XVII AMC 25801/13Odrzucenie pozwu klauzula niedozwoloną ochrona konsumenta

Sąd Okręgowy w Warszawie, rozpoznając sprawę z powództwa S. Ś. przeciwko Towarzystwo (...) S.A. we W. o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone, postanowił odrzucić pozew. Powód domagał się zakazania wykorzystywania w obrocie z konsumentami postanowienia wzorca umowy dotyczącego opłaty likwidacyjnej, która była pobierana od wartości rachunku w zależności od roku odpowiedzialności. Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na stanowisku wyrażonym w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2014 roku (sygn. akt I CSK 20/14), dotyczącym rozszerzonej prawomocności. Zgodnie z tym orzecznictwem, wpisanie do rejestru klauzul niedozwolonych postanowienia o treści tożsamej z tym będącym przedmiotem postępowania stanowi wystarczającą przesłankę do odrzucenia pozwu na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 kpc w zw. z art. 479 [43] kpc. Wyrok prawomocny uznający postanowienie wzorca umowy za niedozwolone i zakazujący jego stosowania ma skutek wobec osób trzecich od chwili wpisania do rejestru prowadzonego przez Prezesa UOKiK. Powaga rzeczy osądzonej wyroku uwzględniającego powództwo wyłącza ponowne wytoczenie powództwa w tym przedmiocie, nawet przez osobę niebiorącą udziału w sprawie, jeśli strony są tożsame lub objęte rozszerzoną prawomocnością. Sąd wskazał, że podobne klauzule zostały już wpisane do rejestru UOKiK, a klauzula objęta pozwem jest znaczeniowo tożsama z wpisaną pod pozycją 3834, rażąco wygórowana i pozbawiająca konsumenta możliwości odzyskania wpłaconych składek. Sąd uznał, że prowadzenie kolejnych postępowań w identycznych sprawach jest zbędne i niecelowe, a powielanie publikacji w rejestrze UOKiK, przy braku możliwości jego rewizji, ogranicza jego użyteczność. Wobec powyższego, sąd odrzucił pozew, przejął na rachunek Skarbu Państwa opłatę od pozwu oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający