony w art. 56 ustawy OZE (w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 września 2017 r.), w terminie do dnia 30 czerwca 2019 r. Stosownie do art. 59 pkt 1 ustawy OZE, z uwzględnieniem § 1 pkt 1 rozporządzenia ME, obowiązek, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy OZE, uznaje się za spełniony przez podmioty, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy OZE, jeżeli za 2018 r. udział ilościowy sumy energii elektrycznej wynikającej z umorzonych świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej z biogazu rolniczego przed dniem 1 lipca 2016 r. lub innych niż biogaz rolniczy odnawialnych źródeł energii lub uiszczonej opłaty zastępczej w: a) ilości energii elektrycznej sprzedanej odbiorcom końcowym niebędącym odbiorcami przemysłowymi, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy OZE, albo b) całkowitej ilości energii elektrycznej wynikającej z zakupu energii elektrycznej na własny użytek, na podstawie transakcji zawieranych we własnym imieniu na giełdzie towarowej lub na rynku organizowanym przez podmiot prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany, albo c) całkowitej ilości energii elektrycznej wynikającej z zakupu energii elektrycznej na własny użytek, na podstawie transakcji zawieranych poza giełdą towarową lub rynkiem, o którym mowa w lit. b, będących przedmiotem rozliczeń prowadzonych w ramach giełdowej izby rozrachunkowej przez spółkę prowadzącą giełdową izbę rozrachunkową, przez Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A. lub przez spółkę, której Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi , albo d) całkowitej ilości energii elektrycznej wynikającej z zakupu energii elektrycznej na podstawie transakcji zawieranych na zlecenie odbiorców końcowych na giełdzie towarowej lub na rynku organizowanym przez podmiot prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany, albo e) ilości energii elektrycznej zakupionej na własny użytek - wynosi 17,50 %. Jak stanowi zaś art. 47 ust. 2 ustawy OZE, podmiot, o którym mowa w art. 52 ust. 2 ustawy OZE, jest obowiązany do wykonania obowiązku określonego w art. 52 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, w przypadku, gdy którakolwiek z średnioważonych cen praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu rolniczego będzie niższa od wartości jednostkowej opłaty zastępczej określonej w art. 56 ustawy OZE (w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 września 2017 r.). Taka sytuacja miała miejsce w odniesieniu do roku obowiązku 2018 r. Za 2018 r. możliwość realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy OZE, w zakresie, o którym mowa w art. 59 pkt 1 ustawy OZE z uwzględnieniem § 1 pkt 1 rozporządzenia ME, przy pomocy uiszczenia opłaty zastępczej została wyłączona z uwagi na zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy OZE. Natomiast ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółka dokonała w 2018 r. sprzedaży energii elektrycznej do odbiorców końcowych w ilości 36 733,946 MWh. W związku z powyższym, bez wątpienia była obowiązana do realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy OZE w zakresie, o którym mowa w art. 59 pkt 1 ustawy OZE z uwzględnieniem § 1 pkt 1 rozporządzenia ME, za rok 2018, na ilość 6 428,440 MWh. Jednak niesporne w sprawie jest, że za okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. Spółka nie przedstawiła Prezesowi URE do umorzenia świadectw pochodzenia energii elektrycznej, ani nie uiściła jakiejkolwiek opłaty zastępczej na konto Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Biorąc powyższe pod uwagę, brakująca ilość energii elektrycznej niezbędnej do realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy OZE w zakresie, o którym mowa w art. 59 pkt 1 ustawy OZE z uwzględnieniem § 1 pkt 1 rozporządzenia ME, wyniosła 6 428,440 MWh. Tym samym, w danym stanie faktycznym niniejszej sprawy, zachodziły podstawy do wymierzenia Spółce kary na zasadzie art. 168 pkt 1 ustawy OZE. Sąd uznał za niezasadne zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 168 pkt 1 ustawy OZE w związku z art. 150 ust. 1 pkt 1, art. 297 w związku z art. 252 ust. 1 ustawy Prawo restrukturyzacyjne poprzez wymierzenie kary pieniężnej mimo otwarcia postępowania sanacyjnego. Stosownie do treści art. 252 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego (stosowanego odpowiednio do postępowania sanacyjnego na podstawie art. 297 Prawa restrukturyzacyjnego) od dnia otwarcia postępowania sanacyjnego do dnia jego zakończenia albo uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania, spełnianie przez dłużnika albo zarządcę świadczeń wynikających z wierzytelności, które z mocy prawa są objęte układem, jest niedopuszczalne. W myśl art. 150 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego układ obejmuje: 1) wierzytelności osobiste powstałe przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej; 2) odsetki za okres od dnia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego; 3) wierzytelności zależne od warunku, jeżeli warunek ziścił się w czasie wykonywania układu. W odniesieniu do powyższego należy wskazać, że przedstawienie do umorzenia świadectwa bądź uiszczenie opłaty zastępczej w terminie do 30 czerwca danego roku ma charakter obowiązku publicznoprawnego ex lege, ustanowionego na mocy przepisu ustawy i niewymagającego konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej (tak wyrok Sądu Najwyższego- Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych z dnia 26 marca 2019 r. sygn. akt I NSK 20/18, Legalis nr 1900453). Organ nie ma jednak roszczenia do przedsiębiorcy o wykonanie takiego obowiązku, w szczególności nie może żądać uiszczenia opłaty zastępczej (nie może przymusić przedsiębiorcy do realizacji tego obowiązku), a jedynie jest uprawniony do nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie tego obowiązku. Przedmiotowy, ukształtowany ustawowo obowiązek publicznoprawny przedsiębiorcy, nie jest więc wierzytelnością, która mogłaby być zgłoszona w postępowaniu sanacyjnym i która mogła być objęta układem. Zatem skoro obowiązki z ustawy OZE, które ciążyły na przedsiębiorcy nie były wierzytelnościami, o jakich mowa w art. 150 Prawa restrukturyzacyjnego, to pomimo wszczęcia postępowania sanacyjnego, nie istniały po stronie Spółki przeszkody, o jakich mowa w art. 252 Prawa restrukturyzacyjnego do realizacji ustawowych obowiązków wynikających z art. 52 ust. 1 ustawy OZE. Z kolei także administracyjna kara pieniężna, dopóki nie została wydana decyzja o jej wymierzeniu, nie mogła być objęta układem w postępowaniu sanacyjnym, gdyż dopiero decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej kształtuje stosunek administracyjnoprawny, a zatem decyzja ma charakter konstytutywny. Dlatego dopiero wydanie 29 września 2022 r. przez pozwanego zaskarżonej decyzji ukształtowało publicznoprawny obowiązek do uiszczenia kary w określonej wysokości, który może być egzekwowany, a który przed wydaniem decyzji nie istniał. Skoro więc nie istniał, to nie mógł być również objęty układem, o jakim mowa w art. 150 Prawa restrukturyzacyjnego. W świetle powyższych rozważań, fakt, że powód co do zasady, z racji wszczętego postępowania sanacyjnego, nie mógł regulować wierzytelności objętych układem z mocy prawa, nie mógł wpłynąć na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej, skoro zobowiązania publicznoprawne wynikające z ustawy OZE przedsiębiorca mógł realizować. Jednocześnie postępowanie restrukturyzacyjne nie mogło wpłynąć na zmianę terminu wykonania obowiązku określonego w art. 68 ust. 2 ustawy OZE (opłatę zastępczą uiszcza się w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku, za poprzedni rok kalendarzowy), gdyż ma on charakter terminu prawa materialnego. W szczególności przepisy ustawy prawo restrukturyzacyjne nie zawierają normy szczególnej umożliwiającej przywrócenie tego terminu czy też jego przedłużenia. W judykaturze zaś podkreśla się, iż termin materialny jest nieprzywracany, a każda czynność dokonana po upływie tego terminu jest nieskuteczna z mocy prawa (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1520/06, Legalis nr 749465). Wszczęcie postępowania sanacyjnego nie stanowiło zatem obiektywnej okoliczności, która usprawiedliwiałaby niewykonanie obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia w terminie określonym w art. 68 ust. 2 ustawy OZE oraz na zasadach określonych w art. 47 ustawy OZE albo nie uiszczenia opłaty zastępczej, w terminie określonym w art. 47 tej ustawy. W tym stanie rzeczy, skoro ustawowy obowiązek nie został wykonany, organ regulacyjny prawidłowo nałożył na Spółkę w drodze decyzji karę pieniężną. Zgodnie z art. 170 ust. 2 pkt 1 ustawy OZE, wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadku określonym w art. 168 pkt 1 tej ustawy, tj. za nieprzestrzeganie obowiązku określonego w art. 52 ust. 1 ustawy OZE, nie może być niższa niż kwota obliczona według wzoru zawartego w treści tego przepisu, zgodnie z którym kwotę nieuiszczonej opłaty zastępczej należy pomnożyć przez 1,3. Jednocześnie, zgodnie z art. 170 ust. 1 ustawy OZE, wysokość tej kary wymierzonej w takim przypadku, nie może być wyższa niż 15% przychodu ukaranego podmiotu, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, a jeżeli kara pieniężna jest związana z działalnością gospodarczą wykonywaną na podstawie koncesji albo wpisu do rejestru działalności regulowanej, wysokość kary nie może być wyższa niż 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z prowadzonej działalności koncesjonowanej albo działalności wykonywanej na podstawie wpisu do rejestru działalności regulowanej, osiągniętej w poprzednim roku podatkowym. Natomiast zgodnie z postanowieniami art. 174 ust. 1 ustawy OZE, Prezes URE ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia zakres naruszeń, powtarzalność naruszeń lub korzyści finansowe możliwe do uzyskania z tytułu naruszenia. Nieuiszczona opłata zastępcza określona w przedmiotowej sprawie dla potrzeb obliczenia kary pieniężnej wynosi 312 036,47 zł. Uwzględniając zatem dyspozycję art. 170 ust. 2 pkt 1 ustawy OZE minimalna wysokość tej kary nie mogła być niższa niż (...) zł. Tym niemniej, mając na uwadze uregulowanie art. 170 ust. 1 ustawy OZE, jednocześnie wysokość kary nie mogła przekroczyć 15% przychodu przedsiębiorcy wynikającego z prowadzonej działalności koncesjonowanej. Analizując zakres naruszenia w ramach miarkowania kary należy zgodzić się z Prezesem URE, że celem regulacji art. 52 ust. 1 ustawy OZE jest zapewnienie odpowiednich źródeł finansowania energetyki odnawialnej, której rozwój jest pożądany zarówno dla bezpieczeństwa energetycznego kraju poprzez dywersyfikację źródeł pozyskania energii, jak i dla umożliwienia wykonania przez Polskę zobowiązań międzynarodowych w obszarze zapewnienia odpowiedniego wolumenu energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych. Należy przy tym zauważyć, iż wytwarzanie energii pozyskiwanej ze źródeł odnawialnych wymaga co do zasady większych nakładów finansowych niż ponoszone w przypadku wytwarzania energii w źródłach konwencjonalnych, a zatem stymulowanie wzrostu wykorzystania tych źródeł wymaga zapewnienia odpowiednich źródeł przychodów. Ustawodawca poprzez realizację dyspozycji art. 52 ust. 1 ustawy OZE dąży z jednej strony do zapewnienia źródła przychodów wytwórcom energii w odnawialnych źródłach energii (poprzez obowiązek zakupu i umorzenia świadectw pochodzenia uzyskiwanych przez wytwórców energii elektrycznej w OZE) a z drugiej strony do wspierania rozwoju technologicznego i innowacji w odnawialnych źródłach energii (opłata zastępcza stanowiąca dochód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, przeznaczana jest m.in na rozbudowę i modernizację infrastruktury ochrony środowiska w Polsce, wdrażanie projektów ekologicznych czy też dofinansowanie tych przedsięwzięć celem osiągnięcia przez Polskę efektów ekologicznych wynikających z zobowiązań międzynarodowych i uniknięcia wysokich kar związanych z niewypełnieniem celu OZE przez państwa członkowskie UE). Powyższe regulacje stanowią zatem gwarancję osiągania określonych przychodów zarówno dla wytwórców jak i inwestorów oraz zachętę do rozwijania technologii wykorzystywanych do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych. Przy czym akurat w wypadku roku 2018 możliwość realizacji obowiązku z art. 52 ust. 1 ustawy OZE została ograniczona do sposobu przewidzianego w art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy OZE, tj. do uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia z biogazu rolniczego. Tym samym pełna i terminowa realizacja tego obowiązku była niezwykle istotna w kontekście uzyskania przez wytwórców energii w odnawialnych źródłach energii odpowiednio wysokich przychodów. Oceniając więc zakres naruszenia należy zauważyć, iż przedsiębiorca nie zrealizował obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy OZE, w zakresie, o którym mowa w art. 59 pkt 1 tej ustawy, z uwzględnieniem § 1 pkt 1 rozporządzenia ME, w odniesieniu do całego wolumenu energii elektrycznej sprzedanej odbiorcom końcowym w 2018 r. (tj. 36 733,946 MWh). Nie można więc w przedmiotowej sprawie mówić o znikomym zakresie naruszenia. Tym samym nie było podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary Spółce. Jak stanowi bowiem art. 174 ust. 2 ustawy OZE organ może odstąpić od wymierzenia kary tylko, jeżeli zakres naruszeń jest znikomy, a podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek, zanim organy, o których mowa w art. 169 ust. 1 ustawy OZE, powzięły o tym wiadomość, zaś żadna z tych przesłanek nie została wypełniona w niniejszym przypadku. Ustalając wysokość kary należało też uwzględnić, że jest to pierwsze naruszenie przez przedsiębiorcę obowiązku pozyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia. Ponadto przedsiębiorca niewątpliwie uzyskał korzyść finansową, rozumianą zarówno jako zwiększenie aktywów, jak i zmniejszenie pasywów lub uniknięcie strat, poprzez nieponiesienie kosztów z tytułu nabycia praw majątkowych wynikających z ww. świadectw pochodzenia. Ustalając ostateczną wysokość kary Prezes URE bazował na danej finansowej Spółki oznaczonej w formularzu opłaty koncesyjnej z dnia 30 marca 2022 r. zawierającym rozliczenie przychodu osiągniętego przez Spółkę w roku 2021 r. z działalności objętej koncesją, zgodnie z którym przychód z działalności koncesjonowanej, polegającej na obrocie energią elektryczną w roku 2021 wyniósł (...) zł. W tej sytuacji, mimo że w świetle art. 170 ust. 2 pkt 1 ustawy OZE minimalna wysokość kary nie mogła być niższa niż 405 647,41 zł, to jednak wobec tego, że powinna mieścić się w granicach określonych w art. 170 ust. 1 ustawy OZE, czyli nie przekraczać (...) przychodu z działalności koncesjonowanej, Prezes URE obniżył ją do kwoty (...) tego przychodu Spółki czyli 239 245,65 zł. Wprawdzie powód załączył do odwołania rachunek zysków i strat Spółki za 2021 r., z którego wynika, że Spółka uzyskała za 2021 r. przychód z obrotu energią elektryczną na poziomie (...) zł, co jak podniósł winno skutkować obniżeniem kary stosownie do tego przychodu, mniejszego niż został określony w formularzu opłaty koncesyjnej, to jednak uznać trzeba, że Prezes URE nie miał powodów aby stwierdzić, że przychód wskazany w formularzy opłaty koncesyjnej jest niewłaściwy i dodatkowo weryfikować jego wysokość. Tym samym, zdaniem Sądu, Prezes URE nie dopuścił się naruszenia przepisów przy wydawaniu decyzji skoro posiłkował się przychodem określonym przez samą Spółkę w uprzednio złożonym mu formularzu opłaty koncesyjnej. Również okoliczności, które powód wskazywał jako powody nieuzyskania i nieumorzenia świadectw (sytuacja finansowa Spółki spowodowana nagłym wzrostem kosztów cen energii, przy jednoczesnym utrzymaniu się lub obniżeniu poziomu wpływów; drastyczny wzrost cen energii elektrycznej na Towarowej Giełdzie Energii i na rynku bilansującym, których nie można było przewidzieć w poprzednich latach; niewypłacalność kontrahenta tj. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. , która nie zrealizowała wierzytelności w kwocie powyżej 1 290 000 zł brutto; troska o utrzymanie miejsc pracy), nie mogły mieć wpływu na jej obniżenie, choćby dlatego, że została ona ustalona w najniższej możliwej, ustawowo określonej, wysokości. Wobec powyższego, Sąd uznał, że kara wymierzona zaskarżoną decyzją kara jest prawidłowa. Odnosząc się do zarzutu zaniechania przez pozwanego wskazania w treści zaskarżonej decyzji numeru rachunku bankowego, na który wymierzona kara powinna zostać uiszczona, należało go uznać za niezasadny i nieistotny dla niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 175 ust 1 ustawy OZE, kary pieniężne, o których mowa w art. 168 oraz w art. 172, uiszcza się na rachunek bankowy wskazany w decyzji o wymierzeniu kary w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Prezesa URE albo decyzja Dyrektora Generalnego (...) o wymierzeniu kary pieniężnej stała się prawomocna. Z treści wyżej wymienionego przepisu nie wynika iż, organ jest zobligowany do wskazania numeru konkretnego rachunku bankowego, tylko wystarczy że wskaże posiadacza rachunku bankowego, jeśli jest nim instytucja publiczna. Pozwany w pouczeniu w punkcie 6 pouczenia do zaskarżonej decyzji wskazał, iż „kara pieniężna jest płatna na konto właściwego urzędu skarbowego”. Warto wspomnieć, iż rachunki bankowe poszczególnych urzędów są dostępne publicznie, zatem powód mógł ustalić ten numer rachunku i wpłacić nałożoną przez Prezesa URE karę pieniężną. Co do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, Sąd podziela pogląd powszechnie wyrażany w orzecznictwie, iż postępowanie przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest postępowaniem kontradyktoryjnym. Wniesienie odwołania od decyzji Prezesa URE wszczyna postępowanie w pierwszej instancji, którego celem nie jest weryfikacja przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 20 września 2005 r., sygn. akt III SZP 2/05 „ jurysdykcyjna funkcja Sądu Okręgowego - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie może sprowadzać się tylko do oceny legalności decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Sąd ten powinien dążyć do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, a następnie dokonać ich prawnej oceny w zakresie zasadności odwołania ” (Legalis, nr 77733). Wobec powyższego tego typu zarzuty są w ocenie Sądu nieskuteczne. Biorąc powyższe względy pod uwagę Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia, oddalił wniesione przez powoda odwołanie na podstawie art. 479 53 § 1 k.p.c. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na nieuwzględnienie odwołania, powoda należało uznać za stronę, która przegrała proces i zasądzić od niego na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 720,00 zł ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2018, poz. 265). Sędzia SO Ewa Malinowska