XVII AmE 103/23

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał sprawę z odwołania (...) S.A. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes URE) dotyczącą kary pieniężnej nałożonej na spółkę za niezrealizowanie Narodowego Celu Wskaźnikowego (NCW) w zakresie biokomponentów w paliwach ciekłych w czwartym kwartale 2019 roku. Spółka została ukarana kwotą 1 611 317,64 zł. Głównym zarzutem spółki było niewłaściwe zastosowanie przepisów dotyczących dokumentowania realizacji obowiązku, w szczególności przez Prezesa URE, który uznał, że spółka nie udokumentowała wystarczająco ilości biokomponentów, ponieważ nie przedstawiła wyłącznie poświadczeń, a jedynie faktury i certyfikaty jakości. Sąd Okręgowy, analizując przepisy ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, uznał rację spółki. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, w jaki sposób spółka powinna udokumentować ilość estru metylowego kwasów tłuszczowych w oleju napędowym. Sąd podkreślił, że obowiązek z art. 23b ustawy (dotyczący obowiązku kwartalnego) nie jest tożsamy z obowiązkiem z art. 23 ustawy (dotyczącym obowiązku rocznego), a wymóg dokumentowania poprzez poświadczenia, zgodnie z art. 28c ust. 1 ustawy, odnosił się pierwotnie tylko do obowiązku z art. 23. Dopiero nowelizacja ustawy od 1 stycznia 2020 r. rozszerzyła ten wymóg na obowiązek z art. 23b. Ponadto, Sąd wskazał, że katalog dokumentów wymieniony w art. 30b ust. 5 ustawy jest otwarty (użyto słowa „w szczególności”), co oznacza, że dopuszczalne jest dokumentowanie realizacji obowiązku również innymi dowodami, takimi jak faktury i certyfikaty jakości. Sąd uznał, że Prezes URE zastosował błędną, zbyt wąską wykładnię przepisów, co doprowadziło do niezasadnego nałożenia kary. W związku z tym, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Prezesa URE na rzecz spółki zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający