XIII GA 333/16

Sygn. akt XIII Ga 333/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Ł. zasądził od (...) sp. z o.o. z siedzibą w T. na rzecz (...) s.a. z siedzibą w Ł. kwotę 3.640,80 zł (pkt 1), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt 2) oraz zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 294,35 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Apelację od powyższego wyroku wniosła pozwana, zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie pkt 1 i 3. Skarżąca zarzuciła przedmiotowemu rozstrzygnięciu: - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, że cedent nie ponosi odpowiedzialności za uszkodzenie (porysowanie) przedniej szyby w pojeździe S. (...) , pomimo tego, że posługiwał się ostrymi narzędziami przy usuwaniu wgnieceń, a uszkodzenia zostały stwierdzone niezwłocznie po odbiorze pojazdu od firmy cedenta, co jednoznacznie potwierdza jego odpowiedzialność za powstałe uszkodzenia pojazdu; - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, że płatność wynagrodzenia na rzecz powoda miała nastąpić po wykonaniu poszczególnych napraw, co pozostaje w sprzeczności z pozostałymi ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji, w szczególności ze stwierdzeniem, że budżet pozwanej na zapłatę cedentowi miały stanowić środki przyznane przez towarzystwo ubezpieczeniowe oraz skoro strony ustaliły, że wszystkie naprawy zostaną wykonane do końca roku 2013 i wówczas zostaną całościowo rozliczone. Na podstawie powyższych zarzutów pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania odwoławczego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania odwoławczego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powódka wniosła o oddalenie apelacji pozwanej oraz o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych. Są d Okręgowy zważył: Apelacja pozwanej nie zasługiwała na uwzględnienie. Chybiony okazał się zarzut naruszenia prawa procesowego w postaci przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a poczynione w oparciu o przeprowadzone dowody ustalenia są logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Ustalenia te Sąd Okręgowy w pełni podziela i uznaje za własne. Zawarta w art. 233 § 1 k.p.c. zasada swobodnej oceny dowodów stanowi wyraz sędziowskiej oceny dowodów, której przeprowadzenie jest najważniejszym zadaniem sądu orzekającego. Zgodnie z treścią powołanego przepisu Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Art. 233 § 1 k.p.c. stanowi wyraz obowiązującej w procedurze cywilnej zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych środków dowodowych stanowi podstawowe zadanie sądu orzekającego, przy czym powinna być ona dokonana w sposób konkretny, w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Przyjmuje się, że moc dowodowa oznacza siłę przekonania o istnieniu lub nieistnieniu weryfikowanego w postępowaniu dowodowym faktu, uzyskaną przez sąd wskutek przeprowadzenia określonych środków dowodowych. Z kolei wiarygodność danego dowodu wynika z jego indywidualnych cech i obiektywnych okoliczności, ze względu na które zasługuje on w ocenie sądu na wiarę lub nie (zob. J. Klich-Rump, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia sądowego w procesie cywilnym, Warszawa 1977, s. 132 i n.) . Swobodna ocena dowodów nie może być dowolna. Sąd ma obowiązek wyprowadzenia z zebranego w sprawie materiału dowodowego wniosków poprawnych logicznie. Zastrzeżona dla sądu swobodna ocena dowodów nie opiera się na ilościowym porównaniu przedstawionych przez świadków i biegłych spostrzeżeń oraz wniosków, lecz na odpowiadającemu zasadom logiki powiązaniu ujawnionych w postępowaniu dowodowym okoliczności w całość zgodną z doświadczeniem życiowym (wyrok SN z 20.3.1980 r., II URN 175/79, OSNC 1980, Nr 10, poz. 200) . Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 k.p.c. , choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne (wyrok SN z 27.9.2002 r., IV CKN 1316/00, Legalis) . Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (wyrok SN z 27.9.2002 r., II CKN 817/00, Legalis; wyrok SN z 16.12.2005 r., III CK 314/05, OwSG 2006, Nr 10, poz. 110) . Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że zarzuty podniesione w apelacji stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi przez Sąd Rejonowy. Skarżący prezentuje w nich własną wersję zdarzeń, odmienną od ustalonej przez Sąd I instancji. Jest to wersja korzystna dla pozwanej na uzasadnienie jej stanowiska procesowego. Pozwana nie podważa jednak skutecznie jako nielogicznej czy nie zgodnej z doświadczeniem życiowym podstawy faktycznej wyroku, ustalonej przez Sąd Rejonowy. Pierwszy z zarzutów dotyczy nieuprawnionego przyjęcia przez Sąd Rejonowy, że cedenci, tj. T. B. i P. G. (1) prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, nie ponoszą odpowiedzialności za porysowanie przedniej szyby w naprawianym przez nich samochodzie S. (...) . Po pierwsze wskazać należy, że Sąd Rejonowy takiego wniosku nie wywiódł z zebranego materiału dowodowego, a jedynie stwierdził, że „nie zostało jednoznacznie wykazane, udowodnione, aby to firma (...) (cedenci) wykonując naprawę tego pojazdu uszkodziła go” (uzasadnienie str. 10, k.139 odw.). Z tym stanowiskiem Sad Okręgowy w pełni sią zgadza. Po pierwsze bowiem między naprawą samochodu S. (...) , którą przeprowadzali pracownicy cedentów a zgłoszeniem reklamacji upłynął ponad miesiąc czasu – 24.09.2013 r. odbiór samochodu od cedenta, 30.10.2013 r. reklamacja (reklamacja k. 49). Po drugie, po przeprowadzeniu naprawy przez cedenta samochód był „składany” przez pozwanego, który uprzednio dokonywał również rozłożenia samochodu i w takim stanie dostarczał go do cedentów (zaznania świadka T. B. k. 90). Także świadek P. G. (1) zeznał, że za demontaż i ponowny montaż podsufitki była odpowiedzialna firma pozwanej (zeznania świadka P. G. k. 91). Podkreślić należy także, że sama pozwana tylko z prawdopodobieństwem a nie z pewnością wskazywała na cedenta jako sprawcę uszkodzenia szyby, co zaznaczył w swoim uzasadnieniu Sąd I instancji. Ponadto znaczenie w sprawie ma okoliczność, że rysę na szybie w samochodzie S. (...) dostrzegł dopiero właściciel samochodu po jego odbiorze od pozwanej, a nie sama pozwana w trakcie odbioru auta od cedenta. Wszystkie powyższe okoliczności uzasadniają wyciągnięcie wniosku, że zebrany materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie kiedy i przy wykonywaniu jakich prac powstało uszkodzenie na szybie w samochodzie S. (...) , w szczególności nie pozwala na ustalenie, że winę za nie ponoszą cedenci. Prawidłowo zatem Sąd Rejonowy uznał twierdzenie pozwanej o zasadności zgłoszonej przez pozwanego reklamacji za nieudowodnione. W tym zakresie ciężar dowodowy spoczywał właśnie na pozwanej, zgodnie z regułą zawartą w art. 6 k.c. To pozwana bowiem z faktu uszkodzenia szyby w tracie dokonywanej naprawy wywodziła uprawnienie do odmowy zapłaty wynagrodzenia za wykonane przez cedentów dzieło. Na marginesie stwierdzić należy, że stanowisko pozwanej jest w tym zakresie wewnętrznie sprzeczne. W piśmie z dnia 30 października 2013 roku będącym reklamacja wykonanej naprawy pozwana wymieniła uszkodzenia samochodu twierdząc, że prawdopodobnie powstały podczas wyciągania wgnieceń metodą s. , i jednocześnie nie sformułowała żadnych żądań z tego tytułu wobec cedenta (reklamacja k. 49). Treść pisma wskazuje jednoznacznie na wykonanie przez cedentów zleconej naprawy, ale w sposób nieprawidłowy. W pozwie natomiast pozwana podniosła, że naprawa samochodu S. (...) nie została przez cedenta dokończona, zatem nie należy mu się wynagrodzenie z tego tytułu (uzasadnienie pozwu k. 40). Temu twierdzeniu przeczą inne dowody zebrane w sprawie, w tym zeznania świadków T. B. i P. G. (1) , a także świadka J. Z. (1) . Świadek ten zeznał, że pozwana odebrała samochód S. (...) od cedenta po naprawie (zeznania świadka J. Z. k. 121). Chybiony okazał się także zarzut nieprawidłowego ustalenia przez Sąd I instancji, że cedent i pozwany ustalili płatność za wykonane naprawy po wykonaniu każdej z nich i po wystawieniu faktury przez cedentów. W tym zakresie Sąd Rejonowy dał wiarę zeznaniom świadków B. i G. , uznając za niewiarygodne zeznanie świadka J. Z. (1) . Nielogiczne i niezgodne z zasadami prowadzenia działalności gospodarczej byłoby bowiem wyrażenie przez cedentów zgody na zapłatę dopiero po wykonaniu przez nich wszystkich napraw obejmujących kilkadziesiąt samochodów. Tym samym cedenci kredytowaliby działalność pozwanej, sami ponosząc w tym czasie koszty prowadzenia własnej działalności gospodarczej, co jest niezgodne z zasadami rachunku ekonomicznego. Z tych względów ustalenie dokonane przez Sąd I instancji, iż zapłata umówionego wynagrodzenia ma nastąpić na rzecz cedentów po wykonaniu każdej z napraw i po wystąpieniu faktury znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym, prawidłowo ocenionym przez Sąd Rejonowy. Nie ma racji skarżąca twierdząc, że to ustalenie jest sprzeczne z pozostałymi ustaleniami Sądu I instancji, w szczególności ze stwierdzeniem, że budżet pozwanej na zapłatę cedentowi miały stanowić środki przyznane przez towarzystwo ubezpieczeniowe. Powyższe ustalenie dotyczyło bowiem sposobu ustalenia wysokości wynagrodzenia należnego cedentom, określonego jako 75% kwoty odszkodowania przyznanej przez ubezpieczyciela w odniesieniu do każdego z naprawianych pojazdów, a nie terminu zapłaty za wykonane naprawy. Uwzględniając powyższe rozważania, oraz nie dostrzegając podstaw do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia z urzędu, Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanej jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. obciążając nimi pozwaną jako stronę przegrywającą to postępowanie. Na zasądzoną od pozwanej kwotę 600,00 zł złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika strony przeciwnej, będącego radcą prawnym, określone zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), na podstawie § 21 w/w rozporządzenia.