XIV C 1138/23

Sygn. akt XIV C 1138/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 października 2025 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu XIV Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Pile w składzie następującym: Przewodniczący sędzia Jacek Grudziński Protokolant p. o. stażysty Alicja Kop po rozpoznaniu w dniu 2 października 2025 roku w Pile sprawy z powództwa K. Z. i W. Z. (1) przeciwko Bankowi (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. o zapłatę 1. 
        Zasądza od pozwanego Banku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na rzecz powodów K. Z. i W. Z. (1) łącznie kwotę 105.955,05 zł (sto pięć tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt pięć złotych pięć groszy) i 82.373,48 CHF (osiemdziesiąt dwa tysiące trzysta siedemdziesiąt trzy franki szwajcarskie czterdzieści osiem centymów) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 stycznia 2024 roku do dnia zapłaty; 2. 
        Oddala powództwo w pozostałej części; 3. 
        Zasądza od pozwanego na rzecz powodów łącznie 1.000 zł (tysiąc złotych) tytułem opłaty od pozwu i 10.817 zł (dziesięć tysięcy osiemset siedemnaście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Jacek Grudziński Sygn. akt XIV C 1138/23 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 15 czerwca 2023 r. powodowie K. Z. i W. Z. (1) , wskazując jako pozwanego Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. , wnieśli o: 1. 
        Ustalenie nieważności umowy kredytowej Umowa kredytu hipotecznego KH / (...) /2006r. z dnia 21.07.2006 r. indeksowanego do CHF zawartej pomiędzy powodami K. i W. Z. (1) z Bankiem (...) S.A. z siedzibą w W. ; 2. 
        Zasądzenie od pozwanego solidarnie na rzecz powodów kwoty 105.955,05 zł tytułem zwrotu świadczeń nienależnych z uwagi na bezwzględną nieważność umowy oraz kwoty 74.402,76 CHF wraz z odsetkami od dnia doręczenia niniejszego pozwu pozwanemu. Ewentualnie powodowie wnieśli o zasądzenie od pozwanego solidarnie na rzecz powodów kwot 105.995,05 zł tytułem zwrotu świadczeń nienależnych z uwagi na bezwzględna nieważność umowy kredytu hipotecznego KH / (...) z dnia 21.07. 2006 r. oraz kwoty 74. 402,76 CHF wraz z odsetkami od dnia doręczenia niniejszego pozwu pozwanemu, tytułem zwrotu świadczeń nienależnych z uwagi na bezwzględną nieważność umowy kredytowej. Ewentualnie w przypadku uznania, że umowa kredytowa dalej może być wykonywana przy jednoczesnym wyeliminowaniu z niej abuzywnych zapisów, powodowie wnieśli o: 1. 
        Ustalenie, że zapis § 2 ust.2, zapis § 7 ust.1 umowy kredytu bankowego nr KH / (...) z dnia 21.07.2006r. nie wiążą powodów, a umowa będzie wykonywana nadal z ich pominięciem w ten sposób, że: a) 
        saldo początkowe zadłużenia kredytu odpowiadać będzie równowartości kwoty kredytu rzeczywiście wykorzystywanego przez powodów, wyrażonej w złotych, bez waloryzacji tej kwoty do waluty obcej, tj. kwoty 259.330 zł; b) 
        odsetki naliczane będą od salda zadłużenia w złotych polskich; c) 
        raty kapitało-odsetkowe spłacane będą przez powodów w złotych polskich z pominięciem przeliczania wypłaconej przez pozwany bank kwoty kredytu; 2. 
        Zasądzenie przez Sąd wyrokiem od pozwanego solidarnie na powodów kwoty 141.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia powództwa tytułem błędnie wyliczonych rat kapitałowo–odsetkowych na podstawie wyeliminowanych zapisów umownych jak w punkcie 1. Ponadto powodowie wnieśli o zasądzenie w każdym przypadku od pozwanego na rzecz powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Pismem z dnia 10 października 2023 r. powodowie zmienili swoje żądania w sprawie, w ten sposób, że wnieśli o: 1. 
        Zasądzenie przez Sąd wyrokiem od pozwanego solidarnie na rzecz powodów kwoty: a) 
        105.955,05 zł tytułem zwrotu świadczeń nienależnych z uwagi na bezwzględną nieważność Umowy Kredytu Hipotecznego KH / (...) z dnia 21.07.2006 r. b) 
        82.373,48 CHF wraz z odsetkami od dnia doręczenia niniejszego pozwu pozwanemu tytułem zwrotu świadczeń nienależnych z uwagi na bezwzględną nieważność umowy kredytowej. Ewentualnie w przypadku uznania, że umowa kredytowa może być wykorzystywana przy jednoczesnym wyeliminowaniu z niej abuzywnych zapisów, powodowie wnieśli o : 1) 
        ustalenie, że zapis § 2 ust.2, zapis § 7 ust.1 umowy kredytu bankowego nr KH / (...) z dnia 21.07.2006r. nie wiążą powodów, a umowa będzie wykonywana nadal z ich pominięciem w ten sposób, że: a) 
        saldo początkowe zadłużenia kredytu odpowiadać będzie równowartości kwoty kredytu rzeczywiście wykorzystywanego przez powodów, wyrażonej w złotych, bez waloryzacji tej kwoty do waluty obcej, tj. kwoty 259.330,00 zł; b) 
        odsetki naliczane będą od salda zadłużenia w złotych polskich; c) 
        raty kapitało-odsetkowe spłacane będą przez powodów w złotych polskich, z pominięciem przeliczania wypłaconej przez pozwany bank kwoty kredytu; 2) 
        zasądzenie przez Sąd wyrokiem od pozwanego solidarnie na powodów kwoty 141.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia powództwa tytułem błędnie wyliczonych rat kapitałowo – odsetkowych na podstawie wyeliminowanych zapisów umownych jak w punkcie 1. Ponadto powodowie wnieśli o zasądzenie w każdym przypadku od pozwanego na rzecz powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W odpowiedzi na pozew pozwany Bank (...) SA z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie solidarnie od powodów na jego rzecz kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia uprawomocnia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty. Na rozprawie dnia 2 października 2025 r. pełnomocnik powodów wyjaśnił, że z uwagi na spłacenie kredytów przez powodów, powodowie cofają żądanie ustalenia nieważności umowy sformułowane w punkcie pierwszym pozwu i w tym zakresie zrzekają się roszczenia. Natomiast pełnomocnik pozwanego oświadczył, że pozwany podtrzymuje stanowisko pozwanego wyrażone w odpowiedzi na pozew i w dalszych pismach procesowych. Postanowieniem z dnia 2 października 2025 r. Sąd umorzył postępowanie w części dotyczącej żądania ustalenia nieważności umowy kredytowej z 21.07. 2006 r. (punkt I pozwu). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powodowie W. Z. (1) i K. Z. pozostają w związku małżeńskim od 1978 roku a w ich małżeństwie obowiązuje ustrój wspólnoty majątkowej małżeńskiej. W 2006 roku powód służył jako oficer wojska polskiego i w związku z tym małżonkowie mieszkali w mieszkaniu służbowym. Również powódka była czynna zawodowo: pracowała jako logistyk. Małżonkowie zdecydowali się na budowę domu jednorodzinnego. Zakupili działkę budowlaną. Z uwagi na to, że małżonkowie nie mieli w pełni środków na budowę domu, zdecydowali się na zaciągniecie kredytu. Początkowo wzięli kredyt złotówkowy w banku (...) na kwotę 230.000 zł. Jednak w mediach coraz częściej pojawiały się informację, o tym, że kredyty udzielane we frankach szwajcarskich są bardzo korzystne dla konsumentów. Powodowie zdecydowali się więc wziąć kolejny kredyt, tym razem w banku Millennium. Strony zamieniły więc kredyt złotówkowy w banku (...) , na kredyt we frankach szwajcarskich w banku (...) . W dniu 21 lipca 2006 r. powodowie, jako kredytobiorcy, zawarli z Bankiem (...) S.A. z siedzibą w W. umowę o kredyt hipoteczny nr KH / (...) (zwaną dalej „umową”), na podstawie której bank udzielił im kredytu w kwocie 259.330 złotych (§ 2 ust. 1 umowy). Zgodnie z zapisem § 2 ust. 2 umowy kredyt indeksowany był do CHF, po przeliczeniu wypłaconej kwoty zgodnie z kursem kupna CHF według tabeli kursów walut obcych obowiązującej w banku w dniu uruchomienia kredytu lub transzy. (§ 2 ust. 2 umowy). Kredyt miał zostać przeznaczony na wykończenie rozpoczętej budowy: 50.000,00 zł; inne potrzeby konsumpcyjne: 5.000 zł; spłata innego kredytu mieszkaniowego: 204.330 zł (§ 2 ust. 3 Umowy kredytu). Powodowie oświadczyli w umowie, że przed zawarciem umowy otrzymali regulamin kredytowania osób fizycznych w ramach usług bankowości hipotecznej w Banku (...) S.A. , zapoznali się z nim i zaakceptowali postanowienia w nim zawarte (§ 1 ust. 1 umowy). Okres kredytowania wynosił 204 miesięcy (§ 2 ust. 6 umowy). Kredyt miał zostać wypłacony w trzech transzach (§ 3 umowy). Kredyt oprocentowany był według zmiennej stopy procentowej. Wysokość oprocentowania kredytu wynosiła 2.5600 % w stosunku rocznym, co stanowiło sumę stopy referencyjnej LIBOR 3M (CHF) obowiązującej w dniu sporządzania umowy oraz marży w wysokości 1.04 p.p. stałej w całym okresie kredytowania. Oprocentowanie ulegało zmianie w zależności od zmiany stopy referencyjnej LIBOR 3M (CHF) (§ 6 umowy). Powodowie zobowiązali się spłacić kwotę kredytu wyrażoną w CHF w złotych polskich z zastosowaniem kursu sprzedaży CHF obowiązującego w dniu płatności raty kredytu, zgodnie z tabelą kursów walut obcych pozwanego banku. Kredyt miał być spłacany w 204 ratach miesięcznych, w tym 3 rat obejmujących odsetki w okresie karencji spłaty kredytu oraz 201 ratach miesięcznych, które zawierają malejącą część odsetek oraz rosnącą część raty kapitałowej. Spłata kredytu następować miała poprzez bezpośrednie potrącanie przez bank należnych mu kwot z rachunku powodów o numerze określonym w umowie. Spłaty miały następować w tym samym dniu miesiąca w jakim miała miejsce wypłata kredytu, począwszy od miesiąca następnego po pierwszej wypłacie środków z kredytu (§ 7 ust. 1-4 umowy). W umowie przewidziano uprawnienie kredytobiorcy do złożenia pisemnej dyspozycji wcześniejszej spłaty kredytu, w której kredytobiorca zobowiązany był wskazać jednocześnie, czy wcześniejsza spłata skróci okres spłaty kredytu z zachowaniem miesięcznych rat kapitałowo-odsetkowych czy też zmniejszy wysokość miesięcznych rat kapitałowo-odsetkowych z zachowaniem okresu spłaty kredytu (§ 8 ust. 1 umowy kredytu). Zabezpieczenie spłaty kredytu wraz z odsetkami i innymi kosztami stanowiły: 1. 
        Hipoteka kaucyjna od kwoty 440.861 złotych na rzecz banku, ustanowiona na prawie własności nieruchomości położonej: ul. (...) , P. , wpisanej do księgi wieczystej nr (...) , prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Pile VI Wydział Ksiąg Wieczystych; 2. 
        Cesja na bank praw z polisy ubezpieczeniowej od ognia i innych zdarzeń losowych powyższej nieruchomości; 3. 
        Cesja na bank praw z polisy ubezpieczeniowej na życie kredytobiorcy, którym jest W. Z. (1) . Cesja na bank praw z polisy ubezpieczeniowej na życie kredytobiorcy, którym jest K. Z. (§ 9 ust. 1 umowy kredytu). Wszelkie zmiany umowy wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności za wyjątkiem zmiany oprocentowania kredytu w przypadku zmiany stopy referencyjnej, zmiany regulaminu, zmiany długości okresu kredytowania wynikającej z przedterminowej, częściowej spłaty kredytu oraz zmiany cennika. Integralną częścią umowy był regulamin, pełnomocnictwo do dokonywania czynności w imieniu kredytobiorców oraz cennik. W zakresie nieuregulowanym umową zastosowanie miały postanowienia regulaminu (§ 11 ust. 1, 2 i 5 umowy). Umowa została zawarta na obowiązującym wówczas w pozwanym banku wzorcu umownym. Integralną część umowy kredytu stanowił Regulamin kredytowania osób fizycznych w ramach usług bankowości hipotecznej w Banku (...) S.A. Zgodnie z § 3 ust. 2 regulaminu, kredyt mógł być indeksowany kursem waluty obcej na podstawie obowiązującej w banku (...) . W § 8 ust. 3 Regulaminu kredytu przewidziano, iż w przypadku kredytu w walucie obcej, kwota raty spłaty miała być obliczona według kursu sprzedaży dewiz obowiązującego w banku na podstawie obowiązującej w banku tabeli kursów walut obcych z dnia spłaty. /dowód: umowa kredyt hipoteczny nr KH / (...) ( k. 17-20)/,  regulamin kredytowania osób fizycznych w ramach usług bankowości hipotecznej w Banku (...) S.A. (k. 171-180)/ Kredyt został uruchomiony w trzech transzach: 204.330,01 zł w dniu 02.08.2006 r., 49.999,99 zł w dniu 24.08.2006 r. i 5.000 zł w dniu 24.06.2008 r. Początkowo powodowie spłacali raty kredytowe w złotych polskich. W okresie od uruchomienia kredytu do 03.10.2011 r. uiścili na rzecz banku 105.955,05 zł (76.242,09 zł tytułem spłaty kapitału i 29.712,96 zł tytułem spłaty odsetek). Po 3 października 2011 r. powodowie spłacali raty kredytu we frankach szwajcarskich. Do 2 czerwca 2022 r. powodowie uiścili na rzecz banku 74.402,76 CHF (71.146,40 CHF tytułem spłaty kapitału i 3.256,36 CHF tytułem spłaty odsetek). /zaświadczenie z 01.07.2022 r. k. 20-23v., zaświadczenie z 19.03.2021 r. k. 24-33v./ W dniu 4 marca 2022 r. powodowie złożyli reklamację od umowy kredytu bankowego nr KH / (...) , która z uwagi na zastosowanie w treści klauzul umownych jest nieważna, w związku z czym powodowie wnieśli o polubowne rozwiązanie sporu i zawarcie odpowiedniej, satysfakcjonującej wszystkich ugody. W odpowiedzi z dnia 31 marca 2022r. pozwany wskazał, że jego zdaniem łącząca strony umowy została skonstruowana w sposób prawidłowy, nie zawiera zapisów abuzywnych i w związku z tym nie wymaga wprowadzenia żadnych zmian. /reklamacja powodów (k. 34-36), odpowiedź pozwanego (k. 37-38)/ W okresie od 3 lipca 2022 r. do 2 sierpnia 2023 r. powodowie uiścili na rzecz pozwanego z tytułu spłaty kredytu kwotę 7.970 CHF. W dniu 2 sierpnia 2023 r. kredyt został przez powodów całkowicie spłacony. /wydruki spłaty kredytu ( k. 99-124), zaświadczenie o spłacie kredytu (k. 98)/ Bank złożył powodom oświadczenie z dnia 18 marca 2024 r. w przedmiocie skorzystania przez niego z prawa zatrzymania świadczeń spełnionych przez nich na rzecz banku w ramach wykonania spornej umowy do czasu zaoferowania przez powodów zwrotu świadczenia spełnionego przez bank na rzecz powodów w postaci zapłaty kwoty 259.330,00 zł tj. równo wartości wypłaconego kapitału kredytu. Oświadczenie to zostało doręczone powodom dnia 28 marca 2024 r. Pełnomocnik pozwanego był umocowany do złożenia w jego imieniu oświadczenia woli w zakresie skorzystania z prawa zatrzymania. /oświadczenia o skorzystaniu z prawa zatrzymania wraz z pełnomocnictwem oraz potwierdzeniem odbioru (k. 296-303)/ Na etapie zawierania spornej umowy powodowie nie prowadzili działalności gospodarczej. Nieruchomość zakupiona ze środków pochodzących ze spornego kredytu została zakupiona w celu zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych i w tym celu dalej jest wykorzystywana - powodowie w dalszym ciągu w niej zamieszkują. /przesłuchanie powodów (k. 283-285, k. 313-314)/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następującą ocenę dowodów: Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, na podstawie których Sąd dokonał ustaleń, nie budziły wątpliwości co do swojej prawdziwości, jak też nie były przez strony podważane pod jakimkolwiek względem. Dlatego Sąd uznał je za w pełni godne zaufania. Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Co się tyczy dowodu z przesłuchania stron, to w niniejszej sprawie, z oczywistych względów, znaczenie dla jej rozstrzygnięcia mogły mieć jedynie zeznania powodów i dlatego Sąd dowód z przesłuchania stron ograniczył tylko do nich. Strony są osobami najbardziej zainteresowanymi wynikiem sprawy, skutkiem czego dowód z ich zeznań jest bardzo niepewnym źródłem poznania prawdy. Ponadto w chwili składania przez powodów zeznań minęło ponad kilkanaście lat od zawarcia umowy kredytu, co nie mogło nie mieć negatywnego wpływu na ich pamięć i to niezależnie od tego, że okoliczności zawarcia umowy, jako dotyczące bardzo istotnej dla niej kwestii życiowej, mogły się jej mocno wryć w pamięć. Przemawiało to za podejściem do tych zeznań z ograniczonym zaufaniem. Taka ich ostrożna ocena prowadziła do wniosku, że są wiarygodne. Przedstawione przez powodów okoliczności dotyczące zawarcia umowy kredytowej i jej wykonania są co do zasadniczych kwestii zgodne z treścią zgromadzonych w aktach dokumentów. Dlatego nie było podstaw, żeby zeznaniom powodów odmówić wiary. Na rozprawie dnia 17 września 2024 r. Sąd na podstawie art. 235 2 § 1 i 5 k.p.c. pominął dowód z zeznań świadka E. Ś. wnioskowany przez pozwanego w odpowiedzi na pozew. Zdaniem Sądu przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka zmierzało by jedynie do przedłużenia postępowania i nie wniosło by nic nowego do sprawy. Postanowieniem z dnia 28 marca 2025 r. na podstawie art. 235 2 § 1 i 5 k.p.c. Sąd pominął dowód z opinii biegłego z dziedziny finansów, bankowości oraz rachunkowości wnioskowany przez pozwanego. Zdaniem Sądu dowód ten był zbyteczny w niniejszej sprawie i zmierzałby jedynie do przedłużenia postępowania. Wysokość kwot uiszczonych przez powodów Sąd zważył, co następuje: Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała ocena ważności umowy kredytowej zawartej przez strony. Nieważność tej umowy stanowiła przesłankę zasądzenia od pozwanego na rzecz powodów kwot dochodzonych w pozwie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotowa umowa kredytu miała charakter umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej. Tego rodzaju umowa wykształciła się w obrocie jako podtyp umowy kredytu. Charakteryzuje się ona tym, że kwota kredytu zostaje wyrażona w złotówkach, ale zostaje poddana indeksacji, czyli przeliczeniu na walutę obcą - w tym wypadku frank szwajcarski - według zasad przewidzianych w umowie; w ten sposób przeliczona kwota kredytu stanowi podstawę do ustalenia wysokości rat, które są spłacane w złotych po ich przeliczeniu na tę walutę w dacie wymagalności. Zastosowanie konstrukcji indeksacji w celu ustalenia salda kredytu i wysokości świadczeń, do których zobowiązany jest kredytobiorca, nie narusza istoty umowy kredytu. Zachowana jest jej istota, która polega na tym, że bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy kwotę środków pieniężnych a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie oraz zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty ( art. 69 ust. 1 prawa bankowego ). Takie stanowisko zostało też wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyroki z 19 marca 2015 r., IV CSK 362/14, OSNC - ZD 2016 , Nr 3, poz. 49, z 22 stycznia 2016 r., I CSK 1049/14, OSNC 2016, Nr 11, poz. 134, z 8 września 2016 r., II CSK 750/15, z 14 lipca 2017 r., z 27 lutego 2019 r., II CSK 19/18, z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18). W myśl art. 69 ust. 2 Prawa bankowego , umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności: 1) strony umowy, 2) kwotę i walutę kredytu, 3) cel, na który kredyt został udzielony, 4) zasady i termin spłaty kredytu, 5) wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany, 6) sposób zabezpieczenia spłaty kredytu, 7) zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu, 8) terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych, 9) wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje, 10) warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy. Sporna umowa kredytu indeksowanego do waluty obcej (CHF) spełnia wymagania art. 69 ustawy - Prawo bankowe (w brzmieniu obowiązującym w dacie jej zawarcia). Znane są strony umowy, kwota i waluta kredytu (podana w PLN), cel na jaki kredyt został udzielony, zasady i termin jego spłaty, wysokość oprocentowania i zasady jego zmiany (marża i zmienna stopa bazowa). Oceny tej nie zmienia okoliczność, że kwota udzielonego kredytu miała być waloryzowana kursem waluty obcej przez ustalenie wysokości sumy kredytowej - wypłaconej w walucie polskiej - w walucie obcej, a następnie ustalanie wartości spłaty dokonanej w walucie polskiej i wysokości pozostałego do spłaty zadłużenia również w tej walucie. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że w przeciwieństwie do umowy kredytu denominowanego znana była w tym przypadku od początku kwota kredytu w złotych. Jednocześnie nie ulegało przy tym wątpliwości, iż zawarta przez strony umowa kredytu nie jest umową kredytu walutowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 listopada 2019 r., IV CSK 13/19). Stosownie do art. 353 1 k.c. , strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według współżycia społecznego. Jak z tego wynika, artykuł 353 1 k.c. , wyrażający zasadę wolności (swobody) umów, wyznacza trzy granice tej wolności, którymi są: natura stosunku, ustawa i zasady współżycia społecznego. Natura umowy gospodarczej i generowanego przez nią stosunku sprowadza się generalnie do tego, że wyraża ona i pozwala realizować interes każdej ze stron, ponieważ zaś interesy te bywają przeciwstawne, istotę umowy stanowi uzgodnienie woli stron, wyrażającej ich interesy. Zgoda obydwu stron jest oczywistym wymogiem tak przy zawarciu umowy, jak i przy zmianach jej treści (por. uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 22 maja 1991 r., III CZP 15/91, OSNC 1992/1/1). Sąd nie podziela zatem poglądu o bezwzględnej nieważności zawartej przez strony umowy kredytowej z powodu wprowadzenia do tej umowy elementu waloryzacji (indeksacji) kwoty kredytu do waluty obcej (CHF). Uzasadniony był natomiast zarzut powodów, że zawarta przez nich z pozwanym bankiem umowa kredytowa zawiera klauzule niedozwolone (abuzywne). Rozważania w tym zakresie należy rozpocząć od przytoczenia art. 385 1 § 1 k.c. Stanowi on: § 1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. § 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. § 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Powyższy przepis stanowi implementację do polskiego prawa dyrektywy Rady 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Rodzi to obowiązek dokonywania jego wykładni w taki sposób, który pozwala urzeczywistnić cele tej dyrektywy. Dlatego w ramach tej wykładni należy brać pod uwagę treść tej dyrektywy i dotyczące jej orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ( (...) ) (por. uchwałę 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021/9/56). Z art. 385 1 § 1 k.c. wynika, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są takie zapisy, które: 1) znajdują się w umowie zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem, 2) nie zostały z nim indywidualnie uzgodnione 3) kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami rażąco naruszając jego interesy oraz 4) nie dotyczą głównych świadczeń stron, w tym ceny lub wynagrodzenia, o ile świadczenia te są jednoznacznie określone. Niewątpliwe jest, że przy zawieraniu umowy z powodami pozwany bank działał jako przedsiębiorca. Równie niewątpliwe jest, że powodowie zawarli umowę jako konsumenci w rozumieniu art. 22 1 k.c. Stanowi on, że za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Powodowie zawarli zaś sporną umowę bez jakiegokolwiek związku z działalnością gospodarczą, której na dzień jej podpisania nie prowadzili. Jak wynika nadto z poczynionych ustaleń faktycznych postanowienia dotyczące mechanizmu indeksacji nie zostały indywidualnie uzgodnione z powodami. W doktrynie i orzecznictwie przedstawiane były różnorodne poglądy co do oceny czy klauzule indeksacyjne określają główne czy też poboczne świadczenie stron w rozumieniu art. 385 1 § 1 zd. 2 k.c. W ocenie Sądu przekonujące jest stwierdzenie, że za postanowienia umowne mieszczące się w pojęciu "głównego przedmiotu umowy" w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r. należy uważać te, które określają podstawowe świadczenia w ramach danej umowy i które z tego względu charakteryzują daną umowę. Za takie uznawane są m.in. postanowienia (określane niekiedy jako "klauzule ryzyka walutowego"), które wiążą się z obciążeniem kredytobiorcy-konsumenta ryzykiem zmiany kursu waluty i związanym z tym ryzykiem zwiększenia kosztu kredytu. Zatem za klauzule określające świadczenie główne należy uznać zapisy umowy kredytu złotowego indeksowanego do waluty obcej kształtujące mechanizm indeksacji. W konsekwencji w ten sam sposób należy ocenić postanowienie stanowiące część mechanizmu indeksacyjnego, określające sposób oznaczenia kursu miarodajnego dla dokonywania przeliczeń walutowego (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V CSK 382/18, z 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt III CSK 159/17, OSP 2019, z. 12, poz. 115, i z 9 maja 2019 r., sygn. akt I CSK 242/18, nie publ.). Podkreślić należy, że skoro zasady i termin spłaty kredytu stanowią istotne postanowienia umowy kredytu to klauzule indeksacyjne na podstawie, których ustalana jest wysokość zobowiązania kredytobiorcy i zasady spłaty tego zobowiązania muszą być określane jako zapisy określające świadczenie główne kredytobiorcy. Analizując zapisy przedmiotowej umowy i regulaminu, który był integralną jej częścią, sąd uznał, że mechanizm indeksacji określający główne świadczenie powodów nie został określony w przedmiotowej umowie w sposób jednoznaczny. Dla takiego uznania zasadnicze znacznie ma to, czy umowa i regulamin wskazuje w sposób jednoznaczny powody i specyfikę mechanizmu przeliczania waluty, tak by konsument mógł przewidzieć, na podstawie transparentnych i zrozumiałych kryteriów, wynikające dla niego z tego faktu konsekwencje ekonomiczne. Tymczasem w spornej umowie nie ma żadnych podstaw dla ustalenia, jakie będzie saldo kredytu na datę jego uruchomienia w CHF i jaki mechanizm miałby doprowadzić do uzyskania tej kwoty, będącej następnie podstawą wyliczenia poszczególnych rat kredytowych. Z tych właśnie względów zapisy umowy kreujące klauzule indeksacyjne w żadnym razie nie mogą być uznane jako jednoznaczne. Podsumowując powyższe uwagi dla potrzeb oceny klauzuli indeksacyjnej i tabel kursowych zawartych w przedmiotowej umowie kredytu, wskazać można, że w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami rażąco naruszają interesy konsumenta takie postanowienia umowne, które, przez nielojalne, nierzetelne, czy nieuczciwe wykorzystanie zaufania konsumenta i braku po jego stronie odpowiedniej wiedzy, powodują nieusprawiedliwioną, poważną nierównowagę kontraktową na korzyść przedsiębiorcy. Sąd uznał, iż w treści zaskarżonej umowy znalazły się postanowienia, które można było uznać za abuzywne. Były to postanowienia, dotyczące indeksowania udzielonego powodom kredytu w złotych do obcej waluty, franka szwajcarskiego w połączeniu z obowiązkiem spłaty kredytu według kursu kupna franka szwajcarskiego z dnia spłaty. Postanowienia te okazały się w ocenie Sądu nieuczciwe w stosunku do powodów – konsumentów przede wszystkim z uwagi na fakt, iż na mocy owych postanowień umowy, pozwany bank mógł samodzielnie kształtować wysokość raty kredytu, według nieskonkretyzowanych w umowie kryteriów. Konsekwencją tego, był zatem stan, który miał miejsce w niniejszej sprawie, iż w przypadku znacznego wzrostu kursu waluty obcej w stosunku do złotówki, rata kredytu oraz wysokość aktualnego salda zadłużenia, wzrastały w znaczny sposób. Umowa zatem w zawartym przez strony kształcie była umową nadmiernie ryzykowną i naruszającą w ten sposób interesy powodów, niebędących przecież specjalistami z dzieciny bankowości i obrotu walutami obcymi świadomymi ryzyka kursowego. Za niedozwolone (abuzywne) zatem należało uznać postanowienia umowy dotyczące indeksacji kredytu do waluty franka szwajcarskiego. Postanowienia te dawały Bankowi nieuzasadnioną swobodę w jednostronnym określaniu rzeczywistego rozmiaru zobowiązania własnego w zakresie wypłaty kredytu i zobowiązania kredytobiorcy w zakresie spłaty rat kredytu, co czyni niniejsze powództwo uzasadnionym. W tym miejscu należy nadmienić, iż klauzula indeksacyjna w brzmieniu: „Kredyt jest indeksowany do CHF, po przeliczeniu wypłaconej kwoty zgodnie z kursem kupna CHF według Tabeli Kursów Walut Obcych obowiązującej w Banku (...) w dniu uruchomienia kredytu lub transzy” została uznana za niedozwoloną wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie, XVII Wydział Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 14 grudnia 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt XVII AmC 426/09. Na skutek powyższego, klauzula ta została zarejestrowana w rejestrze klauzul niedozwolonych prowadzonym przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów pod nr. (...) . W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że skutkiem wpisu do tego rejestru jest brak możliwości ponownego żądania uznania za niedozwolony tego samego postanowienia stosowanego przez tego samego przedsiębiorcę w tym samym wzorcu, ale żądanie takie nie może być skierowane także przeciwko innemu przedsiębiorcy. Uznanie postanowienia wzorca umownego za niedozwolony jest równoznaczne z uznaniem tego postanowienia za nieskuteczne - nieważne we wszystkich stosunkach, w jakich zostało ono wykorzystane. Sąd był więc związany wpisem do rejestru przy ocenianiu tożsamo brzmiącego postanowienia wzorca umowy, którym posługuje się inny przedsiębiorca w innym wzorcu umowy. Skutkiem uznania za niedozwolone postanowień umownych dotyczących zasad ustalania kursów walut, jest konieczność ich pominięcia przy ustalaniu treści stosunku prawnego wiążącego konsumenta ( art. 385 1 § 1 k.c. ). Postanowienia takie przestają wiązać już od chwili zawarcia umowy. Oznacza to, że nie stanowią elementu treści stosunku prawnego i nie mogą być uwzględniane przy rozpoznawaniu spraw związanych z jego realizacją. Za niedozwolone (abuzywne) zatem należało uznać postanowienia umowy zawarte w § 2 ust. 2 oraz w § 7 ust. 1 umowy. Są to postanowienie dotyczące indeksacji kredytu do waluty franka szwajcarskiego. Rozważenia jednak wymagała kwestia, czy uznanie wyżej wskazanych postanowień umownych za niedozwolone powinno skutkować uznaniem całej umowy za nieważną i wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. W ocenie sądu z uwagi na najnowsze orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego przyjąć nalazło, że usunięcie z przedmiotowej umowy kwestionowanych w pozwie klauzul umownych jako abuzywnych skutkuje nieważnością całej umowy, bowiem nie jest możliwe wykonywanie umowy w kształcie pozbawionym zakwestionowanych klauzul. W świetle art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13/EWG Państwa Członkowskie stanowią, że na mocy prawa krajowego nieuczciwe warunki w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami nie będą wiążące dla konsumenta, a umowa w pozostałej części będzie nadal obowiązywała strony, jeżeli jest to możliwe po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków. Jak uściśla odnosząc się do tejże kwestii (...) w wyroku z dnia 14 marca 2019 roku w sprawie Z. D. przeciwko (...) Bank H. Z. . (C-118/17): „o ile Trybunał w wyroku z dnia 30 kwietnia 2014 roku, K. i K. R. (C-26/13, EU:C:2014:282, pkt 83, 84), uznał możliwość zastąpienia przez sąd krajowy nieuczciwego postanowienia przepisem prawa krajowego o charakterze uzupełniającym w celu dalszego istnienia umowy, o tyle z orzecznictwa Trybunału wynika, że możliwość ta jest ograniczona do przypadków, w których rozwiązanie umowy jako całości naraziłoby konsumenta na szczególnie szkodliwe skutki, wobec czego ten ostatni poniósłby negatywne konsekwencje (zob. podobne wyroki: z dnia 7 sierpnia 2018 r., B. S. i E. C. , C-96/16 i C-94/17, EU:C:2018:643, pkt 74; z dnia 20 września 2018 r., (...) Bank (...) , C-51/17, EU:C:2018:750, pkt 61).”. W wyroku z dnia 3 października 2019 r. (C-260/18) (...) uznał, że można unieważnić całą umowę, jeśli zawarto w niej nieuczciwe klauzule, przy czym głównym wskazaniem dla podjęcia przez sąd takiej decyzji ma być interes kredytobiorcy. (...) wskazał jednocześnie, że w sytuacji, gdy usunięcie nieuczciwych warunków umowy zmienia charakter tej umowy i jej główny przedmiot może ulec zmianie, prawo Unii nie stoi na przeszkodzie unieważnieniu umowy. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że uzupełnianie niekompletnej umowy po wyeliminowaniu z niej klauzul abuzywnych powinno mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2015 r., II CSK 768/14, OSNC z 2015 r., nr 11, poz.132). Konstrukcja zastosowana w art. 385 1 § 2 k.c. stanowi implementację do krajowego systemu prawnego dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 095, z dnia 21 kwietnia 1993r.) i ma realizować zadanie sankcyjne, zniechęcając profesjonalnych kontrahentów zawierających umowy z konsumentami od wprowadzania do nich tego rodzaju postanowień (por. np. wyrok Trybunału Sprawiedliwości WE z dnia 14 czerwca 2012 r., C-618/10, B. E. de C. , (...) :EU:C:2012:349). Podobne wnioski wynikają z wyroku (...) z dnia 3 października 2019 roku w sprawie D. (C-260/18) – choć sprawa ta dotyczyła kredytu indeksowanego, a nie denominowanego kursem (...) . Trybunał wskazał, że sąd nie może samodzielnie uzupełnić luki w umowie po wyeliminowaniu z niej niedozwolonej klauzuli indeksacyjnej. Zgodnie z orzeczeniem Trybunału, nieuczciwe warunki dotyczące różnic kursowych nie mogą być zastąpione zasadami ogólnymi. W konsekwencji powyższych uwag należało uznać, że wyeliminowanie z przedmiotowej umowy kredytu niedozwolonych postanowień umownych prowadzi do jej nieważności. Jak już wcześniej zaznaczono, stwierdzenie nieważności zawartej przez strony umowy, otwiera powodom drogę do żądania zwrotu kwot, które świadczyli na rzecz pozwanego w wykonaniu nieważnej umowy kredytowej. Zgodnie z art. 405 k.c. , kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Z kolei art. 410 § 1 k.c. stanowi, że powyższy przepis stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego. Stosownie zaś do art. 410 § 2 k.c. , świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Kwoty uiszczone przez powodów z uwagi na zaistnienie w umowie kredytowej postanowień niedozwolonych (abuzywnych) należy uznać za świadczenia nienależne w rozumieniu wyżej powołanych przepisów. Bezzasadny był podniesiony przez pozwanego zarzut zatrzymania. Przechodząc do weryfikacji możliwości zastosowania w niniejszej sprawie zarzutu zatrzymania uwzględnić należy, że ocena tego, czy umowę kredytu należy zakwalifikować jako umowę wzajemną jest sporna. Z jednej bowiem strony w orzecznictwie podnosi się, że istota tej umowy sprowadza się do oddania przez bank środków pieniężnych do dyspozycji kredytobiorcy w zamian za świadczenie wzajemne w postaci zapłaty odsetek. Oba te świadczenia są zatem ekwiwalentne(por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2021 roku, sygn. akt III CZP 11/20). W przypadku przedmiotowego rodzaju stosunku prawnego zarówno po stronie banku, jak i kredytobiorcy występuje jednak świadczenie pieniężne. W ramach jej wykonania nie dochodzi tym samym do bezpośredniej wymiany różniących się od siebie dóbr, co przemawiać ma za brakiem podstaw do zakwalifikowania jej jako umowy wzajemnej (tak uznał m.in. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 4 grudnia 2019 r., I ACa 442/18, Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 20 października 2021 r., I ACa 155/21). Niemniej rozstrzygnięcie przedmiotowego sporu nie ma kluczowego znaczenia w niniejszej sprawie. To bowiem charakter świadczeń będących przedmiotem umowy kredytu przesądza o tym, że przepisy o zatrzymaniu nie przystają do zakwestionowanych umów. Stosownie do art. 496 i art. 497 k.c. , prawo zatrzymania powstaje m.in. w przypadku nieważności umowy wzajemnej, kiedy to każda ze stron zobowiązana jest do zwrotu otrzymanego świadczenia drugiej. Zostało ono zatem pomyślane jako środek zabezpieczenia służący do uzyskania pewności, że druga strona również dokona zwrotu świadczenia lub je zabezpieczy (T. Wiśniewski, Prawo zatrzymania w Kodeksie cywilnym, Warszawa 1999, s. 125). Niemniej usprawiedliwione interesy obu stron w przypadku nieważności umowy kredytu chroni instytucja potrącenia. Podkreślić bowiem należy, że zatrzymanie spełnia swoją funkcję tam, gdzie świadczenia są różnorodzajowe i z tego powodu wierzytelności obu stron nie nadają się do potrącenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 20 października 2021 r., I ACa 155/21). W przypadku umów kredytu mamy zaś do czynienia z świadczeniami jednorodzajowymi. Niezależnie od powyższego wskazania wymagało, że nie budzi wątpliwości zarówno na poziomie europejskim (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-8/08, wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 30 września 2003 r., w sprawie C-224/01), jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego zasada powszechnego związania wykładnią prawa unijnego dokonaną przez (...) (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt III CZP 45/19). Powyższa reguła wynika bowiem z istoty i funkcji postępowania prejudycjalnego oraz autonomii prawa unijnego względem prawa krajowego. Orzeczenia wydane w trybie art. 276 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej mają charakter precedensowy i wiążą erga omnes . W podobnych stanach faktycznych i prawnych sądy krajowe powinny zatem przyjmować wykładnię prawa unijnego wskazaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Są one tym samym zobowiązane stosować nie tylko prawo unijne, ale także jego wykładnię dokonaną przez (...) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2019 r., sygn. akt GSK 298/16). Wykładnia prawa unijnego dokonana przez (...) wiąże z kolei nie tylko w sprawie, w której wydano orzeczenie w trybie prejudycjalnym, lecz jest wiążąca dla wszystkich sądów unijnych we wszystkich sprawach, w których zastosowanie znajduje, w analogicznych okolicznościach faktycznych, zinterpretowany przez Trybunał Sprawiedliwości przepis prawa unijnego (doktryna acte éclairé ). Niezbędne było zatem odniesienie się do wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 grudnia 2023 r., C‑28/22. Jak wskazał (...) w sytuacji gdy umowa kredytu hipotecznego zawarta przez przedsiębiorcę z konsumentem nie może już pozostać wiążąca po usunięciu nieuczciwych warunków zawartych w tej umowie – art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w związku z zasadą skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie możliwości skorzystania z prawa zatrzymania przez przedsiębiorcę jeżeli wykonanie tego prawa zatrzymania powoduje utratę przez konsumenta prawa do uzyskania odsetek za opóźnienie od momentu upływu terminu nałożonego na danego przedsiębiorcę do wykonania zobowiązania umownego, po tym jak otrzyma on wezwanie do zwrotu świadczeń, które zostały mu zapłacone w wykonaniu rzeczonej umowy. Uznanie możliwości skutecznego podniesienia zarzutu zatrzymania w stosunku między bankiem, a konsumentem powodowałoby zaś, że konsumentowi należne byłyby odsetki za opóźnienie od upływu terminu wyznaczonego przedsiębiorcy na wykonanie zobowiązania, po otrzymaniu przez niego stosownego wniosku konsumenta, do chwili podniesienia zarzutu zatrzymania. Powyższe prowadziłoby tym samym do zagrożenia skuteczności ochrony przyznanej konsumentom przez dyrektywę 93/13. Konsument pomimo powołania się bowiem na prawa z niej wynikające mógłby nie otrzymać odsetek za opóźnienie od kwot, które powinny być mu zwrócone w przypadku nieważności umowy od momentu upływu terminu nałożonego na przedsiębiorcę do wykonania świadczenia, po tym jak przedsiębiorca ten otrzyma wezwanie do zwrotu tych kwot. Z kolei w postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 8 maja 2024 r. C-424/22, (...) stanął na stanowisku, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą powołanie się przez bank na prawo zatrzymania prowadzi do uzależnienia przysługującej konsumentowi możliwości uzyskania przez niego zapłaty określonych kwot od równoczesnego zaofiarowania przez konsumenta zwrotu albo zabezpieczenia zwrotu całości świadczenia otrzymanego od tej samej instytucji przez konsumenta na podstawie wspomnianej umowy, niezależnie od spłat dokonanych już w wykonaniu tej umowy. Bank może bowiem dochodzić zapłaty przysługującego mu roszenia z tytułu zwrotu wypłaconej kwoty kredytu oraz dokonać jej skutecznego potrącenia. Zarzut zatrzymania podniesiony przez bank okazał się zatem nieskuteczny. Zasadnym było zatem zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów wszystkich środków uiszczonych przez powodów tytułem wykonania nieważnej umowy kredytowej. Wysokość tych roszczeń ustalono na podstawie zaświadczeń wystawionych przez pozwany bank. Z dokumentów tych wynika, że tytułem spłat rat kredytowych (kapitałowych i odsetkowych) K. i W. Z. (2) uiścili na rzecz pozwanego banku 105.955,05 zł i 82.373,48 CHF takie kwotę należało zasądzić od pozwanego na rzecz powodów. Stosownie do art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Natomiast w myśl zdania pierwszego § 2 art. 481 k.c. , jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie. Opóźnienie ma miejsce wówczas, gdy dłużnik nie spełnia świadczenia pieniężnego w terminie. Roszczenie o zwrot nienależnego świadczenia ma charakter bezterminowy. Zgodnie z art. 455 k.c. , w takiej sytuacji świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do jego wykonania. Powodowie domagali się zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot żądanych w piśmie z 10 października 2023 r. od dnia doręczenia pozwanemu tego pisma. Co prawda przed wniesieniem pozwu powodowie wystosowali do pozwanego reklamację, której ten nie uwzględnił, ale w reklamacji tej nie wskazali kwoty, którą pozwany powinien im zwrócić tytułem nienależnie pobranych świadczeń. W takiej sytuacji reklamacja nie może zostać uznana za skuteczne wezwanie do zapłaty. Pismo z 10.10.2023 r. zostało doręczone pozwanemu w dniu 9 stycznia 2024 r. Pozwany powinien mieć czas na spełnienie świadczenia i takim odpowiednim terminem jest w ocenie Sądu termin dwutygodniowy. Upłynął on 23.01.2024 r., co oznacza, że od dnia następnego pozwany pozostawał w opóźnieniu. Uzasadniało to zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot zasądzonych wyrokiem od dnia 24 stycznia 2024 r. W związku z powyższym, Sąd w punkcie pierwszym wyroku zasądził od pozwanego Banku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na rzecz powodów K. Z. i W. Z. (1) łącznie 105.955,05 zł i 82.373,48 CHF z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 stycznia 2024 r. do dnia zapłaty. W części dotyczącej zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia 09.01.2024 r. do dnia 23.01.2024 r. powództwo oddalono, o czym Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku. Stosownie do treści art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony ( art. 98 § 3 k.p.c. ). Stronom reprezentowanym przez radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej zwraca się koszty w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata ( art. 99k .p.c.). Zgodnie z treścią art. 100 k.p.c. w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Powództwo zostało oddalone jedynie co do części odsetek ustawowych za opóźnienie, co w świetle wyżej powołanego przepisu uzasadnia obciążenie pozwanego całością kosztów procesu poniesionych przez powodów. Na koszty te składa się opłata od pozwu w wysokości 1.000 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 10.817 zł (10.800 zł opłata za czynności radcy prawnego; 17 zł opłata skarbowa od pełnomocnictwa). O odsetkach za opóźnienie od zasądzonych kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Mając powyższe na uwadze, na podstawie wyżej powołanych przepisów prawa, orzeczono jak w sentencji wyroku. Jacek Grudziński