XVI Kp 1285/15

Sąd Apelacyjny w P. rozpoznał zażalenie obrońcy podejrzanego M.N. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 4 stycznia 2016 roku, które przedłużyło stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania do dnia 17 marca 2016 roku. Obrońca zarzucił obrazę przepisów postępowania, w szczególności art. 249 § 1 k.p.k. (brak niezbędności aresztu), art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k. (niezasadna obawa matactwa) oraz art. 258 § 2 k.p.k. (niezasadność obawy grożącej surowej kary). Sąd Apelacyjny uznał zażalenie za bezzasadne. Podkreślono, że zebrane dowody w znacznym stopniu uprawdopodabniają sprawstwo podejrzanego (przesłanka ogólna z art. 249 § 1 k.p.k.). Sąd podzielił stanowisko sądu I instancji co do istnienia przesłanek szczególnych: obawy matactwa procesowego (art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.), wskazując na konieczność ustalenia osób, od których podejrzany miał otrzymywać substancje, oraz grożącej surowej kary (art. 258 § 2 k.p.k.), podkreślając, że zarzucane przestępstwa zagrożone są karą do 10, a nawet 15 lat pozbawienia wolności. Sąd odwoławczy odniósł się również do orzecznictwa ETPC, które akceptuje szczególne domniemanie wynikające z prognozowanej kary i ciężaru gatunkowego zarzutów. Stwierdzono, że nie ustały przyczyny stosowania tymczasowego aresztowania, a środki nieizolacyjne byłyby niewystarczające. Wobec powyższego, postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia o przedłużeniu tymczasowego aresztowania zostało utrzymane w mocy.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający