XII GZ 936/16

Sygn. akt XII Gz 936/16 POSTANOWIENIE Dnia 2 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Krakowie XII Wydział Gospodarczy - Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Aneta Stożek Sędzia: SO Michał Niedźwiedź Sędzia: SO Janusz Beim po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy z wniosku członka zarządu komplementariusza dłużnika W. L. (1) o ogłoszenie upadłości (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. oraz sprawy z wniosku członka zarządu komplementariusza dłużnika R. M. o ogłoszenie upadłości i zatwierdzenie warunków sprzedaży przedsiębiorstwa dłużnika (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. na skutek zażaleń W. L. (1) oraz (...) . w B. na punkt VII postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa –Śródmieścia z dnia 9 czerwca 2016 sygn. akt VIII GU 55/16 postanawia: I. odrzucić zażalenie W. L. (1) ; II. oddalić zażalenie (...) . w B. ; III. zasądzić od W. L. (1) oraz (...) . w B. na rzecz wnioskodawcy R. M. koszty postępowania zażaleniowego w kwocie po 900 (dziewięćset) zł. SSO Michał Niedźwiedź SSO Aneta Stożek SSO Janusz Beim UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie ogłosił upadłość dłużnika (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. oraz w punkcie VII postanowienia o ogłoszeniu upadłości zatwierdził warunki sprzedaży przedsiębiorstwa dłużnika, określając cenę na kwotę 125 000 zł oraz nabywcę (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową w K. . Sąd Rejonowy w zakresie majątku dłużnika ustalił, że w jego skład wchodzą zapasy magazynowe o wartości 175.581,06 zł, pozostałe ruchomości (samochód, ruchomości trudno zbywalne) o wartości 20.182,63 zł, należności o wartości 44.537,90 zł, środki pieniężne w kwocie 9.530,98 zł. Zatem łączna szacunkowa wartość majątku wynosi ok. 249.832,57 zł. Sąd Rejonowy wskazał, że wartość przedsiębiorstwa dłużnika na dzień wyceny dokonanej biegłego sądowego, tj. 23 lutego 2016 r., została oszacowana na 474.672,05 zł. Kwota ta obejmuje wycenę zapasów magazynowych na kwotę 345.392,08 zł, należności na kwotę 76.606,71 zł, ruchomości na kwotę 27.365,26 zł i zasoby ludzkie na kwotę 25.308,00 zł. Sąd Rejonowy oszacował przewidywane koszty postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku dłużnika na zasadach ogólnych na kwotę około 215.806,20 zł, zaś w przypadku sprzedaży przedsiębiorstwa jako całości w ramach przygotowanej likwidacji na kwotę od 73.411,85 zł do 98.975,98 zł. W odniesieniu do zatwierdzenia warunków sprzedaży przedsiębiorstwa Sąd Rejonowy wskazał, że wniosek dłużnika złożony w tym przedmiocie zasługiwał na zatwierdzenie. Spełniał on określone w art. 56a 4 pr. up. warunki. Wnioskodawca dopełnił również wymogów określonych w art. 56b 2 pr. up. Zaoferowana przez potencjalnego nabywcę kwota jest wprawdzie niższa niż kwota wskazana w wycenie biegłego i zarządcy przymusowego, jednak jest to jedyna oferta na zakup przedsiębiorstwa w całości, a przy kalkulacji kosztów postępowania upadłościowego na zasadach ogólnych, daje możliwość zaspokojenia wierzycieli w wyższym stopniu niż przy prowadzeniu likwidacji na zasadach ogólnych. Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na istnienie zagrożenia w postaci umorzenia postępowania upadłościowego toczącego się na zasadach ogólnych, z uwagi na znikomą nadwyżkę majątku masy nad szacowanymi kosztami, a także na ryzyko wypowiedzenia umowy najmu magazynu, które miałoby wpływ na zwiększenie kosztów postępowania. Ogłoszenie upadłości połączone z zatwierdzeniem warunków sprzedaży przedsiębiorstwa dłużnika jako całości eliminują te zagrożenia, jednocześnie dając wyższy stopień zaspokojenia wierzycielom. Sąd Rejonowy zweryfikował okoliczności wskazane art. 56b 2 pr. up., uznając, że określone w powołanym przepisie powiązania nie zachodzą. Ponadto Sąd wskazał, że w majątku upadłego nie ma składników wskazanych art. 56a 2 pr. up., wobec których niedopuszczalne jest złożenie wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży (tj. składników objętych zastawem rejestrowym, co do których umowa o ustanowienie zastawu rejestrowego przewiduje przejęcie przedmiotu zastawu albo jego sprzedaż na podstawie art. 24 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów ). Na punkt VII postanowienia zostały złożone dwa zażalenia, a to przez - działającego własnym imieniem – W. L. (1) oraz przez wierzyciela (...) . w B. . W zażaleniach, które co do sformułowanych zarzutów były analogicznej treści, skarżący zarzucili naruszenie: - przepisu art. 56c pr.up. w związku z art. 2 pr.up. poprzez uznanie, iż cena w wysokości 125.000 PLN jest wyższa niż kwota możliwa do uzyskania w postępowaniu upadłościowym przy likwidacji na zasadach ogólnych, pomniejszona o koszty postępowania, co będzie prowadziło do zaspokojenia wierzycieli w niższym stopniu, niż miałoby to miejsce przy likwidacji na zasadach ogólnych, - przepisu art. 56b pr.up. w zw. z art. 128 pr.up. poprzez uznanie, iż (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. nie jest podmiotem powiązanym z upadłym w rozumieniu art. 128 PrUP, wobec czego może ona nabyć przedsiębiorstwo za kwotę niższą niż cena oszacowania ustalona na podstawie dowodu z opinii biegłego, - przepisu art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 35 pr.up., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na arbitralnym uznaniu, iż wartość majątku spółki jest niższa niż ustalona w opinii biegłego stanowiącej załącznik do wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży przedsiębiorstwa upadłego, - przepisu art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 35 pr.up. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na uznaniu, iż wartość przedsiębiorstwa upadłego może zostać ustalona na podstawie założeń sformułowanych przez zarządcę przymusowego, z pominięciem sporządzonej w sprawie opinii biegłego oraz poprzez brak obiektywnej oceny przedstawionych przez zarządcę spodziewanych kosztów przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego na zasadach ogólnych, - przepisu art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 35 pr.up. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na uznaniu, iż wartość zbywcza wszystkich (...) składających się na przedsiębiorstwo upadłego jest równa połowie cen ich nabycia, poprzez pominięcie specyfiki towarów składających się na stan magazynowy spółki. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów żalący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części, to jest w zakresie punktu VII sentencji postanowienia oraz prowadzenie postępowania upadłościowego poprzez likwidację na zasadach ogólnych, a także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W odpowiedziach na zażalenia syndyk wniósł o odrzucenie zażalenia złożonego przez W. L. (1) oraz o oddalenie zażalenia złożonego przez (...) . w B. . W odpowiedzi na zażalenia wnioskodawca R. M. wniósł o oddalenie obu zażaleń oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego solidarnie od skarżących. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zażalenie W. L. (1) podlegało odrzuceniu jako wniesione przez osobę, której nie przysługiwało uprawnienie do złożenia tego środka odwoławczego. Z treści zażalenia i sposobu oznaczenia strony skarżącej wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że W. L. (1) działał w imieniu własnym, nie zaś w imieniu (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. . Jednocześnie w samych wnioskach zażalenia określił siebie jako wierzyciela, na rzecz którego mają być zasądzone koszty postępowania. Dopiero w odpowiedzi na wezwanie Sądu Upadłościowego W. L. (1) wskazał, że legitymację do wniesienia zażalenia wywodzi z okoliczności reprezentowania dłużnika. Nawet jednak w tym piśmie w dalszym ciągu jako skarżącego określił siebie a nie spółkę. Skoro W. L. (1) złożył zażalenie we własnym imieniu, a nie jest wierzycielem spółki (nie tylko nie wykazał tej okoliczności, ale nawet w istocie jej nie podnosił), to nie przysługuje mu prawo do wniesienia zażalenia i to niezależnie od tego czy dłużnika nie będącego wnioskodawcą można uznać za uprawnionego do zaskarżania tego rodzaju postanowień. Dopuszczalność zaskarżenia zawartego w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości orzeczenia, uwzględniającego wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży przedsiębiorstwa, statuuje art. 56d ust. 2 pr.up. Powołany przepis określa również krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia zażalenia. Zgodnie z nim na postanowienie oddalające wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży zażalenie przysługuje wnioskodawcy, a na postanowienie uwzględniające wniosek - każdemu z wierzycieli. Z redakcji art. 56d ust. 2 pr.up. wynika, że zażalenie na postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia warunków sprzedaży przedsiębiorstwa służy wyłącznie – w zależności od sposobu rozstrzygnięcia wniosku - wnioskodawcy i wierzycielom. Prawdopodobnie nie było zamysłem ustawodawcy wyeliminowanie z kręgu podmiotów uprawnionych do złożenia zażalenia samego dłużnika niebędącego wnioskodawcą, niemniej jednak taki właśnie skutek został w art. 56d ust. 2 pr.up. osiągnięty. Oczywiście takie ograniczenie możliwości zaskarżania postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia warunków sprzedaży przedsiębiorstwa stanowi istotne ograniczenie uprawnień dłużnika, niemniej jednak treść przepisu nie pozostawia wątpliwości w zakresie jego interpretacji. Podkreślić należy, że nie sposób wywodzić uprawnienia dłużnika do wniesienia zażalenia z normy art. 33 ust. 1 pr.up. Powołany przepis przewiduje możliwość zaskarżenia wyłącznie postanowień kończących postępowanie – a do takich przedmiotowe rozstrzygnięcie nie należy. W zakresie postanowień niekończących postępowania zawiera on odesłanie do przepisów szczególnych, do których należy powołany art. 65d ust. 2 pr.up, a jako mający charakter wyjątkowy nie może być interpretowany rozszerzająco. Należy zatem uznać, że wskazuje on w sposób wyczerpujący podmioty uprawnione do złożenia zażalenia. Z powyższych przyczyn zażalenie W. L. (1) podlegało odrzuceniu na podstawie art. 35 pr.up. w zw. z art. 397§2 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. w zw. z art. 56 dust. 2 pr.up. Odnosząc się natomiast do zarzutów zażalenia podniesionych przez wierzyciela (...) . w B. , wskazać przede wszystkim należy, że poza kognicją Sądu Odwoławczego pozostają kwestie przyczyn zaistnienia niewypłacalności dłużnika, ewentualnego wpływu konfliktu pomiędzy W. L. (1) i R. M. na sytuację i stan majątkowy spółki, czy działania którejkolwiek z tych osób na jej niekorzyść. Okoliczności te z punktu widzenia podstaw wydania zaskarżonego postanowienia pozostają bez znaczenia. W ocenie Sądu Okręgowego za chybione należy uznać zarzuty zażalenia, dotyczące ustalenia wartości zbywczej przedsiębiorstwa określonej na podstawie wyceny sporządzonej przez biegłego M. K. . W szczególności podnieść trzeba, że biegły przedstawił przyjętą metodę oszacowania (metoda skorygowanych aktywów netto), jednocześnie wskazując jakie parametry i okoliczności stanowiły przesłanki redukcji ustalonej wartości towaru spółki. Prawidłowo biegły przyjął jako wartość wyjściową składników majątku na poziomie ceny ich nabycia. To właśnie cena nabycia odpowiada bowiem możliwości zakupu zapasów bezpośrednio u producenta i brak jest uzasadnienia dla przyjęcia wartości cenę nabycia przekraczającą. Natomiast w odniesieniu do współczynników, które rzutują na oszacowanie wartości sprzedażowej przedsiębiorstwa zwrócić należy uwagę na kilka okoliczności. Kluczowym elementem wyceny musi być w przypadku ogłoszenia upadłości dłużnika założenie sprzedaży w warunkach sprzedaży wymuszonej, a zatem przy uwzględnieniu, że brak jest możliwości, środków, jak też i czasu, niezbędnych do należytego wyeksponowania i zaoferowania towaru. Wyłączona w takich warunkach jest również możliwość oczekiwania na poprawę koniunktury czy okres zwiększenia popytu. Dlatego też biegły wygenerował współczynniki rotacji, które stanowiły korektę dla wyjściowej wartości towarów, określonej w odniesieniu do cen nabycia. Sprzedaż likwidacyjna zbliżona jest do sprzedaży egzekucyjnej, która już wyjściowo zakłada obniżenie wartości oferowanego przedmiotu sprzedaży do 75%. Drugim czynnikiem wpływającym na wartość oszacowania jest okoliczność, że sprzedaż towarów dokonywana w ramach sprzedaży przedsiębiorstwa nie następuje na rzecz odbiorcy detalicznego, ale na rzecz przedsiębiorcy, który dopiero odsprzedażą towaru będzie się zajmował. W konsekwencji nie może też być mowy o oferowaniu poszczególnych kolekcji (...) w odrębnej sprzedaży dla odbiorców profesjonalnych, w której upatruje skarżący możliwość uzyskania wyższej ceny. W sytuacji, gdy nie ma realnych możliwości na prowadzenie przedsiębiorstwa upadłego, a także gdy zasadnicza działalność spółki polegała na sprzedaży hurtowej, nie ma podstaw do racjonalnej analizy potencjalnych wyników sprzedaży detalicznej. Rozważania wierzyciela, w których podnosi on, że (...) w wyniku dłuższego przechowywania zyskują na wartości, odnoszą się wyłącznie do (...) o określonych parametrach. Natomiast w stosunku do większości (...) ich zbyt długie przechowywanie skutkuje utratą podstawowych walorów, a nawet wyklucza możliwość wprowadzenia do obrotu – co uznać należy za okoliczność powszechnie znaną, a jako taką nie wymagającą dowodu. Ocena skarżącego, że sprzedaż całej kolekcji (...) musiałaby zakończyć się uzyskaniem ceny wyższej niż ustalona w treści postanowienia ma charakter wyłącznie polemiczny i nie została w żaden sposób nawet uprawdopodobniona. Wniosek w tym zakresie prezentowany przez wierzyciela nie jest przy tym oczywisty chociażby z tego powodu, że nabywający całe przedsiębiorstwo kupuje również składniki majątkowe, które nie przedstawiają dla niego istotnej wartości, i których w innych warunkach by nie nabywał. Oczywiste jest, że realnie wartość rynkową przedsiębiorstwa, określaną w warunkach sprzedaży wymuszonej, można ustalić wyłącznie na podstawie stanowczych ofert zakupu. Każda inna forma wyceny jest wynikiem analizy określonych założeń i przesłanek. Ich prawidłowość pozwala jednak w toczącym się postępowaniu przyjąć za wiarygodne wnioski z takiej wyceny płynące. W ocenie Sądu Okręgowego opis i oszacowanie przedstawione w niniejszej sprawie są metodologicznie poprawne, dlatego też jedynie polemiczne zarzuty skarżącego nie mogą podważyć ustaleń na tej wycenie opartych. Niezależnie od tego wskazać należy, że pomimo upływu znacznego już czasu od wydania zaskarżonego postanowienia nie przedstawiono innych ofert nabycia przedsiębiorstwa. Enigmatycznie jedynie skarżący wskazuje, że inne oferty zakupu przedsiębiorstwa, pochodzące od niezależnych uczestników rynku, nie miały szansy dotrzeć do Sądu I instancji. W żaden sposób ofert tych jednak nie identyfikuje, nawet poprzez wskazanie podmiotów, od jakich miałaby pochodzić. Pozbawione podstaw są wątpliwości żalącego związane z nieskorzystaniem przez biegłego sporządzającego opis i oszacowanie z udziału biegłych rzeczoznawców do spraw wyceny (...) . Wobec tego, że w skład przedsiębiorstwa dłużnika nie wchodzą składniki majątkowe, dla których przepisy prawa wymagałyby udziału specjalistów z zakresu określonej dziedziny, nie było przesłanek do współpracy z innymi biegłymi przy sporządzaniu oszacowania. Kwestia daty ważności wyceny nie ma żadnego wpływu na prawidłowość ustaleń Sądu Rejowego. Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy zastrzegł, że wartość przedsiębiorstwa wynosiła 474.672,05 zł właśnie na dzień 23 lutego 2016 r., a więc na dzień sporządzenia opisu i oszacowania przez biegłego sądowego. Nie może budzić żadnych wątpliwości, że każde oszacowanie dokonywane jest na określony moment i upływ czasu może wpłynąć na zawarte w nim wnioski (chociażby ze względu na zmiany w zestawie składników wycenianych). Przede wszystkim uwaga ta odnosi się do składników obrotowych majątku, które akurat w niniejszej sprawie stanowią najistotniejszy jego składnik. Natomiast nie można przyjąć, aby upływ od dnia „ważności” opinii do dnia wydania orzeczenia przez Sąd Rejonowy kilku dni miał mieć jakikolwiek wpływ na ocenę przydatności opisu i oszacowania dla potrzeb orzekania. Opinia sporządzona na określony dzień jest tylko jedną z przesłanek ustaleń Sądu dokonywanych dla ustalenia zaistnienia przesłanek zastosowania art. 56c pr.up. Jest ona niezbędnym elementem wniosku, ale nie wyłącza możliwości dokonywania ustaleń w oparciu o inne dowody, stanowi ona jednocześnie jedynie dowód z opinii prywatnej, pomimo, że – zgodnie z art. 56a ust. 3 pr.up. sporządzana jest przez biegłego z listy biegłych sądowych. Natomiast w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność zweryfikowania dopuszczalności sprzedaży na podstawie przeprowadzanego w toku postępowania dowodu opinii biegłego określona w art. 56b ust. 1 pr.up. Uwaga o możliwych zmianach w zakresie składników majątkowych przedsiębiorstwa jest najlepszym punktem wyjścia do oceny zasadności kolejnego z zarzutów zażalenia, a to nieuprawnionego – zdaniem skarżącego – oparcia się przez Sąd Rejonowy przy ustaleniu rynkowej wartości przedsiębiorstwa na danych przedstawionych przez zarządcę przymusowego. Przede wszystkim uwzględnienia wymaga fakt, że spółka prowadziła działalność gospodarczą do dnia 5 maja 2016 r., a zatem do tego dnia trwała sprzedaż zapasów magazynowych, a także spłacane były należności. Już po sporządzeniu opisu i oszacowania doszło przy tym m.in. do sprzedaży części zapasów przez W. L. (1) , która to czynność stała się przesłanką zmiany sposobu zabezpieczenia majątku dłużnika przez ustanowienie zarządu przymusowego. Wartość sprzedanych w ten sposób zapasów została oszacowana na kwotę ok. 109.000 zł a sprzedaż została dokonana za ok. 60.000 zł. Ubocznie stwierdzić należy, że sprzedaż (...) po cenie obniżonej dodatkowo wspiera ocenę prawidłowości szacunków biegłego oraz zarządcy przymusowego w zakresie cen możliwych do uzyskania w ramach likwidacji. W ocenie Sądu Okręgowego nie może zatem budzić wątpliwości, że jedynie dane przedstawione przez zarządcę przymusowego umożliwiały zaktualizowanie informacji dotyczących stanu i składników majątkowych przedsiębiorstwa. Zasadnie więc na wskazanych przez zarządcę wartościach oparł się Sąd Rejonowy, weryfikując ich prawidłowość w zestawieniu z pozostałymi dowodami. Należy przy tym wskazać, że w toku postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości dane i wnioski przedstawione przez zarządcę przymusowego w złożonym sprawozdaniu nie były kwestionowane przez uczestników tego postępowania. Analiza przeprowadzona przez zarządcę przymusowego, na której ostatecznie oparł się Sąd Rejonowy, pozwalała na ustalenie wartości majątku masy upadłości. Zarzut nieuprawnionego obniżenia wartości majątku przez zarządcę przymusowego nie może się ostać przede wszystkim dlatego, że istnieje zasadnicza różnica pomiędzy wartością przedsiębiorstwa jako takiego, a wartością poszczególnych składników majątkowych wchodzących w jego skład – czego zdaje się nie dostrzegać skarżący. Jak słusznie wskazywał wnioskodawca w odpowiedzi na zażalenie wierzyciela, ustalenie kwoty możliwej do uzyskania przy likwidacji masy upadłości na zasadach ogólnych wymaga uwzględnienia szeregu okoliczności, jak chociażby możliwości prowadzenia przez syndyka przedsiębiorstwa upadłego, możliwości likwidacji majątku albo poprzez sprzedaż go jako funkcjonującego przedsiębiorstwa, albo sprzedaż jego poszczególnych jego składników. W stanie faktycznym niniejszej sprawy sprzedaż całości przedsiębiorstwa jest właściwie możliwa jedynie w przypadku sprzedaży w formie przygotowanej wraz z wnioskiem o ogłoszenie upadłości likwidacji, na co zwracał uwagę zarządca przymusowy jeszcze w toku postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości, jak i już jako syndyk w odpowiedzi na zażalenie wierzyciela. Założenie powodzenia sprzedaży stanu magazynowego za kwotę ponad 351.000 zł formułowane w zażaleniu jest zarówno gołosłowne jak i bezpodstawne. Stan zapasów magazynowych w opinii sporządzonej na dzień 23 lutego 2016 r. został oszacowany na kwotę 345.392,08 zł. Został on przy tym uszczuplony przed ogłoszeniem upadłości o towary o wartości ok. 109.000 zł. Już chociażby z tej przyczyny wyliczenia przedstawione przez wierzyciela dotyczące prognozy zaspokojenia wierzycieli w toku postępowania upadłościowego uznać należy za nieuprawnione. Z kolei przyjęte przez Sąd Rejonowy na podstawie oszacowania zarządcy przymusowego koszty prowadzenia postępowania upadłościowego wyliczone zostały prawidłowo. Przede wszystkim obejmują one bowiem wszystkie konieczne wydatki związane z postępowaniem i procesem likwidacji prowadzonym na zasadach ogólnych. W zażaleniu nie wskazano, które z przewidywanych kosztów miałyby być niezasadne lub zawyżone, a niedoprecyzowany w tym zakresie zarzut nie pozwala na podważenie stanowiska Sądu Rejonowego. W odniesieniu do szacowania przewidywanych kosztów postępowania upadłościowego podkreślić dodatkowo należy, że pojawienie się jakiejkolwiek komplikacji w procesie likwidacji majątku masy skutkuje wydłużeniem zakładanego czasu prowadzenia postępowania upadłościowego, a w konsekwencji wzrostem wydatków związanych z jego prowadzeniem. Sąd Rejonowy ponadto trafnie wskazał, że różnica wysokości kosztów między postępowaniem prowadzonym na zasadach ogólnych a postępowaniem połączonym ze sprzedażą przedsiębiorstwa w trybie przygotowanej likwidacji wynika z wydłużonej procedury sprzedaży poszczególnych składników majątku dłużnika w przypadku pierwszej z opcji. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że rozstrzygnięcie wniosku o zatwierdzenie warunków sprzedaży przedsiębiorstwa w trybie przygotowanej likwidacji w oparciu o art. 56c ust. 1 pr.up., sprowadza się do przeprowadzenia przez Sąd porównania stopnia zaspokojenia wierzycieli na podstawie zaproponowanej przez nabywcę ceny, pomniejszonej o oszacowane koszty postępowania w trybie przygotowanej likwidacji, ze stopniem zaspokojenia wierzycieli na podstawie kwoty możliwej do uzyskania z likwidacji masy upadłości na zasadach ogólnych, pomniejszonej o koszty postępowania upadłościowego na zasadach ogólnych. Nie ma zatem żadnych podstaw do uwzględniania takiej samej wartości kosztów postępowania w obu wariantach likwidacji, jak również nie ma podstaw do prostego odniesienia zakładanego stopnia zaspokojenia wierzycieli do wartości majątku wynikającego z oszacowania dokonanego przez biegłego. Natomiast odnosząc się do zakładanej w zażaleniu możliwości sprzedaży przedsiębiorstwa w ciągu sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości (art. 308 ust. 2 pr.up.), to wskazać należy, że niezależnie od tego, że te sześć miesięcy w toczącym się aktualnie postępowaniu niemal już upłynęło, to przeprowadzenie takiej sprzedaży we wskazanym terminie jest tyleż teoretycznie korzystne dla masy upadłości co faktycznie bardzo mało prawdopodobne. Warunkiem sprzedaży przedsiębiorstwa jest bowiem zachowanie określonej procedury likwidacyjnej. I tak punktem wyjścia czynności zmierzających do sprzedaży jest oczywiście opis i oszacowanie przedsiębiorstwa dokonane już w toku postępowania upadłościowego w trybie określonym w art. 319 pr.up., a następnie przeprowadzenie sprzedaży zgodnie z wymogami określonymi w art. 320 pr.up. Przy uwzględnieniu konieczności dokonywania niezbędnych ogłoszeń oraz możliwości wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania (art. 319 ust. 5 pr.up.), względnie zażalenia na zatwierdzenie wyboru oferty przez sędziego-komisarza (art. 320 ust. 2 PU) czas likwidacji ulega znaczącemu wydłużeniu. Doświadczenie Sądu w prowadzeniu postępowań upadłościowych przekonuje, że skuteczne próby sprzedaży przedsiębiorstwa jako całości należą do sytuacji rzadkich. Nawet jeśli do takiej sprzedaży ostatecznie dochodzi, to niejednokrotnie poprzedzone jest wielomięsięcznym przygotowaniem. Właściwie nie zdarzają się przy tym sytuacje sprzedaży przedsiębiorstwa za cenę równą lub wyższą od ceny oszacowania. Zazwyczaj zbycie dokonywane jest ze znaczącą obniżką uwzględnianą w kolejnych przetargach czy aukcjach. Sąd Rejonowy nie popełnił również błędu, dokonując ustaleń w zakresie niewystępowania powiązań określonych w art. 128 pr.up. pomiędzy dłużnikiem a nabywcą przedsiębiorstwa. Wskazany przepis zawiera wyczerpujący wykaz powiązań, których wystąpienie powoduje, iż w odniesieniu do sprzedaży w trybie przygotowanej likwidacji konieczne jest zachowanie procedury określonej w art. 56b ust. 1 pr.up. W związku z tym, że upadły nie jest osobą fizyczną nie dotyczy go krąg powiązań zakreślony w art. 128 ust. 1 pr.up. W sprawie również nie zachodzą również okoliczności wskazane w art. 128 ust. 1a pr.up., ponieważ dłużnik nie jest ani członkiem zarządu, ani jedynym wspólnikiem czy też jedynym akcjonariuszem spółki nabywcy. Nawet gdyby przyjąć - do czego, co należy podkreślić, nie ma żadnych ustawowych przesłanek - że przepis ten obejmuje również relacje pomiędzy członkiem zarządu, bądź wspólnikiem upadłego, a reprezentantem, bądź wspólnikiem nabywcy, to i tak wykluczone jest jego zastosowanie z uwagi na to, że A. M. - (...) R. M. – jest nie jedynym lecz jednym ze wspólników nabywcy (pozostałymi są komandytariusz G. S. oraz komplementariusz (...) sp. z o.o. ). Również okoliczność, że (...) R. M. jest prezesem zarządu komplementariusza nabywcy nie uzasadnia zastosowania art. 128 ust. 1a pr.up., ponieważ dłużnik nie jest osobą fizyczną, a zatem nie mogą zaistnieć pomiędzy nim a prezesem spółki nabywcy określone powiązania. Sąd Rejonowy przedstawiając wskazane relacje wyjaśnił przyczyny, dla których nie wyczerpują one hipotezy art. 128ust. 2 pr.up. W odniesieniu do podniesionego w tym zakresie zarzutu należy jedynie wskazać, że wyraźnie należy odróżnić status osoby fizycznej od statusu spółki prawa handlowego i nie ma żadnych podstaw do utożsamiania zarówno tych podmiotów jak zresztą i ich interesów. Biorąc pod uwagę, że żaden z zarzutów zażalenia wierzyciela nie jest zasadny, stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował art. 56c 1 pr. up. uwzględniając wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży. Oferowana cena sprzedaży jest wyższa niż kwota możliwa do uzyskania w postępowaniu upadłościowym przy założeniu przeprowadzenia likwidacji na zasadach ogólnych, pomniejszona o koszty postępowania, które należałoby ponieść w związku z likwidacją prowadzoną w takim trybie. Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego uwzględnia cele postępowania upadłościowego, zgodnie z którymi dążyć należy do zachowania przedsiębiorstwa upadłego w całości, jeżeli nie jest to sprzeczne z nadrzędną funkcją postępowania upadłościowego, a więc najwyższym możliwym stopniem zaspokojenia wierzycieli. Zatwierdzenie przedłożonych przez wnioskodawcę warunków sprzedaży przedsiębiorstwa pozwoli nie tylko na zachowanie i dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa przez nabywcę, ale także pozwoli zrealizować wyrażoną w art. 2 ust. 1 pr. up. zasadę optymalizacji postępowania. Mając na uwadze powyższe zażalenie wierzyciela (...) . w B. podlegało oddaleniu na podstawie art. 35 pr.up. w zw. z art. 397§2 k.p.c. w zw. z art. 385 k.p.c. Sąd Okręgowy zgodnie z wynikiem postępowania zażaleniowego zasądził od każdego ze skarżących na rzecz wnioskodawcy R. M. kwotę po 900 zł na podstawie art. 35 pr.up. w zw. z art. 98 i 99 k.p.c. w zw. z §8 us.t 1 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. SSO Michał Niedźwiedź SSO Aneta Stożek SSO Janusz Beim Ref. I inst. SSR B. Suchmiel