XIII GC 3365/17

Sygn. akt XIII GC 3365/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ (...) , dnia 7 sierpnia 2018 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi, XIII Wydział Gospodarczy w osobie Sędziego SR Dariusza Rogali po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2018 roku w (...) na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Biura (...) S.A. w W. przeciwko M. F. o zapłatę zasądza na rzecz Biura (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. od M. F. kwotę 230,50 (dwustu trzydziestu i 50 /100) złotych wraz z ustawowymi odsetkami za okres od 18 lipca 2014 roku do 31 grudnia 2015 roku i wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 stycznia 2016 roku oraz kwotę 137 (stu trzydziestu siedmiu) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt XIII GC 3365/17 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym 26 V 2017 Biuro (...) S.A. w W. zażądała zasądzenia od pozwanej kwoty 230,50 zł wraz z odsetkami od 18 VII 2014 oraz zwrotu kosztów procesu wg norm przepisanych (pozew, k. 3 i n.) . W sprzeciwie od NZ wydanego w EPU, zaskarżając to orzeczenie w całości, M. F. wniosła o oddalenie powództwa w całości (sprzeciw od NZ, k. 7) . Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny 23 V 2013 pozwana zawarła z powódką umowę o udostępnianie danych gospodarczych; w ramach umowy pozwana obowiązana była uiszczać opłatę abonentową w wysokości 250 zł netto z dołu (§ 5 ust. 1 umowy); jednocześnie strony podpisały aneks, na mocy której pozwana była zwolniona od opłaty aktywacyjnej, a nadto obniżono abonament miesięczny przez 3 miesiące do 1 zł, a nadto obniżono abonament o 40% przez 12 miesięcy. Zgodnie z § 5 ust. 5 umowy płatności miały następować w terminie 14 dni od daty wystawienia faktury (formularz, k. 21; umowa, k. 22; aneks, k. 23; załącznik nr 2, k. 26) . 3 VII 2014 powódka wystawiła na pozwaną fakturę z tytułu abonamentu (jako datę sprzedaży wskazano 1 VII 2014) na kwotę 250 zł netto , a więc 307,50 zł brutto , płatną do 17 VII 2014 (faktura, k. 29) . Mimo wezwania powódka nie zapłaciła dochodzonej pozwem należności (okoliczność bezsporna) . Sąd Rejonowy zważył, co następuje Powództwo, jako usprawiedliwione zarówno co do zasady jak i co do wysokości, polega uwzględnieniu w całości. Pozwana podniosła dwa zarzuty przeciw żądaniu pozwu: przedawnienia i nieudowodniona zadłużenia. Odnośnie kwestii nieudowodnienia roszczenia, to należy wskazać, że powódka udowodniła, że zawarła z pozwaną umowę o udostępnianie danych gospodarczych, na podstawie której pozwana obowiązana była uiszczać opłatę abonentową w wysokości 250 zł netto . W wykonaniu tej umowy powódka wystawiła fakturę na kwotę 250 zł netto , a więc 307,50 zł brutto . W szczególności w § 5 ust. 1 umowy pozwana, w wypadku korzystania z pakietów usług w ramach abonamentu, zobowiązała się ponosić miesięczną opłatę abonamentową z góry […] zgodnie z cennikiem abonamentowym stanowiącym Załącznik nr 2 do umowy. Skoro więc pozwana podpisała Załącznik nr 2 do umowy, w którym wskazano abonament miesięcy wynoszący 250 zł netto (w załączniku wskazano, że kwoty są cenami netto i nie zawierają PTU), obowiązana była do zapłaty abonamentu w takiej kwocie. Odnosząc się do udzielonych przez powódkę rabatów, należy wskazać, że zostały one udzielone maksymalnie na 12 miesięcy, a więc skoro umowa została zawarta w V 2013, nie obejmowały one VI 2014, zaś tego miesiąca dotyczy sporna faktura, skoro opłaty miały być naliczane z dołu, a została ona wystawiona w VII 2014. Oczywiście sąd dostrzega, że powódka w niniejszej sprawie dochodzi kwoty 230,50 zł i że w pozwie powódka wskazała, że „wystawiła fakturę VAT nr (...) na kwotę 250,50 zł” (k. 4) . Jednakże w piśmie z 29 I 2018 już sprostowała tę nieścisłość wskazując, że faktura została wystawiona na kwotę 307,50 zł, jednakże wobec zapłaty przez pozwaną części należności z faktury, do zapłaty pozostała kwota 230,50 zł (k. 11v) . Niezasadny jest więc zarzut pozwanej, jakoby powódka nie udowodniła wysokości roszczenia (k. 35v) ; powódka wyjaśniła, z jakich względów dochodzi w niniejszej sprawie kwoty 230,50 zł, podczas gdy faktura była wystawiona na kwotę 307,50 zł. Mimo zaś, że pozwana pisze o nieuregulowanym zdaniem powódki zadłużeniu, to nie przedstawia jakiegokolwiek dowodu na okoliczność zapłaty dochodzonego w sprawie roszczenia. Nie zgłasza też żadnego zarzutu czy dowodu na okoliczność zmierzającą do wykazania, że faktura została wystawiona wadliwie; w szczególności nie zarzuca, że w sprawie winny mieć zastosowanie jakieś rabaty bądź by wypowiedziała umowę, tak samo nie zarzuca, że powódka nie świadczyła na jej rzecz usług. Godzi się więc przypomnieć, że ciężar dowodu w postępowaniu cywilnym nie zawsze spoczywa na powodzie; ten kto odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje (vide wyrok SN z 20 XII 2006, IV CSK 299/06). Skoro więc pozwana temu ciężarowi nie sprostała, należało uznać, że po stronie powódki powstała wierzytelność dochodzona w sprawie. Pozwana zarzuciła również, że dochodzona w sprawie wierzytelność uległa przedawnieniu (przy czym wadliwe jest odwołanie przez pozwaną do art. 554 KC , albowiem stron nie łączyła umowa sprzedaży, a wskazanie w fakturze daty sprzedaży wynika z pojęć prawa podatkowego, nie cywilnego). Przy czym w tym zakresie zastosowanie znajdują przepisy KC w brzmieniu redakcyjnym i numeracji obowiązujących do 8 VII 2018 (por. art. 5 ust. 1 i 2 ustawy 13 IV 2018 o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw {Dz.U. z 2018 r. poz. 1104}). Przepisem, który w sprawie potencjalnie mógł mieć zastosowanie, był art. 751 pkt 1 KC , zgodnie z którym z upływem lat 2 przedawniają się roszczenia o wynagrodzenie za spełnione czynności […] przysługujące osobom, które stale lub w zakresie działalności przedsiębiorstwa trudnią się czynnościami danego rodzaju […]. Przepis ten – zgodnie z art. 750 KC – znajduje zastosowaniem do umów o świadczenie usług nieuregulowanych innymi przepisami (vide wyrok SN z 16 II 2001, IV CKN 269/00). A contrario jeśli umowa nazwana uregulowana jest przepisami pozakodeksowymi, nie znajduje do niej zastosowania art. 751 pkt 1 KC , a 118 KC (jak wskazano np. w zakresie umów pośrednictwa w obrocie nieruchomościami {vide wyrok SN z 12 I 2007, IV CSK 267/06}, umowy o rejestrację i utrzymanie domeny internetowej {vide uchwała SN z 22 XI 2007, III CZP 109/07} czy umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych {vide uchwała SN z 7 V 2009, III CZP 20/09). Mając na uwadze powyższe judykaty należy wskazać, że również umowa o udostępnianie informacji gospodarczych jest umową nazwaną uregulowaną w art. 12 ust. 1 ustawy z 9 IV 2010 o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 470, ze zm.); umowa ta nie tylko nazwana jest w ostatnio przywołanym przepisie, ale również inne regulacje tej ustawy kształtują jej normatywny model (formę określa art. 12 ust. 2 ; jeden z trybów rozwiązania umowy – art. 20 ); co więcej sama ustawa o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych posługuje się pojęciem „umowy z art. 12 ust. 1 ” (por. przykładowo art. 22 ust. 3 pkt 1 tejże ustawy). W konsekwencji należy uznać, że wierzytelność o wynagrodzenie z umowy o udostępnianie informacji gospodarczych przedawnia się w terminach z art. 118 KC ; jest to bowiem umowa nazwana i nie znajduje do niej zastosowania art. 751 pkt 1 w zw. z art. 750 KC. Skoro wiec dochodzona w sprawie wierzytelność stawała się wymagalna 18 VII 2014, 3-latni termin jej przedawnienia z art. 118 KC , jako roszczenia związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, upływał 18 VII 2017 ( art. 112 KC ). Wytoczenie powództwa 26 V 2017 przerwało więc bieg terminu przedawnienia ( art. 123 § 1 pkt 1 KC ), a więc zarzut pozwanej przedawnienia wierzytelności był niezasadny ( art. 124 § 2 KC ). Już powyższe zważenie, z uwagi na akcesoryjność materialną roszczenia o odsetki względem roszczenia głównego (por. art. 481 § 1 KC ) przesądzało, że usprawiedliwione co do zasady było także żądanie odsetek od roszczenia głównego ( accessorium sequitur principale ). Powódka dochodziła odsetek od 18 VII 2014. Skoro zaś faktura została wystawiona 3 VII 2014 – zgodnie z § 5 ust. 5 umowy – była płatna w terminie 14 dni od wystawienia, a więc do 17 VII 2014. Powódce należą się odsetki od dnia następnego, tj. 18 VII 2014. Przy czym odsetki te za okres do 31 XII 2015 należały się w wysokości odsetek ustawowych w wysokości ustalonej na podstawie art. 359 § 3 KC w brzmieniu redakcyjnym i numeracji obowiązujących do 31 XII 2015, a od 1 I 2016 w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie z art. 481 § 2 zd. I KC (por. art. 56 ustawy z 9 X 2015 o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw {Dz.U. z 2015 r. poz. 1830}). Wreszcie należy wskazać, że ani w pozwie, ani sprzeciwie od NZ, strony nie żądały przeprowadzenia rozprawy. Powyższe rozważania dobitnie zaś świadczą, że przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie nie było konieczne. Mając na uwadze powyższe – na podstawie przywołanych przepisów – sąd zasądził na rzecz powódki od pozwanej kwotę 230,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami za okres od 18 VII 2014 do 31 XII 2015 i wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 I 2016. O kosztach procesu sąd – na podstawie art. 98 § 1 KPC – rozstrzygnął z zastosowaniem zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Znajduje to uzasadnienie w fakcie, że powództwo-żądanie powódki, o którego oddalenie wnosiła pozwana, zostało uwzględnione. To więc pozwana uległa w całości swoich żądań i to ją winny ostatecznie obciążać koszty procesu, w tym koszty strony powodowej. Na koszty procesy powódki składały się koszty sadowe w postaci opłaty od pozwu (art. 28 pkt 1 uKSC) w wysokości 30 zł (k. 3) oraz koszty zastępstwa procesowego w postaci wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 90 zł (§ 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 X 2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych {Dz.U. 2015 r., poz. 1804, ze zm.}) i 17 zł tytułem opłaty skarbowej od złożenia kopii dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w postępowaniu sądowym (k. 13 i 14) . Mając na uwadze powyższe – na podstawie art. 109 § 2 KPC w zw. z przywołanymi przepisami – sąd, w części końcowej sentencji wyroku, zasądził na rzecz powódki od pozwanej kwotę 137 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. ZARZĄDZENIE (...)