XIII GA 1090/16

Sygn. akt XIII Ga 1090/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 maja 2016 roku Sąd Rejonowy w Kaliszu zasądził od pozwanego M. J. , prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) w K. na rzecz powodów M. K. i D. K. , prowadzących działalność gospodarczą pod firmą (...) S.C. w K. kwotę 2 079,16 zł z ustawowymi odsetkami w ten sposób, że: - od kwoty 922,14 zł. od dnia 28 marca 2015r. do dnia zapłaty, - od kwoty 709,05 zł. od dnia 28 marca 2015r. do dnia zapłaty, - od kwoty 347,55 zł. od dnia 08 kwietnia 2015r. do dnia zapłaty, - od kwoty 100,42 zł. od dnia 18 kwietnia 2015r. do dnia zapłaty; oraz orzekł o kosztach procesu. (wyrok, k. 83) Z powyższym wyrokiem nie zgodził się pozwany, składając w dniu 27 czerwca 2016 roku (data wpływu do Sądu) pismo, które ze względu na treść należało uznać za apelację. W rzeczonym piśmie pozwany zaskarżył wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co doprowadziło do naruszenia prawa materialnego. Apelujący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. (apelacja, k. 91) W odpowiedzi na apelację, powodowie wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie na ich rzecz od pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym według norm przepisanych. (odpowiedź na apelację, k. 117-118) Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jako całkowicie pozbawiona podstaw podlegała oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa rozpoznana została w postępowaniu uproszczonym, to zaś determinuje konieczność zastosowania określonych dla tego rodzaju spraw regulacji szczególnych, a zwłaszcza dyspozycji przepisu art. 505 13 § 2 k.p.c. na mocy którego Sąd Okręgowy ograniczył uzasadnienie jedynie do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku zapadłego w postępowaniu odwoławczym z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd Okręgowy miał także na uwadze, że w postępowaniu uproszczonym zgodnie z treścią art. 505 9 § 11 k.p.c. apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu wskazać należy, że apelujący kwestionując wyrok Sądu I instancji podniósł jedynie lakoniczne zarzuty przeciwko rozstrzygnięciu, nie uzasadniając na czym miałoby polegać błędy Sądu I instancji. Sąd Okręgowy, mając zatem na uwadze, że apelujący nie zgadza się ani z ustaleniami faktycznymi niniejszej sprawy ani z ich oceną prawną, zanalizował postępowanie przeprowadzone przed sądem I instancji w granicach wniosków apelacji w stopniu niezbędnym do wszechstronnego zbadania zasadności i legalności zaskarżonego orzeczenia. Rozpoznając zatem w pierwszej kolejności podniesiony przez apelującego zarzut naruszenia przepisów postępowania, a w konsekwencji błędnych ustaleń faktycznych, stanowiących w istocie zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. , Sąd Okręgowy uznał go za chybiony. Zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. jest zasadny wówczas, gdy brak jest logiki w powiązaniu wniosków z zebranymi w sprawie dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych. Tego rodzaju uchybień nie sposób się dopatrzyć w stanowisku Sądu Rejonowego. Zdaniem Sądu Okręgowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadka R. S. oraz dokumentów w postaci faktur wystawionych pozwanemu przez powodów wskazuje, że strony zawarły ustną umowę sprzedaży materiałów hydraulicznych wyszczególnionych na fakturach, stanowiących podstawę dochodzonego roszczenia. W związku z tym, że umowa sprzedaży ( art. 535 k.c. ) należy do umów wzajemnych, roszczenie o zapłatę ceny staje się wymagalne z chwilą spełnienia przez sprzedawcę świadczenia niepieniężnego (wydania rzeczy), chyba że strony oznaczyły w umowie sprzedaży inny termin jej uiszczenia. W tym drugim przypadku roszczenie sprzedawcy stanie się wymagalne dopiero z nadejściem tego terminu. W sprawie niniejszej strony uzgodniły, że pozwany za nabyte towary zapłaci w terminach określonych w fakturach VAT. Pozwany nie uregulował należności z tych faktur. Pomimo kwestionowania wszystkich twierdzeń powodów (sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 35), pozwany nie podjął żadnej inicjatywy dowodowej w celu ich obalenia i wykazania, że dochodzone pozwem świadczenie się nie należy. Kontradyktoryjność procesu cywilnego wymaga, aby to strony wskazywały dowody dla wykazania swoich twierdzeń. Obowiązek udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne ( art. 6 k.c. ). W postępowaniu cywilnym regułą ta została powtórzona w art. 232 k.p.c. , zgodnie z którym strony są zobowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Pozwany nie wykazał, aby dochodzone pozwem świadczenie było nienależne. Skoro zatem strony łączyła umowa sprzedaży i powodowie przenieśli na pozwanego własność poszczególnych towarów, to pozwany powinien za te towary zapłacić. Z uwagi na to, że pozwany nie dokonał płatności, Sąd Rejonowy prawidłowo zasądził od niego dochodzoną przez powodów kwotę. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c. , oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Na zasądzoną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika powodów kwocie 600 zł ustalone na podstawie § 2 ust. 3 w zw. z § 10 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). SSO Ryszard Badio