XII Ga 21/16

Strona powodowa wniosła o zasądzenie od pozwanej spółki kwoty 9.256,94 zł za świadczone usługi telekomunikacyjne, w tym kary umowne. Sąd pierwszej instancji, wyrokiem z dnia 5 października 2015 r., zasądził kwotę 3.003,56 zł wraz z odsetkami, oddalając powództwo w pozostałym zakresie, w tym dotyczące nieważnie zastrzeżonych kar umownych. Strona powodowa wniosła apelację, zarzucając naruszenie art. 233 § 1 kpc oraz art. 483 § 1 i 2 kc w zw. z art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego. Sąd Okręgowy w Krakowie, rozpoznając apelację, oddalił ją jako bezzasadną. Sąd drugiej instancji w pełni podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną sądu pierwszej instancji. Podkreślono, że dla skutecznego zastrzeżenia kary umownej muszą zostać spełnione wymogi z art. 483 kc, a kara umowna może być odniesiona do określonego świadczenia niepieniężnego, które powinno co do zasady stanowić essentiale negoti umowy. Sąd uznał, że utrzymywanie aktywnej karty przez abonenta nie jest świadczeniem niepieniężnym, a jedynie technicznym wymogiem możliwości świadczenia usługi, a jedynym świadczeniem usługobiorcy jest zapłata. Brak zapłaty nie może być sankcjonowany karą umowną. Sąd wskazał również, że art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego nie stanowi podstawy do żądania kary umownej w rozumieniu art. 483 kc, a jedynie określa granice potencjalnych żądań operatora związanych z wcześniejszym rozwiązaniem umowy przez abonenta, które mogą być dochodzone na zasadach ogólnych.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający