XIII GA 389/16

Sąd Okręgowy rozpatrzył apelację strony pozwanej (ubezpieczyciela) od wyroku Sądu Rejonowego, który zasądził odszkodowanie za skradziony pojazd wraz z wyposażeniem. Pozwany zarzucał sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 233 § 1 kpc) poprzez dowolną i niewszechstronną ocenę dowodów, w tym pominięcie istotnych dokumentów i zeznań świadka. Kwestionował również naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 815 § 1 kc, § 5 ust. 5 OWU ACS, art. 65 § 2 kc), twierdząc, że zakres ochrony ubezpieczeniowej nie obejmował dodatkowego wyposażenia, które nie zostało zgłoszone ubezpieczycielowi. Sąd Okręgowy uznał apelację za niezasadną. W odniesieniu do zarzutów procesowych, sąd podkreślił, że swobodna ocena dowodów nie jest dowolna i musi być logiczna oraz zgodna z doświadczeniem życiowym. Stwierdził, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił dowody, a zarzuty pozwanego nie wykazały naruszenia tych zasad. Odnosząc się do konkretnych dowodów, sąd wyjaśnił, dlaczego wniosek o ubezpieczenie, protokół przesłuchania świadka i załącznik do faktury sprzedaży nie były decydujące lub zostały prawidłowo ocenione. W kwestii prawa materialnego, sąd odwołał się do art. 815 § 1 kc, zgodnie z którym brak odpowiedzi na pytania we wniosku o ubezpieczenie powoduje, że ubezpieczyciel uważa te okoliczności za nieistotne. Podkreślono również, że OWU nie wymieniały elementów wyposażenia, które posiadał skradziony pojazd, jako wymagające dodatkowego zgłoszenia. Sąd uznał, że interpretacja umowy ubezpieczenia przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa, uwzględniając zgodny zamiar stron w granicach sumy ubezpieczenia i wartości pojazdu. W konsekwencji apelacja została oddalona na podstawie art. 385 kpc, a o kosztach postępowania orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.

Zagadnienia prawne (3)