I C 2991/23

Sygn. akt I C 2991/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K. ,15 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Magdalena Soboń po rozpoznaniu 15 marca 2024 r. w K. na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 148 1 k.p.c. sprawy z powództwa: (...) Bank S.A. z siedzibą w W. przeciwko M. Ł. o zapłatę I. zasądza od pozwanego M. Ł. na rzecz strony powodowej (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 137.024,70 złotych (sto trzydzieści siedem tysięcy dwadzieścia cztery złote siedemdziesiąt groszy) wraz z odsetkami: - umownymi za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 114.136,42 zł od dnia 23 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty, - ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 7.504,10 zł od dnia 22 lutego 2023 roku do dnia zapłaty, - ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 15.384,18 zł od dnia 30 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty; II. zasądza od pozwanego M. Ł. na rzecz strony powodowej (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 12.269,00 zł (dwanaście tysięcy dwieście sześćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sędzia Magdalena Soboń Sygn. akt I C 2991/23 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 15 marca 2024 r. Strona powodowa (...) S.A. z siedzibą w W. w pozwie z dnia 30 czerwca 2023 r. przeciwko pozwanemu M. Ł. domagała się zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda kwoty 137.024,70 zł, na którą składają się następujące należności: a) należność główna z tytułu niespłaconego kapitału w kwocie: 114.136,42 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 23 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty, b) niespłacone odsetki umowne za okres korzystania z kapitału naliczone według stopy procentowej w wysokości 14,76 % od dnia 24 czerwca 2022 r. do dnia 7 grudnia 2022, w kwocie: 7.504,10 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym do dnia zapłaty, c) niespłacone odsetki karne za opóźnienie w kwocie 15.384,18 zł od dnia 24 czerwca 2022 r. do dnia 21 czerwca 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia niniejszego pozwu do dnia zapłaty, Nadto strona powodowa wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Żądanie pozwu zostało oparte na następujących kluczowych twierdzeniach:  strona powodowa zawarła z pozwanym umowę konsolidacyjnego kredytu gotówkowego nr (...) z 30 marca 2020 r.,  pozwany nie wywiązał się z ciążącego na nim zobowiązania terminowego dokonywania spłat w wysokościach ustalonych w zawartej umowie,  w związku z powstaniem zaległości powód bezskutecznie wezwał pisemnie pozwanego do dobrowolnej spłaty zaległości informując jednocześnie o możliwości restrukturyzacji zadłużenia zgodnie z art. 75c Prawa bankowego ,  W związku z brakiem restrukturyzacji oraz zapłaty zaległych rat, strona powodowa wypowiedziała przedmiotową umowę z uwagi na bezskuteczny upływ okresu wypowiedzenia powód postawił całą należność w stan wymagalności, co czyni uzasadnionym powództwo w niniejszej sprawie,  Na wymagalne zadłużenie składają się: a) należność główna z tytułu niespłaconego kapitału w kwocie: 114.136,42 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia następnego po dniu wystawienia wyciągu z ksiąg bankowych, tj. od dnia 23 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty; b) niespłacone odsetki umowne za okres korzystania z kapitału naliczone według stopy procentowej w wysokości 14,76 % od dnia 24 czerwca 2022 r. do dnia 7 grudnia 2022 tj. ostatniego dnia obowiązywania umowy, w kwocie: 7.504,10 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym do dnia zapłaty; c) niespłacone odsetki karne za opóźnienie w kwocie 15.384,18 zł od dnia 24 czerwca 2022 r. do dnia 21 czerwca 2023 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia niniejszego pozwu do dnia zapłaty; Pozwany w odpowiedzi na pozew z 20 lutego 2024 r. domagał się oddalenia powództwa w całości i zasądzenia na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu. Obrona pozwanego zasadzała się na następujących kluczowych argumentach:  postanowienia umowy łączącej strony dotyczące prowizji są abuzywne, ponieważ nie zostały indywidualnie uzgodnione z pozwanym oraz godzą w dobre obyczaje i interes pozwanego, która posiada status konsumenta. Ponadto regulacja to może stanowić przejaw nieuczciwej praktyki rynkowej,  umowa w zakresie odsetek umownych narusza przepisy ustawy o kredycie konsumenckim oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z 23 kwietnia 2008 r,  pozwany złożył oświadczenie o kredycie darmowym na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim,  w sprawie nie zostały spełnione warunki wypowiedzenia określone w przepisach ustawy — Prawo bankowe dotyczących procedury wypowiedzenia umowy ( art. 75c ),  umowa kredytu nie została skutecznie wypowiedziana, ponieważ na moment podjęcia tej czynności zadłużenie nie istniało oraz nie zaszły przewidziane w umowie okoliczności uprawniające stronę powodową do jej wypowiedzenia,  wypowiedzenie umowy zostało podpisane przez osobę, która nie była umocowana do dokonywania tego typu czynności a oświadczenie nie zostało skutecznie doręczone pozwanemu,  zasądzenie rat z umowy kiedy powód domaga się roszczenia na skutek wypowiedzenia umowy byłoby wyjściem ponad żądanie,  pozwany zaprzecza prawdziwości treści dokumentów przedłożonych przez powoda pod kątem wysokości zadłużenia. I. Ustalenia faktyczne. (...) S.A. z siedzibą w W. jest następcą prawnym (...) Bank S.A. z siedzibą w W. - fakt bezsporny W postępowaniu przed Sądem Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie toczącym się pod sygnaturą VI Nc-e 277316/23 w ramach elektronicznego postępowania upominawczego powód wniósł 22 lutego 2023 r. powództwo, w którym domagał się zasądzenia na jego rzecz 127.625,89 zł. Postanowieniem z 11 kwietnia 2023 r. starszy referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie umorzył postępowanie w całości wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu. Dowód: akta sprawy Nc-e (...) (k. 39-42). Dnia 30 marca 2020 roku (...) Bank S.A. z siedzibą w W. jako kredytodawca oraz pozwany jako kredytobiorca zawarli umowę kredytu konsolidacyjnego kredytu gotówkowego nr (...) (dalej: umowa), zgodnie z którą Bank udzielił pozwanemu kredytu w wysokości 135.182,12 zł. kredyt udzielony został na okres 119 miesięcy. Kredyt przeznaczony był na sfinansowanie potrzeb konsumpcyjnych pozwanego i na spłatę zaciągniętych przez niego kredytów. Kredyt oprocentowany był według zmiennej stopy procentowej, która w dniu podpisania umowy wynosiła 8.99 % w stosunku rocznym. Całkowita kwota do zapłaty przez pozwanego ustalona w dniu zawarcia umowy wynosiła 204.548,59 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania ( (...) ) na dzień zawarcia umowy wynosiła 9.9 %. W przypadku opóźnienia w terminowym regulowaniu przez pozwanego zobowiązań pieniężnych wynikających z umowy, bank miał pobierać od kwoty niespłaconych w terminie zobowiązań podwyższone odsetki, w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie określonych w art 481 § 2 1 k.c. (stopa oprocentowania zadłużenia przeterminowanego). Odsetki podwyższone miały być pobierane począwszy od dnia następującego po wynikającym z umowy i wskazanym w harmonogramie spłat terminie wymagalności danego zobowiązania pieniężnego, aż do dnia spłaty tego zobowiązania. Raty kredytu były równe i płatne w okresach miesięcznych 24 dnia każdego miesiąca. Wysokość raty kredytu wynosiła 1.720,59 zł, z zastrzeżeniem, że wysokość pierwszej raty kredytu, która była ratą wyrównawczą, nie miała być wyższa wyższa niż 1.518,97 zł. Bank był uprawniony do rozwiązania umowy z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia w razie: a) Opóźnienia kredytobiorcy z zapłatą pełnej raty wynikającej z harmonogramu spłat za co najmniej jeden okres płatności pod warunkiem wezwania kredytobiorcy przez bank do zapłaty zaległości w terminie nie krótszym niż 14 dni roboczych i braku spłaty zaległości w odpowiedzi na to wezwanie we wskazanym przez bank terminie, b) niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu, c) braku realizacji celu kredytowania, w szczególności braku całkowitej spłaty kredytów wymienionych w §17 pkt 1 umowy, d) wprowadzenie banku w błąd co do tożsamości kredytobiorcy poprzez podanie nieprawdziwych danych osobowych, e) wprowadzenie banku w błąd przez złożenie dokumentów lub przedstawienie informacji, które okazały się niezgodne ze stanem rzeczywistym, f) utraty zdolności kredytowej przez kredytobiorcę. Po upływie okresu wypowiedzenia umowy kredytobiorca zobowiązany był do niezwłocznego zwrotu wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami i kosztami należnymi bankowi za okres korzystania z kredytu. Dowód: umowa kredytu wraz z pozostałą dokumentacją kredytową (k. 43-89). W ramach procedury zawierania umowy kredytu pozwany otrzymał i podpisał dokumenty informacyjne dotyczące warunków zaciąganego kredytu, tj. m.in. zasad i terminów spłaty kredytu, stopy oprocentowania kredytu oraz warunków jej spłaty, rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania oraz całkowitej kwoty do zapłaty przez pozwanego. Dowód: dokumenty informacyjne (k. 90-98). Pismem z 30 sierpnia 2022 r. strona powodowa wezwała pozwanego do zapłaty zaległości w kwocie 4983,52 zł w terminie 14 dni roboczych od daty doręczenia wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy. Do wezwanie dołączony został wniosek o restrukturyzację zadłużenia. Pismo zostało doręczone pozwanemu 8 września 2022 r. Dowód: wezwanie do zapłaty wraz z pełnomocnictwem i potwierdzeniem nadania i odbioru (k. 101-107). Pismem z 12 października 2022 r. strona powodowa złożyła oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu nr (...) z zachowaniem okresu wypowiedzenia określonego w umowie liczonego od dnia doręczenia wypowiedzenia jednocześnie informując pozwanego o postawieniu całości środków kredytowych wraz z odsetkami i kosztami w stan wymagalności w następnym dniu po upływie okresu wypowiedzenia. Bank miał rozważyć możliwość cofnięcia oświadczenia o wypowiedzeniu w przypadku uregulowania przez pozwanego w okresie wypowiedzenia całości zaległości. Pismo zostało doręczone pozwanemu 24 października 2022 r. Dowód: wypowiedzenie umowy wraz z pełnomocnictwem i potwierdzeniem nadania i odbioru (k. 108-111). Pismem z 12 grudnia 2022 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty zadłużenia powstałego w związku z wypowiedzeniem umowy kredytu w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Pismo zostało doręczone 21 grudnia 2022 r. Dowód: wezwanie do zapłaty wraz z pełnomocnictwem i potwierdzeniem nadania (k. 112-114v). Zadłużenie pozwanego na dzień 22 czerwca 2023 r. wynosiło: - 114.136,42 zł tytułem należności głównej, - 7.504,10 zł tytułem niespłaconych odsetek umownych kapitałowych naliczonych według stopy procentowej w wysokości 14,76 %, - 15.384,18 zł tytułem niespłaconych odsetek za opóźnienie naliczonych według stopy procentowej w wysokości24,50 %. Dowód: wyciąg z ksiąg bankowych wraz z pełnomocnictwem (k. 115-116) Dnia 18 września 2023 r. pozwany złożył powodowi oświadczenie o kredycie darmowym. Dowód: oświadczenie o kredycie darmowym (k. 128 v). II. Ocena dowodów Ustalenia stanu faktycznego zostały oparte na dowodach z dokumentów. W ocenie Sądu brak było racjonalnych przesłanek do kwestionowania autentyczności przedstawionych przez strony dokumentów. Stanowiły one dowód na fakt treści oświadczeń w nich stwierdzonych. III. Ocena prawna Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z § 9 umowy strona powodowa uprawniona była do rozwiązania umowy z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia m.in. w razie opóźnienia pozwanego z zapłatą pełnej raty wynikającej z harmonogramu spłat za co najmniej jeden okres płatności pod warunkiem wezwania kredytobiorcy przez bank do zapłaty zaległości w terminie nie krótszym niż 14 dni roboczych i braku spłaty zaległości w odpowiedzi na to wezwanie we wskazanym przez bank terminie. Zgodnie z przywołanym postanowieniem umowy, po upływie okresu wypowiedzenia umowy kredytobiorca zobowiązany był do niezwłocznego zwrotu wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami i kosztami należnymi bankowi za okres korzystania z kredytu. Nie budzi wątpliwości, że pozwany dopuściła się opóźnienia z zapłatą pełnej raty za co najmniej jeden okres płatności, a zatem spełniona została przesłanka uprawniająca stronę powodową do wypowiedzenia umowy. Powyższe wynika wprost z dokumentacji kredytowej i nie było kwestionowane przez strony niniejszego postępowania. W związku z powyższym to od dochowania przez stronę powodową procedury wypowiedzenia umowy zawartej w umowie łączącej strony zależała zasadność jej roszczenia. Podkreślenia wymaga także, że zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu ( art. 6 k.c. ) w procesie związanym z wykonaniem umowy kredytu powód jest zobowiązany udowodnić, że strony zawarły umowę tej kategorii, a także, że kredytu faktycznie udzielił, winien również wykazać ewentualnie czy zastrzeżone były odsetki i w jakiej wysokości oraz czy doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy. Zaciągający zobowiązanie powinien zaś wykazać wykonanie swego świadczenia w postaci zwrotu otrzymanej kwoty, przy czym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne ( art. 232 k.p.c. ). W ocenie Sądu strona powodowa wykazała przede wszystkim fakt zawarcia umowy kredytu z pozwanym i wykonania przez nią swojej części umowy – tj. wypłaty udzielonego pozwanemu kredytu. Strona powodowa przedłożyła umowę, która zawiera wszelkie istotne informacje z punktu widzenia ustalenia wysokości kredytu i kosztów dodatkowych. Natomiast pozostałe przedstawione przez stronę powodową dokumenty również nie pozostawiają wątpliwości co do wysokości udzielonego kredytu, a zatem dowodzą temu, jak wyglądać miała spłata kredytu, w jakiej kwocie itp. Strona powodowa wykazała również, że doszło do skutecznego wezwania do zapłaty oraz wypowiedzenia umowy łączącej strony bowiem przedłożyła w tym zakresie stosowne dowody w postaci wspomnianych oświadczeń, a także potwierdzeń odebrania przesyłki przez pozwanego oraz pełnomocnictw do złożenia tychże oświadczeń przez osoby działające w imieniu powoda. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania skuteczności czy też autentyczności wspomnianych oświadczeń. Natomiast wezwanie do zapłaty zawierało stosowne pouczenie dotyczące możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację kredytu oraz wzór takiego wniosku, a zatem nie można również zarzucić braku skuteczności procedury wypowiedzenia umowy przez powoda ze względy na niedochowanie przez niego wymogu wynikającego z art. 75c Prawa bankowego . Jednocześnie pozwany nie wykazał żadnych faktów pozwalających zakwestionować twierdzenia strony powodowej. Natomiast same twierdzenie pozwanego o braku autentyczności poszczególnych pism, ich nieskuteczności lub błędnym wyliczeniu wysokości świadczenia należnego stronie powodowej bez przedstawienia w tym zakresie dostatecznych twierdzeń i dowodów nie zasługiwało na uwzględnienie. To na pozwanym bowiem spoczywał w tym zakresie ciężar dowodu, ponieważ to on wywodził z tych faktów skutki prawne. W związku z powyższym roszczenie powstało, a stało się wymagalne za sprawą bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w wypowiedzeniu umowy. Do pozwanego kierowano również dwukrotnie wezwania do zapłaty. Roszczenie strony powodowej na datę wniesienia pozwu powstało i było wymagalne. Strona powodowa wykazała w toku sprawy co było źródłem zobowiązania pozwanego, sposób wyliczenia kwot należnych do spłaty oraz zaległości pozwanego. Nie było zatem powodu, by odmówić ochrony prawnej zgłoszonemu przez stronę powodową roszczeniu. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Podstawę prawną rozstrzygnięcia o odsetkach stanowi art. 481 k.c. W odniesieniu do terminu początkowego naliczania odsetek wskazać należy, że zobowiązanie dochodzone w niniejszej sprawie ma charakter bezterminowy. Termin spełnienia takiego świadczenia musi być wyznaczony zgodnie z art. 455 k.c. , a więc niezwłocznie po wezwaniu skierowanym przez wierzyciela. W konsekwencji żądanie odsetek zasadne jest dopiero od chwili wezwania dłużnika przez wierzyciela na podstawie art. 455 k.c. Powód z uwagi na brak spłaty zadłużenia w dniu 12 października 2022 r. skierował na adres pozwanego wypowiedzenie umowy wraz z informacją, że w następnym dniu po upływie okresu wypowiedzenia całość środków kredytowych wraz z odsetkami i kosztami stanie się wymagalna i będzie podlegać natychmiastowemu zwrotowi. Zgodnie z umową okres wypowiedzenia wynosił 30 dni. Pismo zostało doręczone pozwanemu 24 października 2022 r. Pozwany popadła zatem w opóźnienie z końcem 23 listopada 2022 r. Natomiast w związku ze związaniem Sądu zakresem żądania sformułowanego w pozwie ( art. 321 § 1 k.p.c. ) odsetki należało zasądzić zgodnie z żądaniem pozwu, czyli: a) w stosunku do kwoty 114.136,42 zł od dnia 23 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty, b) w stosunku do kwoty 7.504,10 zł od dnia 22 lutego 2023 r. do dnia zapłaty, c) w stosunku do kwoty15.384,18 zł od dnia 30 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty, Odnosząc się natomiast do kwestii zarzutu abuzywności postanowień umowy w zakresie prowizji banku stwierdzić należy, że był on nieuzasadniony. Zgodnie z art. 385 1 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu ( art. 385 1 § 3 k.c. ). Poprzez rzeczywisty wpływ konsument powinien dysponować wyborem co do włączenia w ogóle danego postanowienia do treści umowy, jak również co do nadania mu określonej treści. Powyższe uzasadnia wniosek, że postanowienia umowne zawarte w umowie będącej przedmiotem niniejszego postępowania nie były przedmiotem indywidualnych uzgodnień stron i dowodzi tego samo zawarcie umowy z zastosowaniem wzorca umownego. Zasady doświadczenia życiowego wskazują na to, że wzorce takie są jednostronnie przygotowane przez Bank, a konsumenci nie mają wpływu na ich treść. Kwestionowane przez pozwanego postanowienia umowne dotyczą natomiast głównych świadczeń stron. Zapłata prowizji przez kredytobiorcę została wprost wskazana w art. 69 Prawa bankowego jako jedno z świadczeń kredytobiorcy. Umowy kredytu zawierają w sobie element odpłatności, który stanowi decydujący powód, dla którego kredytodawca w ogóle decyduje się udostępnić kapitał kredytobiorcy. Odpłatność takiej umowy może przybrać formę zarówno zapłaty odsetek jak i prowizji. Z tego względu postanowienia dotyczące prowizji uznać należy za dotyczące głównych świadczeń stron. Nie ma też powody, by przedmiotowym postanowieniom odmówić waloru jednoznaczności. W umowie wprost została wskazana wysokość prowizji, a postanowienie jej dotyczące znajduje się na samym początku umowy. W ramach procedury zawierania umowy kredytu pozwany otrzymał i podpisał także dokumenty informacyjne dotyczące warunków zaciąganego kredytu, tj. m.in. zasad i terminów spłaty kredytu oraz całkowitej kwoty do zapłaty przez pozwanego. Tak więc kwestionowane przez pozwanego postanowienie umowne zostało sformułowane w sposób jasny i transparentny. W przedmiotowej sprawie Sąd nie uznał również podstaw do uznania skuteczności oświadczenia o kredycie darmowym złożonego przez pozwanego. Przede wszystkim uznać należy, że możliwość złożenia oświadczenia o kredycie darmowym ograniczona jest terminem jednego roku od dnia wykonania umowy ( art. 45 ust. 5 ustawy o kredycie konsumenckim ). Powód wykonał swoją część umowy, tj. uruchomił kredyt w 2020r. Z kolei pozwany złożył oświadczenie o kredycie darmowym w 2023 r., a zatem nie ulega wątpliwości, że po upływie wspomnianego rocznego terminu. Oświadczenie o kredycie darmowym było bezskuteczne również z tego powodu, że umowa kredytu spełniała warunki przewidziane w art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim . Umowa ta przede wszystkim zawierała wszystkie konieczne elementy konstrukcyjne, a wysokość i sposób ustalenia kosztów, opłat i odsetek również nie odbiega od wymogów przewidzianych w tejże ustawie. Nie było zatem podstaw do skorzystania przez pozwanego z uprawnienia wynikającego z art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim . W odniesieniu do pozostałych argumentów i stanowisk podniesionych przez strony w pismach procesowych wskazać należy, że w uzasadnieniu wyroku nie ma potrzeby i czy obowiązku wyrażania szczegółowego stanowiska do wszystkich poglądów prezentowanych przez strony, o ile nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy1 Celem uzasadnienia wyroku nie jest bowiem ocena stanowisk stron, ale wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia. Dopuszczalne jest rozprawienie się z poszczególnymi zarzutami niejako en bloc, poprzez zaprezentowanie odmiennego zapatrywania w kwestii faktów lub prawa nie pozostawiające przestrzeni dla racjonalnej obrony pozostałych zarzutów, które - przy uwzględnieniu koncepcji sądu - stają się wówczas bezprzedmiotowe2 IV. Koszty procesu Podstawę prawną orzeczenia o kosztach procesu stanowią art. stanowi art. 98 § 1, §1 1 i §3 k.p.c. w zw. art. 99 k.p.c. Pozwany przegrał sprawę w całości i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu jest zobowiązana zwrócić powodowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia jego praw. Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Na zasądzoną kwotę składają się: 6.852,00 zł tytułem opłaty od pozwu, 5.400,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sędzia Magdalena Soboń Sygn. akt I C 2991/23 ZARZĄDZENIE 1. odnotować w kontrolce uzasadnień sędziego (projekt uzasadnienia sporządzony przez asystenta sędziego); 2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnika pozwanego; 3. przedstawić akta wraz z wpływem lub za 21 dni. S. Magdalena Soboń 28 sierpnia 2024r. 1OSN z 29 października 1998 r., II UKN 282/98, Legalis nr 44600; 2OSA w W. z 20 grudnia 2017 r., VI ACa 1651/15, Legalis nr 1733044.