VI W 2384/12

Sygnatura akt VI W 2384/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski Protokolant: Katarzyna Kraska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2013 roku sprawy przeciwko D. O. synowi R. i I. z domu W. urodzonego (...) w R. obwinionego o to, że w dniu 12.01.2012 r. około godz. 10:53 w miejscowości W. , kierując samochodem osobowym marki R. (...) o nr rej. (...) jechał jezdnią ul. (...) od strony ul. (...) w kierunku ul. (...) i na wysokości posesji nr (...) nie zachował bezpiecznego odstępu od poprzedzającego pojazdu w wyniku czego najechał na tył samochodu osobowego marki R. (...) o nr rej. (...) , który jechał z tego samego kierunku i zatrzymał się z przyczyn wynikłych z ruchu. Czynem swoim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. tj. o czyn z art. 86 § 1 kw w związku z art. 19 pkt 3 ust. 2 prd ****************** I. uniewinnia obwinionego D. O. od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku; II. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 12 stycznia 2012 roku na ulicy (...) we W. , doszło do kolizji drogowej, w której uczestniczyli kierujący samochodem R. (...) nr rej. (...) D. O. i kierujący samochodem marki R. (...) nr rej. (...) P. H. . W momencie, gdy kierujący samochodem dostawczym zatrzymał pojazd w celu następnego wjazdu na parking, doszło do uderzenia w tył tego pojazdu przez kierującego pojazdem R. (...) . W następstwie kolizji uszkodzeniu uległ przedni zderzak samochodu osobowego. dowód: zeznania świadka P. H. , k. 38 akt; wyjaśnienia obwinionego k. 31 akt; notatka urzędowa o kolizji drogowej k.3 akt; opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadów drogowych k. 41-44 akt; zeznania biegłego J. D. k. 53 akt. D. O. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach zaprzeczył, aby uderzenia w tył samochodu dostawczego było wynikiem niezachowania przez niego bezpiecznej odległości od poprzedzającego pojazdu.. Podniósł, że kierujący samochodem R. (...) zauważył wolne miejsce parkingowe i gwałtownie zahamował, a następnie, aby w miejsce to wjechać, cofnął samochodem i wskutek tego doprowadził do uderzenia w pojazd kierowany przez D. O. . Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego, brak bowiem okoliczności, które mogłyby negatywnie wpłynąć na ocenę tego dowodu. Przedstawiony przez obwinionego przebieg wydarzeń nie został zakwestionowany przez biegłego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków. Na podstawie dokonanych analiz miejsca kolizji oraz zgromadzonej dokumentacji stwierdził on bowiem, że wzajemne usytuowanie pojazdów w chwili zderzenia i ogólny obraz uszkodzeń mogły być zbliżone przy każdej z wersji przebiegu zdarzenia, a zatem zarówno tej wynikającej z zeznań kierowcy R. (...) , jak i wyjaśnień D. O. . Oznacza to, że na podstawie technicznej analizy materiału dowodowego, biegły nie był w stanie ustalić, który z uczestników kolizji w chwili zdarzenia zachowywał się nieprawidłowo. Przyznał. że każda z wersji jest równie prawdopodobna i w jednakowy stopniu znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zaakcentować należy, że w sprawie nie występują postronni świadkowie zdarzenia, nie sposób zatem zweryfikować przebiegu kolizji w oparciu o dowody osobowe pochodzące z innych źródeł, aniżeli uczestniczący w zdarzeniu kierowcy obu pojazdów. Próba takiej weryfikacji przy pomocy opinii biegłego okazała się zaś niewystarczająca. Opinie biegłego jest przy tym rzetelna, jasna, pełna i zachowuje walor przydatności w niniejszym postępowaniu. Opinia ta nie zawiera wewnętrznych sprzeczności. Posługuje się logicznymi argumentami. Opinii nie można postawić zarzutu niejasności - nie można uznać jej wniosków końcowych za nielogiczne, nieścisłe lub obwarowane takimi zastrzeżeniami, iż nie można ustalić, jaki ostatecznie pogląd przyjmuje biegły, a także, gdy sformułowana jest tak zawiłe, że jest niezrozumiała, względnie, gdy jej wnioski końcowe nie znajdują oparcia w badaniach opisanych przez biegłego. Pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do nich. Dowód z tej opinii jest przekonujący i zrozumiały dla Sądu. Opinii nie można postawić zarzutu niepełności - nie uwzględnienia, względnie pominięcia niezbędnych czynności badawczych, co ma wpływ na jej końcowe wnioski. Znajduje ona oparcie w zasadach wiedzy i doświadczenia życiowego. Biegły odniósł się do całości materiału dowodowego, istotnego dla wydania opinii (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 1980 r., sygn. II KR 317/80, LEX nr 21883). Sporządzona została przez biegłego z wieloletnim stażem i nie została zakwestionowana przez żadną ze stron. Z tego względu stanowiła podstawę dokonanych przez Sąd ustaleń w zakresie rekonstrukcji kolizji drogowej. Treść opinii nie podważa jednak wiarygodności wyjaśnień obwinionego i podanych przez niego okoliczności przebiegu wydarzeń. Wskazana przez D. O. wersja przyczyn kolizji znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, jest przy tym równie możliwa i prawdopodobna, jak wersja kierującego samochodem marki R. (...) . Jak wyżej wskazano, nie sposób kategorycznie stwierdzić, który z uczestników kolizji w chwili zdarzenia zachował się nieprawidłowo. Tymczasem tylko jednoznaczne i nie budzące żadnych wątpliwości ustalenia w tym zakresie mogłyby rodzić odpowiedzialność karną po stronie obwinionego. Ich brak skutkował uniewinnieniem D. O. od popełnienia zarzucanego mu czynu. Wobec treści rozstrzygnięcia, kosztami postępowania Sąd obciążył Skarb Państwa ( art.118 § 2 kpw ).