XII Kp 787/20

Sąd Okręgowy w Warszawie, rozpoznając zażalenie pełnomocnika spółki (...) Sp. z o.o. na postanowienie prokuratora o uznaniu środków pieniężnych na rachunkach bankowych za dowód rzeczowy, uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd wskazał, że zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania karnego (kpk), dowodem rzeczowym mogą być tylko rzeczy oznaczone co do tożsamości, czyli rzeczy konkretne, dające się opisać i wyodrębnić. W ocenie Sądu, wartości pieniężne znajdujące się na rachunkach bankowych nie spełniają tego kryterium, ponieważ nie są związane z konkretnymi środkami płatniczymi w postaci banknotów czy monet, a ich przelew nie polega na przeniesieniu posiadania konkretnych znaków pieniężnych. Sąd dopuścił możliwość uznania środków pieniężnych za dowód rzeczowy jedynie w odniesieniu do konkretnych, zidentyfikowanych co do serii banknotów, co mogłoby mieć miejsce np. w przypadku zatrzymania konkretnych banknotów wpłacanych na rachunek. Sąd zinterpretował przepis art. 89 ust. 7 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu w sposób ścisły, podkreślając, że sześciomiesięczny okres blokady rachunku służy ustaleniu, czy doszło do popełnienia przestępstwa i przedstawieniu zarzutów. W przypadku braku takich działań, środki mogłyby stać się przedmiotem zabezpieczenia majątkowego w trybie art. 291 k.p.k. Sąd uznał, że przyjęcie przeciwnej koncepcji legalizowałoby praktykę prowadzenia śledztwa przez okres przekraczający ustawowy termin bez postawienia zarzutów, co godziłoby w prawa i wolności obywatelskie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający