XIV K 824/14

Sygn. akt III Kow.882/17el POSTANOWIENIE Dnia 14.07.2017r. Sąd Okręgowy w Słupsku Wydział III Penitencjarny w składzie: Przewodniczący Sędzia SR Słupsk del. do SO Słupsk Małgorzata Myczka-Banach Protokolant st. sekretarz sądowy Daria Staroń przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Słupsku J. K. po rozpoznaniu na posiedzeniu w Areszcie Śledczym w S. Oddział Zewnętrzny w U. wniosku skazanego T. D. ( D. ) s. P. o zezwolenie na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art.43 la § 1 pkt 1 i 2kkw oraz art.43 la § 3kkw w zw. z art.43 le § 1kkw i art.43 lb kkw postanawia: 1. odmówić skazanemu T. D. ( D. ) s. P. i J. , ur. dnia (...) w S. , zezwolenia na odbycie kary zastępczej 107 dni pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 04.02.2015r., sygn. akt XIV K 824/14 za czyn z art.278§1kk , poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, 2. zwolnić skazanego od wydatków należnych Skarbowi Państwa. UZASADNIENIE Skazany T. D. wystąpił z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na odbycie w systemie dozoru elektronicznego kary zastępczej pozbawienia wolności, orzeczonej w sprawie sygn. akt XIV K 824/14 Sądu Rejonowego w S. . Uzasadnił go chęcią kontynuowania zatrudnienia w piekarni oraz dalszym leczeniem choroby skóry. Zastępca Dyrektora Aresztu Śledczego w S. nie poparł wniosku skazanego o udzielenie zezwolenia na odbywanie kary w SDE. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art.43 la §1 pkt 1 i 2 k.k.w. zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego można udzielić wobec skazanego, któremu orzeczono karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą jednego roku, a nie zachodzą warunki przewidziane w art.64§2 Kodeksu karnego oraz jest to wystarczające dla osiągnięcia celów kary. Przepisy Ustawy stosuje się także do skazanego, wobec którego orzeczono zastępczą karę pozbawienia wolności za przestępstwo ( art.43 lb k.k.w. ). Z opinii Dyrektora Aresztu Śledczego w S. z dnia 21.06.2017r. wynika, że T. D. od dnia 6.06.2017r. odbywa karę zastępczą 107 dni pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 04.02.2015r. w sprawie XIV K 824/14, za czyn z art.278§1kk . Istotnym w sprawie jest fakt, że początkowo w powyższej sprawie Sąd orzekający wymierzył skazanemu, za przypisany czyn, karę 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Jednak, z uwagi na to, że skazany uchylał się od wykonywania orzeczonej mu kary, postanowieniem z dnia 17.03.2017r. Sąd zamienił uprzednio orzeczoną karę ograniczenia wolności na zastępczą karę pozbawienia wolności. To dowodzi, że skazany jest sprawcą niepoprawnym, który w sposób lekceważący odnosi się do nałożonych przez Sąd obowiązków, a orzeczona wobec skazanego kara o charakterze wolnościowym nie przyniosła oczekiwanego rezultatu. Także, co należy podkreślić, skazany nie jest sprawcą przypadkowym. Był uprzednio karany za czyn z art. 207§1kk w sprawie sygn. akt XIV K 145/13 Sądu Rejonowego w S. . Wówczas to orzeczono wobec niego karę ograniczenia wolności, którą z uwagi na uchylanie się od jej wykonania także zamieniono skazanemu na zastępczą karę pozbawienia wolności. Z odpisu wyroku w sprawie sygn. akt XIV K 145/13 wynika, że skazany w okresie od miesiąca września 2012r. do dnia 21 stycznia 2013r. na terenie Zespołu Szkół (...) w S. przy ulicy (...) oraz na terenie miasta S. znęcał się psychicznie nad małoletnią K. J. poprzez wyzywanie słowami wulgarnymi i obelżywymi i poniżanie w otoczeniu zespołu klasowego, prezentowanie wulgarnych gestów oraz złośliwe chowanie przyborów niezbędnych do zajęć praktycznych. Niewątpliwie, zachowanie skazanego wobec pokrzywdzonej było rażąco naganne, a także rozciągnięte w czasie. Uwzględnieniu wniosku o SDE sprzeciwiają się także ustalenia kuratora zamieszczone w opinii środowiskowej z dnia 19-20.06.2017r. Wynika z nich, że skazany uchylał się od wykonania orzeczonej mu kary ograniczenia wolności w sprawie sygn. akt XIV K 824/14. Przedstawiał wówczas zaświadczenia lekarskie informujące o niemożności wykonywania pracy fizycznej, tym niemniej świadczył pracę w piekarni na tzw. „nocki”. Również, w sprawie sygn. akt XIV K 145/13 skazany lekceważył nałożony przez Sąd obowiązek i unikał wykonania kary. Ujść uwadze Sądu nie może także fakt, że aktualnie wobec skazanego toczy się postępowanie karne w sprawie sygn. akt IIK 40/16 Sądu Okręgowego w S. w którym jest on oskarżony o czyn z art.258§2 k.k. Zatem, w ocenie Sądu, dowody zgromadzone w tej sprawie nie dają podstawy do przyjęcia, że skazany po opuszczeniu zakładu karnego będzie zachowywać się poprawnie, a w szczególności nie naruszy więcej zasad porządku prawnego. Skazanemu, który rozpoczął już odbywanie kary w zakładzie karnym, można udzielić zezwolenia na odbycie w systemie dozoru elektronicznego pozostałej części kary, jeżeli za udzieleniem zezwolenia przemawiają dotychczasowa postawa i zachowanie skazanego. Dodać należy, że postawa skazanego w warunkach izolacji więziennej również nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Z opinii Dyrektora Aresztu Śledczego w S. wynika, że skazany nie korzystał z nagród regulaminowych, nie był także karany dyscyplinarnie. W relacjach ze współosadzonymi jest zgodny. W stosunku do przełożonych prezentuje regulaminową postawę. Nie deklaruje uczestnictwa w podkulturze przestępczej. Karę odbywa w jednostce penitencjarnej typu zamkniętego, w systemie zwykłym, nie wyraził zgody na odbywanie kary w systemie programowego odziaływania. Zatem, skazany nie włączył się aktywnie w proces resocjalizacji. W ocenie Sądu penitencjarnego skazany jedynie poprawnie poddał się karze, co należy do jego obowiązku. Nie jest to jednak wystarczające do uwzględnienia wniosku. Niczym szczególnym nie wyróżniająca się postawa skazanego w toku odbywania kary nie uzasadnia przyjęcia, że w jego osobowości doszło do trwałej, a zarazem pozytywnej zmiany uzasadniającej stwierdzenie, że w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego, a tym samym, iż cele kary zostały osiągnięte. Zdaniem Sądu, mając na uwadze dotychczasowe zachowanie i postawę skazanego, w tym nieskuteczność orzekanych dwukrotnie kar o charakterze nieizolacyjnym, brak aktywności w procesie resocjalizacji należy bez wątpienia stwierdzić, iż dla osiągnięcia celów kary celowy jest dalszy pobyt skazanego w izolacji więziennej. Zważywszy więc na powyższe okoliczności wniosek T. D. o udzielenie mu zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego należy uznać za bezzasadny. Z tych też względów, postanowiono jak wyżej. O kosztach postępowania przed sądem orzeczono na podstawie przepisu art. 626§1k .p.k. w zw. z art.624§1 k.p.k. w zw. z art. 1§2 k.k.w.