XI W 9594/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie rozpoznał sprawę M. K., obwinionego o wykroczenie z art. 96 § 3 Kodeksu Wykroczeń. Obwiniony, jako właściciel pojazdu marki M., wbrew obowiązkowi nie wskazał na żądanie Straży Miejskiej, komu powierzył pojazd do kierowania w dniu 20 czerwca 2014 r., kiedy to pojazd przekroczył dozwoloną prędkość. Obwiniony w toku postępowania wielokrotnie próbował uniknąć odpowiedzialności, powołując się na prawo do odmowy składania zeznań (art. 183 § 1 kpk), brak możliwości zapoznania się ze zdjęciem z fotoradaru, upływ czasu od wykroczenia oraz możliwość, że pojazdem mogło kierować wiele osób. Twierdził również, że wskazanie konkretnej osoby mogłoby narazić go na odpowiedzialność za fałszywe oskarżenie. Sąd uznał te argumenty za niewiarygodne i stanowiące linię obrony. Sąd podkreślił, że obowiązek wskazania kierującego pojazdem wynika z art. 78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym i nie jest uzależniony od możliwości zapoznania się ze zdjęciem z fotoradaru. Sąd odwołał się do uchwały Sądu Najwyższego (I KZP 16/14) potwierdzającej uprawnienia straży gminnej w sprawach o wykroczenia z art. 96 § 3 kw oraz do wyroku Trybunału Konstytucyjnego (P 27/13) podkreślającego obowiązki właściciela pojazdu. Sąd stwierdził, że obwiniony nie wykazał, aby pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. Nawet wskazanie kręgu osób, którym powierzono pojazd, byłoby wystarczające do wywiązania się z obowiązku. Obwiniony został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i skazany na karę grzywny w wysokości 200 złotych. Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw, obwiniony został zwolniony od kosztów sądowych, które ponosi Skarb Państwa.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaPotwierdzenie obowiązku właściciela pojazdu do wskazania kierującego, nawet w sytuacji braku pewności co do tożsamości lub gdy pojazdem mogło kierować wiele osób. Interpretacja granic stosowania prawa do odmowy składania zeznań w sprawach o wykroczenia.
Dotyczy konkretnego przepisu Kodeksu Wykroczeń i Prawa o ruchu drogowym. Interpretacja prawa do odmowy zeznań ograniczona do odpowiedzialności za przestępstwa i przestępstwa skarbowe.
Zagadnienia prawne (2)
Czy właściciel pojazdu, który nie wskazał na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania, popełnił wykroczenie z art. 96 § 3 Kodeksu Wykroczeń?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, właściciel pojazdu popełnił wykroczenie z art. 96 § 3 Kodeksu Wykroczeń, ponieważ nie wywiązał się z obowiązku wskazania kierującego pojazdem, mimo wezwania.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że obwiniony, jako właściciel pojazdu, miał ustawowy obowiązek wskazania komu powierzył pojazd do kierowania, zgodnie z art. 78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Próby uchylenia się od tego obowiązku, powołując się na prawo do odmowy zeznań, niepamięć czy brak zdjęcia z fotoradaru, zostały uznane za niewiarygodne i nie zwalniały z odpowiedzialności. Sąd podkreślił, że nawet wskazanie kręgu osób, którym pojazd mógł być powierzony, byłoby wystarczające.
Czy prawo do odmowy składania zeznań (art. 183 § 1 kpk) może być podstawą do uchylenia się od obowiązku wskazania kierującego pojazdem w postępowaniu o wykroczenie?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, prawo do odmowy składania zeznań na podstawie art. 183 § 1 kpk nie ma zastosowania w przypadku obowiązku wskazania kierującego pojazdem w postępowaniu o wykroczenie, ponieważ dotyczy ono odpowiedzialności za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a nie wykroczenie.
Uzasadnienie
Sąd powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego (I KZP 26/04) wyjaśnił, że art. 183 kpk w zw. z art. 41 § 1 kpw nie pozwala na uchylenie się od odpowiedzi, gdy mogłaby ona narazić osobę najbliższą na odpowiedzialność za wykroczenie, a jedynie za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. K. | osoba_fizyczna | obwiniony |
Przepisy (9)
Główne
kw art. 96 § § 3
Kodeks Wykroczeń
Pord art. 78 § ust. 4
Prawo o ruchu drogowym
Pomocnicze
kw art. 96 § § 1
Kodeks Wykroczeń
kpw art. 119
Kodeks Postępowania w Sprawach o Wykroczenia
kpk art. 624 § § 1
Kodeks Postępowania Karnego
kpk art. 183 § § 1
Kodeks Postępowania Karnego
kpw art. 41 § § 1
Kodeks Postępowania w Sprawach o Wykroczenia
kw art. 92a
Kodeks Wykroczeń
kpw art. 54 § § 1
Kodeks Postępowania w Sprawach o Wykroczenia
Argumenty
Odrzucone argumenty
Prawo do odmowy składania zeznań na podstawie art. 183 § 1 kpk. • Brak możliwości zapoznania się ze zdjęciem z fotoradaru. • Upływ czasu od popełnienia wykroczenia. • Możliwość, że pojazdem kierowało wiele osób. • Ryzyko narazenia się na odpowiedzialność karną za fałszywe oskarżenie. • Wezwanie Straży Miejskiej jest bezprzedmiotowe i narusza prawo. • Nieprawidłowe wskazanie kierowcy mogłoby spowodować pociągnięcie do odpowiedzialności karnej za fałszywe oskarżenia.
Godne uwagi sformułowania
nie wskazał na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył w/w pojazd do kierowania • nie posiadał możliwości zapoznania się z fotografią • nieprawidłowe wskazanie przez niego konkretnej osoby, która użytkowała pojazd w danym dniu, godzinie i minucie mogłoby spowodować pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej za fałszywe oskarżenia • nie stanowią jednak wywiązania się z ustawowego obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym • są one niewiarygodne i stanowią jedynie przyjętą przez obwinionego linię obrony • nie ma zastosowania w niniejszej sprawie • nie był w jakikolwiek sposób z tego obowiązku zwolniony • powinien on kontrolować i nadzorować komu powierza samochód w użytkowanie w określonym czasie • nie można uznać, iż taka formuła narusza obowiązek określony w art. 54 § 1 kpw • w państwie prawnym każdy ponosi, bowiem odpowiedzialność za naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawnego • nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu • wymogi społecznego oddziaływania w zakresie kształtowania prawidłowych postaw wobec porządku prawnego sprawiają, że kary wymierzane za takie wykroczenia powinny odstraszać od ich popełniania i uświadamiać konieczność wywiązywania się z tego obowiązku
Skład orzekający
Małgorzata Smulewicz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie obowiązku właściciela pojazdu do wskazania kierującego, nawet w sytuacji braku pewności co do tożsamości lub gdy pojazdem mogło kierować wiele osób. Interpretacja granic stosowania prawa do odmowy składania zeznań w sprawach o wykroczenia."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego przepisu Kodeksu Wykroczeń i Prawa o ruchu drogowym. Interpretacja prawa do odmowy zeznań ograniczona do odpowiedzialności za przestępstwa i przestępstwa skarbowe.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa ilustruje powszechny problem z identyfikacją kierowców przekraczających prędkość i pokazuje, jak sądy interpretują obowiązki właścicieli pojazdów w takich sytuacjach. Jest to praktyczny przykład dla kierowców i właścicieli pojazdów.
“Nie chcesz wskazać, kto jechał Twoim autem? Sąd wyjaśnia, kiedy możesz odmówić i co Ci grozi.”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.