XII Ko 217/25

Sygn. akt XII Ko 217/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 12 lutego 2026 roku Sąd Okręgowy w Warszawie w XII Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca:  SSO Katarzyna Stasiów Protokolant:  Mirosław Grzęda przy udziale prokuratora Jarosława Szklarczyka oraz Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie reprezentującego Skarb Państwa po rozpoznaniu 4 lutego 2026 r. sprawy z wniosku J. N. przeciwko Skarbowi Państwa o zadośćuczynienie z tytułu niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania na podstawie art. 552 § 4 k.p.k. i art. 554 § 4 k.p.k. I. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz J. N. kwotę 120 000 (stu dwudziestu tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną z tytułu niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania stosowanego w okresie od 11 grudnia 2012 r. do 6 listopada 2013 r. w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie sygn. IV K 263/13 utrzymanym w mocy w części dotyczącej J. N. wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie sygn. II AKa 194/21; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz J. N. kwotę 826,56 (ośmiuset dwudziestu sześciu złotych i 56 groszy) – w tym VAT - tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika w sprawie; III. kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UWO Sygnatura akt XII Ko 217/25 1. WNIOSKODAWCA J. N. 2. ZWIĘZŁE PRZEDSTAWIENIE ZGŁOSZONEGO ŻĄDANIA 2.1. Odszkodowanie (kwota główna) Odsetki wniosek cofnięty w czasie rozprawy z dnia 4 lutego 2026 r. ------------------------------- 2.2. Zadośćuczynienie (kwota główna) Odsetki 120.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z niesłusznego zastosowania wobec J. N. tymczasowego aresztowania spowodowanego niesłusznym postawieniem zarzutów za czyny I., II. i III. z aktu oskarżenia w związku z czym J. N. przebywał w tymczasowym areszcie w L. przez okres 11 miesięcy od dnia 11 grudnia 2012 r. do dnia 6 listopada 2013 r. ------------------------------- 2.3. Inne zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz pokrzywdzonego 3. Ustalenie faktów 3.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Fakt Dowód Numer karty 3.1.1. J. N. w sprawie Sądu Okręgowego w Lublinie o sygn. akt IV K 263/13 został oskarżony o to, że: I. 
        w okresie od 5 sierpnia 2011 r. do 3 lutego 2012 r. brał udział wspólnie z innymi ustalonymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej działającej na terenie W. , P. i innych miejscowości na terenie kraju i poza granicami Polski, kierowanej przez A. G. , mającej na celu wytwarzanie substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, nabywanie prekursorów i reagentów wykorzystywanych do ich produkcji oraz wprowadzanie wytworzonej amfetaminy do obrotu, a także wewnątrzwspólnotowe jej dostawy, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. ; II. 
        w okresie listopada 2011 r. dat dziennych bliżej nieustalonych, w P. i w W. oraz innych miejscowości na terenie kraju, działając w ramach ustalonego podziału ról wynikającego z udziału w zorganizowanej grupie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy brał udział we wprowadzeniu do obrotu środków odurzających lub substancji psychotropowych w nieustalonej ilości poprzez udział w ich finansowaniu i wprowadzaniu do obrotu przez inne ustalone osoby działające w ramach grupy, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; III. 
        w okresie od 5 sierpnia 2011 r. do 30 grudnia 2011 r. dat dziennych bliżej nieustalonych, w P. i w W. oraz innych miejscowościach na terenie kraju, działając w ramach ustalonego podziału ról wynikającego z udziału w zorganizowanej grupie wbrew przepisom ustawy, w celu niedozwolonego wytworzenia substancji psychotropowych w postaci amfetaminy nabywał prekursory narkotykowe i reagenty w postaci toluenu, benzaldehydu, formamidu, butyloaminu, nitroetanu, w ilości co najmniej 4 beczek zawierających łącznie ok. 234 litrów, a także inne prekursory narkotykowe w postaci kwasu solnego i amoniaku, tj. o czyn z art. 61 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. ; IV. 
        w dniu 19 listopada 2011 r. w W. nabył telefon komórkowy marki A. (...) o wartości 3599 zł za znacznie niższą kwotę, pochodzący z kradzieży z salonu sprzedaży (...) SA w P. ujawniony podczas przeszukania jego osoby, co do którego na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, iż został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, tj. o czyn z art. 292 § 1 k.k. Następnie J. N. został wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 6 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV K 263/13, uniewinniony od popełnienia czynów zarzuconych w pkt I, II i III, a skazany za popełnienie czynu zarzucanego w pkt IV, tj. za czyn z art. 292 § 1 k.k. , na karę 11 miesięcy pozbawienia wolności. W uzasadnieniu wyroku wskazano na takie okoliczności, jak wcześniejsza niekaralność oskarżonego. Tym samym wyrokiem na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono okres tymczasowego aresztowania J. N. od 11 grudnia 2012 r. do 6 listopada 2013 r. Wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie został w części dotyczącej J. N. utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2024 r., sygn. akt II AKa 194/21. W sprawie złożono kasację do Sądu Najwyższego, jednakże nie ze strony obrońcy J. N. . Kopia wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 06.04.2021 r., sygn. akt IV K 263/13 k. 135-146 Kopia wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 29.01.2024 r., sygn. akt II AKa 194/21 k. 147-148 Odpis postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13.11.2024 r., sygn. akt II KK 384/24 k. 19-37 Zeznania J. N. k. 41v-43 Kopia fragmentu uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 06.04.2021 r., sygn. akt IV K 263/13 k. 149-150 3.1.2. W toku prowadzonego postępowania przygotowawczego, zakończonego następnie wniesieniem aktu oskarżenia do Sądu Okręgowego w Lublinie (tj. w sprawie zarejestrowanej finalnie pod sygn. IV K 263/13), w godzinach porannych w miejscu zamieszkania zatrzymano J. N. , a następnie został wobec niego zastosowany środek w postaci tymczasowego aresztowania: Postanowieniem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt IV Kp 752/12, wobec J. N. zastosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy od dnia zatrzymania, tj. od 11 grudnia 2012 r. do 11 marca 2013 r. W postanowieniu o zastosowaniu wobec J. N. tymczasowego aresztowania powołano się na okoliczność rzekomego udziału ww. w grupie przestępczej i wysokość górnej granicy kary przy zarzucanym mu występku. Sąd wskazał, że realne jest zagrożenie w sytuacji, kiedy podejrzanemu zarzucono działanie wspólnie i w porozumieniu, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Powołano się także na rzekomo istniejące powiązania między podejrzanymi oraz osobami dokonującymi nabycia i wysyłki środków odurzających do Polski. W postanowieniu o zastosowaniu wobec J. N. tymczasowego aresztowania nigdzie nie wskazano, aby powodem zastosowania tego środka były obawy związane w jakikolwiek sposób z zarzutem popełnienia przez niego paserstwa – wręcz przeciwnie, podkreślane były jedynie obaw związane z zarzutami dotyczącymi jego rzekomego udziału w grupie przestępczej. Co więcej, zaznaczyć należy, że w postępowaniu przygotowawczym J. N. został postawiony zarzut przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. , tzn. paserstwa umyślnego, następnie zaś w wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 6 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV K 263/13, skazany on został za czyn z art. 292 § 1 k.k. , tj. za paserstwo nieumyślne. J. N. został osadzony w Areszcie Śledczym w L. . Stosowanie tymczasowego aresztowania wobec J. N. było przedłużane aż do dnia 5 listopada 2013 r., kiedy to Sąd Okręgowy w Lublinie w toku postępowania sądowego (sygn. IV K 263/13) wydał postanowienie o zmianie stosowanego środka zapobiegawczego z tymczasowego aresztowania na poręczenie majątkowe z chwilą złożenia poręczenia, jak również o zastosowaniu wobec J. N. środka zapobiegawczego w postaci dozoru Policji oraz zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu. Odpis tego postanowienia został wysłany do Aresztu Śledczego w L. dnia 6 listopada 2013 r. Tego samego dnia J. N. został zwolniony z aresztu. Kopia postanowienia Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 13.12.2012 r., sygn. akt IV Kp 752/12 k. 127-130 Zeznania J. N. k. 41v-43, k. 155-155v Kopia postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 05.11.2013 r., sygn. akt IV K 263/13 k. 131-133 Kopia pisma do Dyrektora Aresztu Śledczego w L. k. 134 Materiały prasowe k. 8-14 3.1.3. Wnioskodawca przebywał w celi razem z 4-6 innymi osobami. W celi tej odnotował obecność insektów. Otrzymał dietę teoretycznie dostosowaną do jego choroby żołądka, miał możliwość spacerów i prawo do widzeń. J. N. w trakcie pobytu w areszcie potrzebował rehabilitacji związanych z jego chorobą, które nie były jednakże realizowane. Wnioskodawca w trakcie pobytu w areszcie znajdował się pod stałą opieką lekarską. Fakt zatrzymania J. N. rzutował na jego stosunki rodzinne i pozycję zawodową. J. N. przed zatrzymaniem prowadził działalność gospodarczą, która ze względu na jego długą nieobecność upadła. Natomiast jego kilkuletni syn, któremu rodzina powiedziała (aby nie stresować dziecka aresztowaniem ojca), że jego ojciec wyjechał za granicę, po pewnym czasie uznał, że jest okłamywany, a jego rodzic nie żyje. Wówczas to rodzina postanowiła powiedzieć dziecku o aresztowaniu i zorganizować widzenie z ojcem. Dla kilkuletniego dziecka najpierw niepewność związana z losem ojca, a następnie zobaczenie go w areszcie śledczym, było bardzo trudnym przeżyciem. Zeznania J. N. k. 41v-43, k. 155-155v Pismo Dyrektora Aresztu Śledczego w L. k. 46 Kopia książeczki zdrowia osadzonego k. 47-78 3.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Fakt Dowód Numer karty 3.2.1. W trakcie wydania postanowienia o tymczasowym aresztowaniu J. N. nie został mu jeszcze postawiony zarzut paserstwa. Kopia postanowienia Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 13.12.2012 r., sygn. akt IV Kp 752/12 k. 127-130 4. ocena DOWODów 4.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 3.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 3.1.1. – 3.1.3. częściowo zeznania J. N. Sąd uznał zeznania wnioskodawcy przesłuchanego w sprawie za wiarygodne, gdyż są one jasne, logiczne, wzajemnie niesprzeczne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Wnioskodawca J. N. opisał pobyt w areszcie, a także wskazał, jakie były następstwa pozbawienia go wolności. Sąd odmówił tym zeznaniom wiarygodności jedynie w części, o której szerzej w pkt 4.2 uzasadnienia. dokumentacja wymieniona w pkt 3.1. Autentyczność dokumentów nie była kwestionowana przez strony i nie budziła także wątpliwości sądu, w związku z tym sąd uznał je za wiarygodne. M.in. na podstawie decyzji organów postępowania karnego oraz pisma kierowanego do Dyrektora Aresztu Śledczego w L. sąd ustalił podstawy decyzji o tymczasowym aresztowaniu wnioskodawcy oraz okresy, w jakich tymczasowe aresztowanie było stosowane wobec niego. Na podstawie decyzji sądów kończących postępowania w sprawach o sygn. akt IV K 263/13 i II AKa 194/21, sąd ustalił, jakie środki prawnokarne zostały zastosowane wobec wnioskodawcy oraz okoliczność, że tymczasowe aresztowanie stosowane wobec J. N. w okresie od dnia 11 grudnia 2012 r. do dnia 6 listopada 2013 r. było niewątpliwie niesłuszne. W oparciu o powyższe sąd ustalił dopuszczalność żądania wnioskodawcy w trybie art. 552 § 4 k.p.k. 4.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 3.1 albo 3.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.1.1. – 3.1.3. częściowo zeznania J. N. Sąd uznał zeznania wnioskodawcy za niewiarygodne w zakresie, w jakim wspomina, że w trakcie wydania postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania nie został mu jeszcze postawiony zarzut paserstwa, jako że z w/w postanowienia wynika, iż wobec J. N. były już postawione wszystkie cztery zarzuty, w tym zarzut paserstwa. Pomyłka wnioskodawcy może wynikać z upływu czasu. 5. PODSTAWA PRAWNA Odszkodowanie 5.1. Kwota główna Odsetki ----------------------------- ----------------------------- Zwięźle o powodach podstawy prawnej ----------------------------- Zadośćuczynienie 5.2. Kwota główna Odsetki 120.000 zł ----------------------------- Zwięźle o powodach podstawy prawnej Art. 552 § 1 i 4 k.p.k. stanowi, że w wypadku niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania przysługuje m.in. zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, wynikłą ze stosowania tego środka. Z uwagi na to, że J. N. był tymczasowo aresztowany w sprawie Sądu Okręgowego w Lublinie o sygn. akt IV K 263/13, jego roszczenie o zasądzenie zadośćuczynienia było dopuszczalne. Z niewątpliwie niesłusznym tymczasowym aresztowaniem mamy do czynienia, gdy z uwagi na rodzaj prawomocnego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie stosowanie tego środka przymusu było niezasadne. Wówczas ocena słuszności stosowania tymczasowego aresztowania dokonywana jest z perspektywy tego rozstrzygnięcia. Chodzi tu o rozstrzygnięcia, w których oskarżonemu nie została przypisana wina, a więc gdy nie ponosi on odpowiedzialności karnej. Z tej perspektywy tymczasowe aresztowanie wnioskodawcy jawi się jako niewątpliwie niesłuszne. Dotyczy to wyroku uniewinniającego oraz orzeczenia o umorzeniu postępowania wydanego w postępowaniu przygotowawczym lub w postępowaniu sądowym. W tych przypadkach nie ma znaczenia podstawa uniewinnienia. Nie ma także znaczenia przyczyna umorzenia postępowania. Wyjątkiem jest umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i zastosowanie środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu go w zakładzie zamkniętym. Tymczasowe aresztowanie będzie niewątpliwie niesłuszne także wtedy, gdy – pomimo przypisania winy i sprawstwa – wobec oskarżonego nie została orzeczona bezwzględna kara pozbawienia wolności. Chodzi tu o wydanie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, o odstąpienie od wymierzenia kary, skazanie na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, wymierzenie kary łagodniejszej niż pozbawienie wolności, a także wymierzenie kary pozbawienia wolności w wysokości niższej niż okres tymczasowego aresztowania. W tej sytuacji trzeba uznać, że pomimo przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej stosowanie tymczasowego aresztowania było niepotrzebne, skoro skazany nie odbywa kary pozbawienia wolności. Wreszcie, tymczasowe aresztowanie będzie niewątpliwie niesłuszne także w przypadku, gdy orzeczenie wobec oskarżonego bezwzględnej kary pozbawienia wolności nie jest w żaden sposób związane ze stosowanym wobec niego uprzednio tymczasowym aresztowaniem. Tak jest w przypadku J. N. . Jak wynika z postanowienia o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania, wszelkie powzięte przez sąd obawy utrudniania przez wnioskodawcę postępowania karnego wiązały się z zarzutami związanymi z rzekomym udziałem w grupie przestępczej, zaś żadna taka obawa nie miała związku z postawionym wobec wnioskodawcy zarzutem paserstwa umyślnego. Gdyby zatem J. N. nie postawiono w ogóle zarzutów związanych z udziałem w grupie przestępczej, w ogóle nie zostałby tymczasowo aresztowany. Tymczasowe aresztowanie należy w jego przypadku uznać zatem za niewątpliwie niesłuszne. Nie uzasadniał go nawet zarzut paserstwa umyślnego, nie wspominając o tym, że ostatecznie skazanie dotyczyło przestępstwa zagrożonego łagodniejszą karą – paserstwa nieumyślnego. Okres 11 miesięcy tymczasowego aresztowania został zaliczony na poczet kary 11 miesięcy pozbawienia wolności tytułem skazania za paserstwo nieumyślne. Część orzecznictwa sądów wskazuje na niedopuszczalność przyznania zadośćuczynienia w takim wypadku. Sąd tutejszy pragnie jednakże wskazać, że nie leży w praktyce orzeczniczej skazywanie osoby niekaranej na karę niemalże roku bezwzględnej kary pozbawienia wolności za paserstwo nieumyślne telefonu. Brak jest jakichkolwiek podstaw do rezygnacji z warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Dla sądu nie budzi wątpliwości, że orzeczenie wobec oskarżonego tak surowej kary dokładnie równej okresowi stosowania tymczasowego aresztowania, stanowiło w rzeczywistości próbę usankcjonowania błędu organów ścigania i sądu mogącą skutkować uniemożliwieniem dochodzenia przez J. N. zadośćuczynienia. Jak wskazuje Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z dnia 10 maja 2011 r., sygn. 33475/08 ( N. v. Polska), w przypadkach, w których okres tymczasowego aresztowania zaliczany jest na poczet kary wymierzonej za inne przestępstwo, sąd winien rozważyć, czy zaliczenie takie stanowi sprawiedliwą kompensację jakiejkolwiek szkody lub krzywdy doznanej przez skarżącego. ETPC wskazał ponadto, iż „okoliczność, że cały okres pozbawienia skarżącego wolności w postępowaniu przygotowawczym został automatycznie zaliczony na poczet kary wymierzonej mu w innej, niezwiązanej z tymże pozbawieniem wolności sprawie, nie może zostać uznana za okoliczność zgodną z podlegającym dochodzeniu prawem do odszkodowania zawartym w art. 5 ust. 5 Konwencji”. Jak zatem wynika z ww. orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary wymierzonej za inne przestępstwo (a w przypadku J. N. tymczasowe aresztowanie nie było przecież środkiem związanym z zarzutem paserstwa), może zostać uznane za ekwiwalent zadośćuczynienia jedynie w przypadku, w którym zaliczenie takie będzie stanowiło sprawiedliwą kompensację krzywdy doznanej przez wnioskodawcę – nie zaś jedynie czysto matematyczne wyliczenie. W podobnym duchu wyraził się również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt III KK 402/15: „Sąd rozpoznając wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie, powinien rozważyć, czy dokonane wcześniej zaliczenie pozbawienia wolności na poczet orzeczonej w innym postępowaniu kary rzeczywiście w pełni kompensuje szkodę i krzywdę, jakiej doznał wnioskodawca wskutek niesłusznego pozbawienia wolności”. Podobnie Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II AKa 129/12, wskazał, że „Nie może być mowy o automatyzmie przyjmowania za rekompensatę zaliczenia tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej kary, która to rekompensata uniemożliwia dochodzenie przez skarżącego roszczeń w trybie art. 552 § 4 k.p.k. W takich sprawach należy bowiem badać (oczywiście przy przyjęciu, że tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie było niewątpliwie niesłuszne w rozumieniu art. 552 § 2 k.p.k. ) czy skarżący w rzeczywistości doznał jakiejkolwiek szkody lub krzywdy a nadto czy zaliczenie tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej kary stanowiło sprawiedliwą kompensację jakiejkolwiek szkody lub krzywdy doznanej przez skarżącego”. Sąd tutejszy uznał zatem, iż okoliczności sprawy, w szczególności związane z nagłym aresztowaniem w godzinach porannych, rozłąką z małym synem oraz niemożnością dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, jak również powiązaniem wnioskodawcy w oczach społeczności z grupą (...) , wskazują na to, iż zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary wymierzonej za przestępstwo paserstwa nieumyślnego nie może zostać uznane za sprawiedliwą kompensację krzywdy doznanej przez wnioskodawcę. Tym samym uznać należało, że J. N. przysługuje roszczenie o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Inne 5.3. ----------------------------------------- Zwięźle o powodach podstawy prawnej ----------------------------------------- 6. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU W PRZEDMIOCIE ŻĄDANIA Zwięźle o powodach rozstrzygnięcia Odszkodowanie 6.1. Kwota główna Odsetki ----------------- ----------------- Zadośćuczynienie 6.2. Kwota główna Odsetki Celem zadośćuczynienia jest rekompensata za doznaną, niewymierną materialnie krzywdę, którą stanowią fizyczne, psychiczne dolegliwości oraz cierpienia i następstwa jakie pociągnęło za sobą niesłuszne stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Kwota zadośćuczynienia, nie może być wygórowana i prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia. Dla określenia wysokości zadośćuczynienia znaczenie ma długotrwałość doznanych cierpień i rodzaj wywołanych nim skutków. Wysokość żądania powinna być utrzymana w rozsądnych granicach odpowiadającym aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Zadośćuczynienie winno wyrównać doznane krzywdy ale też być „odpowiednie”, natomiast ustalenie jaka kwota w konkretnych okolicznościach jest „odpowiednia”, opiera się na uznaniu sędziowskim. Oceniając zasadność żądania wnioskodawcy, sąd uznał, że na skutek zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania w okresie od dnia 11 grudnia 2012 r. do dnia 6 listopada 2013 r. J. N. doznał krzywdy. Orzekając o wysokości zadośćuczynienia, sąd brał pod uwagę czas trwania środka, sposób jego wykonania oraz skutki jakie tymczasowe aresztowanie wywołało w życiu wnioskodawcy. Podnieść należy, że osadzenie w areszcie bezspornie było dla wnioskodawcy sytuacją nową, nieznaną i stresującą. Sąd wziął pod uwagę fakt nagłego zatrzymania J. N. w godzinach porannych, w miejscu zamieszkania. Nie ulega wątpliwości, że osadzeniu wnioskodawcy towarzyszył stres wynikający z przebywania w warunkach izolacji, który mógł potęgować się kolejnymi przedłużeniami stosowania środka. Wpływ na stopień krzywdy odczuwalnej przez J. N. miał również pobyt w wieloosobowych celach, wyłączających jakąkolwiek prywatność oraz brak właściwej rehabilitacji. Pogorszeniu uległy także relacje rodzinne J. N. . Z tego względu sąd uznał, że żądana przez wnioskodawcę kwota 120.000 zł jest adekwatna w stosunku do rozmiaru doznanej krzywdy. Uwzględnia ona całokształt okoliczności dotyczących tymczasowego aresztowania wnioskodawcy i rekompensuje doznaną przez niego krzywdę. ----------------- Inne 6.3. Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz J. N. kwotę 826,56 zł, w tym VAT, tytułem zwrotu wydatków na ustanowienie pełnomocnika. 7. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------------------------- 8. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Zgodnie z art. 554 § 4 k.p.k. postępowanie w sprawie o zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie jest wolne od kosztów, ponosi je zatem Skarb Państwa. 9. PODPIS