XVII AmE 225/22

Sygn. akt XVII AmE 225/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący – SSO Maciej Kruszyński po rozpoznaniu 26 lutego 2024 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z odwołania (...) sp. z o.o. w K. przeciwko Prezes Urzędu Regulacji Energetyki o wymierzenie kary pieniężnej na skutek odwołania (...) sp. z o.o. w K. od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 8 kwietnia 2022 roku, numer (...) (...) (...) . (...) 1. oddala odwołanie; 2. zasądza od (...) sp. z o.o. w K. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu Maciej Kruszyński Sygn. akt XVII AmE 225/22 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 8 kwietnia 2022 r. Nr (...) (...) (...) . (...) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej Pozwany, Prezes URE) , na podstawie art. 56 ust. 2 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 12 i 48 oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r., poz. 716 ze zm.) (dalej p.e.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) (dalej k.p.a. ) , po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z/s w K. (dalej Powód, Koncesjonariusz) , posiadającej koncesję na obrót paliwami ciekłymi, udzieloną decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 31 października 2014 r. nr (...) / (...) (zmienioną późniejszymi decyzjami) orzekł, że: 1. Koncesjonariusz naruszył warunek 2.2.3. posiadanej koncesji na obrót paliwami ciekłymi, poprzez eksploatowanie stacji paliw ciekłych, zlokalizowanej w K. przy ul. (...) , niespełniającej warunków technicznych określonych obowiązującymi przepisami, tj. § 97 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U z 2014 r. poz.1853). 2. Koncesjonariusz przekazał nieprawdziwe informacje, o których mowa w art. 43e ustawy - Prawo energetyczne , w zakresie łącznej ilości i pojemności zbiorników paliw ciekłych zlokalizowanych 1na stacji paliw ciekłych w K. przy ul. (...) . 3. Za działanie opisane w punkcie 1 wymierzył Koncesjonariuszowi karę pieniężną w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych), co stanowi 0,0184% przychodu z działalności koncesjonowanej związanej z obrotem paliwami ciekłymi, osiągniętego przez Koncesjonariusza w 2021 r. 4. Za działanie opisane w punkcie 2 wymierzył Koncesjonariuszowi karę pieniężną w wysokości 10 000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych), co stanowi 0,0184% przychodu z działalności koncesjonowanej związanej z obrotem paliwami ciekłymi, osiągniętego przez Koncesjonariusza w 2021 r. Odwołanie od niniejszej Decyzji złożył Powód, zaskarżając ją w całości. Jednocześnie Powód zarzucił Decyzji: 1. naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie zaistniałego stanu faktycznego i niekompletne zgromadzenie materiału dowodowego i tym samym dokonanie błędnych ustaleń faktycznych dotyczących niespełnienia przez eksploatowaną Stację Paliw przy ul. (...) w K. wymogów określonych w § 97 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U z 2014 r., poz. 1853 ze zmianami); 2. naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że Powód przekazał nieprawdziwe informacje, o których mowa w art. 43e p.e. w zakresie ilości i pojemności zbiorników paliw ciekłych zlokalizowanych na Stacji Paliw w K. przy ul. (...) także wymierzenie kary pieniężnej za to samo zdarzenie mimo istnienia w obrocie prawnym decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 18 lipca 2019 r. nr (...) (...) (...) . (...) oraz wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie sygn. akt. XVII AmE 252/19 i wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie VII Wydział Gospodarczy i Własności Intelektualnej z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. akt VII AGa 835/21 rozstrzygającego kwestię naruszenia przez Powoda art. 56 ust 1 pkt 48 p.e.; 3. naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 12 p.e. w związku z § 97 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U z 2014 r., poz. 1853 ze zmianami) poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż na działce na której zlokalizowana jest Stacja Paliw przy ul. (...) w K. nie było instalacji spełniającej wymogi, o których mowa w § 97 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U z 2014 r., poz. 1853 ze zmianami) i tym samym błędne przyjęcie, iż Powód naruszył warunki udzielonej koncesji; 4. naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 48 p.e. poprzez niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie Powodowi kary pieniężnej w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 18 lipca 2019 r. nr (...) (...) (...) (...) (a także wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie sygn. akt. XVII AmE 252/19 i wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie VII Wydział Gospodarczy i Własności Intelektualnej z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. akt VII AGa 835/21) - nakładająca karę pieniężną za to samo zdarzenie co w niniejszej sprawie, jak również błędne przyjęcie, iż Powód przekazał nieprawdziwe informacje, o których mowa w art. 43e p.e. Prezesowi URE podczas gdy dokumenty uprzednio załączone przez Powoda do wniosku o zmianę koncesji wskazały na prawidłowe dane. Wobec powyższego Powód wniósł o: - uchylenie zaskarżonej Decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę Decyzji Pozwanego w całości przez odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej; - dopuszczenie dowodu z decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 18 lipca 2019 r. nr (...) (...) (...) (...) oraz - załączenie do niniejszej sprawy akt sprawy prowadzonych przez Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów sygn. akt. XVII AmE 252/19 i przeprowadzenie dowodu na okoliczność wydania decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki decyzji z dnia 18 lipca 2019 r. nr (...) (...) (...) (...) oraz wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie sygn. akt. XVII AmE 252/19 i wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie VII Wydział Gospodarczy i Własności Intelektualnej z dnia 29 listopada 2021 r., sygn. akt VII AGa 835/21 dotyczących tego samego zdarzenia, o którym mowa w pkt 2 i pkt 4 niniejszej Decyzji i nałożenie ponowne kary pieniężnej za to samo zdarzenie; - dopuszczenie dowodu z dokumentów, tj. : pisma z dnia 19.10.2018 Prezesa URE znak (...) . (...) 2. (...) .197.2018.MJ oraz pisma Powoda z dnia 28.11.2018 r. stanowiącego odpowiedź na pismo Prezesa URE - na okoliczność przekazania informacji przez Powoda Pozwanemu odnośnie posiadanych zbiorników ich ilości i pojemności przy rozpatrywaniu wniosku o zmianę koncesji Powoda na obrót paliwami; - dopuszczenie dowodu z dokumentów, tj.: faktura nr (...) z dnia 02.06.2017, kosztorys powykonawczy z dnia 28.07.2017, faktura nr (...) z dnia 31.07.2017 protokół odbioru technicznego z dnia 29.07.2017, na okoliczność wykonania instalacji kanalizacyjnej zabezpieczającej przed przenikaniem produktów naftowych do gruntu na nieruchomości, na której zlokalizowania jest Stacja Paliw w K. przy ul (...) w dacie rozpoczęcia eksploatacji tej stacji, braku zawarcia ustaleń w tym zakresie w protokole kontroli oraz w decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 8 kwietnia 2022 r. nr (...) (...) (...) (...) . Pozwany w odpowiedzi na odwołanie wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie od Powoda na rzecz Pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Rozpoznając odwołanie Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 31 października 2014 r. nr (...) / (...) (zmienioną późniejszymi decyzjami) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki udzielił Powodowi koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Przedmiotowa koncesja po zmianach dokonanych decyzjami z dnia 27 lutego 2015 r., 13 listopada 2017 r. oraz 21 grudnia 2017 r. uprawniała Powoda do prowadzenia obrotu benzynami silnikowymi (CN 2710 12 45 i 2710 12 49), olejami napędowymi (CN 2710 19 43 i 2710 20 11) oraz gazem płynnym (CN 2711 12, 2711 13, 2711 14 00, 2711 19 00) przy wykorzystaniu stacji paliw zlokalizowanej w K. przy ul. (...) , jak również olejami napędowymi (w tym do celów grzewczych) oraz lekkimi olejami opałowymi i pozostałymi olejami napędowymi na zasadzie pośrednictwa handlowego bez wykorzystania infrastruktury technicznej. (okoliczności niesporne) Pismem z dnia 6 lipca 2017 r. (data wpływu do URE: 17 sierpnia 2017 r.) Powód po raz pierwszy przedstawił Prezesowi URE informację o rodzajach infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzenia działalności, w której wskazał, iż eksploatuje jedną stację paliw, na której posiada cztery zbiorniki o łącznej pojemności 45 m3. (dowód: informacja o rodzajach infrastruktury paliw ciekłych k. 9-10 akt adm.) W związku z wnioskiem Powoda, w dniu 27 lutego 2019 r. Prezes URE po raz kolejny zmienił przedmiot i zakres koncesji, rozszerzając ją o możliwość prowadzenia obrotu ww. paliwami ciekłymi na kolejnych stacjach paliw zlokalizowanych w K. (przy ul. (...) ), P. ( P. , ul. (...) ) oraz L. ( B. , ul. (...) ), jak również przy wykorzystaniu środków transportu - autocystern drogowych. Ustalając aktualnie obowiązujące brzmienie koncesji Prezes URE określił również szczególne warunki wykonywania działalności koncesjonowanej, w tym warunek 2.2.3., zgodnie z którym „Koncesjonariuszowi nie wolno eksploatować stacji paliw lub bazy paliw, niespełniających warunków technicznych określonych obowiązującymi przepisami". (dowód: decyzja koncesyjna z 27 lutego 2019 r. k. 4-8 akt adm.) W dniu 10 czerwca 2019 r. został doręczony Prezesowi URE egzemplarz formularza aktualizującego Informację o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzenia działalności z dnia 28 maja 2019 r., w którym Powód wskazał, iż eksploatuje 5 stacji paliw oraz 4 środki transportu. W przedmiotowej aktualizacji Informacji, w zakresie stacji w K. przy ul. (...) , Powód zadeklarował eksploatację czterech zbiorników paliw ciekłych o łącznej pojemności 136 m3. (dowód: aktualizacja Informacji k. 11- 13 akt adm.) Decyzją z dnia 18 lipca 2019 r. nr (...) (...) (...) . (...) Prezes URE nałożył na Powoda karę pieniężną z uwagi na nieprzekazanie w terminie informacji, o których mowa w art. 43e p.e., w zakresie czterech stacji paliw oraz środków transportu paliw ciekłych. Przedmiotowa decyzja ma charakter ostateczny. (dowód: decyzja z dnia 18 lipca 2019 r. k. 17-19 akt adm.) Z kolei formularzem z dnia 31 sierpnia 2021 r. Powód po raz kolejny dokonał aktualizacji ww. Informacji, wskazując na rozpoczęcie eksploatacji jednego środka transportu paliw ciekłych (nr identyfikacyjny (...) ) oraz trwałe zaprzestanie eksploatacji innego środka paliw ciekłych ( (...) ). (dowód: aktualizacja Informacji k. 14-16 akt adm.) W dniu 6 października 2021 r. (...) Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę na eksploatowanej przez Powoda stacji paliw, zlokalizowanej w K. przy ul. (...) . Jak wynika z ustaleń zawartych w protokole kontroli nr (...) , rzeczona stacja paliw ciekłych nie została wyposażona w instalacje kanalizacyjne i urządzenia zabezpieczające przed przenikaniem produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych - kratka odwodnienia liniowego zamontowana na stacji w dniu kontroli była zasypana i niepodłączona do żadnego urządzenia podczyszczającego, odprowadzającego wody deszczowe; brak instalacji kanalizacyjnej (k. 22 verte akt adm.). Jednocześnie, w toku powyższej kontroli ustalono, że ww. stacja paliw wyposażona jest w dwa bezciśnieniowe zbiorniki paliw ciekłych o pojemności 100m3 każdy, jak również zbiornik ciśnieniowy na gaz płynny LPG o pojemności 4,85 m3. (dowód: protokół kontroli nr (...) , k. 21-30 akt adm.) Mając na uwadze powyższe, pismem z dnia 9 lutego 2022 r. Prezes URE wszczął postępowanie administracyjne, wzywając jedocześnie Powoda do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie oraz udzielenia wyjaśnień we wskazanym zakresie. (dowód: zawiadomienie o wszczęciu postępowania k. 1-2 akt adm.) Na powyższe Powód udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 10 marca 2022 r. wskazując w szczególności, że: -nie zgadza się z zarzutem eksploatacji stacji paliw ciekłych niespełniających wymogów technicznych. W ocenie Powoda na wykorzystywanym przez niego terenie znajduje się separator tłuszczów, który zbiera wody deszczowe z terenu całej „bazy” w tym również stacji paliw ciekłych. Powód nie akceptuje stanowiska (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska co do konieczności montażu dodatkowego separatora w miejscu prowadzenia detalicznej sprzedaży paliw ciekłych, lecz ostatecznie taki separator zamontował, -w formularzu aktualizującym Informację o rodzajach i lokalizacji paliw ciekłych z dnia 28 maja 2019 r. zawarł informację o wszystkich zbiornikach (oraz ich pojemnościach) podłączonych do dystrybutorów paliw ciekłych. Jak wskazuje Powód: „Natomiast w trakcie kontroli pomyłkowo podano zbiornik, w którym przechowywany jest olej opałowy, gdyż ten zbiornik ten nie jest podłączony do żadnego dystrybutora na stacji paliw i z niego nie jest prowadzona żadna sprzedaż detaliczna, tylko jest on podłączony do pompowni paliw z którego olej opałowy jest tankowany do autocystern i jest on wykazany w dokumentacji do koncesji w innej pozycji”, -„Aktualna sytuacja finansowa koncesjonariusza jest tragiczna, gdyż przez działanie koncernu (...) i notoryczne zaniżanie cen listopad, grudzień, styczeń firma poniosła dotkliwe straty". (dowód: pismo z dnia 10 marca 2022 r. k. 31-32 akt adm.) - z tytułu działalności koncesjonowanej w roku 2021 uzyskał przychód na poziomie (...) zł. Do powyższego pisma Powód dołączył również pismo do Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 6 grudnia 2021 r., jednostronny rachunek zysków i strat za styczeń 2022, formularz w sprawie opłaty koncesyjnej za rok 2021 oraz zestawienie hurtowych cen paliw ciekłych. (dowód: załączniki do pisma z dnia 10 marca 2022 r. k. 33-36 akt adm.) Pismem z dnia 18 marca 2022 r. Prezes URE poinformował Powoda o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Przedmiotowe pismo zostało doręczone Powodowi w dniu 23 marca 2022 r., lecz w wyznaczonym terminie Koncesjonariusz nie skorzystał z tego uprawnienia, jak również nie zgłosił żadnych dodatkowych uwag. (dowód: zawiadomienie k. 38 akt adm., z.p.o. k. 39 akt adm.) W dniu 8 kwietnia 2022 r. Prezes URE wydał zaskarżoną Decyzję. (dowód: Decyzja k. 40- 44 akt adm.) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dowody z dokumentów, których autentyczności strony nie kwestionowały, zaś Sąd także nie miał wątpliwości co do ich wartości dowodowej, stąd były one przydatne dla ustalenia stanu faktycznego, jak też w oparciu o niekwestionowane twierdzenia stron. W tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje: W ocenie Sądu zaskarżona Decyzja jest prawidłowa, ma oparcie w przepisach prawa, stąd nie było podstaw do jej uchylenia, czy zmiany. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że Powód dopuścił się dwóch naruszeń stwierdzonych w Decyzji. Mianowicie pierwsze naruszenie dotyczy eksploatowania stacji paliw ciekłych zlokalizowanej w K. przy ul. (...) , podczas gdy nie spełniała ona warunków technicznych określonych obowiązującymi przepisami, tj. § 97 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U z 2014 r., poz. 1853). Wniosek taki wynika w pierwszej kolejności z ustaleń poczynionych podczas kontroli przeprowadzonej 6 października 2021 r. przez specjalistów (...) Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, którzy podczas oględzin ww. stacji stwierdzili, że nie została ona wyposażona w instalacje kanalizacyjne i urządzenia zabezpieczające przed przenikaniem produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych. Wskazali, że na terenie stacji zamontowana jest kratka odwodnienia liniowego, ale jest zasypana i niepodłączona do żadnego urządzenia podczyszczającego, odprowadzającego wody deszczowe, przy czym brak kanalizacji deszczowej (k. 22 v i 24v akt adm.). Teren stacji z daty kontroli został zobrazowany na zdjęciach, na których zarejestrowano zasypaną kratkę odwodnienia liniowego (k. 30 akt adm.). Obserwacje kontrolujących zostały odnotowane w protokole kontroli i protokole oględzin. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jak wskazuje się zatem w orzecznictwie, organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest bowiem domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając dowodu przeciwko prawdziwości zawartych w nim informacji (wyr. WSA w Warszawie z 15.3.2005 r., VI SA/Wa 1036/04, Legalis). Zaznaczyć trzeba, że wspomniane domniemanie nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tego dokumentu. Moc dowodowa przyznana dokumentom urzędowym w ww. przepisie nie powoduje ich niewzruszalności. Strona ma prawo przeprowadzić dowód przeciwko temu, że dany dokument pochodzi od organu, który go wydał, oraz przeciwko samej jego treści. Artykuł 76 § 3 k.p.a. nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu, o którym mowa w art. 76 § 1 k.p.a. (wyr. NSA z 11.5.1998 r., II SA 517/98, Lex Nr 41834). Tymczasem Powód nie kwestionował ustaleń kontroli, bo nie wniósł zastrzeżeń do protokołu, ani uwag, w sytuacji gdy miał taką możliwość, ponieważ kontrola odbyła się w obecności prokurenta Powodowej Spółki, który podpisał obydwa protokoły. Dopiero w piśmie z 10 marca 2022 r., złożonym już po wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, Powód nie zgodził się z wynikami kontroli. Z treści tego pisma wynika jednak, że w toku kontroli przedstawiciel Powoda wskazał kontrolującym urządzenie jak separator tłuszczów zbierający wody deszczowe, ale z terenu bazy, toteż nie został on uwzględniony przez kontrolujących, gdyż stacja paliw została uznana za oddzielny obiekt. W toku postępowania sądowego Powód nadal podnosi, że w protokole kontroli błędnie zapisano, iż brak jest na stacji paliw ciekłych zlokalizowanej w K. przy ul. (...) instalacji kanalizacyjnej zabezpieczającej przed przenikaniem produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych. Jednak w myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, toteż przed Sądem, zgodnie z art. 232 zd. 1 k.p.c. , strona jest obowiązana wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzi skutki prawne. Obowiązkowi temu Powód nie podołał. Powód przedstawił bowiem dokumenty potwierdzające jedynie zamontowanie separatora olejów i tłuszczów na terenie i dla Hurtowni (...) w K. ul. (...) , a nie na terenie i dla stacji paliw mieszczącej się również pod tym adresem, należącej do (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z/s w K. . W tej sytuacji Powód nie zdołał podważyć ustaleń protokołu kontroli, iż ww. stacja paliw nie była wyposażona w instalacje kanalizacyjne i inne urządzenia zabezpieczające przed przenikaniem produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych, wbrew takiemu obowiązkowi wynikającemu z § 97 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie . Prowadzi to niezbicie do wniosku, że Powód naruszył warunek 2.2.3. koncesji, ponieważ zgodnie z jego treścią nie było mu wolno eksploatować stacji paliw lub bazy paliw, niespełniających warunków technicznych określonych obowiązującymi przepisami. Konsekwencją naruszenia warunków koncesji jest zaś odpowiedzialność określona w art. 56 ust. 1 pkt 12 p.e., stosownie do treści którego, karze pieniężnej podlega ten, kto nie przestrzega obowiązków wynikających z koncesji. Drugie przypisane Powodowi naruszenie dotyczy przekazania nieprawdziwych informacji, o których mowa w art. 43e p.e., w zakresie łącznej ilości i pojemności zbiorników paliw ciekłych zlokalizowanych na stacji paliw ciekłych w K. przy ul. (...) . Jak stanowi wskazany przepis art. 43e ust. 1 p.e. przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność polegającą m.in. na obrocie paliwami ciekłymi, w tym obrocie nimi z zagranicą, przekazuje do Prezesa URE informacje o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia eksploatacji infrastruktury lub trwałego zaprzestania eksploatacji tej infrastruktury. Z kolei stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 48 p.e. karze pieniężnej podlega ten, kto nie przekazuje w terminie informacji, lub przekazuje nieprawdziwe informacje, o których mowa w art. 43e. W odniesieniu do powyższego należy podnieść, że skoro w formularzu aktualizującym Informację o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzenia działalności z dnia 28 maja 2019 r. Powód zadeklarował, iż w ramach stacji w K. przy ul. (...) , eksploatuje cztery zbiorniki paliw ciekłych o łącznej pojemności 136 m3, natomiast w toku wspomnianej kontroli w dniu 6 października 2021 r. ustalono, że ww. stacja paliw wyposażona jest w dwa bezciśnieniowe zbiorniki paliw ciekłych o pojemności 100m3 każdy, jak również zbiornik ciśnieniowy na gaz płynny LPG o pojemności 4,85 m3, czyli w sumie na wyposażeniu stacji są trzy zbiorniki o łącznej pojemności 204,85m3, to wynika z tego, że ostatnia złożona przez Powoda Informacja o infrastrukturze zawierała nieprawdziwe dane. Powód ustosunkowując się do powyższego podnosił, iż mogło dojść do omyłki w postaci nieuwzględnienia przez niego zbiornika (komory) na olej opałowy, gdyż nie był on podłączony do żadnego dystrybutora. Tymczasem zgodnie z protokołem kontroli olej opałowy przechowywany był w komorze o pojemności 65 m3 zbiornika o pojemności 100m3, który był jednym z trzech umieszczonych na stacji. Gdyby zatem tą komorę uwzględnił Powód w swojej Informacji i tak w dalszym ciągu istniałaby niespójność Informacji Powoda -co do ilości i pojemności zbiorników- ze stanem faktycznym ujawnionym na stacji paliw w toku kontroli. Tym samym należy uznać, że przekazana przez Powoda Informacja o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzenia działalności z dnia 28 maja 2019 r. nie przedstawiała danych zgodnych z prawdą. Nie ma przy tym znaczenia, że jak twierdzi Powód wszystkie właściwe dane podał podczas ubiegania się o zmianę koncesji, w stosownym wniosku złożonym do Prezesa URE, gdyż w świetle z art. 43e ust. 2 p.e. informację o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzenia działalności należało przekazać w sposób i w formie określonej rozporządzeniem Ministra Energii w sprawie wzoru informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzenia działalności z dnia 17 maja 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 974). Wprawdzie Powód zarzucił, że za to samo „zdarzenie” został ukarany decyzją z dnia 18 lipca 2019 r. nr (...) (...) (...) . (...) , którą Prezes URE nałożył na Powoda karę pieniężną z uwagi na nieprzekazanie w terminie informacji, o których mowa w art. 43e p.e., w zakresie czterech stacji paliw oraz środków transportu paliw ciekłych, jednak należy przyjąć, iż wymienioną decyzją Powód został ukarany za zaniechanie złożenia w terminie informacji, o której mowa w art. 43e p.e., podczas gdy zaskarżoną Decyzją wymierzono mu karę wobec złożenia aktualizacji Informacji z dnia 28 maja 2019 r. zawierającej dane nieprawdziwe. Tym samym w rzeczywistości obydwie decyzje dotyczą różnych czynów Powoda. W konsekwencji Powód podlega karze na zasadzie art. 56 ust. 1 pkt 48 p.e. za złożenie nieprawdziwej Informacji. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, podzielanym także przez Sąd orzekający w niniejszym składzie, odpowiedzialność ponoszona na podstawie przepisu art. 56 ust. 1 p.e. ma charakter obiektywny i wynika z samego faktu naruszenia określonych norm prawnych – w tym przypadku norm prawa energetycznego (tak np. Sąd Najwyższy w uzasadnieniach wyroków z 4.11.2010 r., sygn. akt III SK 21/10, System Informacji Prawnej LEX nr 737390 oraz z 1.06.2010 r., sygn. akt III SK 5/10, System Informacji Prawnej LEX nr 622205). Z tego też względu, odpowiedzialność ta istnieje w oderwaniu od winy, tj. dla ustalenia tej odpowiedzialności nie jest konieczne wykazanie zawinionego zachowania przedsiębiorcy, lecz wystarcza stwierdzenie faktu zaistnienia określonego naruszenia prawa, czyli bezprawności. Ustawodawca przewidział jednak w art. 56 ust. 6a p.e., iż Prezes URE może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli stopień szkodliwości czynu jest znikomy, a podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek. W tym zakresie należy zauważyć, iż niedopełnienie obowiązku wyposażenia eksploatowanej infrastruktury w urządzenia, które miały chronić gleby oraz wody gruntowe i powierzchniowe przed skażeniem produktami naftowymi, powoduje zagrożenie skażenia gleb oraz wód a w efekcie nawet zatrucia ludzi i zwierząt korzystających z tych wód. Tym niemniej brak jest informacji, aby w niniejszym przypadku do takich negatywnych skutków doszło. Co się zaś tyczy przekazania przez Powoda nieprawdziwych danych na temat eksploatowanej infrastruktury paliw ciekłych, jest to działanie, które utrudnia Prezesowi URE realizację jego ustawowych obowiązków w zakresie kontroli prawidłowości wykonywania działalności koncesjonowanej oraz prowadzenia rzetelnej bazy danych o rodzajach i ilości infrastruktury paliw ciekłych w Polsce, co z kolei uderza w transparentność rynku paliw ciekłych. W ocenie Sądu powyższe przemawia za oceną, iż szkodliwość czynów jakich dopuścił się Powód była zdecydowanie wyższa niż znikoma. Nawet w sytuacji zatem, gdy Powód po fakcie dokonał montażu separatora produktów ropopochodnych na stacji paliw, nie można zastosować w stosunku do niego odstąpienia od wymierzenia kary, o którym mowa w art. 56 ust. 6a p.e. Brak więc zasadności ingerowania w uznaniową decyzję regulatora, czyli Prezesa URE w tym zakresie, który nie dopatrzył się podstaw do odstąpienia od wymierzenia kar za obydwa naruszenia. Jeśli chodzi o naruszenie dotyczące przedłożenia nieprawdziwych informacji, należało zatem wymierzyć za nie karę określoną w art. 56 ust. 2h pkt 8 p.e., a wynosi ona 10.000 zł oddzielnie dla każdego rodzaju i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych. W przypadku kary sztywnej nie było możliwości jej miarkowania w świetle art. 56 ust. 6 p.e. Tak więc Prezes URE prawidłowo wymierzył karę w kwocie ustawowych 10 000 zł wobec przedłożenia mu nieprawdziwych informacji o infrastrukturze stacji paliw, którą Powód eksploatował. Wobec zaś tego, że w świetle art. 56 ust. 3 pkt 2 p.e. za naruszenie warunków koncesji wysokość kary pieniężnej nie może być niższa niż 2 000 zł i wyższa niż 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, a jeżeli kara pieniężna związana jest z działalnością prowadzoną na podstawie koncesji, wysokość kary nie może być niższa niż 2 000 zł i nie może być wyższa niż 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, czyli istnieje możliwość jej miarkowania, naruszenie Powoda należało przeanalizować przez pryzmat art. 56 ust. 6 p.e., uwzględniając stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego możliwości finansowe. Odnośnie kwestii zawinienia stwierdzić trzeba, że Powód nie wykazał się dostateczną dbałością o realizację ciążących na nim obowiązków. Od koncesjonariusza wymaga się podwyższonej staranności wynikającej ze szczególnego rodzaju prowadzonej działalności. Przedsiębiorca nie dochował jednak staranności jaką powinien się wykazać koncesjonariusz w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. W szczególności Powód zakładał, że posiada instalacje kanalizacyjne i inne urządzenia zabezpieczające przed przenikaniem produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych, uznając za wystarczające, iż urządzenia takie znajdują się na tej samej działce (w jej najniższym punkcie), na której posadowiona jest stacja paliw ciekłych, w związku z czym podczyszczenie miałoby obywać się zbiorczo dla stacji paliw i utwardzonych placów. Tymczasem stanowisko takie jest sprzeczne z przepisami przytoczonego wcześniej rozporządzenia Ministra Gospodarki, które w sposób jednoznaczny wskazują, że w rzeczone instalacje i urządzenia ma być wyposażona stacja paliw. Ponadto, jak słusznie zauważył Pozwany, w myśl § 119 ust. 1 tegoż rozporządzenia nawierzchnie wysepek i podjazdów stacji paliw płynnych powinny być równe, wykonane z materiałów niepalnych, szczelne i zmywalne, ze spadkiem do kratek ściekowych instalacji, o których mowa w § 97 ust 1 pkt 1 rozporządzenia, gdyż takie rozwiązanie w istocie uniemożliwia wydostawanie się produktów ropopochodnych poza obszar stacji paliw. Natomiast Powód dopuszczał możliwość swobodnego, grawitacyjnego spłynięcia produktów ropopochodnych z podłoża stacji paliw po terenie o nieokreślonej szczelności, wymieszania ich po drodze z wodami opadowymi i dopiero wówczas podczyszczenia, zwłaszcza, że kratki ściekowe na eksploatowanej przez niego stacji paliw były całkowicie zatkane, przez co nie spełniały swojej funkcji, co prowadzi do swobodnego rozlewania się wód opadowych ze stacji paliw po przyległym obszarze. Uznać zatem faktycznie należy, że powyższe uchybienie jest zawinione przez Powoda. Oprócz tego istotnym jest, że Powód był uprzednio karany za naruszenie Prawa energetycznego decyzją Prezesa URE nr (...) (...) (...) (...) z dnia 18 lipca 2019 r. a po raz kolejny dopuścił się deliktów administracyjnych podlegających karze. Oceny możliwości finansowych Powoda dokonano w oparciu o dostępne informacje. Przychód Powoda z tytułu działalności objętej koncesją w 2021 r. wyniósł (...) zł, z tym, że poniósł on stratę, ale tylko na koniec stycznia 2022 r., która wyniosła (...) zł. W tej perspektywie maksymalna wysokość kary za naruszenie warunków koncesji nie mogła przekroczyć kwoty (...) zł, tak więc kara w wysokości 10 000 zł, stanowiąca 0,0184% przychodu Powoda z działalności koncesjonowanej w roku 2021 i 0,1223% maksymalnego wymiaru kary, jest karą odpowiednią, ustaloną w dolnej granicy wskazanej w przepisach prawa. Przedmiotowa kara pozostaje we właściwej proporcji do uzyskanego przychodu, mieści się w granicach określonych w art. 56 ust. 3 pkt 2 p.e., jednocześnie jest adekwatna do zawinienia i stopnia szkodliwości popełnionego czynu oraz uprzedniej karalności, powinna zadziałać wychowawczo na ukarany podmiot, na tyle, aby uchybienia tego rodzaju nie powtarzały się w przyszłości. Podniesione przez Powoda zarzuty odnośnie naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie mogły odnieść skutku, albowiem do kognicji Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie należy kontrola prawidłowości postępowania prowadzonego przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu do wyroku z 13/05/2004 r., sygn. akt III SK 44/04, Lex nr 137437) , przed tym bowiem Sądem toczy się postępowanie sądowe pierwszoinstancyjne, w którym strona może przedstawić wszystkie okoliczności faktyczne i dowody na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska, tak więc co do zasady ewentualne uchybienia postępowania administracyjnego nie miały znaczenia dla rozpoznania sprawy przed tym Sądem. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia, oddalił wniesione przez Powoda odwołanie na podstawie art. 479 53 § 1 k.p.c. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na oddalenie odwołania, Powoda należało uznać za stronę, która przegrała proces i zasądzić od niego na rzecz Pozwanego zwrot kosztów procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 720,00 zł ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018, poz. 265 j.t.). Sędzia SO Maciej Kruszyński Zarządzenie: odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego przez PI oraz powodowi przez pocztę z pouczeniem o sposobie i terminie złożenia apelacji. Sędzia SO Maciej Kruszyński