XVI K 204/12

UZASADNIENIE Z uwagi na złożenie wniosków o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 9 stycznia 2019 r. w sprawie II AKa 61/18 przez obrońców oskarżonych M. B. (1) , M. B. (2) , Z. B. (1) i B. W. , którzy domagają się sporządzenia uzasadnienia w całości rozstrzygnięcia dotyczącego każdego z tych oskarżonych, uzasadnienie tego wyroku na podstawie art. 457§2 k.p.k. w zw. z art. 423§1a k.p.k. zostanie ograniczone do wyżej wskazanych oskarżonych. Powyższe zaś oznacza, iż niniejsze uzasadnienie nie odnosi się do zaskarżonego wyroku i wniesionej apelacji dotyczącej oskarżonej I. B. . Wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 24 października 2017 r. w sprawie o sygn. akt XVI K 204/12. I. Oskarżony Z. B. (1) . Sąd Okręgowy w/w wyrokiem uznał oskarżonego Z. B. (1) za winnego tego, że: 1. (punkt 2 wyroku) w okresie od co najmniej (...) roku do (...) roku w P. i w innych miejscowościach brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przez J. K. (1) i E. M. , mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na wyłudzaniu odszkodowań, wyłudzaniu i przywłaszczaniu pojazdów oraz ich sprzedaży na podstawie sfałszowanych dokumentów poza granice Polski, w skład której wchodzili prócz niego między innymi R. S. , A. U. , R. R. i J. S. oraz inne ustalone i nieustalone osoby , tj. popełnienia przestępstwa z art. 258§1 k.k. i na podstawie art. 17§1 pkt 6 k.p.k. postępowanie o ten czyn umorzył; 2. (punkt 3 wyroku) w okresie od (...) do (...) roku w P. i S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a także w ciągu 5 lat po odbyciu m.in. w okresie od (...) roku do (...) roku części kary łącznej 15 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wobec niego wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) roku, wydanym w sprawie (...) m.in. za umyślne przestępstwo podobne z art. 11§1 d. k.k. w zw. z art. 215§1 d. k.k. , pomógł nieustalonej osobie w żądaniu od T. B. i E. K. korzyści majątkowej w wysokości 15.000 USD w zamian za zwrot bezprawnie zabranego samochodu marki V. (...) o numerze rej. (...) w ten sposób, że po uzyskaniu informacji o kradzieży tego samochodu w dniu (...) roku skontaktował pokrzywdzonego z osobami żądającymi pieniędzy a następnie – po ustaleniu warunków zwrotu auta – pośredniczył w przekazaniu wskazanej wyżej kwoty żądającemu , tj. popełnienia przestępstwa z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 286§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 19§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 286§2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności; 3. (punkt 4 wyroku) w dniu (...) roku w K. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a także w okresie w ciągu 5 lat po odbyciu m.in. w okresie od (...) roku do (...) roku części kary łącznej 15 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wobec niego wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) roku, wydanym w sprawie (...) , m.in. za umyślne przestępstwo podobne z art. 11§1 d. k.k. w zw. z art. 215§1 d. k.k. , usiłował przemocą doprowadzić J. K. (1) do rozporządzenia mieniem poprzez wydanie środków finansowych pochodzących z działalności przestępczej w ten sposób, że działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą pobił J. K. (1) niebezpiecznym narzędziem w postaci metalowej pałki teleskopowej, powodując m.in. obrażenia w postaci rany tłuczonej głowy, jednak zamierzonego celu nie osiągnął, albowiem pokrzywdzony nie wydał pieniędzy , tj. popełnienia przestępstwa z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i art. 159 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności; 4. (punkt 5 wyroku) w okresie od (...) roku do (...) roku w P. i innych miejscach, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, a także w ciągu 5 lat po odbyciu m.in. w okresie od (...) roku do (...) roku części kary łącznej 15 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wobec niego wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) roku, wydanym w sprawie (...) , m.in. za umyślne przestępstwo podobne z art. 11§1 d. k.k. w zw. z art. 215§1 d. k.k. , czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, przyjął od nieustalonych osób nie mniej niż 10 samochodów osobowych różnych marek o nieustalonej wartości, o których wiedział, że pochodzą z przestępstw przeciwko mieniu, popełnionych na szkodę nieustalonych podmiotów, które następnie przekazał J. K. (1) celem ich dalszej sprzedaży we F. , tj. popełnienia przestępstwa z art. 291§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. i art. 65§1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 291§1 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 85 k.k. i art. 86§1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. połączył orzeczone wobec tego oskarżonego kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 6 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności (punkt 6 wyroku). II. Oskarżony M. B. (2) . Sąd Okręgowy w/w wyrokiem uznał oskarżonego M. B. (2) za winnego tego, że: 1. (punkt 8 wyroku) w dniu (...) roku w P. , działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (1) , T. H. i inną nieustaloną osobą, dokonał kradzieży z włamaniem samochodu marki B. (...) o numerze rej. (...) o wartości 35.000 zł, stanowiącego własność S. Ż. , w ten sposób, że przy użyciu przystosowanego do tego narzędzia dostał się do jego wnętrza, a następnie zabrał pojazd w celu przywłaszczenia , tj. popełnienia przestępstwa z art. 279§1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności; 2. (punkt 9 wyroku) w połowie (...) roku w P. i okolicach Ł. , działając na polecenie ustalonej osoby, wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym mężczyzną, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował przemocą i groźbą pozbawienia życia R. S. doprowadzić J. K. (1) do wydania środków pieniężnych pochodzących z działalności przestępczej w ten sposób, że na około 3 godziny pozbawił R. S. wolności, przetrzymywał go wbrew jego woli, grożąc mu przy tym pozbawieniem życia, jednak zamierzonego celu nie osiągnął, ponieważ J. K. (1) nie wydał pieniędzy , tj. popełnienia przestępstwa z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i art. 189§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności; 3. (punkt 10 wyroku) a) w dniu (...) roku, działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (1) wziął udział w pobiciu T. H. w ten sposób, że zadawał pokrzywdzonemu ciosy w całe ciało, w tym także w głowę, powodując u niego ogólne potłuczenia ciała i stłuczenie okolicy czołowej prawej, narażając go w ten sposób na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu bądź uszczerbku określonego w art. 157§1 k.k. , tj. popełnienia czynu z art. 158§1 k.k. i na podstawie art. 17§1 pkt 6 k.p.k. postępowanie o ten czyn umorzył, b) na początku (...) roku, działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (1) groził T. H. pozbawieniem życia w przypadku, gdy pokrzywdzony zawiadomi organy ścigania o pobiciu dokonanym na jego szkodę w dniu (...) roku, tj. popełnienia przestępstwa z art. 245 k.k. i za przestępstwo to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności ; 4. (punkt 11 wyroku) w dniu (...) roku w K. , działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (2) oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić J. K. (1) do rozporządzenia mieniem poprzez wydanie środków pieniężnych pochodzących z działalności przestępczej w ten sposób, że wspólnie z M. B. (1) dokonał zniszczenia przez podpalenie stanowiącego współwłasność wyżej wymienionego domku letniskowego znajdującego się na działce nr (...) w kompleksie ogródków działkowych w K. , czym spowodował stratę w kwocie 200.000 zł na szkodę J. K. (1) i K. K. , jednak zamierzonego celu w zakresie doprowadzenia pokrzywdzonego do rozporządzenia mieniem nie osiągnął, ponieważ J. K. (1) nie wydał pieniędzy , tj. popełnienia przestępstwa z art. 288§1 k.k. i art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 85 k.k. i art. 86§1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. połączył orzeczone wobec tego oskarżonego kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności (punkt 12 wyroku). III. Oskarżony M. B. (1) . Sąd Okręgowy w/w wyrokiem uznał oskarżonego M. B. (1) za winnego tego, że: 1. (punkt 14 wyroku) w dniu (...) roku w P. , działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (2) , T. H. i inną nieustaloną osobą, dokonał kradzieży z włamaniem samochodu marki B. (...) o numerze rej. (...) o wartości 35.000 zł, stanowiącego własność S. Ż. , w ten sposób, że przy użyciu przystosowanego do tego narzędzia dostał się do jego wnętrza, a następnie zabrał pojazd w celu przywłaszczenia , tj. popełnienia przestępstwa z art. 279§1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności; 2. (punkt 15 wyroku) w dniach (...) i (...) roku w P. , działając w krótkim odstępie czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, usiłował doprowadzić (...) S.A. II Inspektorat w P. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 135.800 zł z tytułu zawartej w dniu (...) roku, potwierdzonej polisą (...) umowy ubezpieczenia AC stanowiącego jego własność samochodu marki M. o numerze rej. (...) w ten sposób, że sprzedał ten samochód w R. nieustalonej osobie, następnie (...) roku zgłosił w Komisariacie Policji P. jego kradzież, która faktycznie nie miała miejsca a (...) roku – wniosek w (...) S.A. II Inspektorat w P. o wypłatę odszkodowania z ubezpieczenia AC, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowania przez wskazany zakład ubezpieczeń , tj. popełnienia przestępstwa z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 3. (punkt 16 wyroku): a) w dniu (...) roku, działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (2) wziął udział w pobiciu T. H. w ten sposób, że zadawał pokrzywdzonemu ciosy w całe ciało, w tym także w głowę, powodując u niego ogólne potłuczenia ciała i stłuczenie okolicy czołowej prawej, narażając go w ten sposób na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu bądź uszczerbku określonego w art. 157§1 k.k. , tj. popełnienia czynu z art. 158§1 k.k. i na podstawie art. 17§1 pkt 6 k.p.k. postępowanie o ten czyn umorzył, b) na początku (...) roku, działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (2) groził T. H. pozbawieniem życia w przypadku, gdy pokrzywdzony zawiadomi organy ścigania o pobiciu dokonanym na jego szkodę w dniu (...) roku , tj. popełnienia przestępstwa z art. 245 k.k. i za przestępstwo to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności; 4. (punkt 17 wyroku) w dniu (...) roku w K. , działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (2) oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić J. K. (1) do rozporządzenia mieniem poprzez wydanie środków pieniężnych pochodzących z działalności przestępczej w ten sposób, że wspólnie z M. B. (1) dokonał zniszczenia przez podpalenie stanowiącego współwłasność wyżej wymienionego domku letniskowego znajdującego się na działce nr (...) w kompleksie ogródków działkowych w K. , czym spowodował stratę w kwocie 200.000 zł na szkodę J. K. (1) i K. K. , jednak zamierzonego celu w zakresie doprowadzenia pokrzywdzonego do rozporządzenia mieniem nie osiągnął, ponieważ J. K. (1) nie wydał pieniędzy , tj. popełnienia przestępstwa z art. 288§1 k.k. i art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 14§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 85 k.k. i art. 86§1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. z art. 4§1 k.k. połączył orzeczone wobec tego oskarżonego kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 4 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której na podstawie art. 63§1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. zaliczył mu okres tymczasowego aresztowania w sprawie od (...) r. do (...) r. IV. Oskarżony B. W. . Sąd Okręgowy w/w wyrokiem uznał oskarżonego B. W. za winnego tego, że: 1. (punkt 25 wyroku) w okresie od (...) do (...) roku, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabył od I. P. (1) w drodze dwóch umów sprzedaży fragmenty karoserii o nieustalonej wartości pochodzące z następujących samochodów marki M. : - (...) o numerze rej. (...) i o numerze nadwozia (...) , uzyskane za pomocą czynu zabronionego z art. 279§1 k.k. , popełnionego na szkodę M. M. i (...) Ubezpieczeniowego (...) S.A., - (...) o numerze rej. (...) i o numerze nadwozia (...) , uzyskane za pomocą czynu zabronionego z art. 279§1 k.k. , popełnionego na szkodę M. S. (1) , - (...) o numerze rej. (...) i o numerze nadwozia (...) , uzyskane za pomocą czynu zabronionego z art. 279§1 k.k. , popełnionego na szkodę nieustalonej osoby we W. , co do których wiedział, że zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego , tj. popełnienia przestępstwa z art. 291§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za przestępstwo to na podstawie art. 291§1 k.k. i art. 33§2 k.k. wymierzył mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 150 stawek dziennych w wysokości po 300 zł każda; 2. (punkt 26 wyroku) w bliżej nieustalonej dacie, pomiędzy (...) roku a (...) roku w Ł. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nabył od nieustalonej osoby elementy karoserii i wyposażenia pojazdu marki T. (...) o numerze rej. B- (...) o nieustalonej wartości, uzyskane za pomocą czynu zabronionego z art. 279§1 k.k. , popełnionego na szkodę A. B. i (...) Ubezpieczeniowego (...) , które wykorzystał do uzupełnienia legalnie nabytej ramy pojazdu tej samej marki i modelu, co do których wiedział, że zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, tj. popełnienia przestępstwa z art. 291§1 k.k. i za przestępstwo to na podstawie tego przepisu i art. 33§2 k.k. wymierzył mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 250 stawek dziennych w wysokości po 300 zł każda; 3. (punkt 27 wyroku) w dniu (...) roku w M. czynił przygotowania do podrobienia niemieckich dokumentów pojazdów (...) z numerem (...) i bez numeru , tj. popełnienia przestępstwa z art. 270§3 k.k. i za przestępstwo to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 85 k.k. i art. 86§1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. połączył orzeczone wobec tego oskarżonego kary jednostkowe pozbawienia wolności i kary jednostkowe grzywny i wymierzył mu kary łączne 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 300 stawek dziennych w wysokości po 300 zł każda (punkt 28 wyroku), przy czym wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na podstawie art. 69§1 k.k. i art. 70§1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. warunkowo zawiesił na okres 4 lat próby i na podstawie art. 73§1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. oddał oskarżonego w tym czasie pod dozór kuratora sądowego (punkt 29 wyroku), zaś na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny na podstawie art. 63§1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 4§1 k.k. zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania w sprawie od (...) do (...) r. (135 dni), uznając tę karę łączną za wykonaną w zakresie 270 stawek dziennych (punkt 30 wyroku). Zarzuty podniesione w apelacjach. Od powyższego wyroku apelacje wnieśli obrońcy wskazanych wyżej oskarżonych. I. Apelacja obrońcy oskarżonego Z. B. (1) . Obrońca oskarżonego Z. B. (1) zaskarżył ten wyrok w części, w której oskarżony został uznany za winnego, tj. w punktach 2, 3, 4 i 5, zarzucając mu w apelacji: 1. naruszenie art. 7 k.p.k. , polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez ich dowolną a nie swobodną ocenę – wyjaśnień/zeznań K. W. oraz wyjaśnień/zeznań R. S. , jak również wyjaśnień oskarżonego Z. B. (1) w zakresie czynu z art. 286§2 k.k. , co w efekcie doprowadziło do przyjęcia błędnych ustaleń, że Z. B. (1) dopuścił się czynów, wskazanych w części rozstrzygającej orzeczenia ; 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony Z. B. (1) dopuścił się zarzucanych mu czynów, w sytuacji, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, przy zastosowaniu zasady określonej w art. 7 k.p.k. nie daje podstaw do przyjęcia winy oskarżonego Z. B. (1) ; 3. naruszenie art. 17§1 pkt 6 k.p.k. poprzez niesłuszne wymierzenie oskarżonemu w punkcie 5 kary 3 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy wystąpiła negatywna przesłanka procesowa – przedawnienie karalności czynu i w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o zmianę tego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynów opisanych w punktach 2-4 a w zakresie punktu 5 uchylenie wyroku i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. II. Apelacja obrońcy oskarżonego M. B. (2) . Obrońca oskarżonego M. B. (2) zaskarżył ten wyrok w części dotyczącej uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. w punktach 8-12 oraz 40 (dot. zasądzenia kosztów sądowych – przyp. SA), zarzucając mu w apelacji: 1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. , polegającą na dowolnej ocenie materiału dowodowego, w szczególności na uznaniu za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. B. (1) złożonych w dniach (...) r. oraz (...) r. w sytuacji, w której w dniu (...) r. oskarżony ten w sposób logiczny i spójny wyjaśnił powody złożenia w/w depozycji, które to uchybienie miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem na podstawie tych wyjaśnień Sąd poczynił ustalenia faktyczne, które stały się podstawą uznania winy oskarżonego M. B. (2) za czyny opisane w punktach XXIII (przypisany w punkcie 8 – (...) SA ) oraz XXXII (przypisany w punkcie 11 – (...) SA ) zaskarżonego wyroku ; 2. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż oskarżony brał udział w przestępstwie opisanym w punkcie XXIII (przypisanym w punkcie 8 – (...) SA ) wyroku ; 3. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż oskarżony popełnił występek, o którym mowa w punkcie XXVIII (przypisany w punkcie 9 – (...) SA ) wyroku ; 4. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa na szkodę J. K. (1) ; 5. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 245 k.k. , polegającą na przypisaniu oskarżonemu winy w tym zakresie, pomimo że zachowanie zarzucone oskarżonemu nie wyczerpało znamion tego przepisu ; 6. rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu jednostkowych kar pozbawienia wolności a w konsekwencji kary łącznej pozbawienia wolności i w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów opisanych w punktach 8-12 tego wyroku, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Poznaniu. III. Apelacja obrońcy oskarżonego M. B. (1) . Obrońca oskarżonego M. B. (1) zaskarżył ten wyrok w punktach 14, 15, 16, 17 i 18, zarzucając mu w apelacji: 1 . obrazę prawa materialnego art. 245 k.k. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przepis ten odnosi się do świadka w ujęciu faktycznym, podczas gdy przepis ten odnosi się do świadka w znaczeniu procesowym a więc do osoby wezwanej przez organ procesowy do złożenia zeznań ; 2. obrazę przepisów prawa procesowego art. 2§1 i art. 297§1 k.p.k. poprzez niewyjaśnienie kto faktycznie dokonał podpalenia domku letniskowego J. K. (1) w wyniku nieprzesłuchania w tym zakresie R. S. , który ma wiedzę w tym zakresie, tym bardziej, że P. J. zeznał, iż to K. W. chwalił się popełnieniem tego przestępstwa ; 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku a polegający na przyjęciu, że M. B. (1) brał udział w kradzieży samochodu na szkodę S. Ż. i podpalenia domku letniskowego J. K. (1) w sytuacji, gdy przyznanie się do tych przestępstw zostało na nim wymuszone ; 4. rażąco niewspółmierny wymiar kary poprzez nieuwzględnienie przy jej wymiarze okoliczności, iż oskarżony w dacie zarzucanych mu przestępstw był młodociany a nadto wymiar kary ma miejsce 19 lat od daty zarzucanych mu czynów, kiedy to oskarżony zmienił swoje postępowanie i nie występuje potrzeba jego resocjalizacji poprzez odbywanie kary w zakładzie karnym i w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę tego wyroku w punkcie 14 i 17 poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa kradzieży samochodu na szkodę S. Ż. i podpalenie domku letniskowego na szkodę J. K. (1) , umorzenie postępowania odnośnie zarzutu 16 wyroku z powodu przedawnienia, wymierzenie za czyn przypisany w punkcie 15 oskarżonemu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, uchylenie wyroku w punkcie 18 w zakresie wymiaru kary łącznej, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. IV. Apelacja obrońcy oskarżonego B. W. . Obrońca oskarżonego B. W. zaskarżył ten wyrok w części dotyczącej uznania winy oskarżonego, tj. w punktach 25, 26, 27, 28, 29 i 30, zarzucając mu w apelacji: w zakresie punktu 25 wyroku: a) naruszenie przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w następstwie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i zastosowania w jej miejsce dowolnej oceny, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, w zakresie oceny: - wyjaśnień oskarżonego B. W. poprzez uznanie ich za niewiarygodne w części, w której oskarżony wyjaśnił, iż zakupione przez niego fragmenty karoserii pojazdów marki M. nie wzbudziły jego zastrzeżeń co do ich legalności, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego są konsekwentne, logiczne oraz spójne oraz znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, - zeznań świadka I. P. (1) poprzez uznanie ich za wiarygodne w zakresie, w jakim wskazał on, iż oskarżony B. W. miał swiadomość tego, że kupione przez niego fragmenty karoserii pojazdów marki M. pochodzą z nowych, nieuderzonych samochodów i w związku z tym mogą pochodzić z przestępstwa, co doprowadziło do poczynienia przez Sąd ustaleń, nie znajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym; b) naruszenie przepisu z art. 193§1 k.p.k. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy w zakresie ustalenia rzeczywistej wartości kupionych przez oskarżonego B. W. fragmentów karoserii pojazdów marki M. w sytuacji, gdy przeprowadzenie takiego dowodu wynikało z konieczności ustalenia okoliczności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; c) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez błędne uznanie, iż oskarżony B. W. wiedział o tym, że zakupione przez niego fragmenty pojazdów marki M. pochodzą z przestępstwa; d) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez błędne uznanie, iż fragmenty pojazdów marki M. zostały zakupione przez oskarżonego B. W. po cenie znacznie niższej niż rzeczywista, podczas gdy ustalenie ich wartości przez Sąd wykracza poza normalną wiedzę, jaką dysponuje organ procesowy; w zakresie punktu 26 wyroku a) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie ustaleń, iż oskarżony B. W. wiedział o tym, że części zamontowane w przedmiotowej T. (...) pochodzą z przestępstwa, b) naruszenie przepisu art. 424§1 pkt 1 k.p.k. poprzez brak zawarcia w treści uzasadnienia na podstawie jakich faktów Sąd przyjął, iż oskarżony B. W. wiedział o tym, iż zamontowane w legalnie kupionej T. (...) części pochodzą z kradzieży; w zakresie punktu 27 wyroku a) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 270§3 k.k. w zw. z art. 16§1 k.k. oraz 1 k.k. poprzez zastosowanie tego artykułu do stanu faktycznego, polegającego na znalezieniu na terenie posesji oskarżonego B. W. blankietów F. , mimo że tak ustalony stan faktyczny nie zawiera znamion czynu zabronionego opisanego w tym artykule i w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Wszystkie apelacje okazały się po części uzasadnione bądź celowe, gdyż doprowadziły do zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść każdego z oskarżonych. Dla przejrzystości niniejszego uzasadnienia Sąd Apelacyjny zawrze na wstępie kilka uwag ogólnych dotyczących procedowania w tej sprawie, w tym zwróci uwagę na podnoszony w apelacji obrońcy oskarżonego Z. B. (1) oraz podnoszone podczas rozprawy odwoławczej przez obrońców pozostałych oskarżonych zarzuty przedawnienia. Ustosunkowanie się bowiem do tych zarzutów i ustalenie, że w niniejszej sprawie w wypadkach, w których skazano oskarżonych, do przedawnienia nie doszło, warunkuje możliwość dalszego procedowania, tj. ustosunkowania się do pozostałych zarzutów apelacyjnych. Poza tym w tych uwagach Sąd Apelacyjny wskaże zastosowanie w przypadku wszystkich oskarżonych i do każdego z przypisanych im czynów przepisów kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 czerwca 2015 r. Po omówieniu wskazanych kwestii Sąd Apelacyjny ustosunkuje się do poszczególnych apelacji, przy czym w przypadku tożsamych czynów przypisanych oskarżonym M. B. (2) i M. B. (1) apelacje te zostaną omówione łącznie. Na koniec zaś Sąd odwoławczy odniesie się do pozostałych rozstrzygnięć. I. Uwagi ogólne, w tym kwestia przedawnienia karalności. Na wstępie należy wyraźnie zaznaczyć, iż Sąd Okręgowy przeprowadził wyczerpujące i dokładne postępowanie dowodowe, które pozwoliło na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie zarzutów stawianych poszczególnym oskarżonym. Wprawdzie Sąd odwoławczy na rozprawie uzupełniająco przesłuchał w charakterze świadka R. S. , jednak to przesłuchanie nie spowodowało zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie sprawstwa i winy oskarżonych M. i M. B. (1) w popełnieniu przypisanych im czynów. Dodać trzeba, iż praktycznie poza obrońcą oskarżonego B. W. , który kwestionuje brak powołania biegłego sądowego w celu wyliczenia wartości nabytych przez tego oskarżonego części samochodowych, pozostali apelujący nie kwestionują samego sposobu procedowania na rozprawie. Apelujący ci natomiast kwestionują, co do zasady, oparcie ustaleń faktycznych niekorzystnych dla oskarżonych B. na podstawie pomawiających ich zeznań (wyjaśnień) świadka K. W. . Sąd I instancji słusznie zauważył, iż głównym dowodem w niniejszej sprawie, który stanowił podstawę postawienia oskarżonym zarzutów popełnienia zarzucanych im przestępstw były pomówienia świadka K. W. . Sąd I instancji zwrócił przy tym uwagę na to, że świadek ten w niniejszym postępowaniu, jak i w innych dążył do współpracy z organami śledczymi a potem wymiaru sprawiedliwości, wyjawiając na etapie prowadzonych postępowań przygotowawczych okoliczności szeregu przestępstw, w tym także tych, w których sam brał udział. Jednocześnie Sąd Okręgowy celnie zauważył, iż K. W. dość często zmieniał swoje relacje procesowe dotyczące poszczególnych zdarzeń, w tym także niezgodnie z prawdą obciążał inne osoby, mimo że nie miały one niczego wspólnego z konkretnymi przestępstwami, jak i również obciążał sam siebie nieprawdziwie, licząc jednak na określone profity wynikające z uzyskania statusu świadka koronnego, jak również mając nadzieję na uzyskanie dzięki swojej postawie warunkowego przedterminowego zwolnienia. Te okoliczności Sąd I instancji wyraźnie zawarł na początku uzasadniania zaskarżonego wyroku (str. 1), odwołując się nie tylko do samej postawy tego świadka w trakcie konkretnych przesłuchań, ale i do opinii biegłego psychologa M. S. (2) , który brał udział w przesłuchaniach tej osoby (k. 13.149-13.157). Mając na uwadze właśnie tę postawę procesową K. W. , który w relacjach oskarżonych i świadków występuje pod ps . „ (...) ”, należy przyznać rację biegłemu, iż zeznania tego świadka należy traktować z daleko posuniętą ostrożnością, gdyż w jego wypowiedziach przeplatają się informacje i opis zdarzeń, które mogły realnie wystąpić z informacjami, które głównie opierają się na przypuszczeniach, uzupełnianiu braków w pamięci o własne interpretacje. Jak biegły zaznaczył, opierając się wyłącznie na wypowiedziach świadka trudno jest określić, która z podawanych wersji polega na prawdzie a która jest wytworem jego fantazji, uzupełniania braków w pamięci o własne przypuszczenia, sądy, interpretacje. Biegły również zasadnie zauważył, że świadek ten posiada skłonność do manipulowania informacjami z tendencją do uzupełniania braku wiedzy o własne sądy, przypuszczenia. Jednakże również podkreślić należy, co trafnie zauważył Sąd I instancji, iż z opinii biegłego wynika także jasno, iż poziom funkcji intelektualnych K. W. lokalizuje się w granicach przeciętnej normy, gdyż świadek nie wykazuje cech upośledzenia umysłowego, otępienia czy innej patologii. Wręcz przeciwnie, K. W. jest sprawny intelektualnie w takim stopniu, że jest w stanie relacjonować ze zrozumieniem zdarzenia, które są przedmiotem postępowania. Co istotne, sprawność pamięci, zdolność do postrzegania i odtwarzania zapamiętanych wydarzeń są odpowiednie do możliwości poznawczych świadka i biegły nie stwierdził u niego zaburzeń spostrzegania i toku myślenia ani skłonności do konfabulacji, fantazjowania, rozumianych jako wypełnianie luk pamięciowych w przebiegu organicznych uszkodzeń mózgu. Wreszcie, co istotne, sam K. W. w swoich zeznaniach (wyjaśnieniach) przyznał, że w wielu wątkach różnych zdarzeń i uczestniczących w nich osób składał niezgodne z prawdą relacje procesowe, wyjaśniając jednocześnie, dlaczego tak czynił. Te wszystkie aspekty dotyczące świadka K. W. zostały prawidłowo nakreślone przez Sąd I instancji na str. 1-3 uzasadnienia wyroku i w tym zakresie te ustalenia Sądu I instancji nie są w ogóle przez skarżących kwestionowane. Zresztą ta postawa K. W. doprowadziła również Sąd I instancji do słusznego wniosku, iż w zdecydowanej części jego zeznania nie mogły być uznane za wiarygodne, co doprowadziło ostatecznie do uniewinnienia w znacznej części w toku niniejszego postępowania poszczególnych oskarżonych od popełnienia zarzucanych im przestępstw, zaś rozumowanie w tym względzie Sądu I instancji znajduje wyraźne odbicie w tych częściach uzasadnienia, w których Sąd ten wyjaśnia przyczyny wydania orzeczeń uniewinniających. Z uwagi na to, że te rozstrzygnięcia nie są przez strony kwestionowane, Sąd odwoławczy nie znajduje podstaw, by do tych kwestii szerzej się ustosunkowywać. Powyższe nie oznacza jednak, iż w przypadku każdego z czynów, jakie przypisano oskarżonym Z. B. (1) , M. B. (2) i M. B. (1) zeznania K. W. również powinny zostać uznane za niewiarygodne. W tych więc konkretnych przypadkach, które zostaną wskazane niżej przy omówieniu poszczególnych apelacji nie można zasadnie zakładać, jak to starają się wykazać apelujący, iż pomawiające zeznania (wyjaśnienia) K. W. również nie zasługują na wiarę i z tego powodu nie mogą stanowić podstaw dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych. Należy więc przypomnieć, iż zarzut błędu “dowolności”, a taki jest przecież stawiany przez apelujących, jest tylko wtedy słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, przy czym dla swej skuteczności wymaga on od apelującego wykazania, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego a nie tylko ograniczenia się do własnej oceny tego materiału (por. wyrok SN z 20.02.1975 r., II K 355/74, OSNPG 1975, nr 9, poz. 84; wyrok SN z 22.01.1975 r., I Kr 197/74, OSNKW 1975, nr 5, poz. 58). Sąd I instancji, rozpoznając zarzuty stawiane w akcie oskarżenia, powinien wszechstronnie w oparciu o konkretne dowody wyjaśnić sprawę poprzez ustalenie czy dany czyn przestępczy został popełniony przez oskarżonego a jeżeli tak to jaka powinna być jego kwalifikacja prawna, jakie były pobudki i motywy działania sprawcy, by w ten sposób przy ustaleniu sprawstwa oskarżonego dokonać odpowiedniego doboru kar i środków karnych, które pozostawałyby w pełnej zgodzie z zasadami wymiaru kary określonymi w art. 53 kk . Jednakże, aby takie ustalenia zostały poczynione prawidłowo, niezbędne jest dokładne przeprowadzenie postępowania, zwłaszcza w zakresie dowodów, i oczywiście w zgodzie ze wszelkimi regułami zawartymi w kodeksie postępowania karnego . Przy takim ustalaniu, jeżeli w sprawie pojawiają się sprzeczne wersje tego samego zdarzenia i zgłasza się wnioski o przeprowadzenie dowodów na poparcie każdej z tych wersji, należy tak przeprowadzić postępowanie dowodowe, by w sposób jednoznaczny rozstrzygnąć, która z prezentowanych wersji jest prawdziwa a którą należy odrzucić. Dopiero poprawnie przeprowadzone postępowanie pozwoli sądowi orzekającemu na właściwe rozpoznanie stawianych w akcie oskarżenia zarzutów przeciwko konkretnemu oskarżonemu, by nie narazić się na zarzuty obrazy prawa procesowego, jak i błędu w ustaleniach faktycznych o charakterze dowolności i braku. Dodać też należy, że kodeks postępowania karnego , ani też ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1197), ani też żadna inna ustawa czy przepis prawny niższy rangą nie przewidują żadnych dodatkowych reguł dotyczących oceny zeznań takiego świadka, tj. świadka koronnego, tzw. małego świadka koronnego czy też jakiegokolwiek innego świadka, który wskazuje na sprawstwo konkretnej osoby w popełnieniu konkretnego czynu zabronionego. Zeznania te więc podlegają ocenie zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.p.k. tak jak każdy inny dowód ujawniony w toku rozprawy. Należy więc z całą stanowczością podkreślić, iż dowodem w postępowaniu karnym może być wszystko, co umożliwia wyrobienie sobie przekonania sądu o winie lub niewinności oskarżonego, jeśli zostanie przeprowadzone w trybie przewidzianym przez prawo procesowe. Dowodem takim może być zatem także pomówienie. Co do zasady dowód taki powinien być badany szczególnie wnikliwie, z jednoczesnym rozważeniem, czy istnieją dowody potwierdzające choćby pośrednio wyjaśnienia (zeznania) pomawiającego, a nadto - czy wyjaśnienia (zeznania) te są logiczne i nie wykazują chwiejności albo czy nie są wręcz nieprawdopodobne (wyrok SN z 6 lutego 1970 r., IV KR 249/69, OSNKW 4-5/1970, poz. 46). Jednakże pomówienie, czyli obciążanie w złożonych wyjaśnieniach (zeznaniach) innej osoby odpowiedzialnością za przestępstwo jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami (por. wyrok SN z dnia 12 stycznia 2006 r., II KK 29/05, OSNKW 2006/4/41). Sam fakt oparcia orzeczenia skazującego na zeznaniach tylko jednego świadka, nawet w sytuacji nieprzyznania się oskarżonego do winy, samo przez się nie może stanowić podstawy do zarzutu dokonania błędnych czy dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie. Nie istnieje żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że zeznania jedynego świadka są niewystarczającą podstawą skazania i to bez względu na to jaką świadek zajmuje funkcję, pozycję w życiu społecznym bądź czy korzysta z jakichś szczególnych uprawnień procesowych. Orzecznictwo przyjmuje jednak, że tego rodzaju "jedyny" dowód nie może stać w sprzeczności z innymi dowodami, które nie mają wprawdzie decydującego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej, stanowią jednak podstawę do dokonania lub weryfikacji ustaleń faktycznych odnoszących się do określonych fragmentów zdarzenia (patrz wyrok SN z dnia 11 stycznia 1996 r., II KRN 178/95, Mon. Prawn. 1996/10/376). Nadmienić jednak wyraźnie należy, że ocena poszczególnych dowodów dokonywana jest w konkretnej sprawie, w której występują przeróżne, trudne do uogólnienia okoliczności a tym samym nie można do każdego przypadku sprawy dopasowywać bardziej ogólnych zasad oceny dowodów wyrażanych w orzecznictwie sądowym lub w doktrynie. Zasady te zresztą również były artykułowane na tle konkretnych stanów faktycznych ustalonych w indywidualnych sprawach. W związku z powyższym należy pamiętać, że w ocenie dowodów organy procesowe kierują się swoim przekonaniem ukształtowanym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasad prawidłowego rozumowania. Polski system procesowy nie zna reguł dowodowych dotyczących legalnej oceny dowodów. Zasada swobodnej oceny dowodów oznacza wolność wewnętrznego przekonania organu procesowego w kwestii oceny dowodów i wyciągania z nich racjonalnych wniosków, a tym samym wolność od schematycznych skrępowań w tym zakresie (por. Jan Grajewski – red., Lech K. Paprzycki, Sławomir Steinborn: „Komentarz aktualizowany do art. 1-424 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. 97.89.555)”, LEX/el., 2011, teza 1 do art. 7). Oczywistym jest przy tym, że zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania a wyrażona w art. 7 k.p.k. , nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie odwoławczym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (por. wyrok SN z dnia 5 września 1974 r., II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, że analiza zebranych dowodów w trakcie rozprawy, jak i uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwalają w sposób jednoznaczny przyjąć, iż Sąd I instancji dołożył wszelkich starań, by postąpić zgodnie z przytoczonymi wyżej wymogami, tj. by wyjaśnić zarzuty stawiane poszczególnym oskarżonym, zaś ocenę zebranych dowodów zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, spełniającego wszelkie wymogi art. 424 k.p.k. Sąd Okręgowy przy tym zasadnie przyjął do ustaleń faktycznych na niekorzyść poszczególnych oskarżonych te wyjaśnienia (zeznania) K. W. , które były konsekwentne i znajdowały wsparcie w innych dowodach. Wprawdzie, mimo poprawnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, Sąd I instancji dopuścił się pewnych uchybień w zakresie oceny zebranych dowodów, jak i przyjętych kwalifikacji prawnych czynów przypisanych oskarżonym, jednak te uchybienia nie wynikały z błędnego uznania wiarygodności zeznań K. W. , ale z błędnych wniosków wyciągniętych na podstawie oceny zebranych dowodów. Na te uchybienia, które doprowadziły do zmiany zaskarżonego wyroku, Sąd Apelacyjny zwróci uwagę przy omówieniu poszczególnych apelacji. W tej części uzasadnienia należy natomiast odnieść się do podnoszonych przez obrońców oskarżonych zarzutów przedawnienia karalności zarzucanych oskarżonym przestępstw. Kwestia ta ma bowiem istotne znaczenie w sprawie, bowiem w przypadku uznania, iż faktycznie ujawniła się ta przeszkoda procesowa określona w art. 17§1 pkt 6 k.p.k. , to wówczas dalsze rozważania na temat odpowiedzialności karnej za przestępstwo, co do którego ta przeszkoda by występowała, byłyby bezcelowe, gdyż wystąpienie tej okoliczności powodowałoby w świetle art. 439§1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17§1 pkt 6 k.p.k. konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia o ten czyn postępowania. Jak to już wyżej zaznaczono, obrońca oskarżonego Z. B. (1) w apelacji wprost postawił zarzut obrazy art. 17§1 pkt 6 k.p.k. odnoszący się do przypisania temu oskarżonemu w punkcie 5 zaskarżonego wyroku przestępstwa z art. 291§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. i art. 65§1 k.k. , które miało być popełnione w okresie od (...) r. do (...) r. Natomiast w toku rozprawy apelacyjnej w dniu (...) r. zarzuty przedawnienia karalności czynów przypisanych oskarżonym M. B. (2) i M. B. (1) podnieśli w mowach końcowych ich obrońcy. Obrońca oskarżonego M. B. (2) podniósł zarzut przedawnienia czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 8 z art. 279§1 k.k. , popełnionego w dniu (...) r. i w punkcie 10 lit. b z art. 245 k.k. , popełnionego na początku (...) r. oraz czynu przypisanego w punkcie 11 w razie przyjęcia jego kwalifikacji z art. 288§1 k.k. (notabene taką właśnie kwalifikację przyjął Sąd odwoławczy – (...) SA ) popełnionego w dniu (...) r. Obrońca oskarżonego M. B. (1) również, jak obrońca oskarżonego M. B. (2) podniósł zarzut przedawnienia karalności dokładnie tych samych czynów, które zostały przypisane temu oskarżonemu w punktach 14, 16 lit. b i 17 zaskarżonego wyroku, bowiem zgodnie z ustaleniami Sądu I instancji obaj bracia B. mieli się tych przestępstw dopuścić wspólnie i w porozumieniu w tym samym czasie. Mając na uwadze te właśnie zarzuty Sąd Apelacyjny ustalił, co następuje: 1. czyn z art. 291§1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. i art. 65§1 k.k. popełniony w okresie od (...) r. do (...) r. (dot. osk. Z. B. (1) ). Przestępstwo z art. 291§1 k.k. zarówno w chwili czynu, jak i do dnia orzekania przez Sądy obu instancji zagrożone było i jest nadal karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Oskarżonemu Z. B. (1) zarzut popełnienia tego przestępstwa postawiono w postanowieniu z dnia (...) r. o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów i ogłoszono go oskarżonemu w dniu (...) r. (k. 7584-7587). W czasie popełnienia tego przestępstwa, tj. w (...) r., zgodnie z obowiązującym wówczas przepisem art. 101§1 pkt 3 k.k. karalność tego przestępstwa ustawała po upływie 10 lat od czasu jego popełnienia. Nadmienić należy, iż w przypadku karalności przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata, mimo szeregu nowelizacji przepisu art. 101 k.k. wskazany wyżej §1 pkt 3 tego artykułu nie uległ żadnej zmianie, co oznacza, że zarówno w czasie popełnienia tego przestępstwa, jak również nieprzerwanie do dnia orzekania w Sądach obu instancji ten termin przedawnienia karalności za przestępstwo z art. 291§1 k.k. jest niezmienny. W czasie popełnienia tego przestępstwa obowiązywał przepis art. 102 k.k. (zgodnie z pierwotnym brzmieniem kodeksu karnego z 1997 r. ), który stanowił, że jeżeli w okresie przewidzianym w art. 101 wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa ustawała z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. To zaś oznaczało, że w przypadku tego konkretnego czynu karalność tego przestępstwa upłynęłaby po 15 latach od jego popełnienia, tj. z upływem ostatniego dnia (...) r. Ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz.U. z 2005 r., Nr 132, poz. 1109) znowelizowano z dniem 3 sierpnia 2005 r. przepis art. 102 k.k. , wydłużając do 10 lat okres przedawnienia karalności w przypadku wszczęcia postępowania w terminie wskazanym w art. 101§1 pkt 3 k.k. przeciwko osobie (art. 1 pkt 2 i art. 3 ustawy zmieniającej), przy czym zgodnie z art. 2 tej ustawy do czynów popełnionych przed wejściem w życie tej ustawy należało stosować przepisy Kodeksu karnego o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął. To więc oznaczało, że na tamten czas okres przedawnienia karalności tego konkretnego przestępstwa w przypadku oskarżonego Z. B. (1) upłynąłby w (...) r. Jednak z dniem 1 lipca 2015 r. nastąpiła kolejna nowelizacja przepisu art. 102 k.k. , tym razem ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 396), która skróciła wskazany wyżej okres do 5 lat w przypadku wszczęcia postępowania przeciwko osobie w okresie, o którym mowa w art. 101 k.k. (art. 1 pkt 60 i art. 29 ustawy zmieniającej) a to oznaczało, że w przypadku tego konkretnego czynu karalność tego przestępstwa upłynęłaby po 15 latach od jego popełnienia, tj. w (...) r. Gdyby więc ten stan prawny nie uległ już zmianie, to skarżący obrońca oskarżonego Z. B. (1) miałby rację, że czyn ten uległ przedawnieniu. Jednak apelujący nie dostrzegł kolejnej nowelizacji tego przepisu, która nie pozwoliła na uwzględnienie tego zarzutu. Mianowicie z dniem 2 marca 2016 r., a więc kilka miesięcy przed upływem wskazanego okresu przedawnienia, nastąpiła zmiana przepisu art. 102 k.k. ustawą z dnia 15 stycznia 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (ogłoszoną w dniu 16 lutego 2016 r.), którą ponownie wydłużono do 10 lat okres przedawnienia karalności w przypadku wszczęcia postępowania w terminie wskazanym m.in. w art. 101§1 pkt 3 k.k. (art. 1 i art. 3 ustawy zmieniającej) a to oznacza, że w przypadku tego czynu karalność przestępstwa upływa po 20 latach od jego popełnienia, tj. w (...) r. Ten ostatni wniosek wynika ponadto z treści art. 2 ustawy zmieniającej, z którego wynika, że do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął. Skoro więc w realiach tej sprawy poprzedni termin przedawnienia karalności do chwili wejścia w życie ostatniego ze znowelizowanych przepisów jeszcze nie minął, to w przypadku wskazanego przestępstwa stosuje się już nowy, mniej korzystny dla oskarżonego okres przedawnienia, który, z uwagi na treść przepisu art. 2 ustawy zmieniającej wyklucza stosowanie wobec oskarżonego w tym konkretnym zakresie przepis art. 4§1 k.k. (por. postanowienie SN z dnia 19 sierpnia 1999 r., I KZP, 25/99, OSNKW 1999/9-10/53; postanowienie SN z dnia 13 listopada 2007 r., V KK 304/07, LEX nr 340563; postanowienie SN z dnia 26 października 2017 r., II KK 192/17, LEX nr 2417588). Powyższe więc jednoznacznie wskazuje na niezasadność podniesionego przez apelującego zarzutu przedawnienia tego przestępstwa. 2. Czyn z art. 288§1 k.k. popełniony w dniu (...) r. (dot. oskarżonych M. B. (2) i M. B. (1) ). Przestępstwo z art. 288§1 k.k. zarówno w chwili czynu, jak i do dnia orzekania przez Sądy obu instancji zagrożone było i jest nadal karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Oskarżonemu M. B. (2) zarzut popełnienia tego przestępstwa postawiono w postanowieniu z dnia (...) r. o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów i ogłoszono go oskarżonemu w dniu (...) r. (k. 8830-8832). Oskarżonemu M. B. (1) zarzut popełnienia tego przestępstwa postawiono w postanowieniu z dnia (...) r. o przedstawieniu zarzutów i tego dnia mu ten zarzut ogłoszono (k. 8581-8582). Mając na uwadze wskazane już wyżej w punkcie 1 przepisy i nowelizacje kodeksu karnego w zakresie przedawnienia karalności przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata, jak i mając na uwadze ogłoszenie obu oskarżonym zarzutu popełnienia tego przestępstwa w terminie 10-letnim wskazanym w art. 101§1 pkt 3 k.k. należy jednoznacznie podnieść, iż termin przedawnienia tego przestępstwa jeszcze nie nastąpił, gdyż przedawnienie jego karalności miałoby miejsce dopiero w dniu 5 marca 2023 r. 3. Czyn z art. 245 k.k. popełniony w (...) r. (dot. oskarżonych M. B. (2) i M. B. (1) ). Przestępstwo z art. 245 k.k. zarówno w chwili czynu, jak i do dnia orzekania przez Sądy obu instancji zagrożone było i jest nadal karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Oskarżonemu M. B. (2) zarzut popełnienia tego przestępstwa postawiono w postanowieniu z dnia (...) r. o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów i ogłoszono go oskarżonemu w dniu (...) r. (k. 8830-8832). Oskarżonemu M. B. (1) zarzut popełnienia tego przestępstwa postawiono w postanowieniu z dnia (...) r. o przedstawieniu zarzutów i tego dnia mu ten zarzut ogłoszono (k. 8581-8582). Również więc i w przypadku tego przestępstwa, z uwagi na zagrożenie jego karą, czas jego popełnienia oraz czas wszczęcia postępowania przeciwko obu oskarżonym o ten czyn należy powołać się na wskazane wyżej w punkcie 1 i 2 przepisy i nowelizacje kodeksu karnego w zakresie przedawnienia karalności przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata. Należy więc jednoznacznie podnieść, iż termin przedawnienia tego przestępstwa jeszcze nie nastąpił, gdyż przedawnienie jego karalności miałoby miejsce dopiero w (...) r. 4. Czyn z art. 279§1 k.k. popełniony w dniu (...) r. (dot. oskarżonych M. B. (2) i M. B. (1) ). Przestępstwo to zostało popełnione jeszcze pod rządami kodeksu karnego z 1969 r. Wówczas było ono kwalifikowane z art. 208 k.k. i zagrożone karą pozbawienia wolności od roku do 10 lat, zaś jako przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat jego karalność ustawała po upływie 10 lat od jego popełnienia ( art. 105§1 pkt 2 k.k. z 1969 r. ). W przypadku zaś wszczęcia w tym okresie postępowania przedawnienie jego karalności następowało po dodatkowych 5 lat, czyli łącznie po 15 latach ( art. 106 k.k. z 1969 r. ). Po wejściu w życie z dniem 1 września 1998 r. kodeksu karnego z 1997 r. (tj. kodeksu do dzisiaj obowiązującego) przestępstwo kradzieży z włamaniem (tu: już w art. 279§1 k.k. ) od samego początku do chwili orzekania przez Sądy obu instancji nadal było i jest zagrożone karą pozbawienia wolności od roku do 10 lat. W dniu wejścia w życie tego kodeksu przedawnienie karalności tego przestępstwa, tj. występku zagrożonego karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata następowało po upływie 10 lat od jego popełnienia ( art. 101§1 pkt 3 k.k. ), natomiast okres ten ulegał przedłużeniu o 5 lat jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko osobie ( art. 102 k.k. ) i od dnia 1 września 1998 r. na mocy art. 15 ustawy z dnia 20 marca 1997 r. – przepisy wprowadzające kodeks karny (Dz.U. z 1997 r., Nr 88, poz. 554) to te przepisy o przedawnieniu stosowano do czynów popełnionych przed wejściem w życie tego kodeksu karnego . Oskarżonemu M. B. (2) zarzut popełnienia tego przestępstwa postawiono postanowieniem z dnia (...) r. o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów i ogłoszono go oskarżonemu w dniu (...) r. (k. 8830-8832). Oskarżonemu M. B. (1) zarzut popełnienia tego przestępstwa postawiono w postanowieniu z dnia (...) r. o przedstawieniu zarzutów i tego dnia mu ten zarzut ogłoszono (k. 8581-8582). Powyższe oznacza, że gdyby nie nastąpiły kolejne nowelizacje wskazanych przepisów, to karalność tego przestępstwa ustałaby już (...) r. Jednak ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz.U. z 2005 r., Nr 132, poz. 1109) znowelizowano z dniem 3 sierpnia 2005 r. przepis art. 101§1 k.k. dodając do niego punkt 2a , zgodnie z którym karalność przestępstwa stanowiącego występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat (a więc m.in. przestępstwa z art. 279§1 k.k. – przyp. SA) ustaje z upływem 15 lat od jego popełnienia. Nadto znowelizowano przepis art. 102 k.k. , wydłużając do 10 lat okres przedawnienia karalności w przypadku wszczęcia postępowania w terminie wskazanym w w/w przepisie przeciwko osobie (art. 1 pkt 1a i pkt 2 i art. 3 ustawy zmieniającej), przy czym zgodnie z art. 2 tej ustawy do czynów popełnionych przed wejściem w życie tej ustawy należało stosować przepisy Kodeksu karnego o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął. To więc oznaczało, że na tamten czas okres przedawnienia karalności tego konkretnego przestępstwa w przypadku obu oskarżonych upłynąłby z dniem (...) r., tj. po 25 latach od jego popełnienia. Podkreślić należy, iż po tej nowelizacji nie uległ już zmianie przepis art. 101§1 pkt 2a k.k. , co oznacza, iż karalność tego przestępstwa do chwili orzekania przez Sądy obu instancji upływa po 15 latach od jego popełnienia. Zmianom natomiast ulegał przepis art. 102 k.k. , na co już wyżej dokładnie wskazano przy omawianiu kwestii przedawnienia karalności w punkcie 1 . Przypomnieć więc należy, że z dniem 1 lipca 2015 r. po nowelizacji przepisu art. 102 k.k. , ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 396), skrócono wskazany wyżej okres do 5 lat w przypadku wszczęcia postępowania przeciwko osobie w okresie, o którym mowa w art. 101 k.k. (art. 1 pkt 60 i art. 29 ustawy zmieniającej) a to oznaczało, że w przypadku tego konkretnego czynu karalność tego przestępstwa upłynęłaby po 20 latach od jego popełnienia, tj. w dniu (...) r. Gdyby więc ten stan prawny nie uległ już zmianie, to faktycznie w chwili orzekania przez Sąd odwoławczy czyn ten uległby przedawnieniu. Jednak, jak w przypadku obrońcy oskarżonego Z. B. (1) , obrońcy oskarżonych M. i M. B. (1) nie dostrzegli kolejnej nowelizacji tego przepisu, która nie pozwoliła na umorzenie postępowania o ten czyn z powodu przedawnienia. Z dniem (...) r., a więc prawie dwa lata przed upływem wskazanego okresu przedawnienia, nastąpiła zmiana przepisu art. 102 k.k. ustawą z dnia 15 stycznia 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (ogłoszoną w dniu 16 lutego 2016 r.), którą ponownie wydłużono do 10 lat okres przedawnienia karalności w przypadku wszczęcia postępowania w terminie wskazanym m.in. w art. 101§1 pkt 2a k.k. (art. 1 i art. 3 ustawy zmieniającej) a to oznacza, że w przypadku tego czynu karalność przestępstwa upływa po 25 latach od jego popełnienia, tj. w dniu (...) r. Ten ostatni wniosek wynika ponadto z treści art. 2 ustawy zmieniającej, z którego wynika, że do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął. Skoro więc w realiach tej sprawy poprzedni termin przedawnienia karalności do chwili wejścia w życie ostatniego ze znowelizowanych przepisów jeszcze nie minął, to w przypadku wskazanego przestępstwa stosuje się już nowy, mniej korzystny dla oskarżonych okres przedawnienia. Na tę okoliczność zwrócono zresztą również uwagę w punkcie 1, odwołując się dodatkowo do orzecznictwa SN. Powyższe więc jednoznacznie wskazuje, iż podnoszone w apelacji i w toku postępowania apelacyjnego zarzuty przedawnienia karalności przestępstw nie zasługują na uwzględnienie. Sąd odwoławczy wreszcie wskazuje, stosując przepis art. 455 k.p.k. , iż w przypadku każdego z przypisanych oskarżonym czynów zastosowanie znajdują przepisy kodeksu karnego z 1997 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 czerwca 2015 r., tj. w brzmieniu, zanim z dniem 1 lipca 2015 r. nastąpiła nowelizacja kodeksu karnego ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 396). Zauważyć należy, iż Sąd I instancji również zastosował przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym przed wskazaną nowelizacją, o czym świadczą rozstrzygnięcia zawarte w punkcie 6 (dot. oskarżonego Z. B. (1) ), w punkcie 12 (dot. oskarżonego M. B. (2) ), w punkcie 18 (dot. oskarżonego M. B. (1) ) oraz w punkcie 28, 29 i 30 (dot. oskarżonego B. W. ). Sąd I instancji pominął jednak wskazanie, z uwagi na treść art. 4§1 k.k. , które przepisy kodeksu karnego (w jakim jego brzmieniu) zastosował przy przyjęciu poszczególnych kwalifikacji prawnych czynów przypisanych tym oskarżonym, jak i podstaw prawnych wymierzonych im kar, co wymagało właśnie w każdym z tych przypadków w trybie art. 455 k.p.k. uzupełnienia tych kwalifikacji prawnych i podstaw prawnych wymierzonych kar o przepis art. 4§1 k.k. ze wskazaniem przepisów kodeksu karnego w jego brzmieniu na dzień 30 czerwca 2015 r. Nie ulega wątpliwości, iż w każdym z przypadków czynów, przypisanych poszczególnym oskarżonym, mając również na uwadze realia niniejszej sprawy, jak i wymierzone oskarżonym kary, przepisy właśnie kodeksu karnego we wskazanym brzmieniu są względniejsze dla każdego z oskarżonych, niż przepisy obowiązujące z dniem 1 lipca 2015 r. O tym świadczą bowiem dla przykładu mniej korzystne warunki orzeczenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na podstawie aktualnie brzmiących przepisów art. 69§1 i art. 72§1 k.k. , tj. pozwalające na wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem w przypadku jej orzeczenia w wymiarze nieprzekraczającym roku, jak i konieczność orzeczenia jednego z obowiązków probacyjnych wymienionych w art. 72§1 k.k. , jak i surowsze granice wymiaru kar łącznych określone w art. 86§1 k.k. , niż miało to miejsce w przypadku zastosowania art. 69§1 k.k. , art. 72§1 k.k. oraz art. 86§1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. Nadmienić też należy, iż przed dniem 8 czerwca 2010 r. obowiązywało inne zagrożenie karą grzywny, niż od tego dnia. Przed tą datą bowiem za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej ( art. 33§2 k.k. ) groziło wymierzenie grzywny w liczbie od 10 stawek dziennych do 360 stawek dziennych, zaś od tej daty, na mocy ustawy zmieniającej z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny , ustawy - Kodeks postępowania karnego , ustawy - Kodeks karny wykonawczy , ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r., Nr 206, poz. 1589) groziło wymierzenie grzywny w liczbie od 10 stawek dziennych do 540 stawek dziennych, zaś przed tą datą groziło wymierzenie kary łącznej grzywny do ich sumy, nie przekraczając jednak 540 stawek dziennych, zaś od tego dnia, na podstawie wskazanej ustawy zmieniającej groziło wymierzenie kary łącznej grzywny do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych. Jednak w realiach tej sprawy, gdy Sąd I instancji w przypadku oskarżonych Z. B. (1) , M. B. (2) i M. B. (1) w ogóle nie orzekł kar grzywny, zaś w przypadku oskarżonego B. W. orzekł je w niższych wymiarach od maksymalnego zagrożenia przewidzianego we wskazanych przepisach w brzmieniu obowiązującym przed 8 czerwca 2010 r., przy czym przy braku apelacji na niekorzyść oskarżonych wymierzenie dodatkowo kar grzywny czy podwyższenie jej wymiaru w ogóle nie wchodzi w rachubę, to uznać ostatecznie należy, że w realiach tej sprawy rację ma Sąd I instancji stosując w przypadku każdego z tych czynów przypisanych oskarżonym przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. Dodać przy tym trzeba, że w przypadku każdego z przypisanych oskarżonym przestępstw, mając na uwadze brzmienie przepisów kodeksu karnego zarówno w chwili ich popełnienia, jak i w brzmieniach po kolejnych nowelizacjach oraz w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przed Sądami obu instancji, nie uległy żadnej zmianie zarówno znamiona tych czynów, jak i ich zagrożenie karami pozbawienia wolności. Powyższe więc przekonuje, przy braku realnych możliwości, mając na uwadze okoliczności popełnionych przestępstw, zastosowania innych łagodniejszych rozwiązań w zakresie kar na podstawie aktualnie brzmiącego kodeksu karnego ( art. 37a i art. 37b k.k. ), iż najbardziej względne dla każdego z oskarżonych w przypadku każdego z przypisanych im czynów są przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 czerwca 2015 r. i dlatego też Sąd odwoławczy, w każdym z tych przypadków, uzupełnił podstawy prawne poszczególnych orzeczeń o przepis art. 4§1 k.k. , wskazując na podane wyżej brzmienie kodeksu karnego . W dalszej części niniejszego uzasadnienia, w przypadku odwołania się do określonych przepisów kodeksu karnego , Sąd odwoławczy nie będzie już tych kwestii przytaczał. Należy więc pamiętać, że w każdym z tych przypadków chodzi o brzmienie tych przepisów w dniu 30 czerwca 2015 r. II. Omówienie apelacji obrońcy oskarżonego Z. B. (1) . Obrońca oskarżonego Z. B. (1) postawił w apelacji w zakresie uznania winy oskarżonego zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, kwestionując ocenę zebranych dowodów, która to ocena doprowadziła Sąd I instancji do uznania winy oskarżonego w popełnieniu przypisanych mu przestępstw w punktach 2, 3, 4 i 5 zaskarżonego wyroku. A. Czyn przypisany w punkcie 2 z art. 258§1 k.k. Prokurator w akcie oskarżenia zarzucił oskarżonemu Z. B. (1) popełnienie przestępstwa kwalifikowanego z art. 258§3 k.k. , polegającego na tym, że od (...) r. do (...) r. w P. kierował zorganizowaną grupą przestępczą, mającą na celu popełnianie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko mieniu, w skład której wchodzili K. W. , K. C. , S. O. , Ł. Z. , K. S. , T. H. , J. N. , K. G. (1) i inni (patrz punkt I części wstępnej zaskarżonego wyroku). Nie ulega wątpliwości, iż w przypadku przyjęcia winy oskarżonego w popełnieniu tego przestępstwa kwalifikowanego z art. 258§3 k.k. do chwili orzekania przez Sąd I instancji nie nastąpiłoby przedawnienie jego karalności, bowiem czyn ten jest zagrożony karą pozbawienia wolności od roku do lat 10 a tym samym, zgodnie z zasadami omówionymi wyżej w punkcie I podpunkt 4 (dot. czynu z art. 279§1 k.k. zagrożonego w tożsamy sposób) przedawnienie jego karalności nastąpiłoby dopiero po 25 latach od jego popełnienia. Sąd I instancji jednak doszedł do wniosku, iż nie można oskarżonemu Z. B. (1) przypisać winy w popełnieniu zarzucanego mu przestępstwa w takim kształcie, w jakim to zaproponował prokurator w akcie oskarżenia, bowiem ustalił, iż oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej w okresie od (...) r. do (...) r. jako jej członek, zaś grupą tą kierowali J. K. (1) i E. M. , zaś jej skład osobowy był odmienny od tego, jaki wynikał z zarzutu. Zapoznając się z treścią opisu zarzucanego oskarżonemu przestępstwa oraz z treścią opisu przestępstwa przyjętego przez Sąd I instancji, jak i z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku w zakresie tej grupy (str. 132-134) a także z dowodami przedstawionymi przez prokuratora na poparcie postawionego w akcie oskarżenia zarzutu kierowania przez oskarżonego zorganizowaną grupą przestępczą (tzw. grupą (...) – przyp. SA), tj. z obszernymi zeznaniami T. H. (k. 569-572, 10.385-10.386), znajdującymi w tym zakresie potwierdzenie w zeznaniach (wyjaśnieniach) K. W. (k. 424-442, 9928-9930, 10.353-10.354 12.346-12.361) można odnieść wrażenie, iż Sąd I instancji, rozpoznając ten zarzut odniósł się tylko do fragmentu działalności oskarżonego w zakresie nie kierowanej przez siebie grupy, ale tzw. grupy „ (...) ”, kierowanej faktycznie przez J. K. (1) i E. M. , której to konkretnej grupy dotyczyło postępowanie sądowe przed Sądem Rejonowym P. w P. w sprawie o sygn. akt (...) , w którym zostali skazani J. K. (1) , E. M. , R. S. , A. U. , R. R. , P. U. , M. S. (3) i J. S. (k. 13.852-13.983) a także postępowanie prowadzone we F. a dotyczące działalności obywateli (...) na terenie tego kraju w ramach wspomnianej grupy J. K. (1) i E. M. , tj. Y. S. , S. D. , T. `ego C. , P. C. , F. O. , C. G. i S. M. . Zauważyć też należy, iż z zeznań K. W. (k. 424-442, 9928-9930, 10.353-10.354, 12.662-12.663) i R. S. (k. 1545-1550, 1533-1539, 1464-1468, 1469-1473, 14.241-14.245) należy wyciągnąć wnioski, iż faktycznie tą grupą „ (...) ” rządził J. K. (1) , natomiast fakt procederu wywożenia nielegalnie nabytych samochodów do F. przez członków tej grupy chciał do swojej działalności wykorzystać Z. B. (1) i w tym to właśnie celu między nim a J. K. (1) doszło do porozumienia (współpracy) w zakresie tych samochodów oraz wzajemnych rozliczeń z tego tytułu. Notabene na słuszność powyższych ocen wskazują jednoznaczne ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji na str. 140-141 i 143 uzasadnienia wyroku. Sąd I instancji bowiem jednoznacznie tu nadmienia o współpracy Z. B. (1) z J. K. (1) w zakresie przekazywania przez Z. B. (1) grupie J. K. (1) samochodów pochodzących z przestępstw w celu ich dalszej sprzedaży we F. , co zrodziło właśnie nieporozumienia między nimi co do rozliczeń za dostarczone samochody, gdyż J. K. (1) za te samochody nie rozliczył się ze Z. B. (1) a co stanowiło motyw działania Z. B. (1) i jego synów w przypadku przypisanych im przestępstw w punktach 4 i 5 (dot. Z. B. (1) ) oraz w punktach 9, 11 (dot. M. B. (2) ) i 17 (dot. M. B. (1) ). Na powyższe zresztą wskazują również nie budzące zastrzeżeń Sądu odwoławczego rozważania Sądu I instancji zawarte na str. 158-163 uzasadnienia wyroku. Sąd I instancji bowiem z jednej strony dostrzega, iż faktycznie Z. B. (1) prowadził rozległą działalność przestępczą, w tym także w ramach zorganizowanej grupy przestępczej przez siebie kierowanej, o czym świadczy jego skazanie za przestępstwo z art. 258§3 k.k. popełnione w okresie od (...) r. do (...) r. wyrokiem Sądu Rejonowego P. w P. z dnia (...) r. w sprawie (...) (k. 13.760-13.784), zaś z drugiej strony, odwołując się do powyższych zeznań K. W. i R. S. przyjmuje, iż Z. B. (1) „ brał udział w działaniach zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się wywozem samochodów do F. na podstawie sfałszowanych dokumentów ” (str. 158 uzasadnienia). Podkreślić należy, iż powyższe przekonuje, iż Sąd I instancji nie rozpoznał w sposób należyty postawionego oskarżonemu w akcie oskarżenia zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 258§3 k.k. , gdyż w swoich ustaleniach w tym zakresie ograniczył się jedynie do tzw. wątku „ (...) ”, który jednak dotyczył zupełnie innej grupy przestępczej, o innym składzie osobowym i działającej przede wszystkim na terytorium F. , niż grupy rzeczywiście zarzucanej oskarżonemu. Jednak w powyższym zakresie dotyczącym zarzucanego oskarżonemu czynu Sąd odwoławczy nie może poczynić żadnych dodatkowych niekorzystnych dla oskarżonego Z. B. (1) ustaleń faktycznych, gdyż nie została wywiedziona na jego niekorzyść przez prokuratora apelacja ( art. 434§1 k.p.k. ). Tym samym Sąd odwoławczy nie może uchylić w tym zakresie zaskarżonego wyroku i przekazać sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w celu rozważenia możliwości przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 258§3 k.k. , gdyż Sąd I instancji nie mógłby orzec na niekorzyść oskarżonego ( art. 443 k.p.k. ). Skoro zaś Sąd I instancji przyjął, że w ramach tego zarzucanego czynu oskarżony Z. B. (1) dopuścił się czynu, ale w kształcie opisanym w treści zaskarżonego wyroku, to z uwagi na zasadę reformationis in peius brak jest podstaw do zanegowania przez Sąd Apelacyjny tego rozstrzygnięcia. Skoro zaś, jak to słusznie ustalił Sąd I instancji, nastąpiło przedawnienie karalności tego przestępstwa kwalifikowanego z art. 258§1 k.k. i w związku z tym zachodzi przeszkoda prawna do osądzenia tego zarzucanego czynu wynikająca z art. 17§1 pkt 6 k.p.k. , to brak jest podstaw do dalszego rozważania, czy zebrane dowody wskazują na sprawstwo i winę oskarżonego czy też nie, skoro ta przeszkoda procesowa wymaga umorzenia postępowania o ten konkretny czyn. Tym samym więc Sąd odwoławczy, z uwagi na występowanie tej przeszkody procesowej, nie jest już uprawniony do rozważenia, czy Sąd I instancji słusznie uznał winę oskarżonego w popełnieniu tego przestępstwa. Apelujący natomiast kwestionując przyjęcie w tym zakresie winy oskarżonego ma rację o tyle, że Sąd I instancji z uwagi na przedawnienie karalności tego przestępstwa nie mógł w ogóle uznać winy oskarżonego. Uznanie winy jest bowiem niezbędnym elementem wyroku skazującego a nie wyroku umarzającego postępowanie. To zaś oznacza, iż Sąd I instancji w punkcie 2 zaskarżonego wyroku zastosował błędną formułę, uznając oskarżonego za winnego wskazanego przestępstwa z art. 258§1 k.k. a następnie umarzając postępowanie o ten czyn. Z uwagi bowiem na wskazaną przeszkodę procesową uniemożliwiającą dalsze prowadzenie postępowania z powodu przedawnienia karalności zarzucanego oskarżonemu przestępstwa nie jest już możliwe stwierdzenie jego winy, które przełamałoby w tej sprawie domniemanie niewinności ( art. 5§1 k.p.k. ). Umarzając postępowanie wyrokiem z uwagi na okoliczności wyłączające ściganie ( art. 414§1 k.p.k. ) stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 322§2 i 3 k.p.k. To oznacza, iż rozstrzygnięcie to poza danymi osobowymi oskarżonego powinno wskazywać „ dokładne określenie czynu i jego kwalifikacji prawnej ”. Z powyższych więc względów, z uwagi na rażący charakter tego uchybienia proceduralnego, Sąd odwoławczy, kierując się art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 437 k.p.k. zmienił w tym zakresie zaskarżony wyrok na korzyść oskarżonego Z. B. (1) , eliminując z tego orzeczenia stwierdzenie o uznaniu winy oskarżonego w popełnieniu tego przestępstwa z art. 258§1 k.k. , jak w punkcie I lit. f wyroku. Po wyeliminowaniu tego stwierdzenia to orzeczenie umarzające postępowanie o ten czyn czyni zadość wspomnianym wyżej zasadom. B. Czyn przypisany w punkcie 4 z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i art. 159 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. Wyżej w podpunkcie A wskazano na dowody, z których wynikał jasny motyw działania oskarżonego Z. B. (1) w popełnieniu tego przestępstwa. Motywem tym bowiem były rozliczenia (a w zasadzie ich brak) ze strony J. K. (1) względem Z. B. (1) . Wprawdzie umorzono postępowanie w stosunku do oskarżonego Z. B. (1) o popełnienie przestępstwa z art. 258§1 k.k. oraz ostatecznie uniewinniono oskarżonego Z. B. (1) od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa w punkcie XXII (a przypisanego mu w punkcie 5), jak w punkcie I lit. b wyroku Sądu Apelacyjnego, to ta okoliczność nie stoi na przeszkodzie przyjęciu, iż z tytułu nielegalnego procederu związanego ze zbywaniem samochodów do F. , który to proceder miał przecież miejsce, co wynika jasno zarówno z ustaleń Sądu Rejonowego P. w P. w sprawie o sygn. akt (...) , jak i z ustaleń organów (...) w zakresie czynów popełnionych przez obywateli (...) (k. 1486-1532), jak i z przytoczonych wyżej pod lit. A zeznań K. W. i R. S. , J. K. (1) był winien oskarżonemu Z. B. (1) bliżej nieokreślone kwoty pieniężne. Podkreślić należy, iż w tym zakresie po części zeznania K. W. znajdują odbicie w zeznaniach J. K. (1) , który przyznał, że miał do czynienia, choć w innej, nieco późniejszej sytuacji, z rodziną B. , zwanych (...) , bowiem w połowie (...) r. do niego na działkę przyjechał M. B. (2) z jakimś mężczyzną i pytali go o zwrot pieniędzy, przy czym jeszcze przed zadaniem tych pytań M. B. (2) uderzył go w twarz i w związku z tym bał się spełnienia kierowanych przez M. B. (2) gróźb względem niego (k. 7929-7931). Podkreślić należy, iż zeznania te pokrzywdzony złożył w dniu (...) r., zaś w kolejnych zeznaniach z dnia (...) r. pokrzywdzony nie tylko je potwierdził, ale i wskazał wprost na wyraźne groźby kierowane do niego przez M. B. (2) , w tym na jego wyraźne groźby pozbawienia życia, przejawiające się w słowach, cyt.: „ co śmieciu z tymi pieniędzmi, ja już cię bił nie będę, ale ty już nie istniejesz ”, dodatkowo również opisując okoliczności „wystawienia” M. B. (2) Policji i jego zatrzymania, jak i zatrzymania z nim K. W. (k. 7942-7945). Sąd I instancji ustalenia w zakresie tego przestępstwa, jak i wskazanie dowodów na poparcie tych ustaleń zawarł na str. 143-147 uzasadnienia wyroku. Z powyższymi ustaleniami, za wyjątkiem rodzaju narzędzia, jakim sprawcy się posłużyli przy użyciu przemocy, należy się zgodzić. Oskarżony Z. B. (1) , nie przyznając się do tego przestępstwa, jak i nie przyznając się do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, jak i kierowania nią, odmówił składania wyjaśnień w tym zakresie (k. 1139-1141, 2942-2943, 9260, 11359-11361). Jednak, pomimo takiej postawy procesowej oskarżonego, inne dowody, prawidłowo wskazane przez Sąd I instancji, pozwoliły na dokonanie w tym zakresie prawidłowych ustaleń faktycznych. Sam pokrzywdzony J. K. (1) przyznał, że został dotkliwie pobity przez dwóch napastników metalowymi pałkami bądź czymś podobnym. Widział bowiem jedną metalową pałkę, był bity po głowie i po całym ciele aż stracił przytomność. Świadek dodał, że odbyło się to szybko i w ciemności, deklarując, że nie jest w stanie powiedzieć kto to był. Świadek dodał, że w wyniku tego pobicia był cały czas siny na ciele i doznał wstrząśnienia mózgu. Świadek jednocześnie jednak stwierdził, że G. O. , który przyjechał do niego już po pobiciu oświadczył mu, że miał być przy jakiejś rozmowie, w której uczestniczył R. S. i mówiono o zamiarze jego pobicia, jednak coś lub ktoś uniemożliwił mu uprzedzenie go o tym. Pokrzywdzony przyznał, że tuż po jego pobiciu poza pracownikami ochrony na jego działkę przybył R. S. . Pokrzywdzony, jak zeznał, nie zgłosił tego pobicia na Policję, gdyż się bał (k. 2700-2702). Powyższe okoliczności świadek potwierdził podczas kolejnego przesłuchania na k. 2703-2705. Należy przy tym zauważyć, iż J. K. (1) , składając zeznania w dniu (...) r. odmówił złożenia zeznań na temat procederu wywozu samochodów do F. (k. 1565-1567), natomiast na temat swojego pobicia na działce zeznał w dniu (...) r. (k. 2700-2702). W tych okolicznościach więc sprawy, gdy świadek miał prawo obawiać się rodziny B. nie może dziwić fakt, iż nie chciał on wyjawić danych osób, które go pobiły, jak i zeznać na temat motywów tego pobicia. Powyższe rozumowanie znajduje potwierdzenie w bardzo zachowawczych zeznaniach J. K. (1) z rozprawy. Świadek bowiem początkowo zaprzeczył, by znał osobiście choć jednego z oskarżonych, w tym oskarżonych B. , twierdząc tylko, że ze słyszenia zna Z. B. (2) , zaś podtrzymując swoje wcześniejsze zeznania, przyznał, że miał do czynienia z M. B. (2) , choć już nie potrafił wskazać, czy tylko raz, czy więcej razy, zaprzeczając przy tym, by z B. robił jakiekolwiek interesy, choć już bagatelizując okoliczności „wystawienia” Policji M. B. (2) , twierdząc, że po prostu takiej sytuacji nie pamięta. Podkreślić należy, że ta ostatnia okoliczność „wystawienia” Policji M. B. (2) nie jest w niniejszej sprawie kwestionowana. Poza tym wynika ona z jasnych w tym względzie zeznań K. W. (k. 2988-2992, 12.352-12.353). Sam fakt pobicia J. K. (1) nie jest w tej sprawie kwestionowany a tym samym w tym względzie, tj. co do samego pobicia pokrzywdzonego przez dwie osoby zeznania pokrzywdzonego uznać należy za wiarygodne. Na to pobicie bowiem wskazują zeznania K. K. (k. 2951-2952, 11.788-11.790), jak i dokumentacja medyczna z leczenia pokrzywdzonego w Szpitalu Wojewódzkim w P. od (...) r. do (...) r. (k. 1661-1665). Wówczas to bowiem stwierdzono, iż pokrzywdzony został przyjęty do szpitala z powodu urazu głowy doznanego w wyniku pobicia, zaś stwierdzono u niego ranę tłuczoną głęboką potylicy, bolesność uciskową grzbietu nosa oraz okolicy podoczodołowej lewej a także wylew podskórny górnej i dolnej powieki oka lewego. Mimo, że J. K. (1) nie wskazuje na osoby sprawców, to podkreślić należy, iż zebrane w tej sprawie dowody pozwalają na ich jednoznaczną identyfikację. Wskazane wyżej zeznania J. K. (1) na temat pewnej wiedzy co do tego zdarzenia, jaką miał mieć G. O. , wynikają z zeznań tego świadka. G. O. bowiem wiedział o tym pobiciu J. K. (1) , wskazał, że słyszał, iż to pobicie miało związek z jakimiś rozliczeniami samochodowymi. Świadek przyznał, że znał się z R. S. , wiedział, że R. S. po tym pobiciu rozmawiał prawdopodobnie ze (...) (czyli Z. B. (1) – przyp. SA) i po tej rozmowie S. powiedział do niego, aby pomóc J. K. (1) otrząsnąć się po tym pobiciu. Jednocześnie świadek przyznał, że słyszał, iż to właśnie R. S. w jakiś sposób przyczynił się do pobicia J. K. (1) (k. 2958-2959). Nie znajdując podstaw do zanegowania wiarygodności tych zeznań podkreślić należy, iż faktycznie R. S. przyczynił się do tego pobicia K. i pobicie to miało związek z rozliczeniami samochodowymi. O tych rozliczeniach zresztą już wyżej wspomniano pod lit. A. Dodać trzeba, iż fakty te wprost wynikają z zeznań R. S. . Tenże bowiem w dniu (...) r. zeznał wyraźnie na temat procederu związanego z wywozem samochodów do F. , w którym to procederze brali udział między innymi Z. B. (1) i K. W. , przy czym ten ostatni tę okoliczność przyznał w swoich zeznaniach, i z uwagi na przekazanie przez Z. B. (1) samochodów do F. ten żądał od J. K. (1) pieniędzy za te samochody (k. 1464-1468, 1540-1544, 1560-1563). Fakt związany z tym procederem i udziałem w nim J. K. (1) i R. S. potwierdził również podczas przesłuchania przez policję (...) G. C. (k. 1529-1532). R. S. w toku przesłuchania w dniu (...) r. (k. 1469-1473) zeznał o swoim uprowadzeniu przez syna Z. B. (1) o blond włosach, którego nazywano (...) i jego kolegę a było to związane z tym, że Z. B. (1) chciał od niego wyegzekwować pieniądze za te rozliczenia z F. , przy czym z zeznań tych wyraźnie wynika, iż powodem tego uprowadzenia a potem jego przetrzymywania była chęć wyegzekwowania przez B. pieniędzy od K. , co wynikało z jego rozmów ze Z. B. (1) . Co istotne, w zeznaniach tych R. S. wprost podał, iż tego jeszcze dnia Z. B. (1) i J. K. (1) dogadali się i z tego powodu go puścili. Świadek przyznał też, że powiedział Z. B. (1) gdzie dokładnie mieszka J. K. (1) i przy tej rozmowie był G. O. . O tym dogadaniu się dowiedział się zresztą wprost od K. , przy czym z rozmowy z nim dowiedział się o tym pobiciu K. , które miało związek z tym egzekwowaniem pieniędzy i że tego pobicia miał się właśnie dopuścić Z. B. (1) . Świadek potwierdził przy tym, że tego dnia pojechał na działkę K. , aby go zabrać z działki i na tej działce zastał również G. O. . Poza tym to Z. B. (1) powiedział mu, by pojechał do K. , bo chyba będzie mu potrzebna pomoc medyczna. Świadek przyznał natomiast, to, na co już wyżej zwrócono uwagę, iż osobom trzecim (tu: pracownikom ochrony – przyp. SA) K. bał się powiedzieć, kto go pobił. Powyższe zeznania potwierdzają więc zeznania J. K. (1) i G. O. , stanowiąc z nimi logiczną całość a tym samym zasługują na wiarę. R. S. przy tym w zakresie tego zdarzenia dysponował wiedzą, pochodzącą wprost od J. K. (1) i samego Z. B. (1) co do sprawców tego pobicia a zwłaszcza oskarżonego Z. B. (1) . Brak jest przy tym powodów do negowania wiarygodności tych zeznań, mimo że przeczą im zarówno oskarżony, jak i nie potwierdza ich co do osoby sprawcy J. K. (1) , gdyż to pobicie poprzedzało uprowadzenie R. S. , który zeznał wyraźnie i logicznie jaki był powód tego uprowadzenia i kto jego dopuścił się. Te razem wzięte okoliczności właśnie składają się na tę całość a jednocześnie, mając na uwadze strach przez rodziną B. nie może dziwić, iż pokrzywdzony po prostu nie chciał powiedzieć podczas przesłuchań, kto go tak dotkliwie pobił, że musiał udać się do szpitala. To zaś wskazuje na wiarygodność poniższych zeznań K. W. w tym zakresie, które tylko odzwierciedlają te ustalenia, które wynikają z powyższych dowodów. Nadmienić należy, iż Sąd odwoławczy wskaże niżej na te zeznania R. S. (k. 8193), z których wynika prawidłowość ustaleń Sądu I instancji co do osoby oskarżonego M. B. (2) , która uprowadziła R. S. , by w ten sposób doprowadzić J. K. (1) do wydania Z. B. (1) pieniędzy. Mając na uwadze te zeznania, nie zasługują już na wiarę zeznania R. S. z rozprawy, w których przede wszystkim zaprzeczał, by znał rodzinę B. i by kojarzył te nazwiska z konkretnymi osobami (k. 14.242-14.245, 14.309). Poniżej, przy omówieniu czynów związanych z pozbawieniem wolności R. S. i podpaleniem domku J. K. (1) Sąd odwoławczy powróci jeszcze do tych zeznań. Należy natomiast zauważyć, że R. S. , poza nazwiskami oskarżonych B. , potwierdził swoje zeznania z k. 1469-1473, jak i pozostałe, kwestionując jedynie by znał wskazane w tych protokołach przesłuchań nazwiska, poza K. i W. , różnych wymienianych tam osób a zwłaszcza oskarżonych B. . To więc tylko podkreśla prawidłowość ustaleń Sądu I instancji w zakresie czynu popełnionego na szkodę J. K. (1) przez Z. B. (1) . Jak wspomniano wyżej, zeznania R. S. , J. K. (1) i G. O. znajdują odbicie w wiarygodnych zeznaniach K. W. dotyczących tego wątku sprawy. K. W. podczas przesłuchania w sprawie (...) Sądu Rejonowego P. w P. na temat procederu związanego z wywożeniem samochodów do F. zeznał, mając na uwadze te długi w rozliczeniach, o których wyżej wspomniano, że R. S. został uprowadzony przez M. i M. B. (2) , którzy przetrzymywali go w domu u (...) i wówczas to R. S. „wystawił” J. K. (2) mówiąc, że K. przebywa na działce w K. . Wówczas to na tę działkę pojechali M. B. (1) i Z. B. (1) i tam Z. B. (1) bił „pałką teleskopową” J. K. (2) po głowie, wymuszając te pieniądze. Z zeznań tych wynika, że R. S. również przyjechał na tę działkę po telefonie Z. B. (1) i że K. tak został pobity, że zabrało go do szpitala pogotowie ratunkowe (k. 13.666). Podkreślić należy, iż mimo przesłuchania świadka na ten temat w innej sprawie świadek w tych zeznaniach okazał się konsekwentny. Zeznając bowiem na ten temat pierwszy raz w niniejszym postępowaniu w dniu (...) r. (k. 2706-2711), poza samym procederem wywozu samochodów do F. i osób w tym uczestniczących, podał, że po swoim wyjściu z więzienia w (...) r. dowiedział się od Z. B. (1) i jego synów M. i M. oraz od S. , że złapali S. i wówczas R. S. powiedział Z. , gdzie przebywa K. . Następnie Z. B. (1) pojechał do K. z M. B. (1) i na terenie działki K. pobili go. Z. B. (1) bił go metalową „teleskopową pałką” po głowie i całym ciele i również bił go M. B. (1) . Potem na telefoniczne wezwanie S. przez Z. B. (1) na działkę K. ten tam pojechał i widział pobitego K. . Świadek w tych zeznaniach również wskazał na okoliczności związane z uprowadzeniem R. S. i podpaleniem domku J. K. (1) , o czym będzie mowa niżej przy omówieniu tych przestępstw. Świadek przy tym w toku przesłuchania w dniu (...) r. dodał, że po tym pobiciu J. K. (1) oddał część pieniędzy Z. B. (1) (k. 2988-2992), co również potwierdza przyjęty przez Sąd Okręgowy cel działania oskarżonego, który to cel przyświecał oskarżonemu B. i jego synom nie tylko podczas pobicia J. K. (1) , ale i wcześniejszego porwania i pozbawienia wolności R. S. . K. W. tak samo konsekwentnie na ten temat zeznał w dniu (...) r. przed prokuratorem (k. 9928-9930). Wyjaśniając tu bowiem na temat tego procederu wywożenia samochodów do F. , jak i na temat długów, jakie z tego tytułu wobec Z. B. (1) posiadali J. K. (1) i R. S. i z tego właśnie względu Z. B. (1) zdenerwował się na nich i wysłał M. i M. B. (1) , żeby ich porwali. Świadek w tożsamy sposób, jak wyżej, zeznał tu na temat obu tych zdarzeń – uprowadzenia R. S. i pobicia J. K. (1) , więc nie zachodzi potrzeba, by te twierdzenia powtarzać. Świadek wreszcie powyższe zeznania (wyjaśnienia) podtrzymał na rozprawie. Na rozprawie w dniu (...) r. K. W. , przed odczytaniem mu powyższych zeznań (wyjaśnień) konsekwentnie zeznał nie tylko na temat tego procederu związanego z wywożeniem samochodów do F. , ale i długu J. K. (1) względem Z. B. (1) , który to dług spowodował, iż Z. B. (1) zdenerwował się i z M. B. (1) pojechał na działkę K. , gdzie go pobili „pałką teleskopową”, zaś wcześniej jako pierwszy został uprowadzony R. S. i wydał, gdzie K. przebywa (k. 12.351). Na rozprawie w dniu (...) r. podtrzymał we wskazanym wyżej zakresie zeznania z k. 2706-2711 (k. 12.526-12.541), zaś na rozprawie w dniu (...) r. podtrzymał swoje zeznania (wyjaśnienia) z k. 2988-2992 (k. 12.630-12.640), podnosząc dodatkowo, iż te zdarzenia, których nie zakwestionował na ostatnich rozprawach, wydarzyły się naprawdę. Również na rozprawie w dniu (...) r. świadek K. W. podtrzymał swoje twierdzenia w przedmiotowym zakresie z k. 9928-9930, dodatkowo zeznając na temat procederu związanego z wywożeniem samochodów do F. i udziału w tym zarówno własnego, jak i Z. B. (1) , J. K. (1) i R. S. (k. 12.659-12.669) oraz dodatkowo na rozprawie w dniu (...) r. potwierdzając, że te długi K. powstały w związku z tą F. w okresie od (...) r. do (...) r., kiedy to K. stracił pieniądze na własne potrzeby, nie rozliczał się regularnie a do tego nadużywał alkoholu (k. 13.681-13.692). Należy też zauważyć, iż Z. B. (1) w czasie tych zdarzeń przebywał na wolności, bowiem wcześniej z zakładu karnego wyszedł (...) r., zaś następnie został osadzony w dniu (...) r. i jest od tego czasu pozbawiony wolności (k. 12.570-12.575). Ta okoliczność również więc koreluje z zeznaniami K. W. , z których wynika, że w tym czasie oskarżony Z. B. (1) przebywał na wolności a tym samym mógł osobiście uczestniczyć w tych zdarzeniach. Wprawdzie oskarżony wyjaśnił, że w (...) r. został skazany na 15 lat i pół godziny przed odczytaniem tego wyroku uciekł i był szukany międzynarodowym listem gończym i od (...) r. nie było go w kraju i nikt nie miał prawa go tu widzieć (k. 11.359-11.361), ale w świetle wskazanych wyżej jednoznacznych dowodów te zapewnienia oskarżonego, że nikt go w kraju nie mógł widzieć z uwagi na ucieczkę z kraju nie mogą być uznane za wiarygodne. Oczywiście nikt nie neguje faktu ukrywania się oskarżonego a także i możliwości jego pobytu za granicą do czasu ujęcia we (...) r., jednak powyższe dowody w sposób wiarygodny wskazują, że przynajmniej w okresie popełnienia tego przestępstwa oskarżony ten przebywał jeszcze w P. i okolicach, aktywnie i osobiście uczestnicząc w żądaniu od J. K. (1) należności, jakich się domagał z racji działalności przestępczej. Te właśnie zeznania (wyjaśnienia) K. W. zasługują na wiarę, gdyż nie tylko są konsekwentne, ale znajdują odzwierciedlenie we wskazanych wyżej pozostałych wiarygodnych dowodach. Co istotne, zeznania K. W. częściowo znajdują również potwierdzenie w wyjaśnieniach M. B. (1) z dnia (...) r. Oskarżony wówczas wprawdzie zaprzeczył, by brał bezpośredni udział w pobiciu (...) na działce, gdzie później podpalili dom (czyli J. K. (1) – przyp. SA), ale przyznał, że już wcześniej widział tego (...) , gdyż był na tej działce w K. jak został pobity, ale nie chciał ujawnić, korzystając ze swojego prawa podejrzanego, kto tam jeszcze był (k. 8994-8995). W tym zakresie, tj. bytności na tej działce z jeszcze jedną osobą i pobicia J. K. (1) wyjaśnieniom tym należy dać wiarę, gdyż właśnie w sposób oczywisty korespondują z zeznaniami K. W. , które znów znajdują odzwierciedlenie w pozostałych w/w dowodach. Nie ulega więc wątpliwości, iż na działce J. K. (1) było dwóch sprawców, którzy, żądając wydania pieniędzy dopuścili się pobicia pokrzywdzonego i jednym z tych sprawców był właśnie oskarżony Z. B. (1) . W tej zaś sytuacji nie dziwi fakt, iż we wskazanych wyjaśnieniach M. B. (1) nie chciał po prostu ujawnić danych sprawcy, tj. osoby mu najbliższej. Wprawdzie podczas kolejnego przesłuchania w dniu (...) r. M. B. (1) wycofał się z powyższych twierdzeń, by był świadkiem tego pobicia i zaprzeczył, by sam wziął udział w pobiciu K. (k. 9529-9531), co potwierdził na rozprawie a nie potwierdził wyjaśnień z k. 8994-8995 (k. 11.361-11.362), jednak tym zmienionym wyjaśnieniom nie można dać wiary, gdyż pozostają one w opozycji do wiarygodnego materiału dowodowego a poza tym za niewiarygodne uznać należy próby oskarżonego wycofania się ze swoich wyjaśnień, w których częściowo obciążył siebie przestępstwem popełnionym właśnie na szkodę J. K. (1) , o czym będzie jeszcze mowa poniżej przy omówieniu przestępstwa zniszczenia domku przez podpalenie. Powyższa ocena wskazanych dowodów przekonuje o słuszności dokonanej ich oceny przez Sąd I instancji i wyciągniętych na jej podstawie wniosków, które dały podstawę do przypisania sprawstwa i winy oskarżonemu Z. B. (1) w popełnieniu tego przestępstwa. Powyższe zaś oznacza, iż zarzut podniesiony jako pierwszy w apelacji obrońcy oskarżonego Z. B. (1) jawi się jako chybiony, gdyż stanowi on jedynie nieuprawnioną polemikę z tymi ustaleniami. Apelujący bowiem w punkcie III uzasadnienia apelacji wskazał na te dowody, które jego zdaniem nie mogą świadczyć o udziale Z. B. (1) w tym pobiciu, podnosząc, iż jego sprawstwa nie potwierdził J. K. (1) , natomiast K. W. i R. S. nie byli bezpośrednimi świadkami tego zdarzenia. Tymczasem, jak to wyżej wykazano, całościowa ich ocena prowadzi do jednoznacznego wniosku o sprawstwie i winie oskarżonego Z. B. (1) . Również wyżej wykazano, iż Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że użycie tej przemocy miało bezpośredni związek z tzw. „sprawą (...) ”, mimo innego ujęcia przez Sąd I instancji zarzucanego oskarżonemu czynu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej i mimo niemożności przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanego mu przestępstwa w punkcie XXII. Właśnie na takie majątkowe motywy działania oskarżonego Z. B. (1) przy pobiciu J. K. (1) wskazują omówione wyżej wiarygodne dowody, zaś apelujący nie wykazał, jak tego wymaga postawiony na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. zarzut błędu o charakterze „dowolności”, by prawidłowe ustalenia w tym zakresie wynikały z dowolnej oceny wskazanych dowodów. W świetle tego, co wyżej powiedziano, zastrzeżeń nie budzi przyjęcie do tego działania oskarżonego kwalifikacji prawnej z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. Oskarżony bowiem, stosując w sposób opisany wyżej przemoc wobec J. K. (1) działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej do doprowadzenia J. K. (1) do rozporządzenia mieniem poprzez wydanie środków pieniężnych w bliżej nieokreślonej kwocie pochodzących z działalności przestępczej. Na marginesie należy zauważyć, iż te środki miały stanowić dług J. K. (1) , jaki ten miał względem oskarżonego Z. B. (1) . Jednak w tym przypadku nie jest możliwe przyjęcie łagodniejszej kwalifikacji prawnej z art. 191§2 k.k. , bowiem wskazane w tym przepisie wymuszenie zwrotu wierzytelności nie obejmuje jakichkolwiek należności finansowych wynikających z działalności przestępczej (por. postanowienie SN z dnia 17 marca 2008 r., OSNKW 2008/9/66; wyrok Sądu Apel. w Katowicach z dnia 10 stycznia 2002 r., II AKa 340/01, KZS 2002/4/40; wyrok Sądu Apel. w Katowicach z dnia 28 marca 2018 r., II AKa 143/17, LEX nr 2550337). Ta okoliczność nie jest podnoszona przez apelującego, więc nie zachodzi tu potrzeba, by szerzej się do niej ustosunkowywać. Zastrzeżenia natomiast Sądu odwoławczego budzą ustalenia Sądu I instancji co do przyjęcia za przedmiot przestępstwa zastosowania przemocy wobec pokrzywdzonego przedmiotu określonego w art. 159 k.k. Przepis ten bowiem stanowi o surowszej odpowiedzialności za udział w bójce lub pobiciu człowieka, jeżeli sprawca używa broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu. Dla przyjęcia kwalifikacji prawnej z art. 159 k.k. istotna jest więc właściwość przedmiotu jako niebezpiecznego w użyciu podczas bójki lub pobicia, a nie sam sposób użycia przedmiotu w czasie bójki lub pobicia. Jak trafnie się bowiem przyjmuje w orzecznictwie i doktrynie, potencjał niebezpieczeństwa przedmiotu określonego w art. 159 k.k. ograniczony jest do jego właściwości sprawiających, że normalne wykorzystanie zagraża bezpośrednim niebezpieczeństwem dla zdrowia lub życia (patrz: wyrok Sądu Apel. w Łodzi z dnia 15 listopada 2000 r., II AKa 199/00, Prok. i Pr.-wkł. 2001/6/24; wyrok Sądu Apel. w Gdańsku z dnia 12 lutego 2003 r., II AKa 562/02, Apel.-Gda. 2003/2/127; Andrzej Zoll w: Wróbel W. (red), Zoll A. (red) i inni „Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a”, WKP, 2017, Wydanie V, teza 3 do art. 159). Mówiąc więc inaczej, niebezpieczny przedmiot w rozumieniu tego przepisu to taki, którego cechy indywidualne i same właściwości wskazują na to, że zwykłe jego użycie stwarza dla życia bądź zdrowia zaatakowanego człowieka podobne niebezpieczeństwo jak użycie broni palnej lub noża. Sąd I instancji na podstawie zeznań K. W. przyjął, że Z. B. (1) uderzał pokrzywdzonego „ metalową pałką teleskopową ”. K. W. w swoich zeznaniach wielokrotnie użył tego pojęcia, jednak, co nie budzi wątpliwości, nie był świadkiem tego zdarzenia a tym samym i nie widział tego przedmiotu. Oczywistym jest więc, iż świadek nie jest w stanie wskazać jaki to konkretnie przedmiot trzymał w rękach oskarżony, uderzając nim pokrzywdzonego. Również J. K. (1) w swoich twierdzeniach na ten temat nie jest jednoznaczny. Jak bowiem to wynika z jego zeznań sprawcy pobili go „ metalowymi pałkami bądź czymś podobnym ”. W rzeczywistości więc te dowody nie pozwalają na jednoznaczną identyfikację tego przedmiotu a tym samym nie jest możliwe ustalenie, czy przedmiot ten faktycznie był przedmiotem, który ze względu na swoje właściwości i cechy fizyczne, przy normalnym jego użyciu, stwarzał dla życia bądź zdrowia człowieka podobne niebezpieczeństwo jak użycie broni palnej lub noża. Pośrednio można na podstawie doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń stwierdzić, że takiego niebezpieczeństwo przy użyciu tego przedmiotu nie istniało. Chodzi tu oczywiście o cechy fizyczne tego przedmiotu, bowiem przy silnym uderzaniu człowieka jakimikolwiek przedmiotami, jak choćby i metalowa pałka bądź podobny przedmiot można wywołać dla zdrowia czy życia bitego bardzo poważne skutki, jednak, jak wyżej wspomniano, nie chodzi tu, przy przyjęciu kwalifikacji prawnej z art. 159 k.k. o sposób użycia przedmiotu, ale o jego właściwości. Sąd odwoławczy więc, działając w tym zakresie z urzędu, na podstawie art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 437 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok i kierując się przepisem art. 5§2 k.p.k. wyeliminował z opisu tego czynu stwierdzenie o posłużeniu się „niebezpiecznym narzędziem w postaci metalowej pałki teleskopowej”, zastępując je „nieokreślonym przedmiotem przypominającym metalową pałkę”. Na marginesie zaś Sąd odwoławczy wskazuje, iż nie każda pałka teleskopowa stanowi niebezpieczne narzędzie w rozumieniu tego przepisu (por. wyrok Sądu Apel. w Lublinie z dnia 20 stycznia 2010 r., II AKa 260/09, LEX nr 577158). Sąd Okręgowy zresztą nawet nie starał się wykazać, iż przedmiot, którym posłużył się Z. B. (1) był niebezpiecznym przedmiotem w rozumieniu art. 159 k.k. a jedynie w sposób autorytatywny wskazał, że „ nie może być wątpliwości co do tego, że narzędzie, którym posługiwał się w trakcie pobicia Z. B. (1) było narzędziem podobnie niebezpiecznym jak broń palna czy nóż ” (str. 147 uzasadnienia). Oczywiście takie uzasadnienie w tym przypadku nie może przekonywać a tym samym nie może być podstawą ustalenia, iż oskarżony dopuścił się również w ramach tego samego czynu kwalifikowanego kumulatywnie przestępstwa z art. 159 k.k. Z powyższych więc względów Sąd odwoławczy, w konsekwencji wskazanej wyżej zmiany, wyeliminował z podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia przepis art. 159 k.k. Przemoc w stosunku do pokrzywdzonego została zastosowana w postaci pobicia pokrzywdzonego przez dwie osoby, które to pobicie, gdyby było rozpatrywane samodzielnie, stanowiłoby przestępstwo z art. 158§1 k.k. Sąd odwoławczy jednak nie przyjął tej podstawy prawnej w ramach kumulatywnej kwalifikacji, mimo przyjmowanej w orzecznictwie takiej możliwości (por. postanowienie SN z dnia 8 maja 2012 r., III KK 343/11, LEX nr 1212364 – dot. możliwości przyjęcia kwalifikacji kumulatywnej z art. 280§1 k.k. i art. 158§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. , co ma przełożenie również na przestępstwo wymuszenia rozbójniczego z art. 282 k.k. ). Sąd I instancji bowiem w treści opisu przypisanego oskarżonemu czynu nie przyjął, iż zastosowana wobec pokrzywdzonego przez dwóch sprawców przemoc w postaci pobicia go pałkami narażała go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156§1 k.k. lub w art. 157§1 k.k. , zaś bez przyjęcia w opisie czynu tych znamion nie jest możliwe przyjęcie również kwalifikacji prawnej z art. 158§1 k.k. , tym bardziej, że nie wywiedziono na niekorzyść oskarżonego apelacji. Wreszcie, mimo poprawności przyjęcia przez Sąd I instancji ustalenia, iż oskarżony działał w warunkach recydywy określonej w art. 64§1 k.k. a to ze względu na wcześniejsze skazanie oskarżonego za przestępstwo z art. 215§1 d. k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą, w ramach orzeczonej kary łącznej odbył w okresie od (...) r. do (...) r., Sąd I instancji w sposób oczywiście błędny w treści opisu czynu przywołał wyrok łączny Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) r. w sprawie (...) . Ta oczywista błędność wynika z faktu wydania tego wyroku łącznego po popełnieniu przez oskarżonego przypisanego mu przestępstwa z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. Tymczasem, zgodnie z art. 64§1 k.k. , by móc odpowiadać w warunkach tego przepisu, to najpierw sprawca musi być skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, musi odbyć co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności i dopiero po jej odbyciu musi popełnić przestępstwo podobne, za które był już skazany. Tymczasem oskarżony, jak wskazano wyżej, wcześniej był skazany za przestępstwo z art. 215§1 d. k.k. na karę pozbawienia wolności, odbył co najmniej 6 miesięcy kary za to przestępstwo a następnie w ciągu 5 lat popełnił kolejne przestępstwo z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. , tj. przestępstwo podobne do tego poprzedniego, przy czym za to pierwsze przestępstwo został on skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia (...) r. w sprawie (...) (k. 10.449-10.450). To oczywiste uchybienie, które powinno traktować się w ramach oczywistej omyłki pisarskiej ( art. 105§1 k.p.k. ) wymagało sprostowania i dlatego też Sąd odwoławczy orzekł w tym zakresie zastępując sformułowanie „15 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wobec niego wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) r. wydanym w sprawie (...) ” sformułowaniem „3 lat pozbawienia wolności, obejmującej karę 1 roku pozbawienia wolności, orzeczonej wobec niego wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia (...) r. wydanym w sprawie (...) ”. Wreszcie, z uwagi na wyeliminowanie z opisu czynu ustalenia, iż oskarżony posługiwał się niebezpiecznym narzędziem a tym samym i wyeliminowania z podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia przepisu art. 159 k.k. zaszła konieczność złagodzenia wymierzonej oskarżonemu za ten czyn kary i Sąd odwoławczy karę tę złagodził do 3 lat pozbawienia wolności. Kara ta oscyluje w dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w art. 282 k.k. a uwzględnia poprawnie przytoczone przez Sąd I instancji okoliczności obciążające, tj. działanie w warunkach recydywy i to w niedługim czasie po opuszczeniu przez niego zakładu karnego oraz działanie w dość brutalny sposób, bowiem zastosowana przemoc w celu wydobycia od pokrzywdzonego pieniędzy pochodzących z nielegalnej działalności sprowadziła się do zadania we dwie osoby wielu uderzeń przedmiotami w różne części ciała a zwłaszcza w głowę, co spowodowało dość poważne następstwa zdrowotne, skoro pokrzywdzony musiał być hospitalizowany przez okres 7 dni. Na korzyść zaś należało przyjąć jedynie upływ dość znacznego okresu czasu od popełnienia tego przestępstwa do dnia orzekania, który to okres był wynikiem nie tylko długotrwałości niniejszego postępowania, ale i samej postawy pokrzywdzonego, który bezpośrednio po zdarzeniu nie chciał donieść Policji na rzeczywistych sprawców jego pobicia. O powyższym Sąd odwoławczy orzekł w punkcie I lit. h wyroku. C. Czyn przypisany w punkcie 3 z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 286§2 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. Przestępstwo to nie ma związku z zarzucaną oskarżonemu działalnością w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, choć ma związek ze znajomością przez oskarżonego świata przestępczego na terenie W. i okolic, zajmującego się co najmniej kradzieżami samochodów. Sąd I instancji dokładne ustalenia faktyczne w tym względzie, jak również ocenę dowodów i okoliczności, które spowodowały wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności zawarł na str. 90-98 uzasadnienia wyroku. Z powyższą oceną należy w pełni się zgodzić. Sąd I instancji zawarł w tej części wszystkie dowody, które jednoznacznie wskazują na sprawstwo i winę oskarżonego Z. B. (1) w popełnieniu tego przestępstwa. Nie znajdując więc konieczności powtórzenia w całości tych dowodów należy wskazać na te ich fragmenty, które przesądzają o winie oskarżonego. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż faktycznie samochód marki V. (...) o nr rej. (...) , nabyty wcześniej przez T. B. i E. K. został w dniu (...) r. skradziony przez nieznanych sprawców a więc został on bezprawnie zabrany, nie ulega wątpliwości, iż o tej okoliczności oskarżony Z. B. (1) wiedział i nie ulega wątpliwości, iż nieznani sprawcy zażądali od pokrzywdzonego korzyści majątkowej w wysokości 15.000 dolarów USA za zwrot tego samochodu i że do przekazania

[... tekst skrócony ...]