XVII AmC 1646/10

Sygn. Akt XVII AmC 1646/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2011 roku Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący: (del.) SSR Dariusz Dąbrowski Protokolant: Piotr Grzywacz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2011 roku, w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa Stowarzyszenia (...) z siedzibą w P. przeciwko Bankowi Spółdzielczemu w W. o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone I uznaje za niedozwolone i zakazuje Bankowi Spółdzielczemu w W. wykorzystywania w obrocie z konsumentami postanowień wzorca umowy „Regulamin otwierania i prowadzenia rachunku oszczędnościowego (...) w złotych dla osób fizycznych” o treści: „Wypowiedzenie uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia nadania listu poleconego, wysłanego na ostatni adres wskazany Bankowi przez posiadacza rachunku.” (§22 ust. 1 regulaminu). II zasądza od Banku Spółdzielczego w W. na rzecz Stowarzyszenia (...) z siedzibą w P. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego, III nakazuje pobranie od Banku Spółdzielczego w W. na rzecz Skarbu Państwa Sąd Okręgowy w Warszawie kwoty 600 (sześćset) złotych tytułem nie uiszczonych kosztów sądowych, IV zarządza publikację prawomocnego wyroku w Monitorze Sądowym i Gospodarczym na koszt pozwanego. XVII AmC 1646/10 UZASADNIENIE Stowarzyszenie (...) z siedzibą w P. wniosło w dniu 28.05.2011 roku pozew o uznanie za niedozwolone i zakazanie wykorzystania w obrocie z konsumentami §22 ust. 1 wzorca umowy o nazwie „Regulamin otwierania i prowadzenia rachunku oszczędnościowego (...) w złotych dla osób fizycznych” wykorzystywanego przez Bank Spółdzielczy w W. o treści: „Wypowiedzenie uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia nadania listu poleconego, wysłanego na ostatni adres wskazany Bankowi przez posiadacza rachunku”. W ocenie powoda wskazane postanowienie stanowi niedozwoloną klauzulę abuzywną, gdyż jest rażąco sprzeczna z dobrymi obyczajami i narusza uzasadniony interes konsumentów. W sposób sprzeczny z prawem cywilnym przewiduje, że bank nie będzie wysyłał istotnej korespondencji na aktualny adres konsumenta a podobny zapis został wpisany do rejestru pod numerem wpisu 1906. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, klauzula w tym samym brzmieniu już raz została uznana przez Sąd za klauzulę abuzywną i wpisana do rejestru UOKiK pod numerem 1906. Nadto pozwany w dniu doręczenia powództwa dokonał zmiany zakwestionowanego postanowienia regulaminu. Uzasadnia to także nieobciążania pozwanego ewentualnymi kosztami postępowania w oparciu o treść art. 102 i 103 kpc . Obie strony wnosiły o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. Sąd ustalił i zważył co następuje: Bezspornym w niniejszej sprawie jest, iż Bank Spółdzielczy w W. jest osobą prawną wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego, działającą na podstawie przepisów prawa bankowego i prawa spółdzielczego . (k. 16-19) W ramach prowadzonej działalności pozwany posługuje się wzorcem umowy o nazwie „Regulamin otwierania i prowadzenia rachunku oszczędnościowego (...) w złotych dla osób fizycznych” (k.4 – 5). We wzorcu tym w §22 ust. 1 zawarte jest postanowienie o treści: „Wypowiedzenie uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia nadania listu poleconego, wysłanego na ostatni adres wskazany Bankowi przez posiadacza rachunku”. Pozwany nie zarzucił niezgodności treści zakwestionowanego przez powoda postanowienia umownego z tekstem stosowanego przez niego w obrocie wzorca, a także potwierdził, w odpowiedzi na pozew, że treść kwestionowanego wzorca stanowi klauzulę abuzywną. Fakty te sąd uznał za przyznane przez pozwanego na podstawie art. 230 kpc . Nie ma słuszności pozwany, twierdząc, że wpis do rejestru prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony konkurencji i Konsumentów, klauzuli o takiej samej treści, stanowi podstawę do oddalenia powództwa w przedmiotowej sprawie. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7.10.2008 roku wydanej w sprawie III CZP 80/08 (publ. OSNC 2009/9/118) jednoznacznie stwierdził, że rozszerzona prawomocność wyroku uwzględniającego powództwo o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone ( art. 479 43 w związku z art. 365 k.p.c. ) nie wyłącza możliwości wytoczenia powództwa przez tego samego lub innego powoda - w tym także przez organizację społeczną działającą na rzecz ochrony interesów konsumentów - przeciwko innemu przedsiębiorcy, niebiorącemu udziału w postępowaniu, w którym zapadł wyrok, stosującemu takie same lub podobne postanowienia wzorca, jak wpisane do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. Sąd w pełni podziela tezy zawarte w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego, a zapatrywanie to zostało przyjęte tak przez judykaturę, jak i piśmiennictwo. Wobec przyznania, przez pozwanego w odpowiedzi na pozew, tak faktu stosowania zakwestionowanej klauzuli, jak i przyznania, że jest ona sprzeczna z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając interesy konsumenta, sąd uznał powództwo za w pełni uzasadnione i udowodnione. Pozwany w żaden sposób nie zanegował twierdzeń powoda zawartych w pozwie, że wskazany zapis stanowi klauzulę abuzywną. Z tych względów na podstawie art. 385 1 kc uwzględniono żądanie pozwu i na podstawie art. 479 42 § l kpc orzeczono jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 479 44 kpc zarządzono publikację prawomocnego wyroku. Na podstawie art. 98 kpc orzeczono o kosztach postępowania. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 102 i 103 kpc , gdyż powód wystąpił z pozwem przeciwko pozwanemu, kiedy używał on kwestionowanego zapisu wzorca. Nadto na mocy art. 479 13 kpc wyłączone jest stosowanie art. 479 12 kpc , w tym obowiązku wezwania pozwanego do zaniechania naruszeń. Powodowi nie można w żadnym wypadku zarzucić niesumienności lub niewłaściwego zachowania, albowiem był on w pełni uprawniony do wytoczenia powództwa, a pozwany w żaden sposób nie zanegował, że działał w sposób nieprawidłowy, stosując we wzorcu umownym niezgodne z prawem zapisy.