XVII AMA 115/10

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpatrzył odwołanie Skarbu Państwa - (...) od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) z dnia 29 grudnia 2008 r. Decyzją tą Prezes UOKiK uznał praktykę stosowaną przez (...) polegającą na uzależnianiu warunków sprzedaży drewna od historii zakupu za ograniczającą konkurencję na krajowym rynku hurtowej sprzedaży drewna i nakazał zaniechanie jej stosowania, nakładając jednocześnie karę pieniężną w wysokości 1 500 000 złotych. Powód wniósł odwołanie, zarzucając m.in. naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (u.o.k.i.k.) poprzez nieprecyzyjne sformułowanie decyzji, brak prawidłowej analizy rynku właściwego i błędne przyjęcie pozycji dominującej, naruszenie przepisów poprzez błędne uznanie praktyki za ograniczającą konkurencję, a także niezasadną odmowę wydania decyzji zobowiązującej i nałożenie niewspółmiernie wysokiej kary. Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił, że (...) jest przedsiębiorcą zarządzającym lasami państwowymi i jedynym podmiotem uprawnionym do sprzedaży drewna z lasów Skarbu Państwa. Sąd uznał, że rynek właściwy został prawidłowo zdefiniowany jako krajowy rynek hurtowej sprzedaży drewna, a powód posiada na nim pozycję dominującą, co wynika z jego znaczącego udziału w rynku i zarządzania większością lasów państwowych. Analizując zasady sprzedaży drewna obowiązujące w 2008 r. (Zarządzenie Nr 52A), sąd stwierdził, że dominujący tryb rokowań internetowych wymagał posiadania historii zakupów, co stanowiło ograniczenie podmiotowe i przedmiotowe, faworyzując stałych klientów i utrudniając wejście na rynek nowym przedsiębiorcom lub rozwój dotychczasowym. Sąd uznał, że taka procedura miała wpływ na kształtowanie konkurencji, tworząc barierę dostępu i dyskryminując niektórych przedsiębiorców, zwłaszcza w sytuacji niedoboru surowca. Sąd ocenił również, że zmiana zasad sprzedaży od 2009 r. (Zarządzenie Nr 89) nie wyeliminowała praktyki ograniczającej konkurencję, ponieważ nadal dominującym kanałem dystrybucji (70%) były rokowania internetowe uwzględniające historię zakupów, a jedynie 30% przeznaczono na aukcje cenowe. W odniesieniu do wniosku o wydanie decyzji zobowiązującej, sąd stwierdził, że jest to uprawnienie Prezesa UOKiK, a nie obowiązek, i jego nieuwzględnienie nie powoduje nieważności decyzji. Kara pieniężna w wysokości 1 500 000 zł została uznana przez sąd za adekwatną do stopnia naruszenia, biorąc pod uwagę długotrwałość, zasięg ogólnokrajowy praktyki oraz jej poważne zakłócenie konkurencji. Kara stanowiła niewielki procent przychodu powoda i miała pełnić funkcje represyjną i prewencyjną. W związku z powyższym, Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił odwołanie powoda na podstawie art. 479 31a § 1 k.p.c., orzekając o kosztach postępowania zgodnie z wynikiem sprawy.

Zagadnienia prawne (4)